ၾကယ္ေၾကြသတိုးသား

သူငယ္ခ်င္း
မင္းဟာ ယံုၾကည္ရာကို
ရင္ေသြးလိုလည္း ေမြးခဲ့တယ္။

သူငယ္ခ်င္း
မင္းဟာ ဒဏ္ရာေတြကို
ဆီမီးလိုလည္း ထြန္းခဲ့တယ္။

သူငယ္ခ်င္း
မင္းဟာ ကိုယ့္အနာ
ကိုယ့္လွ်ာနဲ႔ ျပန္သပ္
ရွင္တတ္ခဲ့ျပီးျပီပဲ။

သူငယ္ခ်င္း
မင္းဟာ
ကိုယ့္အေရျပား ကိုယ္လႊာ
ကိုယ့္အရိုးကို အပ္လိုေသြး
ကိုယ့္ဝတ္စံု ကိုယ္ခ်ဳပ္လို႔
က်က်နန လွခဲ့ျပီးျပီပဲ။

သူငယ္ခ်င္း
သြားနွင့္ သူငယ္ခ်င္း
ၾကယ္အစင္းစင္း ေၾကြတဲ့
ေဟာဒီကမၻာေျမရဲ့ အနာတရေတြကို
စြမ္းသမွ် ကုစားဖို႔
ငါတို႔ ေနရစ္ခဲ့ဦးမယ္။

သြားနွင့္ သူငယ္ခ်င္း
ေနအစင္းစင္းပူတဲ့
ကမၻာေျမရဲ႕ ဒဏ္ရာေတြကို
လက္ဖဝါးေတြနဲ့ ကာကြယ္ဖို႔
ငါတို႔ ေနရစ္ခဲ့ဦးမယ္။

သြားနွင့္ သူငယ္ခ်င္း
ကမၻာေျမရဲ႕ ေၾကကဲြျခင္းဓာတ္ျပားထဲ
မင္းရဲ့ ကဗ်ာေတြ
မာတိကာစီဖို႔
ငါတို႔ ေနရစ္ခဲ့ဦးမယ္။

သြားနွင့္ သူငယ္ခ်င္း
ေက်ာင္းနံရံတဝိုက္
ေဒါင္းအလံ ျပန္စိုက္တဲ့တစ္ေန႔
ငါတို႔ .......... ။

မင္းကိုနိုင္
(၂ဝဝ၇ ျသဂုတ္လ ၇ရက္ေန့က တာရာမင္းေဝရဲ႕ ဈာပနမွာ
၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားကိုယ္စား မင္းကိုနိုင္ ေရးဖဲြ႔ ရြတ္ဆိုတဲ့ကဗ်ာ)

ကမ္းေပၚကေန ေအာက္ကိုငုံ႔ၾကည့္တယ္
ေအာက္ကေန ကမ္ပါးေပၚကိုေမာ့ၾကည့္တယ္
အဲဒါ က်ေနာ္တို႔ ေန႔စဥ္ဘဝ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္
က်ေနာ္တို႔က ေနာက္တြန္းႀကီးေတြလို႔ေခၚတဲ့ ေရနံတြဲႀကီးေတြ
သြားေနရင္း ျမစ္လယ္မွာ ႐ုတ္တရက္ဘာေၾကာင့္
ရပ္သြားၾကတာလဲ
သူ႔ေဘးနားမွာ ပဲ့ေထာင္ေလးေတြ ပ်ားလိုတဝီဝီ
အလုပ္႐ႈပ္ေနတာ ဘာေၾကင့္လဲ
အဲဒီလိုနဲ႔ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ႀကီး ၿပီးဆုံးခဲ့ပါတယ္
မိုးဦးက်မွာ ျမစ္ေရေတြေနာက္တယ္ ေရစီးၾကမ္းတယ္
ေဆာင္းနဲ႔ ေႏြရာသီေတြမွာေတာ့ အလြန္ၾကည္လင္လွပါတယ္
ဧရာဝတီကို ေရမိုင္ ၇ မိုင္ေလာက္ပဲ က်ေနာ္ သိပါတယ္
ဒီလိုနဲ႔ ဧရာဝတီကိုကာကြယ္ဖို႔ကိစၥေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္
ဒီလိုနဲ႔ ဧရာဝတီဟာ ထာဝရစီးဆင္းေနမယ့္ ျမစ္ႀကီးလို႔
ငယ္ငယ္ကသိခဲ့တာကို ျပန္စဥ္းစားမိလာပါတယ္
ဒီလိုနဲ႔ ေတာကေနၿမဳိ႕ေရာက္ ေယာက္ယက္ခတ္ခဲ့တယ္
ဓာတ္ပုံေတြထဲကတဆင့္ ျမစ္ဟာ က်ဥ္းက်ဥ္းလာတယ္
ေဆာင္းပါးေတြထဲကတဆင့္ ေသာင္ေတြထြန္းထြန္းလာတယ္
ျမစ္ဆုံကေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြဟာ ဓာတ္ပုံေတြထဲမွာေတာ့
အေတာ့္ကိုလွပါတယ္
သို႔ေသာ္ ေရစပ္စပ္နဲ႔ျမစ္ႀကီးကိုေတြ႔ရေတာ့
အလြန္ကိုထိတ္လန္႔မိပါတယ္
ဧရာဝတီရယ္ စီးဆင္းေနၿမဲ ဆိုတဲ့သီခ်င္းကိုသတိရမိတယ္
ဒီလိုနဲ႔ေခတ္ေတြေျပာင္းလဲခဲ့ျပန္ပါတယ္
ဒီလိုနဲ႔ေရစီးေတြေႏွးေႏွးလာတယ္
ဟိုး . . . ေဝးေဝးဆီမွာ
ေက်းေတာသားကိုယ္လုံးတီးေလးတေယာက္
ကမ္းပါးေပၚကေန ျမစ္ထဲကို
ဒိုင္ဗင္ထုိးခ်ဖုို႔ လုပ္ေနတာေတြ႔ရတယ္။
သို႔ေသာ္ ျမစ္ေရကတအားတိမ္ေတာ့ သူတြန္႔ဆုတ္ေနတာ
ေတြ႔ရတယ္
အဲသမွာ မိတ္ေဆြကဗ်ာဆရာတေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးကို
ဖ်တ္ခနဲ သတိရလုိက္တယ္
ျမစ္ကိုလည္းတည္ေဆာက္ၾက ျမစ္ကုိလည္းတည္ေဆာက္ၾကတဲ့
ျမစ္ရဲ႕သမိုင္းကို သဲေသာင္ေတြအကုန္မဖုံးခင္
ျပန္လည္တည္္ေဆာက္ၾက။

သမိုင္း ရာစုမ်ားစြာထဲ့ကဧရာဝတီ

                                                ျမစ္ၾကီးဧရာ....ျမစ္မဟာ...လူသားအကဴိးသင္သယ္ပိုးခဲ့..
                                                 ရာစုမ်ားစြာ...သမုိင္းမွာ...သင္တာဝန္ကိုေက်ခဲ့တယ္..
                                                 ေက်းဇူးမဟာ..ျမစ္ဧရာ...အခုမ်ားေတာ့ေလ..
                                                 အာဏာကရူး...စစ္ဘီလူး..ကိုကဴိးကိုတြက္.သူတို့မငဲ့ကြက္..
                                                 မ်က္ေစ့ကိုမွိတ္..နားကိုပိတ္...ဧရာဝတီကိုသတ္ျပီေလ..
                                                 ငါတို့ခ်စ္တဲ..ျမစ္မဟာ...ဧရာဝတီေရက်ဆံုးျပီးလား..
                                                     ေက်းဇူးရွိတဲ့..ျမစ္ဧရာ...မင္းကိုငါတို့အဆံုးရံူးမခံဘူး
                                                      ငါတို့ခြန္အား..စုကာေပါင္းလို့...ဧရာဝတီကိုကာကြယ္မယ္... 




အမဴိးသားေရးတာဝန္အျဖစ္က်ြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ဧရာဝတီကို  ကာကြယ္ၾကပါစို့