ကေလးသူငယ္မ်ားအခြင့္အေရးဆိုင္ရာသေဘာတူစာခဴပ္ (Convention on theRights of the Child
CRC ) ႏွင့္ပက္သက္ေသာအယူအဆသည္ ၁၉၇၉ ခုႏွစ္ ကေလးမ်ားနွစ္ကိုက်င္းပရန္စီစဥ္ရာမွစတင္ေပၚ
ေပါက္လာခဲ့သည္.စာခဴပ္မူၾကမ္းအတြက္အဓိကတာဝန္ကို ၁၉၇၈ ခုႏွစ္တြင္ပိုလန္နိုင္ငံမွဦးေဆာငိေရးဆြဲခဲ့
သည္။မူၾကမ္းေရးဆြဲမူသည္ ၁၉၇၈ မွ ၁၉၈၉ အထိၾကာျမင့္ခဲ့သည္မူလေရးဆြဲခဲ့ေသာမူၾကမ္းကိုအေျခခံျပီး
အစိုးရမ်ားႏွင့္အစိုးရမဟုတ္ေသာအဖြဲ့မ်ားကထပ္မံျဖည့္စြက္ျပီးလုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။ကမၻာက်န္မာေရးအဖြဲ့
(WHO) အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာအလုပ္သမားအဖြဲ့ ( ILO )စသည့္အဖြဲ့မ်ား၏တင္ျပခ်က္မ်ားကိုလည္းလက္ခံသံုး
သပ္ခဲ့ၾကျပီး ၁၉၈၉ ခုနွစ္နိုဝင္ဘာလ ၂၀ ရက္ေန့တြင္က်င္းပေသာကမၻာကုလသမဂၢအေထြေထြညီလာခံမွ
ကေလးသူငယ္မ်ားမ်ားအခြင့္အေရးဆိုင္ရာသေဘာတူစာခဴပ္ကိုျပဌာန္းခဲ့ျပီး၁၉၉၀ ခုႏွစ္တြင္သက္မွတ္ထား
ေသာနိုင္ငံ ၂၀ ျပည္သြားသျဖင့္စာခဴပ္အသက္ဝင္လာခဲ့သည္..ျမန္မာနိုင္ငံသည္ ထို့ကေလးသူငယ္မ်ားဆိုင္
ရာသေဘာတူစာခဴပ္ကို ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၄ ရက္ေန့တြင္ အတည္ျပုလပ္မွတ္ေရးထိုးခဲ့သည္။
ထို့ကေလးသူငယ္မ်ားအခြင့္အေရးဆိုင္ရာသေဘာတူစာခဴပ္တြင္ပါဝင္ေသာကေလးအခြင့္အေရးမ်ားကို အၾကမ္းအားျဖင့္အမဴိးအစားေလးမဴိးခြဲျခားထားသည္ကိုေအာက္ပါအတိုင္းေတြရွိမွတ္သားရသည္ငုင္းတို့မွာ
၁--အသက္ရွင္ရပ္တည္ခြင့္အခြင့္အေရးမ်ား (Survival Rights )
၂--ဖ့ြံျဖိုးမူဆိုင္ရာအခြင့္အေရးမ်ား ( Development Rights )
၃--ကာကြယ္မူဆိုင္ရာအခြင့္အေရးမ်ား ( Protection Rights )
၄--ပါဝင္ေဆာင္ရြက္မူဆိုင္ရာအခြင့္အေရးမ်ား ( Participation Rights ) တို့ျဖစ္သည္။
ကေလးသူငယ္မ်ားဆိုင္ရာသေဘာတူစာခဴပ္တြင္ပါဝင္ေသာအခ်က္မ်ား
အပိုဒ္ ( ၁ )--အသက္သတ္မွတ္ခ်က္ ၁၈ ႏွစ္။
အပိုဒ္ ( ၂ )--မည္သည္ကေလးကိုမွခြဲျခားျခင္းမရွိရ။
အပိုဒ္ ( ၃ )--နိုင္ငံေတာ္အစိုးရက ကေလးမ်ားႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာကိစၥမ်ားတြင္ကေလးမ်ားအတြက္
အေကာင္ဆံုးအကဴိးကိုေလးစားလုပ္ေဆာင္ေပးရန္။
အပိုဒ္ ( ၄ )--ကေလးမ်ားအခြင့္အေရးကိုကာကြယ္ရန္အတြက္နိုင္ငံေတာ္အစိုးရက ဘက္ေပါင္းစံုမွ
အစြမ္းကုန္ကာကြယ္လုပ္ေဆာင္ရန။္္
အပိုဒ္ ( ၅ )--ကေလးအခြင့္အေရးႏွင့္ေလ်ာ္ညီေသာမိဘမ်ား၏တာဝန္ယူထိမ္းသိမ္းလမ္းညြန္ခြင့္ကို့
အစိုးရကေလးစားရန္။
အပိုဒ္ ( ၆ )--ကေလးမ်ား၏အသက္ရွင္ရပ္တည္ခြင့္.ဖြ့ံျဖိုးတိုးတက္ခြင့္။
အပိုဒ္ ( ၇ )--အမည္မွည္ပိုင္ခြင့္နွင့္ေမြးစာရင္းမွတ္ပံုတင္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၈ )--ကေလးမ်ား၏မိဘမဴိးရိုး ေနာက္ေၾကာင္းအပါအဝင္ကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္မ်ားသိရွိခြင့္ကို့
အစိုးရမွေလးစားရန္။
အပိုဒ္ ( ၉ )--အတက္နိုင္ဆံုးမိဘမ်ားႏွင့္မခြဲရန္ သို့ေသာ္ ကေလးမ်ားအတြက္အေကာင္ဆံုးအကဴိး
ျဖစ္ပါကမိဘမ်ားနွင့္ခြဲထားနိုင္ျခင္း။
အပိုဒ္ (၁၀ )--မိသားစုခ်င္းျပန္လည္ေတြနိုင္ရန္အတြက္နိုင္ငံအတြင္းလာေရာက္ခြင့္.ထြက္ခြါခြင့္ျပုရန္။
အပိုဒ္ ( ၁၁ )--ကေလးမ်ားအားနိနုင္ငံျခားသို့ျပန္လမ္းမရွိေခၚေဆာင္ျခင္းမွကာကြယ္ေပးရန္။
အပိုဒ္ (၁၂ )--ကေလးငယ္မ်ား၏အေတြးအျမင္အယူအဆမ်ားကိုတင္ျပခြင့္-ကေလးမ်ားနွင့္ပက္သက္ေသာ
ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားရာတြင္ထို့အယူအဆမ်ားကိုထည္သြင္းစဥ္စားျခင္းလုပ္ေဆာင္ရန္။
အပိုဒ္ ( ၁၃ )--ကေလးငယ္မ်ား၏လြတ္လပ္စြာေျပာဆိုခြင့္-သတင္းမ်ားရယူခြင့္။
အပိုဒ္ (၁၄ )--ကေလးငယ္မ်ား၏လြတ္လပ္စြာေတြးေခၚခြင့္-ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ခြင့္။
အပိုဒ္ ( ၁၅ )--ကေလးမ်ား၏လြတ္လပ္စြာအဖြဲ့အစည္းဖြဲ့ခြင့္-စုေဝးခြင့္။
အပိုဒ္ ( ၁၆ )--ပုဂၢလိကလြတ္လပ္ခြင့္ကိုမတရားစြက္ဖက္မူမွကင္းေဝးေရး။
အပိုဒ္ (၁၇ )--ကေလးမ်ား၏လူမူေရး-ယဥ္ေက်းမူနွင့္စာရိတၱဖြံ့ျဖိုးတိုးတက္ေရးအတြက္လူထုသင္တန္း
မ်ားကလုပ္ေဆာင္ေပးရန္။
အပိုဒ္ (၁၈ )--ကေလးမ်ား၏ဖြံ့ျဖိုးတိုးတက္မူအတြက္ အဓိကတာဝန္ရွိေသာမိဘအုပ္ထိမ္းသူမ်ားကို့
နိုင္ငံေတာ္မွလိုအပ္ေသာအကူအညီေထာက္ကူမူမ်ားေပးရန္။
အပိုဒ္ (၁၉ )--ကေလးမ်ားအားရုပ္ပိုင္းစိတ္ပိုင္းႏွိပ္စက္မူမွကာကြယ္ရန္နိုင္ငံေတာ္မွလိုအပ္ေသာအေရးယူမူ
မ်ားလုပ္ေဆာင္ေပးရန္။
အပိုဒ္ ( ၂၀ )--မိသားစုႏွင့္ေဝးကြာေနေသာကေလးမ်ားအားနိုင္ငံေတာ္မွကူညီကာကြယ္မူမ်ားျပုလုပ္ေပးရန္
အပိုဒ္ ( ၂၁ )---ကေလးမ်ား၏အေကာင္းဆံုးအကဴိးျဖစ္ပါကေမြးစားျခင္းကိုနိုင္ငံေတာ္အစိုးရမွခြင့္ျပုရန္
အပိုဒ္ ( ၂၂ )--ဒုကၡသည္ကေလးမ်ားအားလိုအပ္ေသာကူညီကာကြယ္မူမ်ားကိုအစိုးရမွလုပ္ေဆာင္ေပးရန္။
အပိုဒ္ ( ၂၃ )--ရုပ္ပိုင္းစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကူညီမူအထူးလိုအပ္ေသာကေလးမ်ားကိုအျခားကေလးမ်ားတန္းတူ
ဖြံ့ျဖိုးေရးအတြက္နိုင္ငံေတာ္အစိုးရမွလုပ္ေဆာင္ေပးရန္။
အပိုဒ္ ( ၂၄ )--ကေလးမ်ားအတြက္အျမင့္မားဆံုးက်န္းမာေရးေရွာက္မူရရွိေစေရးအတြက္နိုင္ငံေတာ္
အစိုးရမွလုပ္ေဆာင္ေပးရန္။
အပိုဒ္ ( ၂၅ )--ေစာင့္ေရွာက္ေရးဌာနမ်ားလက္ေအာက္ရွိကေလးမ်ားကိုအခ်ိ္န္မွန္ဆန္းစစ္ခြင့္ရွိရန္။
အပိုဒ္ ( ၂၆ )--ကေလးမ်ားလူမူဖူလံုေရးအခြင့္အေရးရရွိရန္။
အပိုဒ္ ( ၂၇ )--လံုေလာက္ေသာလူေနမူဘဝအဆင့္အတန္းရရွိေရး။
အပိုဒ္ ( ၂၈ )--မူလတန္းပညာမသင္မေနအပါအဝင္တန္းတူပညာသင္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၂၉ )--ကေလးမ်ား၏ကိုယ္ေရကိုယ္ေသြးနွင့္ဗလငါးတန္တိုးတက္ေစေသာပညာေရးျဖစ္ေရး။
အပိုဒ္ (၃၀ )--တိုင္းရင္းသားနွင့္မူရင္းဌာေနလူမဴိးစုဝင္ကေလးမ်ား၏ယဥ္ေက်းမူဘာသာစကားကို
ကာကြယ္ေပးရန္။
အပိုဒ္ ( ၃၁ )--ကေလးငယ္မ်ားအပန္းေျဖနားေနခြင့္။
အပိုဒ္ (၃၂ )--မတရားစီးပြားေရးအျမတ္ထုတ္မူ..ေစခိုင္းမူတို့မွကာကြယ္ေပးေရး။
အပိုဒ္ (၃၃ )--ကေလးမ်ားမူယစ္ေဆးဝါးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ပါဝင္ေစမူမွကာကြယ္ေပးေရး။
အပိုဒ္ (၃၄ )--ကေလးငယ္မ်ားအားလိင္ပိုင္းဆိုင္ရာေစာ္ကားအျမတ္ထုတ္မူမွကာကြယ္ေပးေရး။
အပိုဒ္ ( ၃၅ )--ကေလးငယ္မ်ားအားနည္းမဴ္းစံုျဖင့္ကူးသန္းေရာင္ဝယ္ျခင္းမွကာကြယ္ေပးေရး။
အပိုဒ္ ( ၃၆ )--ဥပေဒမ်ားက ကေလးငယ္မ်ား၏ဘဝကိုထိခိုက္ေစမည္အဂတိအစြဲမ်ားမွကာကြယ္ေပးေရး။
အပိုဒ္ ( ၃၇ )--ကေလးငယ္မ်ားအား မတရားအျပစ္ေပးႏွိပ္စက္ျခင္း.ေသဒဏ္ေပးျခင္းတို့မွကာကြယ္ေပးေရး
အပိုဒ္ (၃၈ )--အသက္ ၁၅ ႏွစ္ေအာက္ကေလးမ်ားအားစစ္မူထမ္းေစျခင္းမွကာကြယ္ေပးေရး။
အပိုဒ္ (၃၉ )--ေစာ္ကားပစ္ပယ္ခံကေလးမ်ားအားျပန္လည္နာလန္ထေစရန္လူမူအသိုင္းအဝိုင္းအတြင္း
ျပန္လည္ေနရာတက်ျဖစ္ရန္လုပ္ေဆာင္ေပးေရး။
အပိုဒ္ ( ၄၀ )--ရာဇဝက္မူႏွင္ပတ္သက္ေနေသာကေလးမ်ားကိုကေလးဥပေဒျဖင့္သာကိုင္တြယ္္ေျဖရွင္းရန္။
Showing posts with label ေဆာင္ပါး. Show all posts
Showing posts with label ေဆာင္ပါး. Show all posts
Tuesday, December 13, 2011
လူ့အခြင့္အေရးေၾကညာစာတမ္း
လူ့အခြင့္အေရးေကာ္မရွင္ကို ၁၉၄၆ ခုနွစ္တြင္စတင္ျပီး အေမရိကန္သမၼတကေတာ္ျဖစ္သူ အယ္လီနာရိုးစဘဲ(Eleanor Roosevelf )၏ဦးေဆာင္မူျဖင့္ေရးဆြဲခဲ့ေသာ ထို့စာတမ္းအေပၚ
ကမၻာနိုင္ငံမ်ားကအထူးစိတ္ဝင္စားခဲ့သည္..အစိုးရကိုယ္စားလွယ္မ်ား..အစိုးရမဟုတ္ေသာအဖြဲ့မ်ားႏွင့္ အၾကိမ္ၾကိမ္ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္မူမ်ားလုပ္ေဆာင္ခဲ့ျပီး ၁၉၄၇၈ ခုႏွစ္ ဇြန္လတြင္အျပီးသတ္နိုင္ခဲ့သည္..
ထို့မူၾကမ္းကိုအၾကိမ္မ်ားစြာေလ့လာမူမ်ားလုပ္ခဲ့ျပီး ၁၉၄၈ ဒီဇင္ဘာလ ၁၀ ရက္ေန့တြင္ျပင္သစ္နိုင္ငံ.ပဲရစ္ျမို့
တြင္က်င္းပေသာ ကုလသမဂၢအေထြေထြညီလာခံမွထို့ေၾကညာစာတမ္းကိုအတည္ျပုျပဌာန္းနိုင္ခဲ့ပါသည္ -
နိုင္ငံေပါင္း ၄၈ နိုင္ငံမွေထာက္ခံျပီး ..ဘဲလတ္ရပ္-ခ်က္ကိုစလိုေဗးကီးယား-ပိုလန္-ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယား-
ေတာင္အာဖရိက-ယူကရိမ္း-ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စု-ယူဂိုစလားဗီးယား-နိုင္ငံ ၈နိုင္ငံမွ မဲမေပးပဲၾကားေနခဲ့
ၾကျပီးကန့္ကြတ္နိုင္ငံမရွဘဲအတည္ျပုျပဌာန္းနိုင္ခဲ့ပါသည္..အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာလူ့အခြင့္အေရးေၾကညာစာ
တမ္းတြင္လူ့အခြင့္အေရးႏွင့္ပက္သက္ေသာအေထြေထြနွင့္အေျခခံအခ်က္မ်ားပါဝင္သည္။
ထို့ေၾကညာစာတမ္းတြင္ လူသားတို့၏နိုင္ငံသားအခြင့္အေရး(Civil Rights)-နိုင္ငံေရးအခြင့္အေရး(Political Rights )- လူမူအခြင့္အေရးႏွင့္ယဥ္ေက်းမူအခြင့္အေရး (Economic.Social.and Cultural Rights တို့ပါဝင္သည္ကိုေတြရျပီးအပိုဒ္ေပါင္း ၃၀ ပါဝင္တြင္ အပိုဒ္ ၁ ႏွင့္ အပိုဒ္၂ သည္လူ့အခြင့္အေရးအ
ယူအဆတိုျဖစ္ျပီး အပိုဒ္ ၃ မွ၁၆ ႏွင့္ အပိုဒ္ ၁၈ မွ ၂၁တို့တြင္ နိုင္ငံသားနွင့္နိုင္ငံေရးအခြင့္အေရးမ်ားေဖၚျပီး
အပိုဒ္ ၁၇ နွင့္အပိုဒ္ ၂၂ တိုါမွ၂၇ အထိ စီးပြားေရး-လူမူေရး-ယဥ္ေက်းမူဆိုင္ရာအခြင့္အေရးမ်ားကိုေဖၚျပ
ထားျပီး အပိုဒ္ ၂၈ မွ အပိုဒ္ ၃၀အထိသည္လူ့အခြင့္အေရးမ်ားကိုေလးစားရန္-အျခားသူမ်ား၏အခြင့္အေရး
မ်ားကိုေလးစားရန္နွင့္မည္သူမွမခဴိးေဖာက္ရန္ရွင္းလင္းေဖၚျပထားသည္။
လူ့အခြင့္အေရးေၾကညာစာတ္း၏ရွင္းလင္းခ်က္မ်ား
အပိုဒ္ ( ၁)--လူတိုင္းသည္ေမြးလာထည္းကတနး္တူညီမူရွိသည္။
အပိုဒ္ (၂ )--မည္သူ့ကိုမွခြဲျခားဖိႏွိပ္ျခင္းမရွိရ။
အပိုဒ္ (၃)--လူတိုင္းအသက္ရွင္ခြင့္.လြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္လံုျခံုခြင့္ရွိသည္။
အပိုဒ္ (၄ )--မည္သူ့ကိုမွ က်ြန္အျဖစ္ေစခိုင္းျခင္း.ေရာင္ဝယ္ျခင္းမျပုရ။
အပိုဒ္ (၅ )--မည္သူ့ကိုမွ မတရားႏွိပ္စက္ျခင္း.လူမဆန္စြာ. ရက္စက္စြာဆက္ဆံျခင္း
အျပစ္ေပးျခင္းမျပုရ။
အပိုဒ္ ( ၆ )--တရားဥပေဒေရွ့ေမွာက္တြင္ လူတိုင္းအားလူသားအျဖစ္အသိအမွတ္ခံပိုင္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၇ )--တရားဥပေဒေရွ့တြင္တန္းတူညီခြင့္။
အပိုဒ္ (၈ )--မိမိအခြငါ့အေရးခဴိးေဖါက္ခံရပါက ဥပေဒအကူအညီရယူခြင့္။
အပိုဒ္ (၉ )--မတရားဖမ္းဆီးျခင္း.တိုင္းျပည္မွႏွင္ထုတ္ျခင္းအားကာကြယ္ရရွိပိုင္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၁၀)--လူအမ်ားၾကားနာျပီးတရားမ်ွတေသာတရားစီရင္ခြင့္ကိုခံစားပိုင္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၁၁)--ခိုင္လံုေသာအေထာက္အထားမရွိမခ်င္းထို့သူသည္အျပစ္မရွိသူဟုသတ္မွတ္ခံပိုင္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၁၂ )--ပုဂၢလိက ကိုယ္ေရးကိုယ္တာမ်ားအားဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္းကိုကာကြယ္ေပးျခင္း။
အပိုဒ္ (၁၃ )--လြတ္လပ္စြာလူပ္ရွားသြားလာခြင့္။
အပိုဒ္ (၁၄ )--မတရားအျပစ္ေပးျခင္းခံရမည္ဆိုပါကအျခားနိုင္ငံတစ္နိုင္ငံတြင္ခိုလူံခြင့္
ေတာင္းခံပိုင္ခြင့္ရွိသည္။
အပိုဒ္ (၁၅)--နိုင္ငံသားျဖစ္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၁၆ )--အရြယ္ေရာက္သူတိုင္းမိမိဆႏၵျဖင့္လက္ထပ္ျမားပိုင္ခြင့္ရွိသည္။
အပိုဒ္ (၁၇ )--ပစၥည္းဥစၥာပိုင္ဆိုငိခြင့္။
အပိုဒ္ (၁၈)--လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚယံုၾကည္ကိုးကြယ္ခြင့္ရွိသည္။
အပိုဒ္ (၁၉)--လြတ္လပ္စြာထုပ္ေဖၚတင္ျပေျပာဆိုခြင့္.သတင္းမ်ားကိုရယူပိုင္ခြင့္ရွိျခင္း။
အပိုဒ္ (၂၀ )--ျငိမ္းခ်မ္းစြာဖြဲ့စည္းထားေသာအဖြဲ့အစည္းမ်ားသို့လြတ္လပ္စြာဝင္ေရာက္စုေဝးခြင့္။
အပိုဒ္(၂၁ )--အစိုးရတြင္ပါဝင္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၂၂ )--လူမူဖူလံုေရးခံစားခြင့္။
အပိုဒ္ (၂၃ )--အလုပ္လုပ္ခြင့္..အလုပ္သမားသမဂၢမ်ားဝင္ေရာက္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၂၄ )--အပန္းေျဖအနားယူခြင့္။
အပိုဒ္ (၂၅ )--လံုေလာက္ေသာလူမူအဆင့္အတန္းခံစားခြင့္ႏွင့္ေဆးကုသခံခြင့္။
အပိုဒ္ (၂၆ )--ပညာသင္ၾကားခြင္။
အပိုဒ္ (၂၇ )--ယဥ္ေက်းမူဘဝတြင္ပါဝင္ပိုင္ခြင့္ႏွင့္မိမိတီတြင္မူအကဴိးကိုမိမိခံစားခြင့္။
အပိုဒ္ (၂၈ )--ထို့အခြင့္အေရးမ်ားကိုေလးစားရန္တာဝန္။
အပိုဒ္ (၂၉ )--အျခားသူ၏အခြင့္အေရးမ်ားကိုေလးစားရန္တာဝန္။
အပိုဒ္ (၃၀ )---မည္သူမွထို့အခြင့္အေရးမ်ားကိုမခဴိးေဖာက္ရန္တာဝန္။
ကမၻာနိုင္ငံမ်ားကအထူးစိတ္ဝင္စားခဲ့သည္..အစိုးရကိုယ္စားလွယ္မ်ား..အစိုးရမဟုတ္ေသာအဖြဲ့မ်ားႏွင့္ အၾကိမ္ၾကိမ္ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္မူမ်ားလုပ္ေဆာင္ခဲ့ျပီး ၁၉၄၇၈ ခုႏွစ္ ဇြန္လတြင္အျပီးသတ္နိုင္ခဲ့သည္..
ထို့မူၾကမ္းကိုအၾကိမ္မ်ားစြာေလ့လာမူမ်ားလုပ္ခဲ့ျပီး ၁၉၄၈ ဒီဇင္ဘာလ ၁၀ ရက္ေန့တြင္ျပင္သစ္နိုင္ငံ.ပဲရစ္ျမို့
တြင္က်င္းပေသာ ကုလသမဂၢအေထြေထြညီလာခံမွထို့ေၾကညာစာတမ္းကိုအတည္ျပုျပဌာန္းနိုင္ခဲ့ပါသည္ -
နိုင္ငံေပါင္း ၄၈ နိုင္ငံမွေထာက္ခံျပီး ..ဘဲလတ္ရပ္-ခ်က္ကိုစလိုေဗးကီးယား-ပိုလန္-ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယား-
ေတာင္အာဖရိက-ယူကရိမ္း-ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စု-ယူဂိုစလားဗီးယား-နိုင္ငံ ၈နိုင္ငံမွ မဲမေပးပဲၾကားေနခဲ့
ၾကျပီးကန့္ကြတ္နိုင္ငံမရွဘဲအတည္ျပုျပဌာန္းနိုင္ခဲ့ပါသည္..အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာလူ့အခြင့္အေရးေၾကညာစာ
တမ္းတြင္လူ့အခြင့္အေရးႏွင့္ပက္သက္ေသာအေထြေထြနွင့္အေျခခံအခ်က္မ်ားပါဝင္သည္။
ထို့ေၾကညာစာတမ္းတြင္ လူသားတို့၏နိုင္ငံသားအခြင့္အေရး(Civil Rights)-နိုင္ငံေရးအခြင့္အေရး(Political Rights )- လူမူအခြင့္အေရးႏွင့္ယဥ္ေက်းမူအခြင့္အေရး (Economic.Social.and Cultural Rights တို့ပါဝင္သည္ကိုေတြရျပီးအပိုဒ္ေပါင္း ၃၀ ပါဝင္တြင္ အပိုဒ္ ၁ ႏွင့္ အပိုဒ္၂ သည္လူ့အခြင့္အေရးအ
ယူအဆတိုျဖစ္ျပီး အပိုဒ္ ၃ မွ၁၆ ႏွင့္ အပိုဒ္ ၁၈ မွ ၂၁တို့တြင္ နိုင္ငံသားနွင့္နိုင္ငံေရးအခြင့္အေရးမ်ားေဖၚျပီး
အပိုဒ္ ၁၇ နွင့္အပိုဒ္ ၂၂ တိုါမွ၂၇ အထိ စီးပြားေရး-လူမူေရး-ယဥ္ေက်းမူဆိုင္ရာအခြင့္အေရးမ်ားကိုေဖၚျပ
ထားျပီး အပိုဒ္ ၂၈ မွ အပိုဒ္ ၃၀အထိသည္လူ့အခြင့္အေရးမ်ားကိုေလးစားရန္-အျခားသူမ်ား၏အခြင့္အေရး
မ်ားကိုေလးစားရန္နွင့္မည္သူမွမခဴိးေဖာက္ရန္ရွင္းလင္းေဖၚျပထားသည္။
လူ့အခြင့္အေရးေၾကညာစာတ္း၏ရွင္းလင္းခ်က္မ်ား
အပိုဒ္ ( ၁)--လူတိုင္းသည္ေမြးလာထည္းကတနး္တူညီမူရွိသည္။
အပိုဒ္ (၂ )--မည္သူ့ကိုမွခြဲျခားဖိႏွိပ္ျခင္းမရွိရ။
အပိုဒ္ (၃)--လူတိုင္းအသက္ရွင္ခြင့္.လြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္လံုျခံုခြင့္ရွိသည္။
အပိုဒ္ (၄ )--မည္သူ့ကိုမွ က်ြန္အျဖစ္ေစခိုင္းျခင္း.ေရာင္ဝယ္ျခင္းမျပုရ။
အပိုဒ္ (၅ )--မည္သူ့ကိုမွ မတရားႏွိပ္စက္ျခင္း.လူမဆန္စြာ. ရက္စက္စြာဆက္ဆံျခင္း
အျပစ္ေပးျခင္းမျပုရ။
အပိုဒ္ ( ၆ )--တရားဥပေဒေရွ့ေမွာက္တြင္ လူတိုင္းအားလူသားအျဖစ္အသိအမွတ္ခံပိုင္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၇ )--တရားဥပေဒေရွ့တြင္တန္းတူညီခြင့္။
အပိုဒ္ (၈ )--မိမိအခြငါ့အေရးခဴိးေဖါက္ခံရပါက ဥပေဒအကူအညီရယူခြင့္။
အပိုဒ္ (၉ )--မတရားဖမ္းဆီးျခင္း.တိုင္းျပည္မွႏွင္ထုတ္ျခင္းအားကာကြယ္ရရွိပိုင္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၁၀)--လူအမ်ားၾကားနာျပီးတရားမ်ွတေသာတရားစီရင္ခြင့္ကိုခံစားပိုင္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၁၁)--ခိုင္လံုေသာအေထာက္အထားမရွိမခ်င္းထို့သူသည္အျပစ္မရွိသူဟုသတ္မွတ္ခံပိုင္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၁၂ )--ပုဂၢလိက ကိုယ္ေရးကိုယ္တာမ်ားအားဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္းကိုကာကြယ္ေပးျခင္း။
အပိုဒ္ (၁၃ )--လြတ္လပ္စြာလူပ္ရွားသြားလာခြင့္။
အပိုဒ္ (၁၄ )--မတရားအျပစ္ေပးျခင္းခံရမည္ဆိုပါကအျခားနိုင္ငံတစ္နိုင္ငံတြင္ခိုလူံခြင့္
ေတာင္းခံပိုင္ခြင့္ရွိသည္။
အပိုဒ္ (၁၅)--နိုင္ငံသားျဖစ္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၁၆ )--အရြယ္ေရာက္သူတိုင္းမိမိဆႏၵျဖင့္လက္ထပ္ျမားပိုင္ခြင့္ရွိသည္။
အပိုဒ္ (၁၇ )--ပစၥည္းဥစၥာပိုင္ဆိုငိခြင့္။
အပိုဒ္ (၁၈)--လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚယံုၾကည္ကိုးကြယ္ခြင့္ရွိသည္။
အပိုဒ္ (၁၉)--လြတ္လပ္စြာထုပ္ေဖၚတင္ျပေျပာဆိုခြင့္.သတင္းမ်ားကိုရယူပိုင္ခြင့္ရွိျခင္း။
အပိုဒ္ (၂၀ )--ျငိမ္းခ်မ္းစြာဖြဲ့စည္းထားေသာအဖြဲ့အစည္းမ်ားသို့လြတ္လပ္စြာဝင္ေရာက္စုေဝးခြင့္။
အပိုဒ္(၂၁ )--အစိုးရတြင္ပါဝင္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၂၂ )--လူမူဖူလံုေရးခံစားခြင့္။
အပိုဒ္ (၂၃ )--အလုပ္လုပ္ခြင့္..အလုပ္သမားသမဂၢမ်ားဝင္ေရာက္ခြင့္။
အပိုဒ္ (၂၄ )--အပန္းေျဖအနားယူခြင့္။
အပိုဒ္ (၂၅ )--လံုေလာက္ေသာလူမူအဆင့္အတန္းခံစားခြင့္ႏွင့္ေဆးကုသခံခြင့္။
အပိုဒ္ (၂၆ )--ပညာသင္ၾကားခြင္။
အပိုဒ္ (၂၇ )--ယဥ္ေက်းမူဘဝတြင္ပါဝင္ပိုင္ခြင့္ႏွင့္မိမိတီတြင္မူအကဴိးကိုမိမိခံစားခြင့္။
အပိုဒ္ (၂၈ )--ထို့အခြင့္အေရးမ်ားကိုေလးစားရန္တာဝန္။
အပိုဒ္ (၂၉ )--အျခားသူ၏အခြင့္အေရးမ်ားကိုေလးစားရန္တာဝန္။
အပိုဒ္ (၃၀ )---မည္သူမွထို့အခြင့္အေရးမ်ားကိုမခဴိးေဖာက္ရန္တာဝန္။
Tuesday, December 6, 2011
က်ြန္ေတာ္ဖတ္မိေသာကမၻာေက်ာ္ပုဂၢဳိလ္မ်ား
MOSES(ဘီစီ ၁၄ ရာစုႏွင့္ ၁၃ ရာစု အတြင္း)
ဟီးဗ႐ူးပေရာဖက္၊ သင္ၾကားသူ အာစရိ၊ လူမ်ဳိးေခါင္းေဆာင္စသည့္ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားျဖင့္ မိုးဇက္ကို သိၾကသည္။ သူသည္ အီဂ်စ္ေက်းကြၽန္ဘ၀ ေရာက္ေနေသာ သူ႔လူ မ်ားကို အီဂ်စ္တို႔လက္ ေအာက္မွ ခြဲထုတ္ ကယ္တင္ၿပီး၊ ယခု အခါအစၥေရးဟု လူသိ မ်ားသည့္ ဘာသာေရး လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုကို ဦးေဆာင္ ထူေထာင္ခဲ့သူ ျဖစ္ေလသည္။ ယေန႔ အေနာက္တိုင္းယဥ္ေက်းမႈ၏ လူမႈေရးကိုယ္က်င့္တရား၊ စရဏက်င့္စဥ္၊ ဘာသာေရးဘ၀မ်ားအေပၚ ၾသဇာေညာင္းသည္။ Ten Commondments ကို ေဖာ္ထုတ္ခဲ့သူလည္း ျဖစ္၏။ ယေန႔ကမၻာေပၚတြင္ လူအဖတ္အမ်ားဆံုး စာအုပ္မ်ားျဖစ္သည့္ ထြက္ေျမာက္ရာက်မ္း (Exodus)၊ လွည့္လည္ရာက်မ္း (Numbers) အပါအ၀င္ ထင္ရွားသည့္ ဓမၼေဟာင္းက်မ္း ငါးက်မ္းကိုလည္း ျပဳစုခဲ့ေလသည္။
ဟီးဗ႐ူးအမည္မွာ မိုးေရွး(Moshe) ျဖစ္သည္။ သူ႔ေမြးအေမက သူ႔အတြက္ ကေလးထိန္းငွားခဲ့ရာ၊ သူမထံမွ ဟီးဗ႐ူးသမုိင္းႏွင့္ ထံုးတမ္း စဥ္လာမ်ားကို သိခဲ့ရ၏။ တစ္ရက္ သူခရီးသြားေနစဥ္၊ ဟီးဗ႐ူး ကြၽန္ တစ္ေယာက္ကို ႐ိုက္ႏွက္ၿပီး ရက္ရက္စက္စက္ ခုိင္းေစေနသည့္ အီဂ်စ္ သခင္ေယာက္ကို သူသတ္လိုက္မိ၏။ ထိုအျပစ္ကို ေၾကာက္ၿပီး မစ္ဒီယန္ (ယခုအာေရဗ် အေနာက္ေျမာက္မွာရွိ) အရပ္သို႔ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ေနခဲ့ သည္။ ထုိအရပ္တြင္ သုိးထိန္းလုပ္ကာ ေနရင္း၊ ဘရင္ဂ်ီဘုန္းႀကီး Jethno ၏ သားမက္ျဖစ္လာ၏။ တစ္ေန႔ သူသိုးမ်ားထိန္းမေက်ာင္းေနစဥ္ အနီးရွိ ၿခံဳပုတ္မွ မီးထေတာက္တာ ေတြ႕ရ၏။ သူက အတိတ္ေကာက္ကာ ေကာင္းကင္ဘံုရွိ ဖန္ဆင္းရွင္ထာ၀ရက သူ႔ကိုအလိုရွိ၍ အခ်က္ျပသည္ ယူလိုက္၏။ ေယဟိုး၀ါ(Yahweh)၏ တရားေတြ ေဟာေျပာေတာ့သည္။ အီဂ်စ္ဖားေရာ့ဘုရင္ဒုတိယေျမာက္ ရမ္ေဆးက လံုး၀သေဘာမက်။ ဖိႏွိပ္မႈ ျပဳသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔လူ(ဂ်ဴးေက်းကြၽန္)မ်ားကို ေခၚကာ၊ အီဂ်စ္ လက္ ေအာက္က ဆုိင္းႏိုင္းကုန္းေျမဘက္ ထြက္ေျပးရေလသည္။ (ယခုအခါ အီဂ်စ္အေရွ႕ေျမာက္ပိုင္း တြင္ရွိသည့္ ပင္နင္ဆူလာ Pininsula အရပ္။)
ဒုတိယရမ္ေဆး၏ လူမ်ားက လုိက္လံတုိက္ခိုက္သည့္အတြက္ အေရွ႕စူးစူး က်ဴေတာေပၚလယ္ (Sea of Reeds ျဖစ္ပါသည္။ Red Sea ပင္လယ္ မဟုတ္ပါ) ကို ျဖတ္ကာ ေျပးသည္။ အီဂ်စ္တပ္မ်ားက ၀ိုင္းရံ ထားေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္စြာ ျဖတ္ေက်ာ္ႏုိင္ခဲ့၏။ ထုိမွ Canaan အရပ္(ဘုရားသခင္က အဲဗဟမ္အား ဗ်ာဒိတ္ေပးခဲ့သည့္ Promised Land, ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္ အေနာက္ဘက္ ယခုပါလက္စတုိင္းေနရာ)ကို ခရီးဆက္ခဲ့ သည္။ ထိုေနရာတြင္ အေျခခ်ေနထိုင္ၾကခိုက္၊ မိုးဇက္ကို အတိုက္ခံလုပ္လို သူေတြ တစ္ေန႔တျခားတိုပြားသျဖင့္ တစ္ရက္၌ နယ္ေျမသစ္ရွာဦးမည္ဟု ေျပာကာ မိုးဇက္သည္ Pisgah (ယခု ေဂ်ာ္ဒန္တြင္ရွိ) ေတာင္ေပၚသို႔ တစ္ကိုယ္တည္း ထြက္ခြာသြား၏။ ထုိအခ်ိန္ကစ၍ မိုးဇက္ကို မည္သူမွျပန္ မေတြ႕ရေတာ့ေခ်။ သူေသဆံုးေၾကာင္း အခုိင္အမာ သက္ေသမရွိ။ သူ႔ဘ၀ နိဂံုးသည္ လွ်ိဳ႕၀ွက္သဲဖိုဆန္ဆန္ ပေဟဠိတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူသာမရွိခဲ့လွ်င္ ယေန႔ကမၻာေပၚ၌ အစၥေရးႏိုင္ငံ မရွိႏုိင္သကဲ့သို႔ The Torah ေခၚ ဟီးဗ႐ူးဘာသာ ဓမၼေဟာင္းက်မ္းမ်ားသည္လည္း ရွိလိမ့္ မည္ မထင္ပါေခ်။
٭
BUDDHA GOTAMA
(ေျခာက္ရာစု ဘီစီမွ ေလးရာစုဘီစီ အတြင္း)
မူရင္းစာအုပ္တြင္ ေဂါတမ ဗုဒၶေခၚဘုရားရွင္၏ ေမြးဖြားရာ ခုႏွစ္ကို အတိအက် မဆို။ ကပိလ၀တၳႏုိင္ငံ သက်(Sakys)မင္း သုေဒၶါဒနႏွင့္ မာယာ ေဒ၀ီ၏ သားေတာ္ ျဖစ္သည္။ လုမဗိနီ ဥယ်ာဥ္ (နီေပါႏုိင္ငံ ယခု Padaria ဟု ေခၚေသာအရပ္) ၌ ေမြးဖြားသည္။ မေမြး ဖြားမီ မယ္ေတာ္သည္ ဆင္ျဖဴေတာ္ ၀မ္းထဲ၀င္သည္ဟု ထူးျခားေသာအိပ္မက္ ကို ျမင္မက္ရာ၊ နိမိတ္ဖတ္သူေတြက စၾကာ၀ေတးမင္း သို႔မဟုတ္ ဘုရားျဖစ္ မည့္သူဟု နိမိတ္ဖတ္ၾကသည္။ ငယ္မည္ မွာ သိဒၶတၳျဖစ္၏။ မိခင္သည္ ဖြားျမင္ၿပီး ခုႏွစ္ရက္ တြင္ ကြယ္လြန္းခဲ့သျဖင့္ မိေထြးလည္းျဖစ္ အေဒၚလည္းျဖစ္သူ ေဂါတမီက ေမြးျမဴေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သည္။ ၁၆ ႏွစ္ အရြယ္တြင္ (တခ်ဳိ႕က ၁၉ ႏွစ္ဟု ဆုိပါသည္) ေဒ၀ဒတၳဘုရင့္သမီးေတာ္ ၀မ္းကြဲႏွမ ယေသာ္ဓရာ ႏွင့္ လက္ထပ္ခဲ့သည္။ ၂၉ ႏွစ္အထိ နန္းစည္းစိမ္ကို ခံစားကာ၊ နမိတ္ ႀကီးေလးပါး (သူအို၊ သူနာ၊ သူေသ၊ ရဟန္း) ကိုျမင္၍ ေလာကီလူ႔ဘံု ဘ၀ကို ၿငီးေငြ႕ကာ သားေတာ္ရာဟုလာ ေမြးဖြားေသာေန႔၌ပင္ ေတာထြက္ ေတာ္မူသည္။ ေတာထဲတြင္ ဒုကၠရစရိယာ ေခၚ ခက္ခဲေသာအက်င့္ကို (၆) ႏွစ္က်င့္ေသာ္လည္း တရားထူးမရ။
ထုိအက်င့္ကို စြန္႔ကာ မဇၩိမ ပဋိပဒါ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ကို က်င့္မွ ေဗာဓိေညာင္ပင္ေအာက္တြင္ (ယခု ဗုဒၶဂါယာေခၚေသာအရပ္) သစၥာေလးပါးကို ထိုးထြင္း သိျမင္ကာ ဗုဒၶအျဖစ္သို႔ ေရာက္ေတာ္မူသည္။ ထုိေန႔ကား ေမလ၊ လျပည့္ေန႔ျဖစ္၏။ ဗုဒၶ၏အဓိပၸာယ္ကား ဉာဏ္အလင္း ရွင္ (enlightened)၊ ႏုိးၾကားသူ (awakened one) ျဖစ္သည္။ သူ၏ ပထမ ဆံုး တပည့္သံဃာဟု ဆိုႏိုင္သည့္ ပဥၥ၀ဂၢီ(၅)ဦးကို ဓမၼစၾကာတရား၊ အႏုတၱ လကၡဏာသုတ္တို႔ကို စတင္ေဟာေျပာေတာ္မူသည္။ ထို႔ေနာက္ သူသိေသာ တရားမ်ားကို (၄၅)၀ါ ပတ္လံုးလွည့္လည္ေဟာေျပာ၍၊ သက္ေတာ္ (၈၀) တြင္ (ဘီစီ ၄၇၇) မလႅင္မင္းတို႔၏ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္ ကုသိႏၷ႐ုံ (ယခု Kasia ေခၚသည့္အရပ္)၌ ဖြားေသျခင္းဆိုေသာ စက္ရဟတ္ကို ရပ္စဲေတာ္ မူသည္။ ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး လွည့္လည္ေျပာ ေဟာခဲ့သည့္ တရားေတာ္တို႔ကို စုစည္းမွတ္တမ္းတင္ထားသည့္ ပါဋိ တိပိဋက ေခၚ ပိဋကတ္သံုးပံုသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ အထြဋ္အျမတ္ ထားရာ က်မ္းစာပင္ ျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ ေဂါတမအျဖစ္ မေမြးဖြားမီ ဘ၀ ေပါင္းမ်ားစြာ က်င္လည္ခဲ့စဥ္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္ဆိုေသာ အေလာင္းေတာ္ ျမတ္အေၾကာင္း ဇာတက(Jatakas)မ်ားသည္ ဗုဒၶယဥ္ေက်းမႈဗုဒၶစာေပ၌ အေရးႀကီးေသာ အပိုင္းက ပါ၀င္ေနေပသည္။
CONFUCIUS
(ဘီစီ ၅၅၁ - ဘီစီ ၄၇၉)
ကြန္ျဖဴးရွပ္သည္ တ႐ုတ္ ျပည္၌ အေက်ာ္ၾကားဆံုး ဒႆန ဆရာႀကီး၊ သင္ၾကားပို႔ခ်သူ (အာစရိ)၊ ႏုိင္ငံေရး သေဘာ တရားဆရာ၊ ပညာရွင္ႀကီး ျဖစ္ ေလသည္။ သူ႔ကို လု Les (ယခု အခါ ရွန္ေဒါင္းျပည္နယ္)၊ Qufu က်ဴဖု႔ရပ္တြင္ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ငယ္နာမည္မွာ Kong Qiu ျဖစ္ သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကို ဆရာႀကီးေကာင္း Master Kong (တ႐ုတ္လို Kangfuzi ဟု ေခၚၾကသည္။) Confucius မွာ လက္တင္စကား ျဖစ္သည္။ အမ်ားစုက သူ႔ကို ဘီစီ ၅၅၁ စက္တင္ဘာ ၂၈ တြင္ ေမြးဖြားသည္ဟု လက္ခံၾကသည္။ ထုိေန႔ကို ဆရာမ်ားေန႔ဟု သတ္မွတ္ကာ တုိင္ေပ (ထိုင္၀မ္)တြင္ ႐ုံးပိတ္ရက္အျဖစ္ ေၾကျငာထားသည္။ သူသံုးႏွစ္သားတြင္ ဖခင္ကြယ္လြန္သြားသျဖင့္ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ႀကီးျပင္းခဲ့ရသည္။ အရြယ္ေရာက္ စဥ္က အစိုးရရာထူးငယ္ေလးမ်ားမွာ အမႈထမ္းခဲ့ကာ၊ ၁၉ ႏွစ္အရြယ္တြင္ လက္ထပ္ခဲ့သည္။
အသက္သံုးဆယ္အရြယ္တြင္ သူ႔ဒႆနကို လွည့္လည္ေဟာေျပာ ပို႔ခ်ရာ၊ အထူးေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ သူပို႔ခ်သည့္ ဘာသာရပ္ေျခာက္မ်ဳိးမွာ ထံုးတမ္းဓေလ့၊ ျမားပစ္၊ ဂီတ၊ စစ္ရထားအတတ္၊ လက္ေရးလက္သား ပညာႏွင့္ ဂဏာန္းသခ်ၤာတို႔ ျဖစ္သည္။ အသက္ငါးဆယ္အရြယ္တြင္ ႏုိင္ငံ တရားေရး၀န္ႀကီးအျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္း ခံရေသာ္လည္း တာရွည္မခံ။ အုပ္စိုး သူမ်ားႏွင့္ သေဘာျခင္းမတိုက္ဆုိင္သျဖင့္ ျပည္ႏွင္ဒဏ္အေပးခံရေလ သည္။ ထုိႏွစ္(၁၃)ႏွစ္အတြင္း သူသည္ နယ္လွည့္ကာ သူ႔အယူ၀ါဒမ်ားကို ေဟာေျပာပို႔ခ်ခဲ့သည္။ ၆၇ ႏွစ္မွာ သူ႔ဇာတိသို႔ျပန္လာကာ စာေပပို႔ခ် သင္ၾကားေပးရင္း (၇၃) ႏွစ္အရြယ္မွာ ကြယ္လြန္ေလသည္။ ခ်င္မင္းဆက္ ရွီဟြန္တီဘုရင္လက္ထက္မွာ တစ္ႀကိမ္၊ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ကြန္ျဖဴးရွပ္၏ အယူ၀ါဒမ်ားမွ ေခတၱေမွာမွိန္ခဲ့ရေသာ္လည္း ယေန႔တုိင္ေအာင္ အေရွ႕ အာရွလူ႔အဖြဲ႕အစည္း၌ သူ႔ၾသဇာသည္ အခုိင္အမာရွိဆဲျဖစ္ေၾကာင္း ေလ့ လာေတြ႕ ရွိရေပသည္။ သူကြယ္လြန္ စဥ္က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ သူ႔တပည့္သံုးရာ က ႐ူဂိုဏ္းကိုထူေထာင္ကာ လြင့္ယီးဒႆနကို ျဖန္႔ျဖဴးခဲ့ေသာ ေက်းဇူးပင္ ျဖစ္ေလသည္။
ALEXANDER THE GREAT
(ေမြးဖြား - ၃၅၆ ဘီစီ Pella မက္ဆီဒိုနီးယား၊
ကြယ္လြန္- ဇြန္ ၁၃၊ ၃၂၃ ဘီစီ ေဘဘီလံု)
သူသည္ မဟာအလက္ဇႏၵယားအမည္ ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ တတိယေျမာက္ အလက္ဇႏၵယား အမည္ျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ မက္ဆီဒိုးနီး ယား ဘုရင္အျဖစ္၊ ႀကီးမားလွေသာ ပါရွန္း အင္ပါယာႀကီးတစ္ခုလံုး (၃၃၆ မွ ၃၂၃ ဘီစီ အတြင္း) အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေလသည္။ သူ႔ဖခင္မွာ မက္ဆီဒိုးနီးယားဘုရင္ ဒုတိယ ဖိလစ္၊ မိခင္မွာ မင္းသမီး အိုလံပီယား ျဖစ္သည္။ သူသည္ ၁၃ ႏွစ္ မွ ၁၆ ႏွစ္အတြင္း ဂရိဒႆနိက ဆရာႀကီး အရစၥတိုတယ္ထံတြင္ ပညာသင္ၾကားခဲ့သည္။ သူစိတ္၀င္စားေသာ ဘာသာရပ္မ်ားမွာ ဒႆနိက၊ ေဆးပညာႏွင့္ သိပၸံနည္းက် စူးစမ္းေလ့လာမႈ(သုေတသန)တို႔ ျဖစ္သည္။
သူသည္ ၁၈ ႏွစ္သားကပင္ Chaeronea စစ္ေျမျပင္တြင္ အစြမ္းျပ တိုက္ခိုက္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၃၃၆ တြင္ သူ႔အေဖ လုပ္ႀကံခံရ၍ကြယ္လြန္ေသာအခါ၊ နန္းေမြ ဆက္ခံမႈကို ကန္႔ကြက္သူမရွိပဲ အလြယ္တကူ ရရွိခ့ဲသည္။
သူသည္ ဘုရင္ ျဖစ္ သည္ႏွင့္ စစ္တပ္ကို ေတာင့္ တင္းခုိင္မာ ေကာင္းမြန္ေအာင္ ျပင္ဆင္ဖြဲ႕စည္းကာ နယ္ခ်ဲ႕ တုိက္ပြဲမ်ား ဆင္ႏႊဲေတာ့သည္။ သူသည္ ကိုယ္တိုင္ရဲစြမ္းသတၱိ ျပည့္စံု႐ုံမက၊ စစ္မက္ေရးရာ၌ ပါ ကြၽမ္းက်င္လိမၼာသူ ျဖစ္ သည္။ ဂရိႏုိင္ငံ Thebes ကို ကိုယ္တုိင္၀င္တိုက္သည္။ ရန္သူ ၆၀၀၀ ကို သတ္ျဖတ္လိုက္ကာ ဖမ္းမိ ေသာ သံု႔ပန္းမ်ားကို ေက်းကြၽန္မ်ားအျဖစ္ ေရာင္းခ်လိုက္သျဖင့္ က်န္ဂရိ ႏုိင္ငံမ်ား ေၾကာက္လန္႔ေျခာက္ခ်ားကာ အလိုအေလ်ာက္ပင္ အညံ့ခံလာၾက သည္။ ၃၃၄ ေဆာင္တြင္းတြင္ ပါရွန္းအင္ပါယာႀကီးတစ္ခုလံုး၏ ၀င္ေပါက္ ျဖစ္ေသာ အာရွမိုင္းနား အေနာက္ပိုင္းကို တိုက္ခိုက္သိမ္း ပိုက္လိုက္၏။ ၃၃၃ တြင္ ပါရွန္းတစ္ႏုိင္ငံလံုး သိမ္းယူႏုိင္ခဲ့သည္။
ပါရွန္းဘုရင္ တတိယေျမာက္ ဒ႐ိုင္းယပ္စ္က လက္နက္ခ် အညံ့ခံ တာကိုပင္ လက္မခံခဲ့။ ထို႔ေနာက္တြင္ ေျမာက္ဘက္ဆီးရီးယားႏွင့္ ဖိုနီဆီး ယား (Phoenicia) ကို ခ်ီတက္တုိက္ခိုက္သည္။ ကြၽန္းၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္သည့္ တုိင္ယာ Tyne ကို ခုႏွစ္လ ၾကာေအာင္ ပိတ္ဆို႔တုိက္ခုိက္ခဲ့ရ ၏။ ႏုိ၀င္ဘာ ၃၃၂ တြင္ အီဂ်စ္ကို ေအာင္ႏုိင္သည္။ အီဂ်စ္ေတြက အညံ့ခံလာျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို အီဂ်စ္ဘုရင္ ဖားေရာ့အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ၾက၏။ သူသည္ ႏုိင္းျမစ္အေနာက္ဘက္ကမ္းေျခတြင္ ယခုတုိင္ ထင္ရွားဆဲ ျဖစ္သည့္ အလက္ဇႏၵယားၿမိဳ႕ကို ထူေထာင္ခဲ့သည္။ အီဂ်စ္ကို ရရွိသျဖင့္ မက္ဒီ တာေရးနီးယန္း အေရွ႕ပိုင္းတစ္ခုလံုးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ဖုိ႔ လြယ္ကူသြား၏။ ၃၃၂ တြင္ တိုင္ယာကိုျပန္၍ နန္းစံသည္။ ပါရွန္းနန္းက်ဘုရင္ ဒ႐ိုင္းယပ္စ္ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ခံရေသာအခါ၊ သူသည္ ၿပိဳင္ဘက္မရွိ ဧကရာဇ္မင္း ျဖစ္လာသည္။
၃၂၇ ေႏြဦးတြင္ Hinds Kush ကို ျဖတ္၍ အိႏၵိယကို ၀င္တုိက္ သည္။ သူ၏ ေနာက္ဆံုးႏွင့္ အႀကီးအက်ယ္ဆံုး တုိက္ပြဲမ်ား ျဖစ္သည္။ Hydaspes (ယခု TheLum) ျမစ္ ကမ္းပါးတြင္ ၿမိဳ႕ႏွစ္ၿမိဳ႕ထူေထာင္ခဲ့ သည္။
သူ႔ေအာင္ပြဲကို ဂုဏ္ျပဳသည့္ Alexandria Nicaea ႏွင့္ တုိက္ပြဲတြင္ ေသဆံုး သြားသည့္ သူ႔ျမင္းအမည္ကို အစြဲျပဳမွည့္ေခၚသည့္ Buceph-ala တို႔ ျဖစ္ သည္။ သူ႔တပ္ပမ္းေနသျဖင့္ တပ္ေခါက္ခဲ့ရသည္။ ၃၂၄ တြင္ ပါရွန္း ၿမိဳ႕ေတာ္ စူစ(SuSa) ျပန္ေရာက္သည္။ ပါရွန္းအင္ပါယာတစ္ခုလံုး သူ အုပ္မိုးထားႏုိင္ၿပီ ျဖစ္သည္။ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က ပါရွန္းႏွင့္ မက္ဆီဒို ေဗးနီးယန္းတို႔ ေသြးေႏွာကာ ဓေလ့ထံုးစံမ်ား ညႇိႏႈိင္း၍ လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိးအျဖစ္ အရွည္တည္တ့ံႏုိင္ဖို႔ ျဖစ္၏။
ထို႔ေၾကာင့္ သူကိုယ္တုိင္ ပါရွန္းမင္းသမီး တစ္ပါးကို လက္ထပ္ ယူကာ၊ သူ႔လက္ေအာက္အရာရွိ ရွစ္ဆယ္(၈၀)ေက်ာ္ကိုလည္း ပါရွန္း အမ်ဳိးသမီးမ်ားကို လက္ထပ္ယူေစသည္။ ပါရွန္းလူမ်ဳိးမ်ားကို သူ႔စစ္တပ္ တြင္ စစ္မႈထမ္းခြင့္ေပးသည္။ ေနာက္ သူသည္ ေဘဘီလံုၿမိဳ႕မွာ ေျပာင္း ေရႊ႕စံသည္။ ထုိၿမိဳ႕တြင္ ဂုဏ္ျပဳစားေသာက္ပြဲႀကီးကို ကာလၾကာျမင့္စြာ က်င္းပသည္။ ထုိပြဲအၿပီး သူသည္ ျပင္းထန္စြာ မမာမက်န္းျဖစ္ကာ ၂၀ ရက္ ၾကာေသာအခါ ကြယ္လြန္ေလသည္။ သူ႔အေလာင္းကို ေရႊေခါင္းျဖင့္ ထည့္ကာ အီဂ်စ္ရွိ အလက္ဇႏၵယားၿမိဳ႕ကို သယ္ေဆာင္၍ ခမ္းနား ႀကီးက်ယ္စြာ သၿဂႋဳဟ္ခဲ့ၾကေလသည္။
ဟီးဗ႐ူးပေရာဖက္၊ သင္ၾကားသူ အာစရိ၊ လူမ်ဳိးေခါင္းေဆာင္စသည့္ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားျဖင့္ မိုးဇက္ကို သိၾကသည္။ သူသည္ အီဂ်စ္ေက်းကြၽန္ဘ၀ ေရာက္ေနေသာ သူ႔လူ မ်ားကို အီဂ်စ္တို႔လက္ ေအာက္မွ ခြဲထုတ္ ကယ္တင္ၿပီး၊ ယခု အခါအစၥေရးဟု လူသိ မ်ားသည့္ ဘာသာေရး လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုကို ဦးေဆာင္ ထူေထာင္ခဲ့သူ ျဖစ္ေလသည္။ ယေန႔ အေနာက္တိုင္းယဥ္ေက်းမႈ၏ လူမႈေရးကိုယ္က်င့္တရား၊ စရဏက်င့္စဥ္၊ ဘာသာေရးဘ၀မ်ားအေပၚ ၾသဇာေညာင္းသည္။ Ten Commondments ကို ေဖာ္ထုတ္ခဲ့သူလည္း ျဖစ္၏။ ယေန႔ကမၻာေပၚတြင္ လူအဖတ္အမ်ားဆံုး စာအုပ္မ်ားျဖစ္သည့္ ထြက္ေျမာက္ရာက်မ္း (Exodus)၊ လွည့္လည္ရာက်မ္း (Numbers) အပါအ၀င္ ထင္ရွားသည့္ ဓမၼေဟာင္းက်မ္း ငါးက်မ္းကိုလည္း ျပဳစုခဲ့ေလသည္။
ဟီးဗ႐ူးအမည္မွာ မိုးေရွး(Moshe) ျဖစ္သည္။ သူ႔ေမြးအေမက သူ႔အတြက္ ကေလးထိန္းငွားခဲ့ရာ၊ သူမထံမွ ဟီးဗ႐ူးသမုိင္းႏွင့္ ထံုးတမ္း စဥ္လာမ်ားကို သိခဲ့ရ၏။ တစ္ရက္ သူခရီးသြားေနစဥ္၊ ဟီးဗ႐ူး ကြၽန္ တစ္ေယာက္ကို ႐ိုက္ႏွက္ၿပီး ရက္ရက္စက္စက္ ခုိင္းေစေနသည့္ အီဂ်စ္ သခင္ေယာက္ကို သူသတ္လိုက္မိ၏။ ထိုအျပစ္ကို ေၾကာက္ၿပီး မစ္ဒီယန္ (ယခုအာေရဗ် အေနာက္ေျမာက္မွာရွိ) အရပ္သို႔ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ေနခဲ့ သည္။ ထုိအရပ္တြင္ သုိးထိန္းလုပ္ကာ ေနရင္း၊ ဘရင္ဂ်ီဘုန္းႀကီး Jethno ၏ သားမက္ျဖစ္လာ၏။ တစ္ေန႔ သူသိုးမ်ားထိန္းမေက်ာင္းေနစဥ္ အနီးရွိ ၿခံဳပုတ္မွ မီးထေတာက္တာ ေတြ႕ရ၏။ သူက အတိတ္ေကာက္ကာ ေကာင္းကင္ဘံုရွိ ဖန္ဆင္းရွင္ထာ၀ရက သူ႔ကိုအလိုရွိ၍ အခ်က္ျပသည္ ယူလိုက္၏။ ေယဟိုး၀ါ(Yahweh)၏ တရားေတြ ေဟာေျပာေတာ့သည္။ အီဂ်စ္ဖားေရာ့ဘုရင္ဒုတိယေျမာက္ ရမ္ေဆးက လံုး၀သေဘာမက်။ ဖိႏွိပ္မႈ ျပဳသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔လူ(ဂ်ဴးေက်းကြၽန္)မ်ားကို ေခၚကာ၊ အီဂ်စ္ လက္ ေအာက္က ဆုိင္းႏိုင္းကုန္းေျမဘက္ ထြက္ေျပးရေလသည္။ (ယခုအခါ အီဂ်စ္အေရွ႕ေျမာက္ပိုင္း တြင္ရွိသည့္ ပင္နင္ဆူလာ Pininsula အရပ္။)
ဒုတိယရမ္ေဆး၏ လူမ်ားက လုိက္လံတုိက္ခိုက္သည့္အတြက္ အေရွ႕စူးစူး က်ဴေတာေပၚလယ္ (Sea of Reeds ျဖစ္ပါသည္။ Red Sea ပင္လယ္ မဟုတ္ပါ) ကို ျဖတ္ကာ ေျပးသည္။ အီဂ်စ္တပ္မ်ားက ၀ိုင္းရံ ထားေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္စြာ ျဖတ္ေက်ာ္ႏုိင္ခဲ့၏။ ထုိမွ Canaan အရပ္(ဘုရားသခင္က အဲဗဟမ္အား ဗ်ာဒိတ္ေပးခဲ့သည့္ Promised Land, ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္ အေနာက္ဘက္ ယခုပါလက္စတုိင္းေနရာ)ကို ခရီးဆက္ခဲ့ သည္။ ထိုေနရာတြင္ အေျခခ်ေနထိုင္ၾကခိုက္၊ မိုးဇက္ကို အတိုက္ခံလုပ္လို သူေတြ တစ္ေန႔တျခားတိုပြားသျဖင့္ တစ္ရက္၌ နယ္ေျမသစ္ရွာဦးမည္ဟု ေျပာကာ မိုးဇက္သည္ Pisgah (ယခု ေဂ်ာ္ဒန္တြင္ရွိ) ေတာင္ေပၚသို႔ တစ္ကိုယ္တည္း ထြက္ခြာသြား၏။ ထုိအခ်ိန္ကစ၍ မိုးဇက္ကို မည္သူမွျပန္ မေတြ႕ရေတာ့ေခ်။ သူေသဆံုးေၾကာင္း အခုိင္အမာ သက္ေသမရွိ။ သူ႔ဘ၀ နိဂံုးသည္ လွ်ိဳ႕၀ွက္သဲဖိုဆန္ဆန္ ပေဟဠိတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူသာမရွိခဲ့လွ်င္ ယေန႔ကမၻာေပၚ၌ အစၥေရးႏိုင္ငံ မရွိႏုိင္သကဲ့သို႔ The Torah ေခၚ ဟီးဗ႐ူးဘာသာ ဓမၼေဟာင္းက်မ္းမ်ားသည္လည္း ရွိလိမ့္ မည္ မထင္ပါေခ်။
٭
BUDDHA GOTAMA
(ေျခာက္ရာစု ဘီစီမွ ေလးရာစုဘီစီ အတြင္း)
မူရင္းစာအုပ္တြင္ ေဂါတမ ဗုဒၶေခၚဘုရားရွင္၏ ေမြးဖြားရာ ခုႏွစ္ကို အတိအက် မဆို။ ကပိလ၀တၳႏုိင္ငံ သက်(Sakys)မင္း သုေဒၶါဒနႏွင့္ မာယာ ေဒ၀ီ၏ သားေတာ္ ျဖစ္သည္။ လုမဗိနီ ဥယ်ာဥ္ (နီေပါႏုိင္ငံ ယခု Padaria ဟု ေခၚေသာအရပ္) ၌ ေမြးဖြားသည္။ မေမြး ဖြားမီ မယ္ေတာ္သည္ ဆင္ျဖဴေတာ္ ၀မ္းထဲ၀င္သည္ဟု ထူးျခားေသာအိပ္မက္ ကို ျမင္မက္ရာ၊ နိမိတ္ဖတ္သူေတြက စၾကာ၀ေတးမင္း သို႔မဟုတ္ ဘုရားျဖစ္ မည့္သူဟု နိမိတ္ဖတ္ၾကသည္။ ငယ္မည္ မွာ သိဒၶတၳျဖစ္၏။ မိခင္သည္ ဖြားျမင္ၿပီး ခုႏွစ္ရက္ တြင္ ကြယ္လြန္းခဲ့သျဖင့္ မိေထြးလည္းျဖစ္ အေဒၚလည္းျဖစ္သူ ေဂါတမီက ေမြးျမဴေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သည္။ ၁၆ ႏွစ္ အရြယ္တြင္ (တခ်ဳိ႕က ၁၉ ႏွစ္ဟု ဆုိပါသည္) ေဒ၀ဒတၳဘုရင့္သမီးေတာ္ ၀မ္းကြဲႏွမ ယေသာ္ဓရာ ႏွင့္ လက္ထပ္ခဲ့သည္။ ၂၉ ႏွစ္အထိ နန္းစည္းစိမ္ကို ခံစားကာ၊ နမိတ္ ႀကီးေလးပါး (သူအို၊ သူနာ၊ သူေသ၊ ရဟန္း) ကိုျမင္၍ ေလာကီလူ႔ဘံု ဘ၀ကို ၿငီးေငြ႕ကာ သားေတာ္ရာဟုလာ ေမြးဖြားေသာေန႔၌ပင္ ေတာထြက္ ေတာ္မူသည္။ ေတာထဲတြင္ ဒုကၠရစရိယာ ေခၚ ခက္ခဲေသာအက်င့္ကို (၆) ႏွစ္က်င့္ေသာ္လည္း တရားထူးမရ။
ထုိအက်င့္ကို စြန္႔ကာ မဇၩိမ ပဋိပဒါ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ကို က်င့္မွ ေဗာဓိေညာင္ပင္ေအာက္တြင္ (ယခု ဗုဒၶဂါယာေခၚေသာအရပ္) သစၥာေလးပါးကို ထိုးထြင္း သိျမင္ကာ ဗုဒၶအျဖစ္သို႔ ေရာက္ေတာ္မူသည္။ ထုိေန႔ကား ေမလ၊ လျပည့္ေန႔ျဖစ္၏။ ဗုဒၶ၏အဓိပၸာယ္ကား ဉာဏ္အလင္း ရွင္ (enlightened)၊ ႏုိးၾကားသူ (awakened one) ျဖစ္သည္။ သူ၏ ပထမ ဆံုး တပည့္သံဃာဟု ဆိုႏိုင္သည့္ ပဥၥ၀ဂၢီ(၅)ဦးကို ဓမၼစၾကာတရား၊ အႏုတၱ လကၡဏာသုတ္တို႔ကို စတင္ေဟာေျပာေတာ္မူသည္။ ထို႔ေနာက္ သူသိေသာ တရားမ်ားကို (၄၅)၀ါ ပတ္လံုးလွည့္လည္ေဟာေျပာ၍၊ သက္ေတာ္ (၈၀) တြင္ (ဘီစီ ၄၇၇) မလႅင္မင္းတို႔၏ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္ ကုသိႏၷ႐ုံ (ယခု Kasia ေခၚသည့္အရပ္)၌ ဖြားေသျခင္းဆိုေသာ စက္ရဟတ္ကို ရပ္စဲေတာ္ မူသည္။ ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး လွည့္လည္ေျပာ ေဟာခဲ့သည့္ တရားေတာ္တို႔ကို စုစည္းမွတ္တမ္းတင္ထားသည့္ ပါဋိ တိပိဋက ေခၚ ပိဋကတ္သံုးပံုသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ အထြဋ္အျမတ္ ထားရာ က်မ္းစာပင္ ျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ ေဂါတမအျဖစ္ မေမြးဖြားမီ ဘ၀ ေပါင္းမ်ားစြာ က်င္လည္ခဲ့စဥ္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္ဆိုေသာ အေလာင္းေတာ္ ျမတ္အေၾကာင္း ဇာတက(Jatakas)မ်ားသည္ ဗုဒၶယဥ္ေက်းမႈဗုဒၶစာေပ၌ အေရးႀကီးေသာ အပိုင္းက ပါ၀င္ေနေပသည္။
CONFUCIUS
(ဘီစီ ၅၅၁ - ဘီစီ ၄၇၉)
ကြန္ျဖဴးရွပ္သည္ တ႐ုတ္ ျပည္၌ အေက်ာ္ၾကားဆံုး ဒႆန ဆရာႀကီး၊ သင္ၾကားပို႔ခ်သူ (အာစရိ)၊ ႏုိင္ငံေရး သေဘာ တရားဆရာ၊ ပညာရွင္ႀကီး ျဖစ္ ေလသည္။ သူ႔ကို လု Les (ယခု အခါ ရွန္ေဒါင္းျပည္နယ္)၊ Qufu က်ဴဖု႔ရပ္တြင္ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ငယ္နာမည္မွာ Kong Qiu ျဖစ္ သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကို ဆရာႀကီးေကာင္း Master Kong (တ႐ုတ္လို Kangfuzi ဟု ေခၚၾကသည္။) Confucius မွာ လက္တင္စကား ျဖစ္သည္။ အမ်ားစုက သူ႔ကို ဘီစီ ၅၅၁ စက္တင္ဘာ ၂၈ တြင္ ေမြးဖြားသည္ဟု လက္ခံၾကသည္။ ထုိေန႔ကို ဆရာမ်ားေန႔ဟု သတ္မွတ္ကာ တုိင္ေပ (ထိုင္၀မ္)တြင္ ႐ုံးပိတ္ရက္အျဖစ္ ေၾကျငာထားသည္။ သူသံုးႏွစ္သားတြင္ ဖခင္ကြယ္လြန္သြားသျဖင့္ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ႀကီးျပင္းခဲ့ရသည္။ အရြယ္ေရာက္ စဥ္က အစိုးရရာထူးငယ္ေလးမ်ားမွာ အမႈထမ္းခဲ့ကာ၊ ၁၉ ႏွစ္အရြယ္တြင္ လက္ထပ္ခဲ့သည္။
အသက္သံုးဆယ္အရြယ္တြင္ သူ႔ဒႆနကို လွည့္လည္ေဟာေျပာ ပို႔ခ်ရာ၊ အထူးေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ သူပို႔ခ်သည့္ ဘာသာရပ္ေျခာက္မ်ဳိးမွာ ထံုးတမ္းဓေလ့၊ ျမားပစ္၊ ဂီတ၊ စစ္ရထားအတတ္၊ လက္ေရးလက္သား ပညာႏွင့္ ဂဏာန္းသခ်ၤာတို႔ ျဖစ္သည္။ အသက္ငါးဆယ္အရြယ္တြင္ ႏုိင္ငံ တရားေရး၀န္ႀကီးအျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္း ခံရေသာ္လည္း တာရွည္မခံ။ အုပ္စိုး သူမ်ားႏွင့္ သေဘာျခင္းမတိုက္ဆုိင္သျဖင့္ ျပည္ႏွင္ဒဏ္အေပးခံရေလ သည္။ ထုိႏွစ္(၁၃)ႏွစ္အတြင္း သူသည္ နယ္လွည့္ကာ သူ႔အယူ၀ါဒမ်ားကို ေဟာေျပာပို႔ခ်ခဲ့သည္။ ၆၇ ႏွစ္မွာ သူ႔ဇာတိသို႔ျပန္လာကာ စာေပပို႔ခ် သင္ၾကားေပးရင္း (၇၃) ႏွစ္အရြယ္မွာ ကြယ္လြန္ေလသည္။ ခ်င္မင္းဆက္ ရွီဟြန္တီဘုရင္လက္ထက္မွာ တစ္ႀကိမ္၊ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ကြန္ျဖဴးရွပ္၏ အယူ၀ါဒမ်ားမွ ေခတၱေမွာမွိန္ခဲ့ရေသာ္လည္း ယေန႔တုိင္ေအာင္ အေရွ႕ အာရွလူ႔အဖြဲ႕အစည္း၌ သူ႔ၾသဇာသည္ အခုိင္အမာရွိဆဲျဖစ္ေၾကာင္း ေလ့ လာေတြ႕ ရွိရေပသည္။ သူကြယ္လြန္ စဥ္က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ သူ႔တပည့္သံုးရာ က ႐ူဂိုဏ္းကိုထူေထာင္ကာ လြင့္ယီးဒႆနကို ျဖန္႔ျဖဴးခဲ့ေသာ ေက်းဇူးပင္ ျဖစ္ေလသည္။
ALEXANDER THE GREAT
(ေမြးဖြား - ၃၅၆ ဘီစီ Pella မက္ဆီဒိုနီးယား၊
ကြယ္လြန္- ဇြန္ ၁၃၊ ၃၂၃ ဘီစီ ေဘဘီလံု)
သူသည္ မဟာအလက္ဇႏၵယားအမည္ ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ တတိယေျမာက္ အလက္ဇႏၵယား အမည္ျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ မက္ဆီဒိုးနီး ယား ဘုရင္အျဖစ္၊ ႀကီးမားလွေသာ ပါရွန္း အင္ပါယာႀကီးတစ္ခုလံုး (၃၃၆ မွ ၃၂၃ ဘီစီ အတြင္း) အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေလသည္။ သူ႔ဖခင္မွာ မက္ဆီဒိုးနီးယားဘုရင္ ဒုတိယ ဖိလစ္၊ မိခင္မွာ မင္းသမီး အိုလံပီယား ျဖစ္သည္။ သူသည္ ၁၃ ႏွစ္ မွ ၁၆ ႏွစ္အတြင္း ဂရိဒႆနိက ဆရာႀကီး အရစၥတိုတယ္ထံတြင္ ပညာသင္ၾကားခဲ့သည္။ သူစိတ္၀င္စားေသာ ဘာသာရပ္မ်ားမွာ ဒႆနိက၊ ေဆးပညာႏွင့္ သိပၸံနည္းက် စူးစမ္းေလ့လာမႈ(သုေတသန)တို႔ ျဖစ္သည္။
သူသည္ ၁၈ ႏွစ္သားကပင္ Chaeronea စစ္ေျမျပင္တြင္ အစြမ္းျပ တိုက္ခိုက္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၃၃၆ တြင္ သူ႔အေဖ လုပ္ႀကံခံရ၍ကြယ္လြန္ေသာအခါ၊ နန္းေမြ ဆက္ခံမႈကို ကန္႔ကြက္သူမရွိပဲ အလြယ္တကူ ရရွိခ့ဲသည္။
သူသည္ ဘုရင္ ျဖစ္ သည္ႏွင့္ စစ္တပ္ကို ေတာင့္ တင္းခုိင္မာ ေကာင္းမြန္ေအာင္ ျပင္ဆင္ဖြဲ႕စည္းကာ နယ္ခ်ဲ႕ တုိက္ပြဲမ်ား ဆင္ႏႊဲေတာ့သည္။ သူသည္ ကိုယ္တိုင္ရဲစြမ္းသတၱိ ျပည့္စံု႐ုံမက၊ စစ္မက္ေရးရာ၌ ပါ ကြၽမ္းက်င္လိမၼာသူ ျဖစ္ သည္။ ဂရိႏုိင္ငံ Thebes ကို ကိုယ္တုိင္၀င္တိုက္သည္။ ရန္သူ ၆၀၀၀ ကို သတ္ျဖတ္လိုက္ကာ ဖမ္းမိ ေသာ သံု႔ပန္းမ်ားကို ေက်းကြၽန္မ်ားအျဖစ္ ေရာင္းခ်လိုက္သျဖင့္ က်န္ဂရိ ႏုိင္ငံမ်ား ေၾကာက္လန္႔ေျခာက္ခ်ားကာ အလိုအေလ်ာက္ပင္ အညံ့ခံလာၾက သည္။ ၃၃၄ ေဆာင္တြင္းတြင္ ပါရွန္းအင္ပါယာႀကီးတစ္ခုလံုး၏ ၀င္ေပါက္ ျဖစ္ေသာ အာရွမိုင္းနား အေနာက္ပိုင္းကို တိုက္ခိုက္သိမ္း ပိုက္လိုက္၏။ ၃၃၃ တြင္ ပါရွန္းတစ္ႏုိင္ငံလံုး သိမ္းယူႏုိင္ခဲ့သည္။
ပါရွန္းဘုရင္ တတိယေျမာက္ ဒ႐ိုင္းယပ္စ္က လက္နက္ခ် အညံ့ခံ တာကိုပင္ လက္မခံခဲ့။ ထို႔ေနာက္တြင္ ေျမာက္ဘက္ဆီးရီးယားႏွင့္ ဖိုနီဆီး ယား (Phoenicia) ကို ခ်ီတက္တုိက္ခိုက္သည္။ ကြၽန္းၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္သည့္ တုိင္ယာ Tyne ကို ခုႏွစ္လ ၾကာေအာင္ ပိတ္ဆို႔တုိက္ခုိက္ခဲ့ရ ၏။ ႏုိ၀င္ဘာ ၃၃၂ တြင္ အီဂ်စ္ကို ေအာင္ႏုိင္သည္။ အီဂ်စ္ေတြက အညံ့ခံလာျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို အီဂ်စ္ဘုရင္ ဖားေရာ့အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ၾက၏။ သူသည္ ႏုိင္းျမစ္အေနာက္ဘက္ကမ္းေျခတြင္ ယခုတုိင္ ထင္ရွားဆဲ ျဖစ္သည့္ အလက္ဇႏၵယားၿမိဳ႕ကို ထူေထာင္ခဲ့သည္။ အီဂ်စ္ကို ရရွိသျဖင့္ မက္ဒီ တာေရးနီးယန္း အေရွ႕ပိုင္းတစ္ခုလံုးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ဖုိ႔ လြယ္ကူသြား၏။ ၃၃၂ တြင္ တိုင္ယာကိုျပန္၍ နန္းစံသည္။ ပါရွန္းနန္းက်ဘုရင္ ဒ႐ိုင္းယပ္စ္ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ခံရေသာအခါ၊ သူသည္ ၿပိဳင္ဘက္မရွိ ဧကရာဇ္မင္း ျဖစ္လာသည္။
၃၂၇ ေႏြဦးတြင္ Hinds Kush ကို ျဖတ္၍ အိႏၵိယကို ၀င္တုိက္ သည္။ သူ၏ ေနာက္ဆံုးႏွင့္ အႀကီးအက်ယ္ဆံုး တုိက္ပြဲမ်ား ျဖစ္သည္။ Hydaspes (ယခု TheLum) ျမစ္ ကမ္းပါးတြင္ ၿမိဳ႕ႏွစ္ၿမိဳ႕ထူေထာင္ခဲ့ သည္။
သူ႔ေအာင္ပြဲကို ဂုဏ္ျပဳသည့္ Alexandria Nicaea ႏွင့္ တုိက္ပြဲတြင္ ေသဆံုး သြားသည့္ သူ႔ျမင္းအမည္ကို အစြဲျပဳမွည့္ေခၚသည့္ Buceph-ala တို႔ ျဖစ္ သည္။ သူ႔တပ္ပမ္းေနသျဖင့္ တပ္ေခါက္ခဲ့ရသည္။ ၃၂၄ တြင္ ပါရွန္း ၿမိဳ႕ေတာ္ စူစ(SuSa) ျပန္ေရာက္သည္။ ပါရွန္းအင္ပါယာတစ္ခုလံုး သူ အုပ္မိုးထားႏုိင္ၿပီ ျဖစ္သည္။ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က ပါရွန္းႏွင့္ မက္ဆီဒို ေဗးနီးယန္းတို႔ ေသြးေႏွာကာ ဓေလ့ထံုးစံမ်ား ညႇိႏႈိင္း၍ လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိးအျဖစ္ အရွည္တည္တ့ံႏုိင္ဖို႔ ျဖစ္၏။
ထို႔ေၾကာင့္ သူကိုယ္တုိင္ ပါရွန္းမင္းသမီး တစ္ပါးကို လက္ထပ္ ယူကာ၊ သူ႔လက္ေအာက္အရာရွိ ရွစ္ဆယ္(၈၀)ေက်ာ္ကိုလည္း ပါရွန္း အမ်ဳိးသမီးမ်ားကို လက္ထပ္ယူေစသည္။ ပါရွန္းလူမ်ဳိးမ်ားကို သူ႔စစ္တပ္ တြင္ စစ္မႈထမ္းခြင့္ေပးသည္။ ေနာက္ သူသည္ ေဘဘီလံုၿမိဳ႕မွာ ေျပာင္း ေရႊ႕စံသည္။ ထုိၿမိဳ႕တြင္ ဂုဏ္ျပဳစားေသာက္ပြဲႀကီးကို ကာလၾကာျမင့္စြာ က်င္းပသည္။ ထုိပြဲအၿပီး သူသည္ ျပင္းထန္စြာ မမာမက်န္းျဖစ္ကာ ၂၀ ရက္ ၾကာေသာအခါ ကြယ္လြန္ေလသည္။ သူ႔အေလာင္းကို ေရႊေခါင္းျဖင့္ ထည့္ကာ အီဂ်စ္ရွိ အလက္ဇႏၵယားၿမိဳ႕ကို သယ္ေဆာင္၍ ခမ္းနား ႀကီးက်ယ္စြာ သၿဂႋဳဟ္ခဲ့ၾကေလသည္။
Monday, December 5, 2011
မတူျခားနားတဲ့လူဘဝထဲ့က..မာဂရက္မိဒ္(၁၉၀၁...၁၉၇၈ )
မာဂရက္မိဒ္ဟာ သူဘဝတစ္ေလ်ွာက္လံုး မနုသာေဗဒပညာရွင္ ..ျပတိုက္မူးနဲ့ ကၠုတၳိယဝါဒ ေရးဟာ က်ြမ္းက်င္သူအျဖစ္လုပ္ကိုင္ခဲ့တယ္...တစ္ခါကသူမေျပာဖူးတဲ့စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္ မတူျခားနားတဲ့လူမ်ားစြာရဲ့ဘဝျဖစ္တည္မူေတြကိုရွာေဖြရင္သူမဘဝကိုျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္..အဲဒါေၾကာင့္လည္းအေမရိကန္ေတြကသူတို့အေျအေနကိုသူတို့ပိုနားလည္လာတာပါပဲ..မိဒ္ရဲ့ပါေမာကၡလည္းျဖစ္ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ဖရန္ဇ္ဘို့ဟာ အေမရိကန္မနုသာေဗဒအတြင္းကယဥ္ေက်းမူအျပန္အလွန္ယွက္ႏြယ္မူေတြအတြက္ထင္ျမင္ေလ့လာခ်က္နဲ့ပက္သက္ျပီးနံမည္ေကာင္း
ရရွိခဲ့ပါတယ္..ဒါေပမဲ့အဲဒီေအာင္ျမင္မူဟာမိဒ္နဲ့သက္ဆိုင္ခဲ့တယ္ပစိဖိတ္တစ္ခြင္ကိုျဖန့္က်က္ျပီးေတာ့မွ အရိုင္းအစိုင္းဆိုတဲ့ယူဆလက္ခံထားမူကိုအျပီးသတ္ဖယ္ရွားလိုက္တာဟာ မိဒ္ရဲ့ ရ လဒ္ပါဘဲ့..မိဒ္ဟာအေစာပိုင္းကာလေတြမွာ သူမ၏မိခင္တိုက္တြန္းခ်က္အရ ေဆြမဴိးရင္းခ်ာ ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲငယ္ေလးေတြရဲ့ အဆင့္ဆင့္တိုးတက္ေျပာင္းလြဲမူကိုစိတ္ဝင္စားစြာသူမေလ့လာခဲ့ပါတယ္..အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့မိဒ္ဟာလူေတြရဲ့ပင္ကိုအမူအက်င့္ေတြနဲ့ပက္သက္ျပီးသူမေလ့လာထားခဲ့သမ်ွေတြကိုအခ်က္အလက္စုေဆာင္းျပီးစတင္ေရးမွတ္ခဲ့တယ္
အဲဒီလိုမိဒ္ဟာစနစ္တက်မွတ္တမ္းမွတ္ရာထားနိုင္ခဲ့တဲ့မ်ားလွတဲ့အ့ံၾသဖြယ္ရာအခ်က္အလက္ေတြဟာ ၁၉၂၉ ခုႏွစ္ ကိုလံဘီယာတကၠသိုလ္ကေန P.h.d ယူနိုင္ခဲ့တဲ့စာတမ္းေတြအတြက္သုေသသနျပုရာမွာသူမအတြက္အေထာက္အကူျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္..အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာသူမဟာ ၁၉၃၄ ခုႏွစ္မွာအေမရိကန္သဘာဝသမိုင္းျပတိုက္ရဲ့ျပတိုက္မူးျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္..သူမရဲ့အကဴိးျပုစာအုပ္တစ္ျဖစ္တဲ့
Coming of Age in Samoa ဟာ အေမရိကန္အမ်ားစုအေပၚမွာအကဴိးသက္ေရာက္ေစခဲ့ပါတယ္..အထူးသျဖင့္သူမ၏ထူးေထြက်ယ္ျပန့္လွတဲ့ ကိုယ္ပိုင္းအေတြ့အၾကံုေတြကို သူတို့ကိုယ္တိုင္နားလည္လက္ခံနိုင္ေစဖို့ေဗြေဆာ္ဦးအေထာက္အပံေကာင္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္
ရရွိခဲ့ပါတယ္..ဒါေပမဲ့အဲဒီေအာင္ျမင္မူဟာမိဒ္နဲ့သက္ဆိုင္ခဲ့တယ္ပစိဖိတ္တစ္ခြင္ကိုျဖန့္က်က္ျပီးေတာ့မွ အရိုင္းအစိုင္းဆိုတဲ့ယူဆလက္ခံထားမူကိုအျပီးသတ္ဖယ္ရွားလိုက္တာဟာ မိဒ္ရဲ့ ရ လဒ္ပါဘဲ့..မိဒ္ဟာအေစာပိုင္းကာလေတြမွာ သူမ၏မိခင္တိုက္တြန္းခ်က္အရ ေဆြမဴိးရင္းခ်ာ ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲငယ္ေလးေတြရဲ့ အဆင့္ဆင့္တိုးတက္ေျပာင္းလြဲမူကိုစိတ္ဝင္စားစြာသူမေလ့လာခဲ့ပါတယ္..အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့မိဒ္ဟာလူေတြရဲ့ပင္ကိုအမူအက်င့္ေတြနဲ့ပက္သက္ျပီးသူမေလ့လာထားခဲ့သမ်ွေတြကိုအခ်က္အလက္စုေဆာင္းျပီးစတင္ေရးမွတ္ခဲ့တယ္
အဲဒီလိုမိဒ္ဟာစနစ္တက်မွတ္တမ္းမွတ္ရာထားနိုင္ခဲ့တဲ့မ်ားလွတဲ့အ့ံၾသဖြယ္ရာအခ်က္အလက္ေတြဟာ ၁၉၂၉ ခုႏွစ္ ကိုလံဘီယာတကၠသိုလ္ကေန P.h.d ယူနိုင္ခဲ့တဲ့စာတမ္းေတြအတြက္သုေသသနျပုရာမွာသူမအတြက္အေထာက္အကူျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္..အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာသူမဟာ ၁၉၃၄ ခုႏွစ္မွာအေမရိကန္သဘာဝသမိုင္းျပတိုက္ရဲ့ျပတိုက္မူးျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္..သူမရဲ့အကဴိးျပုစာအုပ္တစ္ျဖစ္တဲ့
Coming of Age in Samoa ဟာ အေမရိကန္အမ်ားစုအေပၚမွာအကဴိးသက္ေရာက္ေစခဲ့ပါတယ္..အထူးသျဖင့္သူမ၏ထူးေထြက်ယ္ျပန့္လွတဲ့ ကိုယ္ပိုင္းအေတြ့အၾကံုေတြကို သူတို့ကိုယ္တိုင္နားလည္လက္ခံနိုင္ေစဖို့ေဗြေဆာ္ဦးအေထာက္အပံေကာင္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္
Sunday, December 4, 2011
နိုင္ငံေတာ္၏သမီးရတနာ အင္ဒီရာ ဂႏၵီ (၁၉၁၇..၁၉၈၄ )
အင္ဒီရာဂႏၵီ ဟာ နိုင္ငံေတာ္ရဲ့သမီးရတနာျဖစ္ခဲ့တယ္..သူမဖခင္ဟာ ျဗိတိသွ် ကိုလိုနီလက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ျပီးစ အိႏၵိယ နိုင္ငံရဲ့ ပထမ ဦးဆံုးဝန္ၾကီးခဴပ္ ဂ်ဝါဟလာေနရူး ပဲျဖစ္ပါတယ္...အင္ဒီရာ ဟာ သူမဖခင္နဲ့သူနိုင္ငံရဲ့ အနီးကပ္ေစာင့္ေရွာက္မူေအာက္မွာၾကီးျပင္းခဲ့တာပါ..၁၉၆၆ ခုႏွစ္တုန္းက နံမည္ၾကီးမဂၢဇင္းတစ္ခုရဲ့မ်က္ႏွာဖံုးမွာ အမဴိးသမီးလက္ဖဝါးထဲ့က ေသာကမ်ားတဲ့ အင္ႏၵိယ ဆိုတဲ့ေခါင္းစည္းနဲ့ေဖၚျပခံခဲ့ရဖူးပါတယ္...တည္ျငိမ္လွတဲ့လက္တစ္စံုဟာ တိုင္ျပည္ကိုေကာင္းေအာင္ထိန္းသိမ္းကိုင္တြယ္နိုင္ခဲ့ပါတယ္..ဒါေပမဲ့လည္းေခ်ာေခ်ာေမြ့ေမြ့ နဲ့ကင္းလြတ္ခဲ့တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး...ေနာက္ပိုင္းအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ အတြင္းမွာၾကံုေတြခဲ့ရတဲ့စီပြားေရးအက်ပ္အတည္း.အငတ္ေဘးၾကံုမူ(စားနပ္ရကၡာျပတ္လပ္မူ) ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္နိုင္ငံမွာအက္တမ္ဗံုးေပါက္ကြဲမူကိစၥ အာဏာအလြဲသံုးမူနဲ့ပက္သက္ျပီးစြပ္စြဲခ်က္ေတြ စတဲ့ ကိစၥေတြ ရွင္းလင္းခဲ့ရတဲ့အျပင္ အိမ္နီးနားပါကစၥတန္ နိုင္ငံ ရဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ကို သူမ ဝင္ေရာက္ပါဝင္ညြန္ၾကားမူေအာက္မွာေျဖရွင္းခဲ့ျပီး ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ နိုင္ငံ အသစ္အျဖစ္ ခြဲထြက္ဖန္တီးနိုင္ခဲ့တယ္..၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာသူမ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ခံရျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အင္ဒီရာ ဟာ ကမၼာ လုပ္သက္အရွည္ဆံုးအမဴိးသမီးဝန္ၾကီးခဴပ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ခံခဲ့ရျပီးယေန့တိုင္ ထင္ရွားေနဆဲပဲျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္
ပါရမီျဖည္ဖက္ ကိုရာဇန္အကီြနို (၁၉၃၃..၂၀၀၉ )
ကိုရီအကီြနိုဟာ သူပင္ကိုအေနနဲ့ နိုင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္ထားတာမဴိး မရွိခဲ့ပါဘူး ..ဒါေပမဲ့ ၁၉၈၃ ခုနွစ္ထဲ့ သူခင္ပြန္း အထက္လြတ္ေတာ္အမတ္ ဘီနစ္ဂ္နိုအကီြနို လုပ္ၾကံခံရျပီးတဲ့ေနာက္ နိုင္ငံေရးေလာကထဲဝင္ေရာက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္..ရုတ္ခ်ဥ္းဆိုသလိုပဲ သူမဟာ အာဏာရွင္သမၼတ ဖာဒီနန္မားကို့စ္ ကို ဆန့္က်င္တဲ့ အတိုက္အခံစုစည္းညီညြတ္ေရးအင္အားစုမွာေခါင္ေဆာငိတစ္ဦးျဖစ္လာခဲ့တယ္..အဲဒီတုန္းက ဆံုးျဖတ္အမိန္ေတြအရ မားကို့စ္ ကို အနိုင္ရရွိသူအျဖစ္ေၾကညာခဲ့ေပမဲ့ နိုင္ငံတစ္ဝွန္းမွာျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ဆႏၵျပပြဲေတြဆက္ခါဆက္ခါျဖစ္လာျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာဖိလစ္ပိုင္နိုင္ငံရဲ ပထမ ဦးဆံုးအမဴိးသမီးသမၼတအျဖစ္အကီြနို အာဏာရရွိခဲ့ပါေတာ့တယ္..အကီြနိုင္ဟာပထမဦးဆံုးအမဴိးသမီးသမၼတအေနနဲ့ရွင္သန္လာတာဟာ ယိွယြင္းေနတဲ့က်ြန္းစုရဲ့ ဒီမိုကေရစီလူ့ေဘာင္စီ လွမ္းဝင္ခဲ့တဲ့သူမရဲ့ပထမဦးဆံုးေျခလွမ္းလည္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္.. ျခစားမူနဲ့ အာဏာသိမ္းဖို့ၾကိုးစားမူေတြရွိေနတဲ့ၾကားကလုပ္ေဆာင္ခဲ့ေပမဲ့ အကီြနို အေန နဲ့ သူမကိုေထာက္ခံသူဖိလစ္ပိုင္ျပည္သူေတြေမွွ်ာ္လင့္ခဲ့ရတဲ့ လူမူျပုျပင္ေျပာင္းလြဲမူေတြကိုေတာ့သူမ မ်ားမ်ားစားစား မလုပ္ေပးနိုင္ခဲ့ပါဘူး...၁၉၉၂ မွာ နိုင္ငံေရးစင္ျမင့္ကေနဆင္းေပးခဲ့ရေပမဲ့ဖိလစ္ပိုင္ျပည္သူေတြရဲ့ႏွစ္သက္ေထာက္ခံမူကိုေတာ့အျပည္အဝရ ရွိသူတစ္ဦးအျဖစ္ဆက္လက္ရပ္တည္ေနပါေသးတယ္
မာသာ ထရီဆာ (၁၉၁၀-၁၉၉၇)
မ်က္ေမွာက္ေခာတ္မွာ သူမရဲ့အျပာနားကြပ္ဝက္ရံုျဖူဟာ အဆင္းရဲတကာ့အဆင္းရဲဆံုးေတြၾကားမွာသူမရဲေစတနာဝန္ထမ္းရဲ့ဝိေသသဂုဏ္ရည္ေတြကိန္းဝပ္ရာျဖစ္ေနခဲ့ပါျပီ
အယ္လေဘနီးယန္းမိဘႏွစ္ပါးကေမြးဖြားလာခဲ့တဲ့ အဂၢနက္ ဘိုဂ်ာရွဴးဟာ ေအာ့တိုမန္ အင္ပါယာ လက္ေအာက္မွာ ေနထိုင္ခဲ့ရျပီးမွ သီလရွင္ေလးဘဝနဲ့ ၁၉၂၉ မွာ အိႏၵိယာ ကိုေရာက္လာခဲ့ျပီး ကိုလ္ကတၱား( ယခင္ အမည္ ကာလကတၱား )မွာအဖြဲဝင္ ၁၃ ေယာက္နဲ့ သာသနာျပုအဖြဲငယ္ တစ္ခုကိုတည္ေထာင္ခဲ့ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ မိဘမဲ့နဲ့ A.I.D.S ေဂဟာေတြကို လည္ပတ္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သီလရွင္ဆရာေလးေပါင္း ၄၀၀၀၀ ေက်ာ္ရဲ့ ကမၻာတစ္ခြင္ကြန္ယက္ၾကီးအျဖစ္ ၾကီးထြားလာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္..ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေဆးဘက္ဆိုင္ရာခဴိ့ငဲ့မူ ဆင္းရဲမြဲေတမူကို အဝန္းက်ယ္က်ယ္မကိုင္တြယ္နိုင္မူ- ေမြးဖြားမူထိန္းခဴပ္ေရးနဲ့ ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်မူတို့ကို တက္ၾကြစြာ ရံခါ အာဏာရွင္ေတြနဲ့အလြမ္းသင့္မူေၾကာင့္အေဝဖန္ခံခဲ့ရေပမဲ့လည္း နိုဘယ္ဆုရွင္ၾကီးဟာ ေစတနာဝန္ထမ္းမ်ားစြာကိုလွုူံံေဆာ္မူေပးနိုင္ခဲ့သလို ကက္သလစ္သူေတာ္စင္ဘဝကိုသြားရာလမ္း တစ္ေလွွ်ာက္မွာ သူမရဲ့သန့္ရွင္းျဖူစင္တဲ့အက်င့္သီလကို ထာဝရ ဝတ္ဆင္ေနဦးမွာပဲျဖစ္မွာပါ
အယ္လေဘနီးယန္းမိဘႏွစ္ပါးကေမြးဖြားလာခဲ့တဲ့ အဂၢနက္ ဘိုဂ်ာရွဴးဟာ ေအာ့တိုမန္ အင္ပါယာ လက္ေအာက္မွာ ေနထိုင္ခဲ့ရျပီးမွ သီလရွင္ေလးဘဝနဲ့ ၁၉၂၉ မွာ အိႏၵိယာ ကိုေရာက္လာခဲ့ျပီး ကိုလ္ကတၱား( ယခင္ အမည္ ကာလကတၱား )မွာအဖြဲဝင္ ၁၃ ေယာက္နဲ့ သာသနာျပုအဖြဲငယ္ တစ္ခုကိုတည္ေထာင္ခဲ့ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ မိဘမဲ့နဲ့ A.I.D.S ေဂဟာေတြကို လည္ပတ္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သီလရွင္ဆရာေလးေပါင္း ၄၀၀၀၀ ေက်ာ္ရဲ့ ကမၻာတစ္ခြင္ကြန္ယက္ၾကီးအျဖစ္ ၾကီးထြားလာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္..ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေဆးဘက္ဆိုင္ရာခဴိ့ငဲ့မူ ဆင္းရဲမြဲေတမူကို အဝန္းက်ယ္က်ယ္မကိုင္တြယ္နိုင္မူ- ေမြးဖြားမူထိန္းခဴပ္ေရးနဲ့ ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်မူတို့ကို တက္ၾကြစြာ ရံခါ အာဏာရွင္ေတြနဲ့အလြမ္းသင့္မူေၾကာင့္အေဝဖန္ခံခဲ့ရေပမဲ့လည္း နိုဘယ္ဆုရွင္ၾကီးဟာ ေစတနာဝန္ထမ္းမ်ားစြာကိုလွုူံံေဆာ္မူေပးနိုင္ခဲ့သလို ကက္သလစ္သူေတာ္စင္ဘဝကိုသြားရာလမ္း တစ္ေလွွ်ာက္မွာ သူမရဲ့သန့္ရွင္းျဖူစင္တဲ့အက်င့္သီလကို ထာဝရ ဝတ္ဆင္ေနဦးမွာပဲျဖစ္မွာပါ
Thursday, November 24, 2011
“ေဒြး” ေျပာတဲ့ “ပညာရွင္ဆိုတာ”
ေဒါက္တာထြန္းလြင္ (MCCW)
ကြ်န္ေတာ္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေမလမွာ မိုးေလ၀သဌာနမွ အျငိမ္းစားယူေတာ့ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြက ကြ်န္ေတာ္ပါတဲ့ သတင္းေတြ ေရးတဲ့အခါ “မိုးေလ၀သပညာရွင္” လို႔ သံုးလာၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တားပါေသးတယ္။ “မိုးေလ၀သသုေတသီ” ဆိုရင္ ေတာ္ေလာက္ပါျပီလို႔။ ဒါေပမယ့္ မရပါဘူးဗ်ာ။ အခုေတာ့လည္း အားလံုးက သံုးေနၾကပါျပီ။
တကယ္ေတာ့ ပညာရွင္လို႕ အေခၚခံရတာ ဂုဏ္ယူစရာပါ။ ဒါေပမယ့္ ရိုးရိုးသားသားေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ့ေနနဲ႔ ဒီ ... ဂုဏ္ပုဒ္ဟာ ျမင့္လြန္းေနတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဂိုဏ္းသင့္မွာလည္း စိုးရိမ္မိပါတယ္။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ကြယ္လြန္သြားရွာၿပီျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေက်ာ္ ျပည္သူခ်စ္ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ အကယ္ဒမီ “ေဒြး” ေျပာဖူးတဲ့ “ပညာရွင္” ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ျပန္သတိရေနမိျပီး “ပညာရွင္” အေခၚခံရမွာကို အေၾကာက္ဆံုးလည္း ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အစိတ္ေလာက္က မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုမွာ အကယ္ဒမီေဒြးက “ပညာရွင္” ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ဒီလိုေျပာဖူးပါတယ္။
ျပင္သစ္ေတာ္လွန္ေရး ေခတ္တုန္းက ေသဒဏ္အေပးခံထားရတဲ့ တရားခံ (၃) ဦးဟာ ေသဒဏ္ေပးခံရမယ့္ေန႔ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကရသတဲ့။ အဲဒီေခတ္အခါကလည္း ေသဒဏ္ေပးတဲ့စနစ္က လူပံုအလယ္မွာ ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့ စင္ႀကီးေပၚမွာ တရားခံေတြကိုတင္ျပီး အမ်ားေရွ႕မွာ Guillotine လို႔ေခၚတဲ့ ေခါင္းျဖတ္စက္ႀကီးနဲ႔ ေခါင္းျဖတ္သတ္တဲ့နည္းနဲ႔ တရားခံေတြကို ေသဒဏ္ေပးေလ့ရွိသတဲ့။
ဒီလိုနဲ႔ ေသဒဏ္ေပးဖို႔ စီရင္ခ်က္ခ်ခံထားရတဲ့ တရားခံ (၃) ဦးဟာ ေသဒဏ္ေပးခံရမယ့္ေန႔ကို ေရာက္လာသတဲ့။ အဲဒီေန႔မွာ လူေတြဟာလည္း ေခါင္းျဖတ္စက္ႀကီး ဆင္ထားတဲ့ ကြင္းျပင္ႀကီးထဲကို မနက္ကတည္းက ေရာက္လာလိုက္ၾကတာ ကြင္းလံုးျပည့္ပဲတဲ့။
အခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့ တရားခံ(၃)ေယာက္ကို ကြင္းလယ္မွာရွိတဲ့ ေခါင္းျဖတ္စက္ စင္ႀကီးေပၚကို တင္လိုက္သတဲ့။ ျပီးေတာ့ ပထမဆံုးတရားခံကို ေခါင္းျဖတ္စက္နဲ႔ ေသဒဏ္ေပးဖို႔အတြက္ ပါးကြက္သားေတြက ေခါင္းျဖတ္စက္ရဲ႕ ဓါးသြားႀကီး ေအာက္မွာ ဆင္ထားတဲ့ ခံုအေပၚမွာ တရားခံကို ဇက္စင္းျပီး တင္ထားေစသတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ စင္ႀကီးရဲ႕အလယ္ တိုင္ႀကီးႏွစ္ဖက္နဲ႕ အျမင့္မွာခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ဓါးႀကီးကို ျဖဳတ္ခ် လိုက္ၾကသတဲ့။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဓါးႀကီးဟာ JAM ျဖစ္ေနျပီး ျပဳတ္က်မလာပဲ လမ္းတစ္၀က္မွာပဲ ညပ္ေနသတဲ့။ ဒါနဲ႔ ပထမတရားခံဟာ မေသမခ်င္းသတ္ေစလို႔ အမိန္႔ခ် ထားတာ မဟုတ္ေလေတာ့ ေသဒဏ္က လြတ္သြားသတဲ့။
ေနာက္ ဒုတိယ တရားခံအလွည့္ ေရာက္လာေတာ့လည္း ဒီလိုပဲ ျဖဳတ္ခ်လိုက္တဲ့ ဓါးႀကီးဟာ လမ္းမွာပဲ ညပ္ေနျပန္လို႔ ပထမတရားခံလိုပဲ ေသဒဏ္က လြတ္သြားျပန္ေရာတဲ့။
ဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုး တတိယတရားခံအလွည့္ ေရာက္လာေတာ့ ဒီျဖစ္ရပ္ကို အစအဆံုး ႏွစ္ႀကိမ္တို္င္တိုင္ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ တတိယတရားခံက “ေနပါဦးဗ်ာ။ ေသရမယ့္ လူတစ္ဦးအေနနဲ႔ မေသခင္ သူလိုခ်င္တာေလးကို ေနာက္ဆံုးအခြင့္အေရးအေနနဲ႔ ေတာင္းဆိုခြင့္ ရွိတယ္မဟုတ္လား ခင္ဗ်ာ” လို႔ အာဏာပါးကြက္သားေတြကို ေျပာလိုက္သတဲ့။ ဒီေတာ့လည္း အာဏာပါးကြက္သားေတြက တတိယတရားခံရဲ႕ ေတာင္းဆိုခ်က္ဟာ တရားဥပေဒနဲ႔ ညီေနတာေႀကာင့္ “ေအး.. ေအး ဟုတ္ပါျပီ။ မင္းက ဘာမ်ား ေတာင္းဆိုခ်င္သလဲ” လို႔ ျပန္ေမးလိုက္ႀကပါတယ္။
ဒီေတာ့ တတိယ တရားခံက “ကြ်န္ေတာ္ ဒီဓါးစက္ႀကီး ဘာခ်ိဳ႕ယြင္းေနတာလည္းဆိုတာ စစ္ေဆးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္” လို႔ ေျပာလိုက္သတဲ့။ ဒီေတာ့ အာဏာပါးကြက္သားေတြကလည္း ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴနဲ႔ပဲ “ၾကည္႕ေလကြာ” ဆိုျပီး ခြင့္ျပဳလိုက္္ၾကသတဲ့။ ဒါနဲ႔ တတိယတရားခံဟာ ဓါးစက္ႀကီး အေပၚကိုတက္ၾကည့ၿပီး ခ်ိဳ႕ယြင္းေနတာကို ရွာျပီး ျပင္ေပးလိုက္သတဲ့။
ေနာက္ေတာ့ ျပန္ဆင္းလာျပီး “ကဲ…ကဲ…ေကာင္းသြားပါျပီ။ ခင္ဗ်ားတို႕ လုပ္စရာရွိတာ ဆက္လုပ္ ႏိုင္ပါျပီ” လို႔ေျပာလိုက္သတဲ့။ ဒီေတာ့လည္း အာဏာပါးကြက္သားေတြက “ေအး.. ဆက္လုပ္စရာကေတာ့.. ဒီတစ္ခါ မင္းအလွည့္မို႔ မင္းရဲ႕ေခါင္းကို အဲဒီ ဓါးစက္ႀကီး ေအာက္က ခံုေပၚကိုတင္လိုက္ေတာ့” လို႔ ေျပာႀကသတဲ့။
ဒီေတာ့လည္း တတိယ တရားခံဟာ ေျပာတဲ့အတိုင္း သူ႕ရဲ႕ေခါင္းကို ခံုေပၚလည္းတင္ျပီးေရာ၊ အာဏာပါးကြက္သားေတြက ဓါးစက္ႀကီးရဲ႕ ေမာင္းကိုျဖဳတ္ခ်လိုက္တာ တစ္ခါတည္း အျမင့္မွာ တပ္ထားတဲ့ ဓါးသြားႀကီးဟာ ၀ွီးကနဲက်လာျပီး တတိယတရားခံကို ဒံုးကနဲျဖတ္ခ်လိုက္ သတဲ့။ ဒါနဲ႔ တတိယ တရားခံဟာလည္း ေခါင္းအျဖတ္ခံရျပီး ေသသြားရပါသတဲ့။ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲတဲ့။
ေၾသာ္… ေၾသာ္… ေျပာဖို႔ တစ္ခုက်န္သြားပါတယ္။ ေခါင္းျဖတ္အသတ္ခံလိုက္ရတဲ့ တတိယ တရားခံဟာ အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသတဲ့။
ပံုကေတာ့ ဒါပါပဲဗ်ာ။ ဒါဟာ “ေဒြး”ရဲ႕ ပညာရွင္ကို ဖြင့္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါပဲ။ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ပညာရွင္ဆိုတာ ကိုယ့္အသက္ေသရမယ့္ ကိစၥျဖစ္ပါေစ၊ မွားေနတာ၊ လြဲေခ်ာ္ေနတာကိုေတြ႔ေနရရင္ ကိုယ့္ပညာနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ပညာရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္္ကို အထိခိုက္မခံပဲ အသက္စြန္႔ၿပီး အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ကိုယ္က်ိဳးမငဲ့ဘဲ အနစ္နာခံ သယ္ပိုးေပးစျမဲပဲ ဆိုတာပါပဲ။
ကဲ ပညာရွင္လို႔ အေခၚခံရဖို႔ လြယ္လားဗ်ာ။
Saturday, November 19, 2011
ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ၿမိဳ႕ေတာ္
Setenil de las Bodegas ဆိုတာဟာ စပိန္ႏိုင္ငံ Ca'diz စီရင္စုမွာ တည္ရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္တစ္ခုၿဖစ္ပါတယ္ ။ ဒီေသးငယ္တဲ့ စပိန္ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေတြကို ၾကီးမားတဲ့ေက်ာက္ထရံ ေက်ာက္ကမ္းပါးေတြနဲ႔ ၀န္းရံထားပါတယ္ ။ အကယ္၍ ဒီဧရိယာမွာ ငလွ်င္တစ္ခုသာ လႈပ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဆယ္အိမ္ေလာက္သာသာရွိတဲ့ ဒီအိမ္ေလးေတြအေပၚကို ၾကီးမားတဲ့ ေက်ာက္တံုးၾကီးေတြ ၿပိဳက်လာလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ရဖြယ္ရွိပါတယ္ ။
`` ပုဂံ ´´
`` ပုဂံ ´´ ဆုိသည္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ဗဟုိခ်က္မ... ျမန္မာတုိ႔၏ ျပယုဂ္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အသည္းႏွလံုး.... ျမန္မာတုိ႔၏
အမွတ္တံဆိပ္ျဖစ္သည္.......။
ပုဂံျပည္ကုိ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ေက်ာ္က ျမန္မာမင္းမ်ားတည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားမွ၀ုိင္း၀န္းထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကသည္၊ ျမန္မာတုိ...႔ ကာကြယ္ခဲ့ၾကသည္၊ ျမန္မာတုိ႔သာ ပုိင္ဆုိင္ပါသည္။
အမွတ္တံဆိပ္ျဖစ္သည္.......။
ပုဂံျပည္ကုိ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ေက်ာ္က ျမန္မာမင္းမ်ားတည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားမွ၀ုိင္း၀န္းထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကသည္၊ ျမန္မာတုိ...႔ ကာကြယ္ခဲ့ၾကသည္၊ ျမန္မာတုိ႔သာ ပုိင္ဆုိင္ပါသည္။
`` ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔သည္ ရပ္ေနသည္ျဖစ္ေစ၊ လဲေလ်ာင္းေနသည္ျဖစ္ေစ.... ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ ေအာက္တြင္ အဘုိး၊ အဘြားတုိ႔၏ အေသြးအသားမ်ား ျမွဳပ္ႏွံထားခဲ့သည္´´ ဒီစကားေလးကုိ ေျပာၾကားခဲ့သူကေတာ့...... ဆရာမႀကီး ေဒါက္တာမတင္၀င္း ( ပညာေရးတကၠသိုလ္) ျဖစ္ပါသည္။ ေျပာၾကားျဖစ္ေသာ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ ရက္စဲြတုိ႔အား မမွတ္မိေတာ့ပါ... စကားေလးကုိသာ မွတ္မိေနပါသည္။
ပုဂံဆုိသည္မွာ ျမန္မာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာသည္ ပုဂံေၾကာင့္ ထည္၀ါခဲ့သည္။ ေန၀င္ဆည္းဆာအခ်ိန္တြင္လည္း
ပုဂံသည္ ႏူးညံ့ေနသည္၊ အရုဏ္တက္ခ်ိန္တြင္လည္း ပုဂံတည္ ထြန္းေတာက္ေနသည္၊ လေရာင္ေအာက္တြင္လည္း ပုဂံသည္ လွပေန
သည္၊ လေရာင္မဲ့ေသာညမ်ားတြင္လည္း ပုဂံသည္ ခန္႔ျငားေနသည္။
ပုဂံတြင္ ရာဇ၀င္ေပါင္းမ်ားစြာရွိသည္။ ဇာတ္လမ္းေပါင္းမ်ားစြာရွိသည္။ အတုယူစရာေတြရွိသည္၊ မွတ္သားစရာေတြ
က်န္ရစ္သည္။ အေမွ်ာ္အျမင္ေတြကုိေတြ႔ရသည္။ စီမံခန္႔ခဲြမွဳေတြကုိ နားလည္ရသည္၊ ယဥ္ေက်းမွဳေတြကုိ ျမင္ေတြ႔ရသည္။ ပုဂံသည္
ႏူးညံ့လွပသည္။ ေစတနာေတြကုိ နားလည္ရသည္။ ေမတၱာတရားကုိ ခံစားရသည္။ အထီးက်န္မွဳေတြကုိလဲရယူႏုိင္သည္
ေတြကိုလည္းျဖစ္ေပၚေစသည္။ ပုဂံသည္ ပုဂံႏွင့္တူသျဖင့္သာ လွပေနပါသည္...........။
ပုဂံ၏ ေန၀င္ခ်ိန္မ်ားကုိ ထုိင္ၾကည့္ေနပါက ၀င္လုဆဲ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ခန္႔ျငားထည္၀ါေသာ စစ္သည္ေတာ္
မ်ား၊ ဆင္မ်ား၊ ျမင္းမ်ား၊ တံခြန္မ်ား၊ အေရာင္တ၀င္း၀င္း ထြက္ေနေသာ ဓါးလွံမ်ားကုိလည္း ပန္းပြါးတဖြါးဖြါးျဖင့္ ေတြ႔ျမင္ႏုိင္သည္.......
လေရာင္ေအာက္တြင္လည္း ေရႊေျခက်င္းမ်ား တခၽြင္ခၽြင္ျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေသာ ျပည္သူမ်ားကုိ ျမင္ေတြ႔ႏုိင္သည္၊ နံနက္ခင္းတြင္လည္း
ဆြမ္းအုပ္မ်ား၊ ယြန္းခ်ဳိင့္ႀကီးမ်ား၊ ေခါင္းေပါင္းမ်ားျဖင့္ ဘုရားေက်ာင္းကန္သြားေနၾကသူမ်ားက
ေရႊေရာင္လႊမ္းေနခဲ့သည္။ လႊမ္းေနဆဲျဖစ္သည္၊ လႊမ္းေနဦးမည္သာျဖစ္ပါသည္။ ပုဂံကုိ ျမင္ေတြ႔ရျခင္းျဖင့္ ရာဇ၀င္ထဲသုိ႔ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။
ပီတိျဖစ္သည္၊ ေပ်ာ္ရႊင္သည္၊ ေက်နပ္ခဲ့သည္..... ပုဂံ၏ အေငြ႕အသက္မ်ား ရစ္ပတ္ေႏွာင္ဖဲြ႔ခဲ့သည္.....
ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ပုဂံသုိ႔ တစ္ေခါက္သြားပါ..... ပုဂံကုိ ရွဳျမင္ခံစားပါ..... ပုဂံအေငြ႔အသက္မ်ားရစ္ပတ္
ပုဂံဆုိသည္မွာ ျမန္မာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာသည္ ပုဂံေၾကာင့္ ထည္၀ါခဲ့သည္။ ေန၀င္ဆည္းဆာအခ်ိန္တြင္လည္း
ပုဂံသည္ ႏူးညံ့ေနသည္၊ အရုဏ္တက္ခ်ိန္တြင္လည္း ပုဂံတည္ ထြန္းေတာက္ေနသည္၊ လေရာင္ေအာက္တြင္လည္း ပုဂံသည္ လွပေန
သည္၊ လေရာင္မဲ့ေသာညမ်ားတြင္လည္း ပုဂံသည္ ခန္႔ျငားေနသည္။
ပုဂံတြင္ ရာဇ၀င္ေပါင္းမ်ားစြာရွိသည္။ ဇာတ္လမ္းေပါင္းမ်ားစြာရွိသည္။ အတုယူစရာေတြရွိသည္၊ မွတ္သားစရာေတြ
က်န္ရစ္သည္။ အေမွ်ာ္အျမင္ေတြကုိေတြ႔ရသည္။ စီမံခန္႔ခဲြမွဳေတြကုိ နားလည္ရသည္၊ ယဥ္ေက်းမွဳေတြကုိ ျမင္ေတြ႔ရသည္။ ပုဂံသည္
ႏူးညံ့လွပသည္။ ေစတနာေတြကုိ နားလည္ရသည္။ ေမတၱာတရားကုိ ခံစားရသည္။ အထီးက်န္မွဳေတြကုိလဲရယူႏုိင္သည္
ေတြကိုလည္းျဖစ္ေပၚေစသည္။ ပုဂံသည္ ပုဂံႏွင့္တူသျဖင့္သာ လွပေနပါသည္...........။
ပုဂံ၏ ေန၀င္ခ်ိန္မ်ားကုိ ထုိင္ၾကည့္ေနပါက ၀င္လုဆဲ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ခန္႔ျငားထည္၀ါေသာ စစ္သည္ေတာ္
မ်ား၊ ဆင္မ်ား၊ ျမင္းမ်ား၊ တံခြန္မ်ား၊ အေရာင္တ၀င္း၀င္း ထြက္ေနေသာ ဓါးလွံမ်ားကုိလည္း ပန္းပြါးတဖြါးဖြါးျဖင့္ ေတြ႔ျမင္ႏုိင္သည္.......
လေရာင္ေအာက္တြင္လည္း ေရႊေျခက်င္းမ်ား တခၽြင္ခၽြင္ျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေသာ ျပည္သူမ်ားကုိ ျမင္ေတြ႔ႏုိင္သည္၊ နံနက္ခင္းတြင္လည္း
ဆြမ္းအုပ္မ်ား၊ ယြန္းခ်ဳိင့္ႀကီးမ်ား၊ ေခါင္းေပါင္းမ်ားျဖင့္ ဘုရားေက်ာင္းကန္သြားေနၾကသူမ်ားက
ေရႊေရာင္လႊမ္းေနခဲ့သည္။ လႊမ္းေနဆဲျဖစ္သည္၊ လႊမ္းေနဦးမည္သာျဖစ္ပါသည္။ ပုဂံကုိ ျမင္ေတြ႔ရျခင္းျဖင့္ ရာဇ၀င္ထဲသုိ႔ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။
ပီတိျဖစ္သည္၊ ေပ်ာ္ရႊင္သည္၊ ေက်နပ္ခဲ့သည္..... ပုဂံ၏ အေငြ႕အသက္မ်ား ရစ္ပတ္ေႏွာင္ဖဲြ႔ခဲ့သည္.....
ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ပုဂံသုိ႔ တစ္ေခါက္သြားပါ..... ပုဂံကုိ ရွဳျမင္ခံစားပါ..... ပုဂံအေငြ႔အသက္မ်ားရစ္ပတ္
ေႏွာင္ဖ
ဆုိလွ်င္ သင္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားျဖစ္ရျခင္း၏ တန္ဘုိးကုိ သင္နားလည္လာပါမည္.......။
`` ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔သည္ ရပ္ေနသည္ျဖစ္ေစ၊ လဲေလ်ာင္းေနသည္ျဖစ္ေစ....ကၽြႏု္
ဆုိလွ်င္ သင္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားျဖစ္ရျခင္း၏ တန္ဘုိးကုိ သင္နားလည္လာပါမည္.......။
`` ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔သည္ ရပ္ေနသည္ျဖစ္ေစ၊ လဲေလ်ာင္းေနသည္ျဖစ္ေစ....ကၽြႏု္
Sunday, November 13, 2011
ခ်စ္သူတိုက္ခဲ့ေသာ က်ိန္စာ
ခ်စ္သူတိုက္ခဲ့ေသာ က်ိန္စာ
အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္မက္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အနာဂတ္အိပ္မက္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ ဖ်က္ဆီးလုိက္တဲ့ေနေပါ့။ သူ႔မရဲ႕ မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္လွ်ံေနတယ္။ မ်က္ႏွာမွာေတာ့ နာၾကည္းမႈေတြနဲ႔ေပါ့။ သူ႔မ ရင္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ နာၾကည္းသြားမလဲ ကၽြန္ေတာ္ခံစားလုိ႔ရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း သူ႔မကို တကယ္ခ်စ္ခဲ့တာကို။ ခ်စ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ကို လမ္းခြဲစကားေျပာရတာ မုန္းတဲ့သူကို ခ်စ္တယ္လုိ႔ ေျပာရတာထက္ ပိုခက္တယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သိလုိက္ရတယ္။
“နင့္သေဘာက ဒီလုိရွိမွေတာ့ ငါနင့္နားမွာ ဆက္ျပီး ရွိေနစရာမလုိေတာ့ဘူး။ နင့္လိုလူမ်ိဳးကို ငါခ်စ္မိခဲ့တဲ့အတြက္ ငါ့ႏွလံုးသားကို ငါသိပ္မုန္းတယ္။ သတိၱေၾကာင္တဲ့နင့္ကိုလည္း ငါမုန္းတယ္။ ငါ့ကို ဒီလုိဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ခံစားရေအာင္ လုပ္တဲ့နင့္ကို ငါလံုး၀ခြင့္မလႊတ္ဘူး။ ငါခံစားခဲ့ရသလုိ နင္လည္းအခုဘ၀မွာ နင္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မနီးစပ္ရပါေစနဲ႔ ။ ဒါဟာ ငါရဲ႕ ေနာက္ဆံုးက်ိန္စာပဲ။”
သူမကေတာ့ စိတ္ျမန္သူပီပီ သူမေျပာခ်င္ေသာစကားေတြကို ေျပာျပီး ကၽြန္ေတာ္ကို ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြားတယ္။ ၀ဲတက္လာတဲ့ မ်က္ရည္နဲ႔အတူ ရင္ထဲမွာ ဆုိ႔တက္လာခဲ့တယ္။ သူမေျပာခဲ့သလုိပဲ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ နီးစပ္ရမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္တဲ့သူမကုိ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ပဲ စြန္႔လႊတ္ခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ္ရင္နာနာနဲ႔ စြန္႔လႊတ္ျပီး သူမ မဟုတ္တဲ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲကို အ၀င္ခံမွာမဟုတ္လုိ႔ပဲ။ သူမနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ လမ္းခြဲျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ သူမရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။
သူမကို ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ ခ်စ္လုိ႔လည္း မာနၾကီးတဲ့သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သူျဖစ္ခြင့္ရေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တာေပါ့။ သူမက ေဆြၾကီးမ်ိဳးၾကီးထဲကပါ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သူမက အသိုင္းအ၀ိုင္းအင္အားေတာင့္တယ္။ အားလံုးက ခ်မ္းသာတဲ့လူကုန္ထံေတြပဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူမက သိပ္ကို ကြာျခားလြန္းပါတယ္။ သူမက ၾကီးၾကီးတက္ခ်မး္သာသေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သာမာန္မိသားစုေလးထဲက ေမြးဖြားလာတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။ ဒါဟာလည္း သူမနဲ႔ကၽြန္ေတာ့္ကို ကံၾကမၼာက စည္းတားေပးလုိက္တာပဲ။ သူမနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက တစ္ဦးတည္းေသာ သားနဲ႔သမီးေတြ။ သူေဌးသမီးျဖစ္တဲ့သူမကို တစ္အိမ္လံုးက သည္းသညး္လႈပ္ခ်စ္ၾကသလို၊ အလုိလည္းလုိက္တယ္။ သူမ လိုခ်င္တာမရ မရွိရေအာင္ကို သူမအလုိဆႏၵမွန္သမွ် သူမ အိမ္ကျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ သူမက နည္းနည္းေတာ့ ဆုိးတယ္လုိ႔ေျပာလုိ႔ရတယ္။လိုခ်
သူမက ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆိုးဆုိး ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သူမရဲ႕ ခပ္ဆိုးဆိုးပံုစံေလးကပဲ သိပ္ကိုခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ ႏြဲဆိုးေလးဆိုးတတ္တာက လြဲရင္ သူမက သိပ္ကိုစိတ္သေဘာထားျပည့္၀တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါ။ ဒီကမာၻေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းကို သိတာဆိုလုိ႔ အေမျပီးရင္ သူမလုိ႔ေျပာလုိ႔ရတဲ့အထိ သူမက ကၽြန္ေတာ့္အေပၚကို နားလည္ေပးခဲ့တယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မို႔လုိ႔ ေယာက်ာ္းေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ မာနၾကီးတတ္တာကလည္း သူမကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္မိတဲ့အခ်က္တစ္ခ်က္
ခ်စ္သူသက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ သူမနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ သာမန္ခ်စ္သူစံုတြဲေတြ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္ျဖစ္တာကလြဲရင္ ျပႆနာၾကီးၾကီးမားမား ဘာတစ္ခုမွ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ကို တစ္ေယာက္နားလည္ျပီး အျမဲတမ္းနားလည္မႈနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ခ်စ္သူဘ၀ေလးကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတယ္။ ျမင္သူတိုင္းအားက်ရတဲ့ သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ခ်စ္သူဘ၀ေလးဟာ အခုလိုမ်ိဳးအဆံုးသတ္မွာလုို႔ သူမေကာ ကၽြန္ေတာ္ပါ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ့ဖူးပါဘူး။ သူမနဲ႔ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခ်စ္ဇာတ္လမ္းထဲကို သူမအေမ ၀င္မလာခင္အထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခ်စ္သူဘ၀က တကယ္ကို သာယာခဲ့ပါတယ္။
သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခ်စ္သူသက္တမ္း ၁ ႏွစ္ေက်ာ္မွာ သူမအိမ္က သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္သူျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာကို သိသြားတယ္။ သူမကိုေတာ့ သေဘာမတူေၾကာင္းေျပာျပီး ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာေတြ၊ ကန္႔ကြက္တာေတြ ဘာမွမလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့္ဟန္းဖုန္းကို call တစ္ခု၀င္လာတယ္။ ဖုန္းနံပါတ္ကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ နံပါတ္ျဖစ္ေနတယ္။ ဖုန္းကို လက္ခံစကားေျပာလုိက္တဲ့အခါ သူမရဲ႕ အေမျဖစ္သူဆက္မွန္း ကၽြန္ေတာ္သိလုိက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပင္မွာေတြ႔ဖုိ႔ခ်ိန္းတယ္။ အဲဒီေန႔က သူမအေမနဲ႔ ထိပ္တုိက္ေတြ႔တဲ့ေန႔၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေယာက်ား္သိကၡာကိုလည္း ပထမဆံုးေစာ္ကားခံရတဲ့ေန႔ ဆုိရင္လည္း ဟုတ္တယ္။
လူရွင္းတဲ့စားေသာက္ဆုိင္တစ္ဆုိ
အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ျပီး ငိုေနတဲ့ အေမ့ကို ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ပထမဆံုး ကၽြန္ေတာ့္အေမ မ်က္ရည္က်တာကို ျမင္ရျခင္းပါ။ သားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ရင္ထဲမွာ နင့္ေနေအာင္ ခံစားရတယ္။ အေမဘာလုိ႔ ငိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ေမးၾကည့္ေတာ့ တရားခံက သူမအေမျဖစ္ေနတာကို သိလုိက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သင္တန္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္ အိမ္ကုိေရာက္လာျပီး အေမ့ကို ေနာက္ဆုတ္ေပးဖုိ႔၊ သူ႔သမီးကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လမ္းခြဲခိုင္းဖုိ႔ လာျပီးေျပာသြားတယ္။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ သူမ သမီးနဲ႔ လမ္းခြဲဖုိ႔အတြက္ ေလ်ာ္ေၾကးဆိုျပီး အေမ့ကို ေငြေတြပံုေပးခဲ့သြားတာပဲ။ ဒါဟာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္တို႔မိသားစုရဲ႕ အျပင္းထန္ဆံုးေသာ ေစာ္ကားခံရမႈပါပဲ။ သာမန္ခ်ိန္မွာ အျမဲတမ္းေအးေအးေဆးေဆးေနတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမက ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူမနဲ႔ လမ္းခြဲဖို႔ေတာင္းဆုိလာခဲ့တယ္။ သူတို႔နဲ႔ ေငြေၾကးခ်မ္းသာမႈ မတူညီတာကလြဲရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘာခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မွ မရွိပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ ဒီလိုေစာ္ကားမႈမ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္နာၾကည္းမိတာေတာ့အမွန္
ဒါေပမယ့္ ဒါေတြအားလံုးက သူမရဲ႕ အေျခအေနကို သိလုိက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တယ္။ အားလပ္ရက္တစ္ရက္မွာ သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ဘုရားကုိသြားၾကတယ္။ ဘုရားသြားျပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အိမ္မျပန္ၾကေသးဘဲ ကစားကြင္းကို၀င္ ကစားခဲ့တယ္။ ကစားရင္း ခဏနားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမရုတ္တရက္သတိလစ္သြားခဲ့တယ္။ သူမကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေဆးရုံတင္လုိက္တယ္။ သတိမရေသးတဲ့ သူမေဘးနားမွာ သူမအိမ္သားေတြ မေရာက္ေသးခင္အထိ ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ဆရာ၀န္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာျဖစ္တယ္လုိ႔ ေရေရရာရာ မေျပာေသးဘူး။ ခဏၾကာေတာ့ သူမအိမ္သားေတြေရာက္လာတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ သူမရဲ႕ အေမျဖစ္သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒုန္းဆုိ မ်က္ေစာင္းလွမ္းထိုးလုိက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာစရာရွိတယ္ဆုိျပီး လူနာခန္းအျပင္က လူသြားလူလာနည္းတဲ့ ေခ်ာင္က်က် ေနရာေလးကို ေခၚထုတ္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လုိက္တယ္။ အံ့ၾသလြန္းလုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ကို ျဖစ္သြားတယ္။ အံၾသမႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ဒူးေထာက္ျပီး ေတာင္းပန္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေမ မေတာ္ရေသးတဲ့ ေယာကၡမကို ျပန္ထဖုိ႔ မေခၚမိသလုိ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ကလည္း ဘာစကားတစ္ခြန္းမွ ထြက္မလာခဲ့ဘူး။ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ သူမ့အေမ စကားေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အံၾသမႈကို ပိုျပီး အရွိန္ပိုျမင့္ေစခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာစကားမွ ေျပာမထြက္ဘဲ အဲဒီေနရာကေန အေ၀းဆံုးကို ထြက္ေျပးခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပးေနခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ သူမ့အေမရဲ႕ စကားသံေတြကို ၾကားေနရတယ္။ လူည့ံလူဖ်င္းေတြက ကံကို အျပစ္ပံုခ်တယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ လူညံ့ပဲျဖစ္ပါေစေတာ့ ျဖစ္သမွ်အားလံုးက ကံစီမံရာေပါ့။ သူမက ေမြးရာပါ ႏွလံုးအားနညး္တာတဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္ အျမဲတမ္းေဆးမျပတ္ေသာက္ေနရျပီး ေဆးစစ္မႈကိုလည္း ခဏခဏ ခံယူေနရတဲ့ သူမအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္လုိ……………
ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ျဖစ္သင့္တာ ဆံုလာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္သူမကို လမ္းခြဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္။ သူမနဲ႔ အဆက္အသြယ္ကို ျဖတ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ သူမ ဖုန္းဆက္တုိင္းလည္း ကႊန္ေတာ္ေရွာင္ခဲ့တယ္။ သိသိသာသာၾကီး လမ္းခြဲလုိ႔ရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အသည္းက သူမနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ အဲဒီေလာက္မာႏုိင္ခဲ့ဘူး။ သူမကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အသာတၾကည္လမ္းခြဲေပးမွာ မဟုတ္သလုိ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူမကို မခြဲႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို သူမ စိတ္နာသြားေစမယ့္ နည္းလမ္းကို ကၽြန္ေတာ္ေရြးခ်ယ္လုိက္တယ္။ တုိက္ဆုိင္မႈေၾကာင့္လား ကံတရားရဲ႕ သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို မနာလုိစိတ္ေၾကာင့္လားမသိဘူး ေနာက္ေန႔မွာ အိမ္က သေဘာတူတဲ့ ေပးစားေတာ့မယ့္အေၾကာင္း သူမ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတုိင္း
လုပ္သင့္တယ္ထင္လုိ႔ လုပ္ခဲ့ေပမယ့္ လက္ေတြ႔က်ေတာ့ ခံႏုိင္ရည္မရွိဘူး။ အရင္ကတည္းက ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာ ဒီလုိ အဆံုးသတ္မ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့ ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ကို ၾကိဳးစားယူရတယ္။ သူမနဲ႔ လမ္းခြဲျပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္သင္တန္းလည္း မတက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အိမ္မွာလည္း ေနခ်င္တဲ့ဆႏၵမရွိ၊ ေျခဦးတည့္ရာကို ေလွ်ာက္သြားေနမိတယ္။ သူမနဲ႔ သူမရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္အဆက္အသြယ္ျဖတ္လုိက္တယ္
တစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ဖိတ္စာတစ္ေစာင္နဲ႔ သူမေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာက မာေက်ာခက္ထန္ေပမယ့္ သူမရဲ႕မ်က္၀န္းေတြက အရင္လုိပဲ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚကို သံေယာဇဥ္ရွိတုန္းပဲဆုိတာကို ေဖာ္ျပေနတယ္။ ဘာစကားမွ မေျပာဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာၾကည့္ေနမိတယ္။ အခ်စ္ကို တမ္းတမႈနဲ႔ အလြမ္းရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ပံုစံ ေတာ္ေတာ္ကို ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ပံုစံကို ၾကည့္ျပီး သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ အံ့ၾသမႈပံုရိပ္ေတြ ျပည့္ႏွက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာင္းလဲသြားသလုိ သူမလည္း ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တယ္။ အရင္လုိ သူမမ်က္ႏွာမွာ ေတာက္ပတဲ့မ်က္၀န္းေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ အိပ္ေရးပ်က္တာမ်ားရင္ မ်က္ကြင္းညိဳတတ္တဲ့သူမ အခုေတာ့ သိသိသာသာကို မ်က္ကြင္းေတြ ညိဳျပီး က်ေနတယ္။ သူမ အတတ္ႏုိင္ဆံုး သူမမ်က္ႏွာမွာေရာင္စံုေတြ ျခယ္သထားေပမယ့္ သူမနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ အသက္ရွုသံကအစ အလြတ္က်က္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သူမရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈေတြကို ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ သူမက လက္ထဲက ဖိတ္စာကို ကၽြန္ေတာ့္ကိုေပးျပီး ဘာတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲထြက္သြားတယ္။ တခ်ိန္က တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆႏၵကို တစ္ေယာက္ဖြင့္မေျပာစရာမလုိဘဲ သိေနၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြပဲ သူမရဲ႕ အျပဳအမႈေတြက ဘာကိုဆုိလုိလဲဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္သိေနခဲ့တယ္။ စြန္႔လႊတ္သင့္လုိ႔ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရေပမယ့္ သူမ မေပ်ာ္ရႊင္တာကို ျမင္မိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ မွားလားဆုိတဲ့အေတြးမ်ိဳး ၀င္ခဲ့မိတယ္။
ဘယ္သူက ကိုယ္အသက္ေလာက္ခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူနဲ႔ တျခားသူရဲ႕ နာမည္တြဲရိုက္ထားတဲ့ ဖိတ္စာမ်ိဳးကို ၾကည့္ခ်င္မွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မၾကည္ခ်င္ခဲ့ဘူး။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ အေ၀းဆံုးကို လြင့္ပစ္လုိက္ခ်င္ေပမယ့္ သူမရဲ႕ နာမည္ေလးပါေနတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မလြင့္ပစ္ရက္ခဲ့ဘူး။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သူ႔ကိုမွ စကားမေျပာဘဲ အခန္းထဲ၀င္ျပီး ကုတင္ေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္း ငိုေနမိတယ္။ ဖိတ္စာေလးကိုေတာ့ စာၾကည့္စားပြဲေပၚတင္ထားလုိက္တယ္
ေနာက္မနက္ အျပင္ထြက္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စာၾကည့္စားပြဲေပၚတင္ထားတဲ့ ဖိတ္စာေလးကို အမွတ္တမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တိုက္မိလုိက္တယ္။ ဖိတ္စာနဲ႔အတူ စာေလးတစ္ေစာင္ အိတ္ထဲကေန ထြက္က်လာခဲ့တယ္။ စာကို ကၽြန္ေတာ္ယူၾကည့္လုိက္ေတာ့
နင္ဘာလုိ႔ ငါ့ကို ထားခဲ့ျပီး ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ထိခိုက္နာက်င္ေအာင္ လုပ္ရတာလဲ ငါမသိဘူး။ ငါသိတဲ့နင္က ဒီလုိမ်ိဳး အေျပာင္းအလဲျမန္တဲ့သူမဟုတ္ဘူးဆု
စာဖတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ေတြေ၀သြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြက ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့သူမကို စိတ္ဆင္းရဲတြင္းဆီ တြန္းပို႔ေပးသလုိမ်ား ျဖစ္ေနလား။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေယာက္ယက္ခတ္ကုန္တယ္။ ကၽြန္တာ္ဘာလုပ္သင့္လဲ။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့သူမ စိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခုကို အခုိင္အမာဆံုးျဖတ္သင့္တယ္။ သူမ မဂၤလာေဆာင္ကို သြားဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္………..
ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ သူမရဲ႕ မဂၤလာအခမ္းအနားကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ မဂၤလာခန္းမေရွ႕မွာ သူမနာမည္နဲ႔ သတိုးသားေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္မဟုတ္တဲ့ တျခားလူတစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္တို႔ ေရးထားတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္က ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကို ျပာပံုအတိျဖစ္သြားေစတယ္။ သူမရဲ႕ မိဘေတြနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြက အလုပ္ေတြ ရွုပ္ေနၾကလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္မွန္းေတာင္ သူတို႔ သတိမထားမိၾကဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ခန္းမထဲက စားပြဲထိုးတစ္ေယာက္ကို သတိုးသမီးရွိေနတဲ့အခန္းကို ေမးျပီး သူမဆီကို သြားခဲ့တယ္။ သူမရွိေနတဲ့ အခန္း၀နားကို ေရာက္ေတာ့ တံခါးေလးက နည္းနည္းေလးဟထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အသံမေပးဘဲ တိတ္တိတ္ေလး ရပ္ၾကည့္ေနမိတယ္။ မဂၤလာ၀တ္စံုနဲ႔ တျခားေသာ ျပင္ဆင္ျခယ္သမႈေတြေၾကာင့္ သူမရဲ႕ အလွက အရင္ထက္ပိုျပီး အသက္၀င္လွပေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာေတာ့ အရယ္အျပံဳးလံုး၀မရွိခဲ့ဘူး။ မသိမသာမုိ႔ေမာက္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြက သူမရဲ႕ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို မ်က္ရည္နဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္ဆုိတာ ေဖာ္ျပေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အခန္းထဲကို ၀င္ဖုိ႔ တံခါးေခါက္ျပီး ခြင့္ေတာင္းလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ေတာ့ သူမရဲ႕မ်က္လံုးေတြ အေရာင္ေတာက္လာခဲ့တယ္။ သူမအခန္းထဲမွာရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးက အလုိက္တသိနဲ႔ အခန္းထဲကထြက္သြားတယ္။ အခုေတာ့သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္ေယာက္တည္း………….
“နင္ငါ့ဆီကို လာတယ္ေနာ္။ ဒါဆုိရင္ နင့္ရင္ထဲမွာ ငါရွိေသးတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား ” သူမရဲ႕ အသံေတြက အက္ကြဲကြဲနဲ႔ သူမ ဘယ္ေလာက္၀မ္းနည္းေနတယ္ဆုိတဲ့အေၾ
“ငါအခုသိပ္ကို စိတ္ဆင္းရဲေနတယ္။ ေနာက္အခ်ိန္ပိုင္းေလးအတြင္းမွာ ငါဟာ ငါမခ်စ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲကို ေရာက္သြားေတာ့မယ္။ ငါမခ်စ္တဲ့သူရဲ႕ အနားမွာ ငါ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိ ငါေနထုိင္သြားရေတာ့မယ္။ ငါ့ဘ၀မွာ ရွင္လ်က္နဲ႔ ေသလူအျဖစ္ငါရွင္သန္ေနရေတာ့မယ္။ ” သူမစကားမဆံုးေသးေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဆက္ျပီး နားေထာင္ဖုိ႔ ခံႏုိင္ရည္မရွိေတာ့ဘူး။
“နင္ဆက္မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ ငါသိပ္ကို မွားခဲ့တယ္။ နင့္ကို ခ်စ္လ်က္နဲ႔ ငါစြန္႔လႊတ္မိတာ ငါသိပ္ကို မွားသြားတယ္ဆုိတာ ငါသိလုိက္ရျပီ။ ငါ့ရင္ထဲမွာအခုေနာင္တေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္။ အခုခ်ိန္မ်ား ငါ့မွာ ျပင္ဆင္ႏုိင္ခြင့္ရွိေသးရင္ ငါ…….”
“နင္ဘာလုပ္မွာလဲဟင္။ နင့္မွာ နင့္ေနာင္တေတြကို ျပင္ဆင္ဖုိ႔ အခ်ိန္ရွိေသးတယ္ဆုိရင္ နင္ဘာလုပ္မွာလဲဟင္”
“ငါ……..ငါနင့္လက္ကိုဆြဲျပီး အားလံုးနဲ႔ ေ၀းရာကို ထြက္သြားမိမွာပဲ”
“နင္တကယ္ေျပာတာလား။ နင္ငါ့ကို ခ်စ္ေသးလား။ ငါ့ကို ေျပာပါ ခ်စ္ေသးလားဟင္”
“ငါနင့္ကို ခ်စ္ပါတယ္။ နင့္ကို ငါခ်စ္လြန္းလို႔ ဒီလုိလမ္းခြဲခဲ့တာပါ။ ငါသိပ္ခ်စ္ပါတယ္။”
သူမက ကေလးေလးတစ္ေယာက္လုိ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲကို တိုးေ၀့ျပီး တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ကို ဖက္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမကို ျပန္ျပီး ဖက္ထားမိတယ္။
“နင္ငါ့ကို ခ်စ္ေသးတယ္ဆုိရင္ ငါေျပာသလုိ လုပ္ေပးႏုိင္မလား။” သူမရဲ႕ အေမးကို ကၽြန္ေတာ္ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ ေခါင္းျငိမ့္လုိက္တယ္။
“ဒါဆုိရင္ ငါတုိ႔ထြက္ေျပးရေအာင္ အခု အခ်ိန္မီွေသးတာပဲ။” သူမရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြက အားကိုးတၾကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အေျဖကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသလုိပဲ၊ အခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူစိတ္ခ်မ္းသာဖုိ
သူမရဲ႕လက္ကို ဆြဲျပီး မဂၤလာခန္းမရဲ႕ အေနာက္ဘက္ထြက္ေပါက္ေန ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ထြက္ေျပး
သူမရဲ႕ သတိုးသမီး၀တ္စံုကို ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ
သူမ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အိပ္ေရးပ်က္ခဲ့လည္းမသိ၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲက မထြက္ခင္ကတည္းက သူမ ကၽြန္ေတာ့္ပံုခံုးထက္မွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမကို တယုတယေထြးေပြ႔ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားလဲမသိဘူး။ ၀ုန္းဆုိတဲ့ အသံအက်ယ္ၾကီးနဲ႔ အတူ ကၽြန္ေတာ္လန္႔ႏုိးသြားခဲ့သလုိ ကၽြန္ေတာ္လည္း လြင့္စင္သြားသလုိ ခံစားလုိက္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာကိုမွ မသိေတာ့ဘူး။
ေဆးရုံအနံ႔လုိမ်ိဳး ခပ္ျပင္းျပင္းအနံ႔တစ္ခုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သတိ၀င္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္အားတင္းျပီး မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၾကည့္လုိက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေဆးရုံကို ေရာက္ေနတယ္ဆုိတာကို သိလုိက္မိျခင္း ကၽြန္ေတာ့္အေတြးထဲမွာ သူမေကာဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳး ၀င္လာမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သြင္းထားတဲ့ေဆးေတြ ျဖဳတ္ေနတဲ့ သူနာျပဳ ဆရာမေလးကို ကၽြန္ေတာ္ သူမအေၾကာင္းေမးလုိက္တယ္။ သူနာျပဳဆရာမေလးက အလုပ္ရွုပ္ေနတာလား၊ မၾကားတာလားမသိဘူး ကၽြန္ေတာ္ေမးတာကို မေျဖဘဲ သိမ္းစရာရွိတာကို သိမ္းျပီးထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကုတင္ေပၚကေန ဆင္းျပီး သူမကို လုိက္ရွာမိတယ္။ ေဆးရုံရဲ႕အခန္းတစ္ခန္းမွာ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လုိက္တယ္။ သူမ မဂၤလာေဆာင္က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ ထြက္ေျပးျပီး ကားအက္စီးဒင့္ျဖစ္တာကို သူမအိမ္က သိသြားတဲ့ပံုပဲ သူမရဲ႕ မိဘေတြနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြ သူမရဲ႕ေဘးမွာ ေရာက္ေနၾကျပီ။ ကၽြန္ေတာ္၀င္သြားရင္ေကာင္းမလား
ကၽြန္ေတာ္သူမရဲ႕ ေဘးနားမွာပဲ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ သူနာျပဳဆရာမေလး ထြက္သြားျပီး သိပ္မၾကာဘူး သူမ သတိရလာတယ္။ သူမသတိရလာလာျခင္းပဲ ကၽြန္ေတာ့္နံမည္ကို ေခၚေနတယ္။ သူမရဲ႕ အသံေၾကာင့္ သူမ မိဘေတြ သူမေဘးကို ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အလုိလုိေနရင္း အေနာက္ဘက္ကုိ ေရာက္သြားတယ္။ သူမက လွဲေနရာကေန ထထိုင္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္နံမည္ကို ေခၚရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုလုိက္ရွာေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူမေရွ႕ကို သြားေပမယ့္ သူမမိသားစုေတြနဲ႔ ျပည့္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူမ မေတြ႔ရဘူးထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီမွာရွိတယ္လုိ႔ အသံျပဳလုိက္ေပမယ့္ သူမ မၾကားဘူးထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုပဲ ေမးေနတယ္။ သူမရဲ႕ အေမက ကုတင္ေပၚကေန အတင္းဆင္းျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို သြားၾကည့္မယ္လုိ႔ ေျပာေနတဲ့သူမကို ေျပာလုိက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္နားကို ကၽြန္ေတာ္မယံုႏုိင္ေအာင္ျဖစ္သြာ
ကၽြန္ေတာ္ တကုိယ္လံုးထူပူျပီး ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ေတာင္မသိဘဲ သူမရဲ႕ အခန္းထဲကေန ကၽြန္ေတာ္ထြက္ေျပးလာမိတယ္။ အခန္းတစ္ခန္းေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ ငိုသံတစ္ခုကုိ ၾကားလုိက္ရတယ္။ ဒါကၽြန္ေတာ့္အေမရဲ႕ အသံပဲ။ အသံလာရာ အခန္းကို ကၽြန္ေတာ္တံခါးဖြင့္ၾကည့္လုိက္
ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္
Written By Rukia
(03.10.2011/8:00 PM)
ဇာဂနာေမးတဲ့ခင္ဗ်ာတို့ဘာေတြလုပ္ေနလဲ
နုိင္ငံသားဆုိတာ
(သူနဲ႔သူ႔ နုိင္ငံအၾကားမွာ တာ၀န္နဲ႔အခြင့္အေရးဆုိတဲ့ ၾကိဳးနွစ္ၾကိဳး ခ်ဥ္ေနွာင္ခံ ထားရသူပါ)
ကုိယ္တာ၀န္ကုိယ္မယူဘဲ ကိုယ့္တာ၀န္ကို သူမ်ားအေပၚ ပုံထားတဲ့ သူေတြက နုိင္ငံသားအခြင့္အေရး ဆုိတာကို တစာစာ ေတာင္းသင့္ရဲ႕လား။ သားသမီး၀တ္ မေက်ပြန္ဘဲ သားသမီး အခြင့္အေရးကို ဇြတ္အတင္းေတာင္း ေနတာ တရားနည္းလမ္းက်ပါရဲ႕လား။
နုိင္ငံသားဆုိတာ
၁။ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ အေရးနဲ႔
၂။ အစုအဖြဲ႔ရဲ႕အေရးဆုိတဲ့ တာ၀န္နွစ္ရပ္ရွိပါတယ္။
ခရစ္ေတာ္မေပၚခင္ ဘီစီ ၄၃၁ တုန္းက ပရီကယ္လိစ္ ရဲ႕စကားေလးတစ္ခြန္း ေဖာက္သည္ခ်ပါရေစ။
“လူဟာ ကုိယ့္အိမ္ကုိယ့္မိသားစုကုိ ေစာင့္ေရွာက္ရမယ့္ ၀တၱရားရွိသလုိ ျပည္သူ႔အေရးအရာကုိလည္း မ်က္ကြယ္မျပဳရဘူး။ နုိင္ငံသားတုိင္းဟာ သူ႔နုိင္ငံရဲ႕ တရားသူၾကီးေတြပါပဲ” တဲ့။
ဒီေတာ့ ေခါင္းေဆာင္မဟုတ္တဲ့ နုိင္ငံသားေတြက…
၁။ နုိင္ငံသားအခြင့္အေရးနဲ႔တာ၀န္
၂။ နုိင္ငံေရးအခြင့္အေရးနဲ႔တာ၀န္
၃။ လူမႈေရးအခြင့္အေရးနဲ႔နတာ၀န္ သံုးမ်ဳိးလံုး ေက်ပြန္ၾကဖုိ႔လုိပါတယ္။
နုိင္ငံသားအခြင့္အေရးဆုိတာ တစ္ဦးခ်င္းတစ္ေယာက္ခ်င္းနဲ႔ဆုိင္တာပါ။ လြတ္လပ္စြာ ေျပာခြင့္ေရးခြင့္ စီတန္းလွည့္လည္ခြင့္ ဆုိတာမ်ဳိးေတြေပါ့။ ကုိယ့္သေဘာနဲ႔ကုိယ္ပါပဲ။ ဒါေတြကုိ လုပ္ခ်င္လုပ္ မလုပ္ခ်င္ေနေပါ့။ ကုိယ္နဲ႔သာဆုိင္ပါတယ္။ လုပ္ခ်င္လည္းလုပ္ မလုပ္ခ်င္လည္း ေနပိုင္ခြင့္ရွိၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီအခြင့္အေရးကုိ အႏုတ္လကၡဏာေဆာင္တဲ့ အခြင့္အေရးလုိ႔ဆုိၾကရေအာင္ပါ။
နုိင္ငံေရးအခြင့္အေရးဆိုတာက်ေတာ့ မဲေပးခြင့္၊ ေရြးေကာက္ပဲြ၀င္ခြင့္၊ တစ္နုိင္ငံလံုးအတြက္ အက်ဳိး ေက်းဇူးျဖစ္ထြန္းမယ့္ ကိစၥရပ္ေတြမွာ ပါ၀င္ခြင့္စတာေတြပါပဲ။ ေရြးေကာက္ပဲြမွာပါ၀င္ခြင့္မရရင္ ေရြးေကာက္ပဲြကုိ သပိတ္ေမွာက္ခြင့္ရွိတာ နုိင္ငံသားတုိင္းရဲ႕တာ၀န္ပါပဲ။
လူမႈအခြင့္အေရးဆုိတာက်ေတာ့ စာသင္ၾကားခြင့္၊ကုသခြင့္၊ နုိင္ငံေရးေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးခြင့္၊ တန္းတူညီမွ် စီးပြားရွာခြင့္ဆုိတာေတြပါပဲ။ စီးပြားေရးမွာ လက္၀ါးၾကီးအုပ္ ေမာင္ပုိင္စီးတာကုိ ၀ုိင္းျပီး ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ဖုိ႔က နုိင္ငံသားတုိင္းရဲ႕ တာ၀န္ပါပဲ။
အထက္မွာေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ နုိင္ငံေရးအခြင့္အေရးနဲ႔ လူမႈအခြင့္အေရးကုိေတာ့ အေပါင္းလကၡဏာေဆာင္တဲ့ အခြင့္အေရးလုိ႔ ဆုိၾကရေအာင္ပါ။
ဒီေတာ့ဗ်ာ လြတ္လပ္စြာဆႏၵျပခြင့္ေလာက္နဲ႔တင္ နုိင္ငံသားတာ၀န္ မေက်ပြန္ေသးဘူးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ ေျပာရမွာပဲ။ ဒီေန႔ကမၻာမွာ အခြင့္အေရးနဲ႔တာ၀န္ကုိ တဲြျပီးေျပာေနၾကပါျပီ။ “အခြင့္အေရးအတြက္ နုိင္ငံေရး” ဆုိတဲ့ စကားကုိ “အားလံုးေကာင္းဖုိ႔ နုိင္ငံေရး” ဆုိတဲ့စကားနဲ႔ အစားထုိးသံုးစဲြၾကပါစုိ႔။ အားလံုးေကာင္း ေစခ်င္ရင္ ကုိယ္ကလည္း ေကာင္းၾကပါ။ ဒီမုိကေရစီဆုိတာ ျပည္သူပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပါ။
ကုိယ္အပါအ၀င္ ကုိယ့္အသုိက္အ၀န္းရဲ႕ တာ၀န္ကုိနုိင္သေလာက္ ၀ုိင္းထမ္းၾကမွ နုိင္ငံသားပီသေတာ့ မွာေပါ့။ Autonomy ဆုိတာ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပဲ၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နုိင္ငံသားေတြ ကုိယ့္တာ၀န္နဲ႔ကုိယ္ အုပ္ခ်ဳပ္တတ္ၾကဖုိ႔လုိျပီ။ ဒါမွလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နုိင္ငံ တုိးတက္မွာေပါ့။ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်က္ခ်င္းေပး၊ လူ႔အခြင့္အေရးခ်က္ခ်င္းေပး လုိ႔ ေအာ္တုိင္းသာ ျပည့္၀မယ္ တိုးတက္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကမၻာၾကီး အသံ၀င္တာ ၾကာေရာေပါ့။ ။
ပြင့္ခ်ပ္မ်ားကို ပိတ္ေလွာင္ထားသည့္ အေတြးမ်ား
”ကေလးေတြ ဖမ္းၿပီး ေတာင္းစားခိုင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ေထာင္ဒဏ္ တစ္ႏွစ္ပဲ က်သတဲ့” အေမက လွမ္းေျပာေတာ့
”နည္းလိုက္တာအေမရယ္။ ဒီထက္ေတာင္ ပိုက်ဖို႔ေကာင္းတယ္” ဟု ကြၽန္မက စိတ္တိုတိုနဲ႔ပဲ ေျပာလိုက္မိတယ္။
”ဒါနဲ႔ အဲဒီ မိန္းမႀကီးႏွစ္ေယာက္က ေထာင္က်တာ ဟုတ္ပါၿပီ။ ကေလးေတြကေရာ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ”
”ကေလးေတြက ဘယ္သူဘယ္၀ါ ကေလးေတြမွန္း စံုစမ္းလို႔မရလို႔ မိဘမဲ့ေက်ာင္း ပို႔ထားရတယ္ဆိုလား” အေမကလည္း ျပန္ေျပာပါတယ္။
”အို” ကြၽန္မစိတ္ထဲ ေရရြတ္မိပါတယ္။
”ဟဲ့ ဒါနဲ႔လမ္းထိပ္က ေဒၚလံုစိမ္း ေယာက်္ားေလ၊ ဟုိတစ္ခါ အက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္ေတာ့ သူလည္း ပါလာတယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေထာင္က်တာေလ။ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္နဲ႔ သူလည္း ျပန္လႊတ္လာၿပီ” ဟု အေမကလည္း သူ႕ရပ္ကြက္က သတင္းစကားကို ဆက္ေျပာျပန္ေရာ။
အန္တီလံုစိမ္းဆိုတာက သူ႕အမ်ိဳးသား ေထာင္က်ေတာ့ ရွမ္းေခါက္ဆြဲေရာင္းၿပီး ကေလးေတြကို ခိုင္းလည္း ခိုင္း၊ ေက်ာင္းလည္း ထားတယ္။ ေယာက်္ားကေတာ့ မူးယစ္မႈနဲ႔ပဲ ေထာင္က်တာပါပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ ကေလးေတြက ေလးေယာက္ေတာင္။
”အင္း သူ႕ကေလးေတြေတာင္ အေတာ္ႀကီးၿပီေနာ္။ အႀကီးေလးဆို ဆယ္တန္း ေအာင္ၿပီေတာင္မွတ္တယ္။ ဟုိရက္ကေတာင္ သီလရွင္ေတြလား အုပ္စုလုိက္။ ေသခ်ာေတာ့ မသိပါဘူး။ ႏြမ္းႏြမ္းေလးေတြ ဆြမ္းခံလွည့္တာ ေတြ႕လို႔ စိတ္ထဲမွာ မသကၤာျဖစ္မိေသးတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ခိုင္းစားသလား ဆိုၿပီးေတာ့ ရပ္ၿပီးေတာ့ေတာင္ ေမးလိုက္ခ်င္ေသးတယ္”။ ကြၽန္မစိတ္ထဲ အန္တီလံုစိမ္းတို႔ အမ်ိဳးသား ေထာင္က လြတ္တဲ့အေၾကာင္းအရာထက္ ကေလးေတြကို ဖမ္းၿပီး ခိုင္းစား သတင္းကိုပဲ ပိုစိတ္၀င္စားမိတယ္။
ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ ကေလးေတြ ဖမ္းဆီးခံရတဲ့ သတင္းေတြ ခဏခဏ ၾကားေနရတယ္လို႔ပဲ ကြၽန္မ ထင္မိေနသလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီသတင္းကို အာရုံစိုက္လြန္းလို႔ပဲ သတိထားမိေနလြန္းသလားေတာ့ မေျပာတတ္။
ကြၽန္မတို႕ငယ္စဥ္က ရန္မ်ိဳးလံု ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ကေလးခိုးမႈတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကေလးပါ ျပန္ေတြ႕လို႔ ေတာ္ေသးတယ္ဆိုရေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ ျပန္မေတြ႕တဲ့ ကေလးေတြ ရွိခဲ့တာပဲ။ ကြၽန္မတို႔ေနတဲ့ “ဏ – ၁” ရပ္ကြက္ထဲမွာလည္း ကေလးေပ်ာက္လုိ႔ ဆိုၿပီး ရပ္ကြက္ရုံးက ေၾကာ္ျငာတဲ့ ေလာ္စပီကာ အသံမ်ား ရံဖန္ရံခါ ၾကားေနရဆဲ။ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိ၊ အမည္က ဘယ္သူ၊ အက်ီ ဘာအေရာင္ ၀တ္ထားေသာ ကေလး ေတြ႕ပါက ရပ္ကြက္ရုံးသုိ႔ လာေရာက္ပို႔ႏိုင္ပါသည္ဆိုတဲ့ အသံေတြ။ ၾကားရတိုင္း စိတ္ညစ္လိုက္တာ အေမရယ္လို႕ ကြၽန္မညည္းတြားေနက်။ ေနာက္ပံုစံတစ္မ်ိဳး ျမင္ေတြ႕ရသည္က ေန႔စဥ္ သတင္းစာေတြထဲမွာ ကေလးေပ်ာက္ ေၾကာ္ျငာေတြကိုပါ။ မသိတတ္လို႔ ေလွ်ာက္သြားလို႔ ေပ်ာက္သြားျခင္းမဟုတ္။ အရြယ္က သိတတ္ေနသည့္အရြယ္ ခုႏွစ္တန္း၊ ရွစ္တန္း၀န္းက်င္ ကေလးေတြ။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက ဥာဏ္ရည္မမီွတဲ့ ကေလးေတြ။ ကြၽန္မ အသိ ဦးေလးလင္မယား ႏွစ္ေယာက္ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ ဥာဏ္မမွီကေလး ေပ်ာက္သြာလို႔ လင္မယား ကြဲမလိုအထိ ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ထပ္ အသိထဲက ဥာဏ္ရည္မမီွတ့ ကေလးႀကီးတစ္ေယာက္မွာလည္း ရုိက္ႏွက္ခံၿပီး အ၀တ္အစားကအစ လုယူခံရတယ္။ လူလူခ်င္းအေပၚ အႏုိင္အထက္ ျပဳက်င့္မႈေတြ။
ကြၽန္မရဲ႕ အိမ္နီးနားခ်င္း မဇာျခည္ဆိုရင္ သူ႕ကေလးကို ခဏခဏ သတိေပးတယ္။ ဟုိဘက္အိမ္ ေလွ်ာက္လည္ ဒီဘက္ ေလွ်ာက္လည္ခ်င္တဲ့ သူ႕သမီး သဲသဲကို ”သိပ္သိပ္ မလည္ခ်င္နဲ႔ဟဲ့” ဆိုၿပီး ေျခာက္ၾက၊ ေခ်ာ့ရနဲ႔။
အခုခ်ိန္ထိ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွတ္မိၾကခ်င္ မွတ္မိၾကပါလိမ့္မယ္။ သတိျပဳမိခ်င္မွလည္း ျပဳမိၾကပါလိမ့္မယ္။ အိႏၵိယမွာ ျဖစ္တဲ့ ကေလးေပ်ာက္တဲ့ကိစၥ။ ဖမ္းယူသတ္စားတဲ့ ေပါရိဒသ အမႈ။ ဒီလို စက္ဆုပ္ဖြယ္အမႈကို ဖန္တီးသူက အိႏၵိယက သူေဌးႀကီးနဲ႔ သူ႕ရဲ႕လူယံု။ ေပ်ာက္သြားတဲ့ ကေလးေတြကလည္း အေျခအေနမဲ့ အိမ္ရာမဲ့ကေလးေတြမို႔လို႕ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ သတိမမူမိၾကပဲနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းမွ ဟိုးေလးတစ္ေက်ာ္။
ဒါေၾကာင့္ ”အမရယ္၊ ဗိုက္ဆာလို႔ပါ” ဆိုၿပီး ေတာင္းစားတဲ့ ကေလးေတြ ျမင္ရင္ ကြၽန္မ ဘယ္လို စိတ္မခ်မ္းသာမွန္း မသိ။ ဘယ္ကေရာက္လာတဲ့ ကေလးေတြမွန္းလည္း မသိ၊ ဘယ္သူခိုင္းလို႔ ေရာက္လာတယ္မွန္းလည္း မသိ။ ေစ်းေတြ ဘာေတြမွာ ဒီလုိကေလးေတြေတြ႕လို႔ ေငြအေၾကြရွိရင္ ေပးလိုက္ေပမယ့္ ကိုယ့္ရုံးေရွ႕၊ အိမ္ေရွ႕မွာ ေတြ႕ရင္ေတာ့ မေပးတတ္ပါ။ အက်င့္ပါသြားလို႔ အၿမဲတမ္း ေရာက္ေပါက္ေနရင္ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕ဆိုၿပီး မူထားကာ မေပးရတာကိုလည္း စိတ္ထဲ သိပ္မေကာင္းလွ။
ဟိုတစ္ေန႔က ကဒါဖီ ေသတဲ့အေၾကာင္း ဂ်ာနယ္ေတြမွာ အက်ယ္တ၀င့္ ပါလာေတာ့ ဒီကလူေတြရဲ႕ ေ၀ဖန္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ၾကားရပါတယ္။ ရုရွား၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကေတာ့ အင္မတန္ စက္ဆုပ္စရာလို႔ မွတ္မွတ္ရရ ဆိုပါတယ္။ သူ႕ေသဆံုးပံုေတြကို ကေလးေတြ ျမင္မွာ စိုးရိမ္စရာလို႔ ေျပာတယ္လုိ႔လည္း သိရတယ္။
တစ္ခါက ကြၽန္မအသိ အန္ကယ္ႀကီးက ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္က ပံုတစ္ပံုကို ယူျပပါတယ္။ ဒီပံု သိပ္ေကာင္းတယ္ သိလား။ စာေပစိစစ္ေရးက ေသခ်ာမျမင္လုိ႔ လႊတ္လိုက္တာတဲ့။ ကြၽန္မကလည္း နေ၀တိမ္ေတာင္၊ ဘာေကာင္းလို႔လဲဟင္လို႔ ျပန္ေမးလိုက္မိတယ္။ ပံုကေတာ့ ေငြေဆာင္ကမ္းေျခလား၊ ငပလီလား ေသခ်ာေတာ့ မသိပါဘူး။ မ်က္ႏွာ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္းနဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ ပို႔စကတ္တြဲႀကီး ကိုင္ေနၿပီး ေရာင္းခ်ဖို႔ျပေနတဲ့ပံု။
”အဲဒါ ကေလးဥပေဒ ၿငိစြန္းတယ္”လို႔ဆိုေတာ့ ေၾသာ္ အဲလိုဆိုေတာ့ ဟုတ္သား… ကေလးေတြ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ ေနရပါလားဆိုၿပီး စိတ္ထဲတစ္မ်ိဳး ျဖစ္သြားရပါတယ္။ ကေလးသူငယ္ေတြကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ဥပေဒေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔တေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရင္းႏွီးၾကပါသလဲ။
ဒါေပမယ့္လဲ လဘက္ရည္ဆုိင္ေတြမွာ၊ စားေသာက္ဆုိင္ေတြမွာ၊ ဆုိင္ကယ္ျပင္ဆိုင္ေတြမွာပါ ကေလးေတြကို ေတြ႕ေနရတာက ကြၽန္မတို႔အတြက္ သိပ္ေတာင္ မဆန္းေတာ့သလိုပဲ။ တစ္ခါလား မေနႏိုင္လို႔ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္ဖူးတယ္။ သားက ဘယ္ကလဲ၊ ဒီကို ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ေရာက္လာတာလဲ၊ ေပ်ာ္လား ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ ကေလးက အညာမွာရွိတဲ့ ရြာတစ္ရြာက၊ အေဖကိုယ္တုိင္ ဒီေနရာကို အပ္ေပးတာလုိ႔ဆိုတယ္။ ကြၽန္မက သိပ္မေက်နပ္ေသးလို႔ ”ဒါဆို သားက ေပ်ာ္တယ္ေပါ့။ ေက်ာင္းမေနခ်င္ဘူးလား”…. ထပ္ကြန္႔ၿပီး ေမးလိုက္ေတာ့..ကေလးက ”မေနခ်င္ပါဘူးတဲ့”။ သူထပ္ေျပာလိုက္တာက ”သားက အလုပ္လုပ္ခ်င္တာ။ အလုပ္လုပ္မွ ပိုက္ဆံရမွာ” တဲ့ေလ။ ကြၽန္မမွာ ဘာဆက္ေျပာရမယ္မွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။ မိဘကိုယ္တုိင္၊ သားသမီးကိုယ္တုိင္ ျဖစ္ေနတဲ့ အာသီသ။ လက္ရွိေငြရွိမွ စားႏိုင္ေသာက္ႏိုင္မည့္ အေနအထား။ ကဲ… ကေလးက ေက်ာင္းေနခ်င္လို႔ ဆုိရင္ေရာ အင္တာဗ်ဴးေမးတဲ့ ကြၽန္မက ေက်ာင္းေရာ ထားေပးႏုိင္လုိ႔လား။ တကယ္တမ္းလည္း ကြၽန္မမွာ ကေလးကို ကူကယ္မၿပီး ေက်ာင္းထားေပးႏိုင္တဲ့ ေငြေၾကးအင္အားလည္း မရွိပါဘူး။
ကေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ၾကားရတဲ့သတင္းစကားေတြက အဖုံဖံု။ ကေလးတစ္ေယာက္က ကေလးအခ်င္းခ်င္းအေပၚ အႏိုင္က်င့္မႈေတြေရာ ပါေနတာပါပဲ။ ”ဆယ္ေက်ာ္သက္ကေလးအုပ္စုက ကေလးေလးတစ္ေယာက္ကို သတ္လိုက္တယ္တဲ့၊ ရုပ္ရွင္ကားေတြထဲကလိုပဲ ၀ိုင္းလုပ္ လုိက္ၾကတာ” ဆိုတဲ့ သတင္းစကားေတြ။ ”ဆယ္ေက်ာ္သက္ ကေလးတစ္ဦးက သူ႕အိမ္နီးခ်င္း ေကာင္မေလးကို ဘယ္လိုလုပ္လိုက္သတဲ့”ဆိုတဲ့ ေျပာမထြက္၀ံ့တဲ့ စကားလံုးေတြ။
ၾကားလိုက္ရရင္ ဒီေလာက္အရြယ္ကေလးက အဲလို လုပ္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတဲ့ အေတြးေတြ။ သူတို႔ရဲ႕ ႀကီးျပင္းရာ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္လား၊ ဗီဇေၾကာင့္ေပပဲလား… ႀကီးျပင္းလာတဲ့အခါ ျဖစ္ပြားလာတတ္တဲ့ အႏိုင္က်င့္မႈ၊ ေကာက္က်စ္မႈ၊ လွည့္ဖ်ားမႈေတြ။ ဒီလို အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔အတူ အေၾကာက္လြန္မိသည့္ အျဖစ္တစ္ခုက ဘူတာရုံမွာ ကိုယ့္အိတ္ကိုမ ကိုယ္သယ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကြၽန္မ ေမာေနတာကို ျမင္လို႔ ၁၄ ႏွစ္၀န္းက်င္ ကေလးတစ္ေယာက္က အိတ္သယ္ေပးမယ္ဆိုလာေတာ့ မယံုသကၤာစိတ္နဲ႔ အိတ္ကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္မိသြားတဲ့အထိပါပဲ။
ဒီရက္ပိုင္းမွာ စိတ္ရႈပ္စရာ အေတြးတသီတတန္းၾကီးထဲမွာ ကေလးတစ္ေယာက္ကို စိတ္ဓါတ္ မွန္မွန္ကန္ကန္နဲ႔ ႀကီးျပင္းေစတဲ့ အုပ္ထိန္းသူေတြအေၾကာင္းလည္း ပါတယ္။ အဲဒီလို အုပ္ထိန္းသူေတြကို အထူးတစ္လည္ပဲ အံံ့ၾသ ခ်ီးက်ဳးေနမိတာပါ။ ေနာက္တစ္ခုက ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္း။ ကေလးတစ္ေယာက္ ေတာ္တာ မေတာ္တာထက္ လူပတ္၀န္းက်င္မွာ ေနတတ္ဖို႔၊ လူပီသဖို႔ ေသခ်ာသင္ျပေပးႏုိင္တဲ့ အုပ္ထိန္းသူေကာင္းေတြ၊ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းေတြ တကယ္ပဲ ကြၽန္မတို႔ဆီမွာ ခုခ်ိန္ထိ လိုအပ္ေနတာပါ။
ကြၽန္မကပဲ အေတြးပိုေနမိေနသလား။ လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ေခတ္စနစ္အေျခအေနေၾကာင့္ပဲ ကြၽန္မ မၾကားလိုတဲ့ သတင္းစကားေတြကို ၾကားေနရတာပဲလား။ မုန္႔လံုးစကၠဴ ကပ္ျဖစ္ေနၿပီလား။ ဒီလို ၾကားရတဲ့ စကားလံုးေတြကို အေျဖရွာဖို႔ လိုအပ္ေနသလို ကြၽန္မစိတ္ကိုပဲ ကြၽန္မ အေျဖရွာေနသင့္ေနၿပီလားလို႔ပဲ ခုခ်ိန္မွာ စဥ္းစားမိပါတယ္။
လာရာ
စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အတားအဆီးမ်ားကို ေက်ာ္လႊားျခင္း
·
ျမင္ဖူးၾကမွာေပါ့။ ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္ကို သံေျခက်င္း ခတ္ထားတာကိုေလ။ ဆင္ႀကီးရဲ႕ ေျခေထာက္မွာ သံေျခက်င္းကို ခ်ည္ထားၿပီး သံႀကိဳးအစြန္းတစ္ဖက္ကိုေတာ့ ေျမႀကီးမွာ စိုက္ထားတယ္။
မထူးဆန္းဘူးလား။ ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္ရဲ႕ ခြန္အားက ေျမႀကီးမွာ စိုက္ထားတဲ့ သံေျခက်င္းငုတ္ကို ျပဳတ္ထြက္ေအာင္ ရုန္းႏုိင္ပါလ်က္နဲ႕ ဘာလို႕ ဒီဆင္ႀကီးက မရုန္းတာလဲ။
ဒါဟာ က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္လည္း အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥတစ္ခုျဖစ္လုိ႕ ဒီကေန႕ အဲဒါကို က်ေနာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
က်ေနာ္တို႕ ဘယ္သူေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာေတြပဲလုပ္လုပ္၊ က်ေနာ္တုိ႕မွာ လုိခ်င္တာကို မရႏုိင္ေအာင္လုပ္ေနတဲ့ စိတ္ပုိင္းဆုုိင္ရာ အတားအဆီးေတြ ရွိၾကပါတယ္။
အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ အဲဒီစိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးေတြဟာ အမွန္တကယ္ အေျခအျမစ္မရွိပါဘူး။ အဲဒါေတြအမ်ားစုဟာ က်ေနာ္တုိ႕ ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ပတ္၀န္းက်င္၊ ပညာေရး ဒါမွမဟုတ္ ယဥ္ေက်းမွုတို႕အေပၚ မူတည္ၿပီး ျဖစ္ေပၚလာၾကတဲ့ အတားအဆီးေတြပါ။
ဒီေအာက္က စာေၾကာင္းေတြကို စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။
” ငါဟာ တကၠသိုလ္တက္ရေလာက္ေအာင္ စာမေတာ္ဘူး ”
” ငါဟာ လူၾကားသူၾကားမွာ စကားေျပာဖုိ႕ သတၱိမရွိဘူး ”
” ငါဟာ အဲဒီအားကစားကို ကစားဖို႕ အရည္အခ်င္းမရွိဘူး ”
” ငါဟာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမွာ မေအာင္ျမင္ႏုိင္ဘူး ”
” ငါ ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီ ေငြေၾကးအေျခအေနကို ေရာက္မွာမဟုတ္ဘူး ”
” ငါ သူ႕လုိ မေအာင္ျမင္ႏုိင္ဘူး ”
” ငါ့ရည္မွန္းခ်က္ဟာ ငါနဲ႕ အလွမ္းေ၀းေနတယ္ ”
ဒါေတြ အားလုံးဟာ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးေတြပါပဲ။ အဲဒါေတြဟာ ဘယ္လုိမွ ယုတၱိမရွိသလို အေျခအျမစ္လည္း မရွိပါဘူး။ သင့္မွာ အဲဒီလုိမ်ိဳး စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးေတြ ေနာက္ထပ္ ရွိခ်င္ရွိေနမွာပါ။ ေလးမိနစ္ တစ္မိုင္ အတားအဆီး အေၾကာင္းကို စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ ၁၉၄၀ ျပည့္ႏွစ္ေတြတုန္းက လူတစ္ေယာက္ဟာ ေလးမိနစ္အတြင္းမွာ တစ္မုိင္ေျပးဖို႕ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႕ ယုံၾကည္ခဲ့ၾကတယ္။ အေျပးသမားအမ်ားစုေကာ၊ လူထုကပါ အဲဒီလုိ ယုံၾကည္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ တာေ၀းအေျပးသမားေတြကိုယ္တုိင္က ေလးမိနစ္အတြင္း တစ္မိုင္ေျပးဖို႕ဆုိတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႕ ယုံၾကည္ေနၾကလို႕ပါပဲ။ အဲဒီယုံၾကည္မွဳဟာ ၁၉၅၄ ခုႏွစ္ ေမလအထိပဲ ခံပါတယ္။
ရိုဂ်ာ ဘန္နီစတာ (Roger Bannister) က ၃မိနစ္နဲ႕ ၅၉စကၠန္႕အတြင္းမွာ ေျပးျပႏုိင္ခဲ့တယ္။
စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာကေတာ့၊ ေနာက္ထပ္ ရက္သတၱပတ္ ၆ ပတ္အၾကာမွာ ဘန္နီစတာရဲ႕ စံခ်ိန္ဟာ က်ိဳးသြားခဲ့တယ္ေလ။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ေလးမိနစ္ တစ္မုိင္ဆုိတာ အထူးအဆန္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
သင္ဟာ သင့္ရဲဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစား ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ အဲဒါေတြက သင့္ကို သင္လုိခ်င္တာမရေအာင္ ေနာက္ျပန္ဆြဲေနလုိ႕ပါပဲ။
၁။ ေသေသခ်ာခ်ာ သတ္မွတ္ပါ
သင့္ကို ေနာက္ျပန္ဆြဲေနတဲ့ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးတစ္ခုကို ခ်ေရးပါ။ အဲဒါရဲ႕ေအာက္မွာ ဒီယုံၾကည္မွဳေၾကာင့္ သင္ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဆိုးက်ိဳးေတြကို ခ်ေရးပါ။
ဥပမာ-
“ငါဟာ ကိုယ္ပုိင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခု မလုပ္ႏုိင္ဘူး”
ငါ စီးပြားေရးမွာ ေအာင္ျမင္ႏုိင္မယ့္၊ အက်ိဳးအျမတ္ရႏုိင္မယ့္ စိတ္ကူးတခ်ိဳ႕ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုထိ သူမ်ားဆီမွာ အလုပ္လုပ္ေနမိတုန္းပဲ။
၂။ သင့္ကိုယ္သင္ အားေပးပါ
တျခား စာရြက္မွာလည္း အဲဒီ အတားအဆီးကို ခ်ေရးပါ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒါနဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ အေပါင္းလကၡဏာေဆာင္တဲ့ စာေၾကာင္းကိုလည္း ခ်ေရးပါ။ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႕ (အဲဒါအေရးႀကီးပါတယ္) အဲဒီ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးကို ျခစ္ပစ္လုိက္ပါ။
ဥပမာ-
“ငါဟာ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခု မလုပ္ႏိုင္ဘူး”
“ငါဟာ စီးပြားေရးမွာ သိပ္ကိုေအာင္ျမင္မွာ ေသခ်ာတယ္ ”
၃။ သင့္ရဲ႕ စိတ္စြမ္းအားကို အသုံးျပဳပါ
သင့္ရဲ႕ အေပါင္းလကၡဏာေဆာင္တဲ့ စာေၾကာင္းကို ျမင္သာတဲ့ ေနရာတစ္ခုခုမွာ ေရးထားလုိက္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္း အဲဒီစာေၾကာင္းကို စြမ္းအင္အျပည့္၊ အာရုံစူးစုိက္မွဳအျပည့္နဲ႕ အသံက်ယ္က်ယ္ ဖတ္ပါ။ က်ေနာ္ ဒီနည္းကို သုံးၾကည့္ၿပီးပါၿပီ။ တကယ္ အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးေတြဟာ ဆင္တစ္ေကာင္မွာ ခတ္ထားတဲ့ သံေျခက်င္းနဲ႕ တူပါတယ္။ ျမင္ဖူးၾကမွာေပါ့။ ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္ကို သံေျခက်င္း ခတ္ထားတာကိုေလ။ ဆင္ႀကီးရဲ႕ ေျခေထာက္မွာ သံေျခက်င္းကို ခ်ည္ထားၿပီး သံႀကိဳးအစြန္းတစ္ဖက္ကိုေတာ့ ေျမႀကီးမွာ စိုက္ထားတယ္။
မထူးဆန္းဘူးလား။ ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္ရဲ႕ ခြန္အားက ေျမႀကီးမွာ စိုက္ထားတဲ့ သံေျခက်င္းငုတ္ကို ျပဳတ္ထြက္ေအာင္ ရုန္းႏုိင္ပါလ်က္နဲ႕ ဘာလို႕ ဒီဆင္ႀကီးက မရုန္းတာလဲ။
ဒါဟာ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးေၾကာင့္ပါပဲ။
အဲဒီဆင္ႀကီးကို ငယ္စဥ္က အဲဒီလို သံေျခက်င္းခတ္ထားတယ္။ သူက ရုန္းတယ္။ ငယ္ငယ္ေလးဆိုေတာ့ မရုန္းႏုိင္ဘူးေပါ့။ သူ ရုန္းေလ၊ သံေျခက်င္းက သူ႕ေျခေထာက္ထဲကို နစ္၀င္ၿပီး နာက်င္ေလ။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ နာက်င္မွဳဒဏ္ကို မခံႏုိင္ေတာ့ဘဲ သူရုန္းေနတာကို ရပ္လုိက္ေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူဟာ သံေျခက်င္းကို ျပဳတ္ထြက္ေအာင္ မရုန္းႏုိင္ဘူး။ ရုန္းလုိက္ရင္ နာမွာပဲဆုိတဲ့ အသိကလည္း သူ႕စိတ္ထဲမွာ စြဲနစ္သြားေတာ့တယ္။
ဒီလုိနဲ႕ သူဟာ ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္ျဖစ္လာတယ္။ အင္အားအျပည့္၊ ခြန္အားအျပည့္နဲ႕ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူ႕မွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက စြဲလာတဲ့ ” သံေျခက်င္းကို ျပဳတ္ေအာင္ မရုန္းႏုိင္ဘူး၊ ရုန္းရင္ နာလိမ့္မယ္ ” ဆုိတဲ့ အသိက မေပ်ာက္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ သူမရုန္းဘူး။ သူ႕ရဲ႕ ခြန္အားနဲ႕ ရုန္းလိုက္ရင္ အသာေလးျပဳတ္ထြက္မယ့္ သံေျခက်င္းကို သူမရုန္းဘဲ ေနေတာ့တယ္။
သင့္မွာလည္း အဲဒီဆင္ႀကီးလိုပဲ ငယ္စဥ္ကတည္းက ရခဲ့တဲ့ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးတစ္ခု ရွိခ်င္ရွိလိမ့္မယ္။ အဲဒါကို ဆုပ္ကိုင္မထားပါနဲ႕။ အခု သင္ဟာ ခြန္အားအျပည့္နဲ႕ ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနၿပီ။ သင့္ရဲ႕ ခြန္အားေတြနဲ႕ စြမ္းအင္ေတြနဲ႕ ရုန္းလုိက္စမ္းပါ။ အဲဒီ သံေျခက်င္းကို ျပဳတ္ထြက္သြားေအာင္ ရုန္းပစ္လုိက္စမ္းပါ။ သင္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။
ျမင္ဖူးၾကမွာေပါ့။ ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္ကို သံေျခက်င္း ခတ္ထားတာကိုေလ။ ဆင္ႀကီးရဲ႕ ေျခေထာက္မွာ သံေျခက်င္းကို ခ်ည္ထားၿပီး သံႀကိဳးအစြန္းတစ္ဖက္ကိုေတာ့ ေျမႀကီးမွာ စိုက္ထားတယ္။
မထူးဆန္းဘူးလား။ ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္ရဲ႕ ခြန္အားက ေျမႀကီးမွာ စိုက္ထားတဲ့ သံေျခက်င္းငုတ္ကို ျပဳတ္ထြက္ေအာင္ ရုန္းႏုိင္ပါလ်က္နဲ႕ ဘာလို႕ ဒီဆင္ႀကီးက မရုန္းတာလဲ။
ဒါဟာ က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္လည္း အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥတစ္ခုျဖစ္လုိ႕ ဒီကေန႕ အဲဒါကို က်ေနာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
က်ေနာ္တို႕ ဘယ္သူေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာေတြပဲလုပ္လုပ္၊ က်ေနာ္တုိ႕မွာ လုိခ်င္တာကို မရႏုိင္ေအာင္လုပ္ေနတဲ့ စိတ္ပုိင္းဆုုိင္ရာ အတားအဆီးေတြ ရွိၾကပါတယ္။
အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ အဲဒီစိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးေတြဟာ အမွန္တကယ္ အေျခအျမစ္မရွိပါဘူး။ အဲဒါေတြအမ်ားစုဟာ က်ေနာ္တုိ႕ ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ပတ္၀န္းက်င္၊ ပညာေရး ဒါမွမဟုတ္ ယဥ္ေက်းမွုတို႕အေပၚ မူတည္ၿပီး ျဖစ္ေပၚလာၾကတဲ့ အတားအဆီးေတြပါ။
ဒီေအာက္က စာေၾကာင္းေတြကို စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။
” ငါဟာ တကၠသိုလ္တက္ရေလာက္ေအာင္ စာမေတာ္ဘူး ”
” ငါဟာ လူၾကားသူၾကားမွာ စကားေျပာဖုိ႕ သတၱိမရွိဘူး ”
” ငါဟာ အဲဒီအားကစားကို ကစားဖို႕ အရည္အခ်င္းမရွိဘူး ”
” ငါဟာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမွာ မေအာင္ျမင္ႏုိင္ဘူး ”
” ငါ ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီ ေငြေၾကးအေျခအေနကို ေရာက္မွာမဟုတ္ဘူး ”
” ငါ သူ႕လုိ မေအာင္ျမင္ႏုိင္ဘူး ”
” ငါ့ရည္မွန္းခ်က္ဟာ ငါနဲ႕ အလွမ္းေ၀းေနတယ္ ”
ဒါေတြ အားလုံးဟာ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးေတြပါပဲ။ အဲဒါေတြဟာ ဘယ္လုိမွ ယုတၱိမရွိသလို အေျခအျမစ္လည္း မရွိပါဘူး။ သင့္မွာ အဲဒီလုိမ်ိဳး စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးေတြ ေနာက္ထပ္ ရွိခ်င္ရွိေနမွာပါ။ ေလးမိနစ္ တစ္မိုင္ အတားအဆီး အေၾကာင္းကို စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ ၁၉၄၀ ျပည့္ႏွစ္ေတြတုန္းက လူတစ္ေယာက္ဟာ ေလးမိနစ္အတြင္းမွာ တစ္မုိင္ေျပးဖို႕ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႕ ယုံၾကည္ခဲ့ၾကတယ္။ အေျပးသမားအမ်ားစုေကာ၊ လူထုကပါ အဲဒီလုိ ယုံၾကည္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ တာေ၀းအေျပးသမားေတြကိုယ္တုိင္က ေလးမိနစ္အတြင္း တစ္မိုင္ေျပးဖို႕ဆုိတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႕ ယုံၾကည္ေနၾကလို႕ပါပဲ။ အဲဒီယုံၾကည္မွဳဟာ ၁၉၅၄ ခုႏွစ္ ေမလအထိပဲ ခံပါတယ္။
ရိုဂ်ာ ဘန္နီစတာ (Roger Bannister) က ၃မိနစ္နဲ႕ ၅၉စကၠန္႕အတြင္းမွာ ေျပးျပႏုိင္ခဲ့တယ္။
စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာကေတာ့၊ ေနာက္ထပ္ ရက္သတၱပတ္ ၆ ပတ္အၾကာမွာ ဘန္နီစတာရဲ႕ စံခ်ိန္ဟာ က်ိဳးသြားခဲ့တယ္ေလ။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ေလးမိနစ္ တစ္မုိင္ဆုိတာ အထူးအဆန္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
သင္ဟာ သင့္ရဲဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစား ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ အဲဒါေတြက သင့္ကို သင္လုိခ်င္တာမရေအာင္ ေနာက္ျပန္ဆြဲေနလုိ႕ပါပဲ။
၁။ ေသေသခ်ာခ်ာ သတ္မွတ္ပါ
သင့္ကို ေနာက္ျပန္ဆြဲေနတဲ့ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးတစ္ခုကို ခ်ေရးပါ။ အဲဒါရဲ႕ေအာက္မွာ ဒီယုံၾကည္မွဳေၾကာင့္ သင္ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဆိုးက်ိဳးေတြကို ခ်ေရးပါ။
ဥပမာ-
“ငါဟာ ကိုယ္ပုိင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခု မလုပ္ႏုိင္ဘူး”
ငါ စီးပြားေရးမွာ ေအာင္ျမင္ႏုိင္မယ့္၊ အက်ိဳးအျမတ္ရႏုိင္မယ့္ စိတ္ကူးတခ်ိဳ႕ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုထိ သူမ်ားဆီမွာ အလုပ္လုပ္ေနမိတုန္းပဲ။
၂။ သင့္ကိုယ္သင္ အားေပးပါ
တျခား စာရြက္မွာလည္း အဲဒီ အတားအဆီးကို ခ်ေရးပါ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒါနဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ အေပါင္းလကၡဏာေဆာင္တဲ့ စာေၾကာင္းကိုလည္း ခ်ေရးပါ။ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႕ (အဲဒါအေရးႀကီးပါတယ္) အဲဒီ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးကို ျခစ္ပစ္လုိက္ပါ။
ဥပမာ-
“ငါဟာ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခု မလုပ္ႏိုင္ဘူး”
“ငါဟာ စီးပြားေရးမွာ သိပ္ကိုေအာင္ျမင္မွာ ေသခ်ာတယ္ ”
၃။ သင့္ရဲ႕ စိတ္စြမ္းအားကို အသုံးျပဳပါ
သင့္ရဲ႕ အေပါင္းလကၡဏာေဆာင္တဲ့ စာေၾကာင္းကို ျမင္သာတဲ့ ေနရာတစ္ခုခုမွာ ေရးထားလုိက္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္း အဲဒီစာေၾကာင္းကို စြမ္းအင္အျပည့္၊ အာရုံစူးစုိက္မွဳအျပည့္နဲ႕ အသံက်ယ္က်ယ္ ဖတ္ပါ။ က်ေနာ္ ဒီနည္းကို သုံးၾကည့္ၿပီးပါၿပီ။ တကယ္ အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးေတြဟာ ဆင္တစ္ေကာင္မွာ ခတ္ထားတဲ့ သံေျခက်င္းနဲ႕ တူပါတယ္။ ျမင္ဖူးၾကမွာေပါ့။ ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္ကို သံေျခက်င္း ခတ္ထားတာကိုေလ။ ဆင္ႀကီးရဲ႕ ေျခေထာက္မွာ သံေျခက်င္းကို ခ်ည္ထားၿပီး သံႀကိဳးအစြန္းတစ္ဖက္ကိုေတာ့ ေျမႀကီးမွာ စိုက္ထားတယ္။
မထူးဆန္းဘူးလား။ ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္ရဲ႕ ခြန္အားက ေျမႀကီးမွာ စိုက္ထားတဲ့ သံေျခက်င္းငုတ္ကို ျပဳတ္ထြက္ေအာင္ ရုန္းႏုိင္ပါလ်က္နဲ႕ ဘာလို႕ ဒီဆင္ႀကီးက မရုန္းတာလဲ။
ဒါဟာ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးေၾကာင့္ပါပဲ။
အဲဒီဆင္ႀကီးကို ငယ္စဥ္က အဲဒီလို သံေျခက်င္းခတ္ထားတယ္။ သူက ရုန္းတယ္။ ငယ္ငယ္ေလးဆိုေတာ့ မရုန္းႏုိင္ဘူးေပါ့။ သူ ရုန္းေလ၊ သံေျခက်င္းက သူ႕ေျခေထာက္ထဲကို နစ္၀င္ၿပီး နာက်င္ေလ။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ နာက်င္မွဳဒဏ္ကို မခံႏုိင္ေတာ့ဘဲ သူရုန္းေနတာကို ရပ္လုိက္ေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူဟာ သံေျခက်င္းကို ျပဳတ္ထြက္ေအာင္ မရုန္းႏုိင္ဘူး။ ရုန္းလုိက္ရင္ နာမွာပဲဆုိတဲ့ အသိကလည္း သူ႕စိတ္ထဲမွာ စြဲနစ္သြားေတာ့တယ္။
ဒီလုိနဲ႕ သူဟာ ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္ျဖစ္လာတယ္။ အင္အားအျပည့္၊ ခြန္အားအျပည့္နဲ႕ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူ႕မွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက စြဲလာတဲ့ ” သံေျခက်င္းကို ျပဳတ္ေအာင္ မရုန္းႏုိင္ဘူး၊ ရုန္းရင္ နာလိမ့္မယ္ ” ဆုိတဲ့ အသိက မေပ်ာက္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ သူမရုန္းဘူး။ သူ႕ရဲ႕ ခြန္အားနဲ႕ ရုန္းလိုက္ရင္ အသာေလးျပဳတ္ထြက္မယ့္ သံေျခက်င္းကို သူမရုန္းဘဲ ေနေတာ့တယ္။
သင့္မွာလည္း အဲဒီဆင္ႀကီးလိုပဲ ငယ္စဥ္ကတည္းက ရခဲ့တဲ့ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ အတားအဆီးတစ္ခု ရွိခ်င္ရွိလိမ့္မယ္။ အဲဒါကို ဆုပ္ကိုင္မထားပါနဲ႕။ အခု သင္ဟာ ခြန္အားအျပည့္နဲ႕ ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနၿပီ။ သင့္ရဲ႕ ခြန္အားေတြနဲ႕ စြမ္းအင္ေတြနဲ႕ ရုန္းလုိက္စမ္းပါ။ အဲဒီ သံေျခက်င္းကို ျပဳတ္ထြက္သြားေအာင္ ရုန္းပစ္လုိက္စမ္းပါ။ သင္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။
Saturday, October 29, 2011
ပညာေရးဝန္ထမ္း(အျငိမ္းစား)မ်ား“၏ဒုကၡ
ပင္စင္စား ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးမ်ား၊ ေက်ာင္းဆရာအိုမ်ား၏ ဘ၀ ေန၀င္ခ်ိန္မွာ မလွပဘဲ ရွိေနပါေသးသည္။ ၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာလက ေတာင္းရမ္း စားေသာက္ေနရေသာ ျမန္မာေက်ာင္းဆရာအိုတို႔ကို ကယ္တင္ၾကရန္ လံႈ႔ေဆာ္ခဲ့ဖူးသည္။
ယခုအပတ္ သတင္းစာ ျဖတ္ပိုင္းမွ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး (အၿငိမ္းစား) တစ္ဦး၏ ၿခံေစာင့္အလုပ္ ေတာင္းခံပံုကို ႀကည့္ရႈႏုိင္ပါသည္။
ယခုအပတ္ သတင္းစာ ျဖတ္ပိုင္းမွ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး (အၿငိမ္းစား) တစ္ဦး၏ ၿခံေစာင့္အလုပ္ ေတာင္းခံပံုကို ႀကည့္ရႈႏုိင္ပါသည္။
ၿခံေစာင့္အလုပ္ ေတာင္းခံေနရဆဲ ျမန္မာ ေက်ာင္းဆရာအို
ပညာေရး၀န္ထမ္းမ်ားတြင္ အမ်ဳိးသမီးဆရာမဦးေရ ၉၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေက်ာ္ ရွိေနၿပီး မည္သူမွ မလုပ္ခ်င္ဆံုး အလုပ္မွာ ေက်ာင္းဆရာ အလုပ္ျဖစ္ေနရသည့္ ပညာေခတ္၏ ျမန္မာႏုိင္ငံ ေက်ာင္းဆရာအုိမ်ား ဤ ကံႀကမၼာဆိုးမွ အျမန္ဆံုး လြန္ေျမာက္ႏုိင္ၾကပါေစ
ဘယ္လိုဆရာမဴိးလည္း
ကြ်န္မတို႔ စမ္းေခ်ာင္း၊ မဂၤလာလမ္းမွာ အျငိမ္းစားဆရာမ တေယာက္ရွိပါတယ္။ သူနဲ႔ သူ႔သမီးတေယာက္က စိတ္က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕ယြင္းေနျပီး သူ႔သမီးက တစ္ခါတစ္ေလမွာ အ၀တ္မကပ္ဘဲ
ေလွ်ာက္သြားေနတဲ႔အထိ အေျခအေန ဆိုးပါတယ္။ က်န္တဲ႔ သမီးေတြကေတာ႔ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ပါပဲ။ အဲဒီဆရာမက လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၅ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ကေလးတေယာက္ကို ေက်ာင္းထားေပးမယ္ဆိုျပီး ေခၚထားပါတယ္။
ခုတစ္ေလာ ကြ်န္မတို႔ သတိထားမိတာက အဲဒီကေလးကပါ စိတ္က်မ္းမာေရး ခ်ိဳ႕ယြင္းလာပံုရျပီး လမ္းထဲကလူေတြ အဲဒီဆရာမႀကီး အိမ္ကို ေထာက္လွမ္း ႀကည္႔ႀကတဲ႔အခါမွာ အဲဒီကေလးဟာ ေက်ာင္းကျပန္လာရင္ မီးဖိုထဲ၀င္ အလုပ္လုပ္ရျပီး ျပီးတာနဲ႔ အေမွာင္ထဲမွာအႀကာႀကီး ထိုင္ခိုင္းထားခံရပါတယ္။ အိမ္သားေတြ စားျပီးမွ အႀကြင္းအက်န္ေတြကို ကေလးကို ပံုေကြ်းပါတယ္။ အ၀တ္ကလဲ တႏွစ္လံုးမွ ၂ စံုေလာက္ပဲ ေပးျပီး ရပ္ကြက္က လူေတြ လာေပးတာလဲ ကေလးက ၀တ္ရတာမျမင္မိပါဘူး။
သူခိုင္းတဲ့အတိုင္း စိတ္တိုင္းက် မလုပ္ေပးရင္ အဲဒီကေလးကို ရိုက္ႏွက္ျပီး လက္ညိဳး ေငါက္ေငါက္ထိုးျပီး နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ဆဲဆိုေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီဆရာမႀကီးက အခန္းေသးေသးေလးေတြဖြဲ႕ျပီး နယ္က ကေလးေတြကို ငွားစားပါတယ္ အဲဒီအခန္းေတြကိုလဲ မႀကာခဏ လွ်ပ္စစ္မီးမရေအာင္ မိန္းပိတ္ခ်ထားတတ္ျပီး ကေလးကိုမရိုက္ႏွက္ဖို႔၀င္ေျပာတဲ႔ ေက်ာင္းသူတိုင္းကို ေမာင္းခ်တတ္ပါတယ္။ အိမ္ကိုလဲ အေပါက္ေတြေဖာက္ထားျပီး လူေတြကိုလုိက္ေခ်ာင္းေနတတ္ပါတယ္။
အဲဒီကေလးကို ကယ္တင္လို႔ရေအာင္ ကူညီေပးပါ။ အျငိမ္းစားဆရာမႀကီးလဲျဖစ္ တျခားသမီးေတြကလဲ ရပ္ကြက္ထဲမွာ တည္တည္တံ့တံ့ေနတဲ့ လူေတြျဖစ္ေတာ႔ ရပ္ကြက္လူႀကီးက ၀င္လက္မလွ်ိဳခ်င္ဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။ သတင္းကို ျဖန္႔ေ၀ျပီး ကေလးကို အားလံုးစုစုစည္းစည္းနဲ႔ ၀ိုင္းကယ္ထုတ္ ကူညီခ်င္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ေလွ်ာက္သြားေနတဲ႔အထိ အေျခအေန ဆိုးပါတယ္။ က်န္တဲ႔ သမီးေတြကေတာ႔ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ပါပဲ။ အဲဒီဆရာမက လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၅ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ကေလးတေယာက္ကို ေက်ာင္းထားေပးမယ္ဆိုျပီး ေခၚထားပါတယ္။
ခုတစ္ေလာ ကြ်န္မတို႔ သတိထားမိတာက အဲဒီကေလးကပါ စိတ္က်မ္းမာေရး ခ်ိဳ႕ယြင္းလာပံုရျပီး လမ္းထဲကလူေတြ အဲဒီဆရာမႀကီး အိမ္ကို ေထာက္လွမ္း ႀကည္႔ႀကတဲ႔အခါမွာ အဲဒီကေလးဟာ ေက်ာင္းကျပန္လာရင္ မီးဖိုထဲ၀င္ အလုပ္လုပ္ရျပီး ျပီးတာနဲ႔ အေမွာင္ထဲမွာအႀကာႀကီး ထိုင္ခိုင္းထားခံရပါတယ္။ အိမ္သားေတြ စားျပီးမွ အႀကြင္းအက်န္ေတြကို ကေလးကို ပံုေကြ်းပါတယ္။ အ၀တ္ကလဲ တႏွစ္လံုးမွ ၂ စံုေလာက္ပဲ ေပးျပီး ရပ္ကြက္က လူေတြ လာေပးတာလဲ ကေလးက ၀တ္ရတာမျမင္မိပါဘူး။
သူခိုင္းတဲ့အတိုင္း စိတ္တိုင္းက် မလုပ္ေပးရင္ အဲဒီကေလးကို ရိုက္ႏွက္ျပီး လက္ညိဳး ေငါက္ေငါက္ထိုးျပီး နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ဆဲဆိုေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီဆရာမႀကီးက အခန္းေသးေသးေလးေတြဖြဲ႕ျပီး နယ္က ကေလးေတြကို ငွားစားပါတယ္ အဲဒီအခန္းေတြကိုလဲ မႀကာခဏ လွ်ပ္စစ္မီးမရေအာင္ မိန္းပိတ္ခ်ထားတတ္ျပီး ကေလးကိုမရိုက္ႏွက္ဖို႔၀င္ေျပာတဲ႔ ေက်ာင္းသူတိုင္းကို ေမာင္းခ်တတ္ပါတယ္။ အိမ္ကိုလဲ အေပါက္ေတြေဖာက္ထားျပီး လူေတြကိုလုိက္ေခ်ာင္းေနတတ္ပါတယ္။
အဲဒီကေလးကို ကယ္တင္လို႔ရေအာင္ ကူညီေပးပါ။ အျငိမ္းစားဆရာမႀကီးလဲျဖစ္ တျခားသမီးေတြကလဲ ရပ္ကြက္ထဲမွာ တည္တည္တံ့တံ့ေနတဲ့ လူေတြျဖစ္ေတာ႔ ရပ္ကြက္လူႀကီးက ၀င္လက္မလွ်ိဳခ်င္ဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။ သတင္းကို ျဖန္႔ေ၀ျပီး ကေလးကို အားလံုးစုစုစည္းစည္းနဲ႔ ၀ိုင္းကယ္ထုတ္ ကူညီခ်င္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
သန္လ်င္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူမ်ား
Wednesday, October 26, 2011
ျမန္မာသမိုင္းပညာရွင္ေဒါက္တာသန္းထြန္း
သမိုင္းမွတ္တမ္းတင္သူေတြဟာ အဂတိ မလိုက္ရဘူး။ ခ်စ္လို႕ေျမႇာင့္ပင့္ေရးတယ္။ မုန္းလို႕ ႏိွမ့္ခ်ကဲ့ရဲ့တယ္။ ေၾကာက္လို႕ ဖုံးကြယ္ေျပာတယ္။ မသိတာကို ဝန္မခံခ်င္လို႕ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း ေရးတယ္ဆိုတာမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ရဘူး။ ဂတိမလိုက္ဘဲ ေရးသားတဲ့ သမိုင္းစစ္စစ္ကို ရွာျပီး ေလ့လာပါလို႕ေျပာခ်င္တာ။ သမိုင္းစစ္စစ္ကို သိရင္ အခ်ဴပ္ကေတာ့ မအ ဘူးေပါ့။ (ေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ သမိုင္းႏွင့္ စကားေျပာျခင္းမွ)
12/26/09
ဒဂၤါးအတု
ေတာင္ပန္နီ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ႏွင့္ ဒဂၤါးတု
မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ေငြစကၠဴ ေငြအေႂကြဒဂၤါး အတုမ်ားျပဳလုပ္ရန္ ၾကံစည္ၾကသည့္နည္းတူ မင္းတုန္းမင္း လက္ထက္ကလည္းဒဂၤါးအတုမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ဘူးသည္။ ေငြကိုေၾကးနီမ်ားေရာစပ္၍ တံဆိပ္ေတာ္အတု ႐ိုက္ႏွိပ္ကာ သုံးစြဲၾကသည္။
ဒဂၤါးတုျပဳလုပ္သူမွာ ဘုန္းေတာ္ၾကီး တစ္ပါးျဖစ္သည္။ ထိုဘုန္းေတာ္ၾကီး စတင္ျပဳလုပ္ေသာ ဒဂၤါးတုမ်ားမွာ ၾကာလာသည့္အခါ ေၾကးနီမ်ားသည္ျဖစ္၍ ဥေဒါင္း႐ုပ္ အေတာင္ပန္က စတင္ကာ ေၾကးနီေရာင္ ေပၚလာသျဖင့္ ျမိဳ႕ဝန္ေထာင္မႉး ( တေထာင္မႉး ) တို႕စံုစမ္း စစ္ေဆးရမိရာတြင္ ထိုဘုန္းေတာ္ၾကီးကို ေမာင္းေက်ာ္ရာဇဝတ္ေတာ္ ေပးရဘူးေလသည္။
ထိုဘုန္းေတာ္ၾကီးကို " ေတာင္ပန္နီ ဘုန္းေတာ္ၾကီး" ဟု ၎ ထိုဘုန္းေတာ္ၾကီးျပဳလုပ္ေသာ ဒဂၤါးကို " ေတာင္ပန္နီဒဂၤါး" ဟု ၎ ေခၚေဝၚၾကသည္။ ထို အခ်ိန္က ဒဂၤါးမ်ားကို စစ္မစစ္ မွန္မမွန္ ၾကည့္႐ႉသုံးစြဲၾကရေၾကာင္းသိရသည္။
( ျမန္မာ ဒဂၤါးမ်ား ၊ သေျပညိဳ ေမာင္ကိုဦး ၊ စာေပဗိမာန္ ၁၉၇၀ ၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၀၃ )
မင္းတုန္းမင္း ေခတ္ ကတည္းက ဒဂၤါး အတု ေပၚ၊ မေပၚ ရဲရဲ မေျပာတတ္။ သို႕ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေခတ္မွာ ေတာ့ ရတနာပံု ဒဂၤါးမွန္သမွ် ထိုင္း၊ အိႏၵိယ ႏွင့္ ေဟာင္ေကာင္ စတဲ့ႏိုင္ငံေတြက အတုလုပ္ျပီးေရာင္းတယ္။ ေတာင္ပန္ မနီ ၊ ရင္အုပ္လည္း မနီ။ အေလးခ်ိန္မတူ ၊ ေငြသားစစ္စစ္ မသုံးတာကလြဲရင္ က်န္တာအကုန္နီးပါးတူတယ္။
ကိုလိုနီ ေခတ္ဦးကတည္းက ေပ်ာက္ပ်က္သြားခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ရတနာပံု ဒဂၤါး ပံုစံခြက္ေတြ ဘယ္ဆီထိ ခရီးဆက္တယ္ဆိုတာ မေျပာႏိုင္ေသာ္လည္း အေရတြက္ ၃၆ သန္းေက်ာ္ ထုတ္ခဲ့တဲ့ ဒဂၤါးအစစ္ေတြေရာ ၊ ခုေခတ္လုပ္ ဒဂၤါး အတုေတြပါ ကမၻာအႏွံ႕ခရီးဆက္ေနၾကေလရဲ့။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာေတြ ရတနာပံု ဒဂၤါး ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား အျမတ္တႏိုး ၊ အမွတ္တရ သိမ္းထားလဲ မသိ။
Posted by ေရွးျမန္မာ at 12/26/2009 3 comments Links to this post
Labels: ေရွးပစၥည္း ၾကည့္မယ္
12/24/09
ပစပ္ရာဇဝင္
ေမွာ္ဘီ ဆရာသိန္းရဲ့ " ပါးစပ္ရာဇဝင္ " ပါ အေၾကာင္းရာ တခ်ိဳ႕ကို ေဒါက္တာ သန္းထြန္း ၊ ေဒါက္တာ ရီရီ ႏွင့္ မၾကန္ တို႕ရဲ့ စာတမ္းငယ္ေတြ မွာ မၾကာခဏေဖာ္ျပတာ ဖတ္ဖူးပါလိမ့္မယ္။
သမိုင္း ပညာရွင္ " မၾကန္ " က ပါးစပ္ရာဇဝင္ကို " ဖတ္လို႕ ေကာင္းသည္။ ပါးစပ္ရာဇဝင္ ဆိုေတာ့လည္း မွန္သင့္သေလာက္ မွန္ျပီး မေသခ်ာတာေတြလည္ ပါမွာေပါ့ေလ " ဆိုျပီး မွတ္ခ်က္ေပးတယ္ ။
ေမွာ္ဘီ ဆရာသိန္းရဲ့ " ပါးစပ္ရာဇဝင္ " မွာ ပါတဲ့ အေၾကာင္းရာေတြဟာ ေပစာ ၊ ပုရပိုဒ္စာ ေတြႏွင့္ သက္ၾကီးရြယ္အို ေတြရဲ့ ေျပာျပခ်က္ေတြကို အေျခခံထားတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ သက္ဦး ဆံပိုင္ ဘုရင္ ႏွင့္ ပေဒသရာဇ္ စနစ္ေအာက္က အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ျပည္သူ ၊ မင္းခစား အမတ္ေတြ ရဲ့ ခံစားခ်က္ " သေရာ္စာ " လို ျဖစ္ေန လို႕ ဘိုးေတာ္ ( ဗဒံုမင္း ) ႏွင့္ ဘၾကီးေတာ္ တို႕ တင္မကဘဲ အျခားက်န္ေနေသးတဲ့ ေခတ္ ႏွင့္ ဘုရင္ေတြ အတြက္ပါ ရွိသင့္ပါတယ္။
ေပးထားတဲ့ လင့္ ေတြက ေဒါင္း ယူႏိုင္ပါတယ္။
https://www.myanmarisp.com/history/History-eBooks/126%20PaSatYarZar...
http://www.zshare.net/download/70319034c1750375/
စာအုပ္ ( PDF ) ဖိုင္ ကို ျမန္မာ့ သတင္း ဆက္သြယ္ေရး နည္းပညာအဖြဲ႕ ကေနယူထားပါတယ္။
Posted by ေရွးျမန္မာ at 12/24/2009 3 comments Links to this post
Labels: သမိုင္းစကား၊ ပန္းစကား
12/15/09
ဥေဒါင္း ၊ ခြက္ေဒါင္း ၊ ကေဒါင္း
ေရွးေဟာင္း ဒဂၤါး ေလ့လာစုေဆာင္းသူမ်ားသူမ်ားကို ဒါေတြ သတိထားပါလို႕ ေျပာခ်င္တယ္
ရတနာပံု ေခတ္ ဒဂၤါး ေတြမွာပါတဲ့ ေဒါင္းတံဆိပ္ ကို ဥေဒါင္း ၊ ခြက္ေဒါင္း ၊ ကေဒါင္း စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာေနၾကတယ္။ မွန္တဲ့ လူ မွန္ႏိုင္တယ္။ ဘာျပဳလို႕ဆိုေတာ့ သုံးထားတဲ့ " ေဒါင္း " ႐ုပ္ေတြ မတူလို႕ပါ။
စုေဆာင္းလို႕ ရသမွ် ကို ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။
( ပန္းခက္လို႕ ေျပာေနၾကတဲ့ အခက္ႏွစ္ခက္ ဟာလည္း မွန္ခ်င္မွ မွန္မယ္ ၊ တမတ္တန္ ေၾကးဒဂၤါး မွာသုံးထားတာ အခက္ႏွင့္မတူဘဲ အႏြယ္ႏွင့္ ပိုတူတယ္ )
Posted by ေရွးျမန္မာ at 12/15/2009 1 comments Links to this post
Labels: ေရွးပစၥည္း ၾကည့္မယ္
12/12/09
ရတနာပံု တိုး ဒဂၤါး
ေဒါင္းဒဂၤါး ကို " ရတနာပံုေဒါင္းဒဂၤါး " လို႕ေရးရင္ ၊ တိုးဒဂၤါး ကိုလည္း ရတနာပံု တိုးဒဂၤါး လို႕ ေရွ႕မွာ
" ရတနာပံု" ထည့္ျပီး ေရးသင့္တယ္။
ရတနာပံု ေဒါင္းဒဂၤါး အေၾကာင္း သိပ္အသားေပးျပီးေရးတဲ့အခါ ရတနာပံုတစ္ေခတ္ တည္းမွာထုတ္လုပ္တာ ျဖစ္ပါလွ်က္ အျခားအမွတ္တံဆိပ္ပါ ဒဂၤါးေတြကို ေမွးမွိန္ေစပါတယ္။
ျမန္မာတို႕ရဲ့ အစဥ္လာ အေခၚအရ ဒဂၤါးဆိုတာ " အမွတ္တံဆိပ္" သို႕မဟုတ္ " စာ " ပါ ေရႊ သို႕မဟုတ္ ေငြ အျပားဝိုင္းငယ္ေတြကိုသာ ေခၚျခင္းျဖစ္တယ္။ ေၾကး၊ သံ ၊ ခဲ စတာေတြႏွင့္ လုပ္ထားတာမ်ိဳးကိုေတာ့ ေၾကးပိုက္ဆံ ၊ သံပိုက္ဆံ ၊ ခဲပိုက္ဆံ စသျဖင့္ေခၚၾကတယ္။ ဒဂၤါး လို႕မေခၚပါ။
မင္းတုန္းမင္း ေခတ္ ေရႊ ႏွင့္ ေငြ ဒဂၤါးေတြ ထုတ္လုပ္ခဲ့တယ္လို႕ အမ်ားစုေရးၾကတယ္။ သီေပါမင္း ေခတ္မွာ ေဒါင္းဒဂၤါးေတြကို ဆက္လက္ ထုတ္လုပ္သုံးစြဲပါတယ္။ ၁၂၄၀ မွာ တိုးတံဆိပ္ ေၾကးဒဂၤါး ( ေၾကးပိုက္ဆံ ) ထပ္ထုတ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ပံုကိုၾကည့္ပါ။
" တိုး " သတၱဝါ
" တိုးတံဆိပ္ေတာ္" စာတမ္း
( တိုး ဆိုတာ ျမင္း ႏွင့္ သမင္ သတၱဝါ ႏွစ္ေကာင္ကို ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ လာဒ္ေကာင္လို႕ အယူရွိတယ္။
သီေပါမင္းရဲ့ " တိုး " ဟာ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားေတြ ရဲ့ တိုး လို ၾကည့္မေကာင္းပါ ၊ ႐ုပ္ဆိုးလွတယ္ )
အျခား တဘက္မွာေတာ့
" ၁ူး သုံး ဒဂၤါး "
" ၈ ပံု တပံု "
" ၁၂၄၀ "
" အခက္ ၂ ခက္ " ( အခ်ိဳ႕က ဝိုက္ပန္းခက္လို႕ေျပာတယ္ )
" အခက္ ၂ ခက္ ရဲ့ၾကား မွာ ပန္းပြင့္ "
(ဘာပန္းပြင့္ မွန္းေသခ်ာမသိပါ၊အခက္ကို ဝိုက္ပန္းခက္လို႕ ဆိုရင္ ဒီအပြင့္ကို ဝိုက္ပန္းပြင့္လို႕ ဆိုႏိုင္မလားမသိပါ )
ေၾကးဒဂၤါး မွာပါတဲ့ ခုႏွစ္ " ၁၂၄၀ " ဟာ ထုတ္လုပ္တဲ့ ခုႏွစ္ျဖစ္ပါမယ္။
သီေပါမင္းဟာ စေနသား ျဖစ္လို႕ စေနနံ( တ၊ ထ ၊ ဒ ၊ ဓ ၊ န ) ျဖစ္တဲ့အတြက္ တိုးတံဆိပ္ကို သုံးတယ္လို႕ အခ်ိဳ႕က ဆိုတယ္။ မွန္ခ်င္မွ မွန္မယ္။
မင္းတုန္းမင္းဟာ အဂၤါ သားျဖစ္လို႕ " ျခေသၤ႔ " တံဆိပ္ကို သုံးတယ္ဆိုရင္ စေနသားျဖစ္တဲ့ သီေပါမင္းဟာ " နဂါး " သုံးဖြယ္ရာရွိတယ္။ " နဂါး " မၾကိဳက္လို႕ " တိုး " သုံးသလားေတာ့မသိပါ။
ဘာအတြက္ ဘာေၾကာင္႔ရယ္လို႕ေတာ့ တပ္အပ္ မေျပာႏိုင္ေသးပါ။
Posted by ေရွးျမန္မာ at 12/12/2009 0 comments Links to this post
Labels: ၁၉ ရာစု၊ မႏၱေလး။
12/5/09
ရတနာပံု ျခေသၤ့ ဒဂၤါး
မင္းတုန္းမင္း ေခတ္မွာ ေဒါင္းဒဂၤါး ေတြကို ခပ္လုပ္သုံးစြဲခဲ့တယ္ဆိုတာ အထူးေျပာစရာမလိုေတာ့ပါ။
ေဒါင္းတံဆိပ္အျပင္ တျခား အမွတ္တံဆိပ္ေတြျဖစ္တဲ့ " ျခေသၤ့ ၊ ယုန္ ၊ တိုး (လာဒ္ေကာင္ လို႕ အယူရွိတယ္ ၊ သမင္ ႏွင့္ ျမင္း သတၱဝါ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ အေကာင္ )" ေတြရွိေသးတယ္ဆိုတာ မွတ္ဖို႕လိုေသးတယ္။
ေရႊ ၊ ေငြ ၊ ေၾကး ၊ သံ ၊ ခဲ စတဲ့ သတၳဳပစၥည္းေတြ ကို အသုံးျပဳတယ္။ တန္ဖိုးေတြက ( တက်ပ္ ၊ ငါးမူး ၊ တမတ္ ၊ တမူး ၊ တပဲ )တို႕ျဖစ္တယ္။ သို႕ေသာ္ ဘယ္အမွတ္တံဆိပ္ ကို ဘယ္သတၳဳပစၥည္းသုံးျပီး ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးေတြႏွင့္ ထုတ္တယ္ဆိုတာ သိဖို႕လိုမယ္။ ရတနာပံု ေရႊ ျခေသၤ့ ဒဂၤါး အေၾကာင္း အက်ဥ္း ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။ ပံုကို ၾကည့္ပါ။
ယခင္
" ေဒါင္း" ႐ုပ္ေနရာမွာ " ျခေသၤ့ " ႐ုပ္ "
ေဒါင္းတံဆိပ္ေတာ္ " ေနရာမွာ "ျခင္ေသ့ တံဆိပ္ေတာ္ "
" ၁၂၁၄ " ခုႏွစ္ ေနရာမွာ " ၁၂၂၈ " ျဖစ္လာတယ္။ ဒဂၤါး ရဲ့ ျခားတဘက္မွာ ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္ စာတမ္း ႏွင့္ စံုပန္းခက္ ၂ ခက္ ကေတာ့ အေျပာင္းလဲမရွိ။
မင္းတုန္းမင္း ဟာ အဂၤါးသားျဖစ္လို႕ ျခေသၤ့ ႐ုပ္ကို သုံးတယ္။
၁၂၂၈ ကေတာ့ ျခေသၤ့တံဆိပ္ပါ ေရႊဒဂၤါး ေတြ အမွန္တကယ္ စတင္ထုတ္လုပ္တဲ့ ခုႏွစ္ျဖစ္မယ္။
( မွားေနရင္ ေျပာခဲ့ပါ။)
" သကၠရာဇ္ ၁၂၂၇ ခု တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေက်ာ္ ၉ ရက္ ၊ စေနေန႕ ၊ နံနက္တခ်က္တီးေက်ာ္ အခ်ိန္အခါေတာ္ ႏွင့္ အေျမႇာက္သံ (၃) ခ်က္ၾကားျပီးလွ်င္ ဥေဒါင္း ရုပ္တံဆိပ္အျပင္ ျမန္မာ အကၡရာႏွင့္ အရံတံဆိပ္ေတာ္တဖက္ ၊ စံုပန္းႏြယ္ရင္းဖ်ားတပ္လ်က္ ၊ ၎ အတြင္း ဘဝရွင္မင္းတရားၾကီး နန္းတက္ေတာ္မူသည့္ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၁၄ ခု ၊ ၎ အထက္ က်ပ္သုံးဒဂၤါး ၊ ၎ပန္းႏြယ္အျပင္ ျမန္မာဘာသာေရး အရံအကၡရာ ရတနာပံု ေနျပည္ေတာ္ တဖက္ႏွင့္ က်ပ္သုံး ဒဂၤါးေတာ္မ်ားကို ခတ္လုပ္ေစ၍ တိုင္းၾကီး ျပည္ၾကီး အဂၤါရပ္ႏွင့္ အညီ ခ႐ိုင္ ႏိုင္ငံေတာ္အတြင္း အႏွံ႕အျပားသုံးစြဲၾကရ၏။ ထို႕ေနာက္ ေငြ ငါးမူးေစ့ ၊ မတ္ေစ့ ၊ မူးေစ့ ၊ ပဲေစ့ မ်ားႏွင့္ သံပိုက္ဆံ ၊ ေၾကးနီပိုက္ဆံ ၊ ခဲပိုက္ဆံမ်ားကိုလည္း ခတ္လုပ္ေစ၍ ႏိုင္ငံေတာ္အတြင္း သုံးစြဲ ၾကရသည္။ ထို႕အျပင္ ေရႊဒဂၤါး ၊ ေရႊမတ္ေစ့ ၊ ေရႊမူးေစ့ မ်ားကိုလည္း ခတ္လုပ္ေစသည္ " လို႕ ေရႊနန္းသုံး ေဝါဟာရ အဘိဓာန္ မွာ ေဖာ္ျပထားတယ္။ ( ေရႊနန္းသုံး ေဝါဟာရ အဘိဓာန္ ကို ဘယ္သူေရးတယ္၊ ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္ ၊ ဘယ္လို ေရးတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ထိ စိတ္ခ်ရလဲဆိုတာ သိဖို႕ လိုအပ္ေသးတယ္ )
Posted by ေရွးျမန္မာ at 12/05/2009 0 comments Links to this post
Labels: ၁၉ ရာစု၊ မႏၱေလး။
ေဒါက္တာ သန္းထြန္း
ျမန္မာ့သမိုင္း ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ အတြက္ အမွန္တကယ္ အလုပ္လုပ္ ျပီး ေက်းဇူးျပဴ ခဲ့တဲ့ ပညာရွင္
( ျမန္မာႏိုင္ငံသား ႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားသား )ေတြရဲ့ ကိုယ္ေရး ရာဇဝင္ အက်ဥ္း ကို စုစည္းေဖာ္ျပ ခ်င္ပါတယ္။ ႏိုဝင္ဘာ ၃၀ ၂၀၀၉ မွာ ကြယ္လြန္ သြားခဲ့တာ ၄ ႏွစ္ျပည့္ သြားျပီျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာသန္းထြန္း ရဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္ အက်ဥ္း ကို စတင္ေဖာ္ျပလိုပါတယ္။။.
ေဒါက္တာ သန္းထြန္း
( ၁၉၂၃-၂၀၀၅ )
၁၉၂၃ ဧျပီ ၆ ေသာၾကာေန႕တြင္ အဖ ဦးဘိုးေတြ အမိ ေဒၚသင္တို႕မွ ဧရာဝတီတိုင္း၊ ပုသိမ္ခ႐ိုင္ ၊ ငါးသိုင္းေခ်ာင္းျမိဳ႕ ၊ ေဒါင့္ၾကီးရြာ၌ ဖြားျမင္သည္။ ေမြးခ်င္း ငါးေယာက္တြင္ ဒုတိယေျမာက္ျဖစ္၍ အမည္ရင္း သန္းထြန္း ။
၁၉၃၈ မတ္တြင္ ငါးသိုင္းေခ်ာင္း အမ်ိဳးသားအထက္တန္းေက်ာင္းမွ ဟိုက္စကူးဖိုင္နယ္ စာေမးပြဲ ေအာင္ျမင္။
၁၉၃၉ ဩဂုတ္လတြင္ ရန္ကုန္ ယူနီဘာစီတီ၌ စတင္ပညာသင္။
၁၉၄၁ မတ္တြင္ အိုင္ေအ ( ဝိဇၨာ ေအာက္တန္း ) ေအာင္ ။
၁၉၄၂ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ဖခင္၏တိုက္တြန္းမႈျဖင့္ ငါးသိုင္းေခ်ာင္းဘုရားၾကီးတိုက္ ဦးဉာဏိႆရထံ၌ ဇာတာဖြဲ႕နည္း ၊ ျပကၡဒိန္လုပ္နည္း ၊ ေနၾကတ္ ၊ လၾကတ္ ၊အာယုဒါယတို႕ သင္သည္။ သၾကၤန္စာေရးသား၍ အစိုးရထုတ္ေဝခြင့္ရအျပီး ပံုႏွိပ္ခ်ိန္တြင္ ဗုံးက်သည့္အထဲပါသြားသည္။
၁၉၄၃ ငါးသိုင္းေခ်ာင္း အာရွလူငယ္ အတြင္းေရးမႉး။
၁၉၄၅ ငါးသိုင္းေခ်ာင္း ဖ - ဆ - ပ - လ ၏ ပထမဦးဆုံး ဥကၠ႒။
၁၉၄၆ မတ္တြင္ ဝိဇၨာဘြဲ႕။ ဇြန္ ၁ တြင္ ရကုန္တကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာန၌ အခ်ိန္ပိုင္းနည္းျပ၊ ဝိဇၨာဂုဏ္ထူးတန္း ကို ဆက္လက္ တက္ေရာက္။
၁၉၄၇ မတ္တြင္ ဝိဇၨာ (ဂုဏ္ထူး ) ဘြဲ႕။ ဇြန္ ၁ တြင္ အခ်ိန္ျပည့္နည္းျပ။
၁၉၄၈ ေအာက္တိုဘာ ၁၉ တြင္ ငါးသိုင္းေခ်ာင္း၊ ကြမ္းယာရြာမွ ဦးဘိုးျမိဳင္ ၊ ေဒၚျမ တို႕၏ သမီး ေဒၚခင္ရီ ႏွင့္ လက္ထပ္။
၁၉၅၀ မတ္တြင္ သမိုင္းမဟာ ဝိဇၨာ ဘြဲ႕။ ဇြန္ ၁၀ တြင္ လက္ေထာက္ ကထိက။
၁၉၅၁ ဥပေဒ သင္တန္းတက္။
၁၉၅၂-၁၉၅၆ ဥပေဒဘြဲ႕။ ကိုလံဘို စီမံကိန္း ျဖင့္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ေကာ္နဲလ္ တကၠသိုလ္ ( Cornnell University ) ပညာသင္ဆုရ။ အစိုးရပညာသင္ အျဖစ္လည္း အေရြးခ်ယ္ခံရ၍ မိမိဆႏၵျဖင့္ လန္ဒန္ တကၠသိုလ္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့။ ေအာက္တိုဘာမွ ၁၉၅၆ ဇန္နဝါရီ အထိ လန္ဒန္ တကၠသိုလ္ တြင္ ပါရဂူဘြဲ႕ သင္တန္းတက္။ ပါေမာကၡ လုစ္ ၏ တိုက္တြင္းမႈျဖင့္ " ပုဂံေခတ္ သာသနာဝင္ " Buddhist Church Pagan Period " စာတမ္းကို တင္သြင္း၍ Ph. D, ဘြဲ႕ရ။ စာတမ္းၾကီးၾကပ္သူမွာ ပါေမာကၡ ေဟာျဖစ္ျပီး ယင္းစာတမ္း အတြက္ ဘီစီေလာ ဆုရ။
၁၉၅၆ ေမ ၁ တြင္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္။ ဇြန္ ၁၁ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာန လက္ေထာက္ကထိက ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ သုေတသန အသင္း ရာသက္ပန္ အသင္းဝင္။ ႏိုဝင္ဘာ ၃ တြင္ တပ္မေတာ္ ေမာ္ကြန္းတိုက္၌ သုေတသန အရာရွိခ်ဳပ္ ႏွင့္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္။
၁၉၅၇ ဇန္နဝါရီ ၈ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာန ၌ လက္ေထာက္ ကထိက။
၁၉၅၈ ဇြန္ ၁ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာန အေနာက္တိုင္း ရာဇဝင္ ကထိက။
၁၉၆၀ ႏိုဝင္ဘာ ၅ တြင္ အေရွ႕တိုင္း သမိုင္းကထိက။
၁၉၅၈- ၆၁ ျမန္မာႏိုင္ငံ သုေတသန အသင္း ဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာ။
၁၉၅၉-၆၁ ျမန္မာ့သမိုင္း ေကာ္မရွင္က ထုတ္ေဝေသာ သမိုင္းတံခြန္ ဂ်ာနယ္တြင္ တြဲဖက္ အယ္ဒီတာ။
၁၉၆၅-၈၂ ေအာက္တိုဘာ ၁ တြင္ မႏၲေလးတကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာႏွ ပါေမာကၡ။
၁၉၈၂ စက္တင္ဘာ ၁၇ တြင္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ က်ိဳတို တကၠသိုလ္၊ အေရွ႕ ေတာင္ အာရွ ဌာနတြင္ သုေတသန ပညာရွင္အျဖစ္ အမႈထမ္။
၁၉၈၃ ဧျပီ ၆ တြင္ သက္ျပည့္ အျငိမ္းစားယူ။ ေအာက္တိုဘာ ၁ တြင္ တိုက်ိဳ ႏိုင္ငံျခားဘာသာတကၠသိုလ္ အာရွႏွင့္ အာဖရိက ဘာသာစကားႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈေလ့လာေရးဌာနတြင္ သုေတသန ပညာရွင္။ အင္ဒို တရုတ္ ဌာန ျမန္မာဘာသာစကား ဧည့္ပါေမာကၡ။
၁၉၈၇ ဇန္နဝါရီ ၁ တြင္ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံ ေျမာက္ပိုင္း အီလီႏြိဳက္ တကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာန ဧည့္ပါေမာကၡ။
၁၉၈၈ ဇန္နဝါရီ ၁ တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ သမိုင္းေလ့လာေရးအတြက္ ျပဴစုခဲ့ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ အမိန္႕ေတာ္မ်ား၊ ေအဒီ ၁၅၉၈- ၁၈၈၅ The Royal Orders of Burma A.D 1598- 1885 ( ROB 10 Vols.) အတြက္ လန္ဒန္ တကၠသိုလ္ က D. Lit., ဘြဲ႕ ခ်ီးျမႇင့္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ အမိန္႕ေတာ္မ်ား ၁၀ တြဲကို ၁၉၈၃- ၉၀ ျပည့္ႏွစ္ အတြင္း ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ တိုယိုတာေဖာင္ေဒးရွင္း မွ တာဝန္ယူ ပံုႏွိပ္ ထုတ္ေဝ။
၁၉၉၀ ဧျပီ ၁၂ တြင္ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္။
၁၉၉၁ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၃ တြင္ ျမန္မာစာအဖြဲ႕ဝင္ အျဖစ္ ခန္႕အပ္ခံရ၍ ျမန္မာ - အဂၤလိပ္ အဘိဓာန္ ျပဳစုေရးတြင္း ပါဝင္ေဆာင္ရြက္။ စက္တင္ဘာ ၂၆ တြင္ ျမန္မာသမိုင္း ေကာ္မရွင္ အဖြဲ႕ဝင္။
၁၉၉၂ ဒီဇင္ဘာ ၁၄ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေရွးေဟာင္း သုေတသနဌာန ဖြင့္လွစ္ေရးအတြက္ တာဝန္ေပးအပ္ခံရ။
၁၉၉၃ ဇြန္ ၁ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေရွးေဟာင္း သုေတသနဌာန အခ်ိန္ပိုင္း ပါေမာကၡ ။
၁၉၉၆ ဇြန္ ၁ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာန အခ်ိန္ပိုင္း ပါေမာကၡ ။
၂၀၀၀ ဂ်ပန္ ဖုကုအိုက ပညာရွင္ဆုရ။
၂၀၀၁ ဇြန္ ၁ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အေရွ႕တိုင္းပညာဌာန အခ်ိန္ပိုင္း ပါေမာကၡ ။ ေခတ္ေဟာင္း ျမန္မာ ရာဇဝင္ ( ၁၉၆၄ )၊ နယ္လွည့္ ရာဇဝင္ (၁၉၆၈ ) ႏွင့္ ငါေျပာခ်င္သမွ် ငါ့အေၾကာင္း ( ၂၀၀၁ ) အပါအဝင္ စာအုပ္ေပါင္း ( ၃၀ ) ေက်ာ္ ျပဳစုခဲ့။
၂၀၀၅ ႏိုဝင္ဘာလ ၃၀ ရက္ ဗုဒၶဟူး ေန႕ နံနက္ ၃း၃၀ တြင္ မႏၴေလး ျမိဳ႕ ၌ ကြယ္လြန္ခဲ့။
( အေစာဆုံး အကၡရာတင္ တိုင္းရင္းျမန္မာမွတ္တမ္းမ်ား ၊ ေဒါက္တာ သန္းထြန္း ၊ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။ )
ဒိထက္ ပိုသိခ်င္ရင္ေတာ့ ေဒါက္တာသန္းထြန္း ကိုယ္တိုင္ေရး အတၳဳပၸတၱိ ျဖစ္တဲ့ " ငါေျပာခ်င္သမွ် ငါ့အေၾကာင္း " စာအုပ္ဖတ္ပါ။
Posted by ေရွးျမန္မာ at 12/05/2009 2 comments Links to this post
Labels: သမိုင္းစကား၊ ပန္းစကား
12/1/09
" သကၠရာဇ္ ၁၂၂၇ ခု တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေက်ာ္ ၉ ရက္ ၊ စေနေန႕ ၊ နံနက္တခ်က္တီးေက်ာ္ အခ်ိန္အခါေတာ္ ႏွင့္ အေျမႇာက္သံ (၃) ခ်က္ၾကားျပီးလွ်င္ ဥေဒါင္း ရုပ္တံဆိပ္အျပင္ ျမန္မာ အကၡရာႏွင့္ အရံတံဆိပ္ေတာ္တဖက္ ၊ စံုပန္းႏြယ္ရင္းဖ်ားတပ္လ်က္ ၊ ၎ အတြင္း ဘဝရွင္မင္းတရားၾကီး နန္းတက္ေတာ္မူသည့္ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၁၄ ခု ၊ ၎ အထက္ က်ပ္သုံးဒဂၤါး ၊ ၎ပန္းႏြယ္အျပင္ ျမန္မာဘာသာေရး အရံအကၡရာ ရတနာပံု ေနျပည္ေတာ္ တဖက္ႏွင့္ က်ပ္သုံး ဒဂၤါးေတာ္မ်ားကို ခတ္လုပ္ေစ၍ တိုင္းၾကီး ျပည္ၾကီး အဂၤါရပ္ႏွင့္ အညီ ခ႐ိုင္ ႏိုင္ငံေတာ္အတြင္း အႏွံ႕အျပားသုံးစြဲၾကရ၏။ "
( ေရႊနန္းသုံး ေဝါဟာရ အဘိဓာန္ )
ဒဂၤါး မွာ ပါတဲ့ အမွတ္တံဆိပ္ေတြကို ေလ့လာတဲ့အခါ
၁။ ၁၂၁၄ ခုႏွစ္ ဟာ မင္းတုန္းမင္း နန္တက္တဲ့ ခုႏွစ္ကို ရည္ရြယ္တယ္။
၂။ သစ္ခက္ ၂ ခက္ ဟာ စံုပန္းခက္ ျဖစ္တယ္။ ( တခ်ိဳ႕ က စံုပန္းေခြ လို႕ေျပာတယ္၊ ေသျခာၾကည့္ရင္ ေခြထားတာ မဟုတ္မွန္းသိသာတယ္ )
ေရႊနန္းသုံး ေဝါဟာရ အဘိဓာန္ အရ စံုပန္းႏြယ္ လို႕ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္/ဘာအတြက္ သုံးလဲ မသိေသးပါ။
၃။ ေဒါင္း ( ေဒါင္း ကေနဟန္ လို႕အခ်ိဳ႕ကဆိုတယ္၊ အခ်ိဳ႕က ဥေဒါင္းလို႕ ေရးတယ္ )
ဘာေၾကာင့္ ေဒါင္း႐ုပ္ကို ခပ္လုပ္ အသုံးျပဳေစသလဲဆိုတာ စိတ္ဝင္စားစရာျဖစ္တယ္။ ေလာေလာဆယ္ အေျဖေတြကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရထားတယ္။ ဘယ္ဟာ အမွန္ယူရမွန္း မသိေသးပါ။
မင္းတုန္းမင္းဟာ ျမန္မာမင္းေတြရဲ့ ႐ိုးရာအစဥ္လာတိုင္း ေလာကီပညာ ေတြကို အားကိုးတယ္။ ေဗဒင္ ပုဏၰားေတြကို ေဗဒင္ေမးရာမွာ ေဒါင္း႐ုပ္ သုံးဖို႕ အေျဖရတယ္။ ပညာရွိ အမတ္ေတြရဲ့ ေလွ်ာက္တင္ခ်က္အရ ေနမင္းရဲ့ ကိုယ္စားအမွတ္အသားျဖစ္လို႕ ေဒါင္း႐ုပ္ ကို သုံးတယ္လို႕ လဲဆိုရဲ့။ သာကီဝင္မင္း ေတြရဲ့ အမွတ္ လကၡဏာ လို႕လဲဆိုျပန္တယ္။ အေနာက္တိုင္း ပညာရွင္တို႕ရဲ့ အဆိုကေတာ့ " ေဒါင္း " ႐ုပ္ဟာ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ကို ကိုယ္စားျပဳတယ္လို႕ ဆိုထားျပန္ပါေသတယ္
12/26/09
ဒဂၤါးအတု
ေတာင္ပန္နီ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ႏွင့္ ဒဂၤါးတု
မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ေငြစကၠဴ ေငြအေႂကြဒဂၤါး အတုမ်ားျပဳလုပ္ရန္ ၾကံစည္ၾကသည့္နည္းတူ မင္းတုန္းမင္း လက္ထက္ကလည္းဒဂၤါးအတုမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ဘူးသည္။ ေငြကိုေၾကးနီမ်ားေရာစပ္၍ တံဆိပ္ေတာ္အတု ႐ိုက္ႏွိပ္ကာ သုံးစြဲၾကသည္။
ဒဂၤါးတုျပဳလုပ္သူမွာ ဘုန္းေတာ္ၾကီး တစ္ပါးျဖစ္သည္။ ထိုဘုန္းေတာ္ၾကီး စတင္ျပဳလုပ္ေသာ ဒဂၤါးတုမ်ားမွာ ၾကာလာသည့္အခါ ေၾကးနီမ်ားသည္ျဖစ္၍ ဥေဒါင္း႐ုပ္ အေတာင္ပန္က စတင္ကာ ေၾကးနီေရာင္ ေပၚလာသျဖင့္ ျမိဳ႕ဝန္ေထာင္မႉး ( တေထာင္မႉး ) တို႕စံုစမ္း စစ္ေဆးရမိရာတြင္ ထိုဘုန္းေတာ္ၾကီးကို ေမာင္းေက်ာ္ရာဇဝတ္ေတာ္ ေပးရဘူးေလသည္။
ထိုဘုန္းေတာ္ၾကီးကို " ေတာင္ပန္နီ ဘုန္းေတာ္ၾကီး" ဟု ၎ ထိုဘုန္းေတာ္ၾကီးျပဳလုပ္ေသာ ဒဂၤါးကို " ေတာင္ပန္နီဒဂၤါး" ဟု ၎ ေခၚေဝၚၾကသည္။ ထို အခ်ိန္က ဒဂၤါးမ်ားကို စစ္မစစ္ မွန္မမွန္ ၾကည့္႐ႉသုံးစြဲၾကရေၾကာင္းသိရသည္။
( ျမန္မာ ဒဂၤါးမ်ား ၊ သေျပညိဳ ေမာင္ကိုဦး ၊ စာေပဗိမာန္ ၁၉၇၀ ၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၀၃ )
မင္းတုန္းမင္း ေခတ္ ကတည္းက ဒဂၤါး အတု ေပၚ၊ မေပၚ ရဲရဲ မေျပာတတ္။ သို႕ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေခတ္မွာ ေတာ့ ရတနာပံု ဒဂၤါးမွန္သမွ် ထိုင္း၊ အိႏၵိယ ႏွင့္ ေဟာင္ေကာင္ စတဲ့ႏိုင္ငံေတြက အတုလုပ္ျပီးေရာင္းတယ္။ ေတာင္ပန္ မနီ ၊ ရင္အုပ္လည္း မနီ။ အေလးခ်ိန္မတူ ၊ ေငြသားစစ္စစ္ မသုံးတာကလြဲရင္ က်န္တာအကုန္နီးပါးတူတယ္။
ကိုလိုနီ ေခတ္ဦးကတည္းက ေပ်ာက္ပ်က္သြားခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ရတနာပံု ဒဂၤါး ပံုစံခြက္ေတြ ဘယ္ဆီထိ ခရီးဆက္တယ္ဆိုတာ မေျပာႏိုင္ေသာ္လည္း အေရတြက္ ၃၆ သန္းေက်ာ္ ထုတ္ခဲ့တဲ့ ဒဂၤါးအစစ္ေတြေရာ ၊ ခုေခတ္လုပ္ ဒဂၤါး အတုေတြပါ ကမၻာအႏွံ႕ခရီးဆက္ေနၾကေလရဲ့။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာေတြ ရတနာပံု ဒဂၤါး ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား အျမတ္တႏိုး ၊ အမွတ္တရ သိမ္းထားလဲ မသိ။
Posted by ေရွးျမန္မာ at 12/26/2009 3 comments Links to this post
Labels: ေရွးပစၥည္း ၾကည့္မယ္
12/24/09
ပစပ္ရာဇဝင္
ေမွာ္ဘီ ဆရာသိန္းရဲ့ " ပါးစပ္ရာဇဝင္ " ပါ အေၾကာင္းရာ တခ်ိဳ႕ကို ေဒါက္တာ သန္းထြန္း ၊ ေဒါက္တာ ရီရီ ႏွင့္ မၾကန္ တို႕ရဲ့ စာတမ္းငယ္ေတြ မွာ မၾကာခဏေဖာ္ျပတာ ဖတ္ဖူးပါလိမ့္မယ္။
သမိုင္း ပညာရွင္ " မၾကန္ " က ပါးစပ္ရာဇဝင္ကို " ဖတ္လို႕ ေကာင္းသည္။ ပါးစပ္ရာဇဝင္ ဆိုေတာ့လည္း မွန္သင့္သေလာက္ မွန္ျပီး မေသခ်ာတာေတြလည္ ပါမွာေပါ့ေလ " ဆိုျပီး မွတ္ခ်က္ေပးတယ္ ။
ေမွာ္ဘီ ဆရာသိန္းရဲ့ " ပါးစပ္ရာဇဝင္ " မွာ ပါတဲ့ အေၾကာင္းရာေတြဟာ ေပစာ ၊ ပုရပိုဒ္စာ ေတြႏွင့္ သက္ၾကီးရြယ္အို ေတြရဲ့ ေျပာျပခ်က္ေတြကို အေျခခံထားတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ သက္ဦး ဆံပိုင္ ဘုရင္ ႏွင့္ ပေဒသရာဇ္ စနစ္ေအာက္က အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ျပည္သူ ၊ မင္းခစား အမတ္ေတြ ရဲ့ ခံစားခ်က္ " သေရာ္စာ " လို ျဖစ္ေန လို႕ ဘိုးေတာ္ ( ဗဒံုမင္း ) ႏွင့္ ဘၾကီးေတာ္ တို႕ တင္မကဘဲ အျခားက်န္ေနေသးတဲ့ ေခတ္ ႏွင့္ ဘုရင္ေတြ အတြက္ပါ ရွိသင့္ပါတယ္။
ေပးထားတဲ့ လင့္ ေတြက ေဒါင္း ယူႏိုင္ပါတယ္။
https://www.myanmarisp.com/history/History-eBooks/126%20PaSatYarZar...
http://www.zshare.net/download/70319034c1750375/
စာအုပ္ ( PDF ) ဖိုင္ ကို ျမန္မာ့ သတင္း ဆက္သြယ္ေရး နည္းပညာအဖြဲ႕ ကေနယူထားပါတယ္။
Posted by ေရွးျမန္မာ at 12/24/2009 3 comments Links to this post
Labels: သမိုင္းစကား၊ ပန္းစကား
12/15/09
ဥေဒါင္း ၊ ခြက္ေဒါင္း ၊ ကေဒါင္း
ေရွးေဟာင္း ဒဂၤါး ေလ့လာစုေဆာင္းသူမ်ားသူမ်ားကို ဒါေတြ သတိထားပါလို႕ ေျပာခ်င္တယ္
ရတနာပံု ေခတ္ ဒဂၤါး ေတြမွာပါတဲ့ ေဒါင္းတံဆိပ္ ကို ဥေဒါင္း ၊ ခြက္ေဒါင္း ၊ ကေဒါင္း စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာေနၾကတယ္။ မွန္တဲ့ လူ မွန္ႏိုင္တယ္။ ဘာျပဳလို႕ဆိုေတာ့ သုံးထားတဲ့ " ေဒါင္း " ႐ုပ္ေတြ မတူလို႕ပါ။
စုေဆာင္းလို႕ ရသမွ် ကို ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။
( ပန္းခက္လို႕ ေျပာေနၾကတဲ့ အခက္ႏွစ္ခက္ ဟာလည္း မွန္ခ်င္မွ မွန္မယ္ ၊ တမတ္တန္ ေၾကးဒဂၤါး မွာသုံးထားတာ အခက္ႏွင့္မတူဘဲ အႏြယ္ႏွင့္ ပိုတူတယ္ )
Posted by ေရွးျမန္မာ at 12/15/2009 1 comments Links to this post
Labels: ေရွးပစၥည္း ၾကည့္မယ္
12/12/09
ရတနာပံု တိုး ဒဂၤါး
ေဒါင္းဒဂၤါး ကို " ရတနာပံုေဒါင္းဒဂၤါး " လို႕ေရးရင္ ၊ တိုးဒဂၤါး ကိုလည္း ရတနာပံု တိုးဒဂၤါး လို႕ ေရွ႕မွာ
" ရတနာပံု" ထည့္ျပီး ေရးသင့္တယ္။
ရတနာပံု ေဒါင္းဒဂၤါး အေၾကာင္း သိပ္အသားေပးျပီးေရးတဲ့အခါ ရတနာပံုတစ္ေခတ္ တည္းမွာထုတ္လုပ္တာ ျဖစ္ပါလွ်က္ အျခားအမွတ္တံဆိပ္ပါ ဒဂၤါးေတြကို ေမွးမွိန္ေစပါတယ္။
ျမန္မာတို႕ရဲ့ အစဥ္လာ အေခၚအရ ဒဂၤါးဆိုတာ " အမွတ္တံဆိပ္" သို႕မဟုတ္ " စာ " ပါ ေရႊ သို႕မဟုတ္ ေငြ အျပားဝိုင္းငယ္ေတြကိုသာ ေခၚျခင္းျဖစ္တယ္။ ေၾကး၊ သံ ၊ ခဲ စတာေတြႏွင့္ လုပ္ထားတာမ်ိဳးကိုေတာ့ ေၾကးပိုက္ဆံ ၊ သံပိုက္ဆံ ၊ ခဲပိုက္ဆံ စသျဖင့္ေခၚၾကတယ္။ ဒဂၤါး လို႕မေခၚပါ။
မင္းတုန္းမင္း ေခတ္ ေရႊ ႏွင့္ ေငြ ဒဂၤါးေတြ ထုတ္လုပ္ခဲ့တယ္လို႕ အမ်ားစုေရးၾကတယ္။ သီေပါမင္း ေခတ္မွာ ေဒါင္းဒဂၤါးေတြကို ဆက္လက္ ထုတ္လုပ္သုံးစြဲပါတယ္။ ၁၂၄၀ မွာ တိုးတံဆိပ္ ေၾကးဒဂၤါး ( ေၾကးပိုက္ဆံ ) ထပ္ထုတ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ပံုကိုၾကည့္ပါ။
" တိုး " သတၱဝါ
" တိုးတံဆိပ္ေတာ္" စာတမ္း
( တိုး ဆိုတာ ျမင္း ႏွင့္ သမင္ သတၱဝါ ႏွစ္ေကာင္ကို ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ လာဒ္ေကာင္လို႕ အယူရွိတယ္။
သီေပါမင္းရဲ့ " တိုး " ဟာ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားေတြ ရဲ့ တိုး လို ၾကည့္မေကာင္းပါ ၊ ႐ုပ္ဆိုးလွတယ္ )
အျခား တဘက္မွာေတာ့
" ၁ူး သုံး ဒဂၤါး "
" ၈ ပံု တပံု "
" ၁၂၄၀ "
" အခက္ ၂ ခက္ " ( အခ်ိဳ႕က ဝိုက္ပန္းခက္လို႕ေျပာတယ္ )
" အခက္ ၂ ခက္ ရဲ့ၾကား မွာ ပန္းပြင့္ "
(ဘာပန္းပြင့္ မွန္းေသခ်ာမသိပါ၊အခက္ကို ဝိုက္ပန္းခက္လို႕ ဆိုရင္ ဒီအပြင့္ကို ဝိုက္ပန္းပြင့္လို႕ ဆိုႏိုင္မလားမသိပါ )
ေၾကးဒဂၤါး မွာပါတဲ့ ခုႏွစ္ " ၁၂၄၀ " ဟာ ထုတ္လုပ္တဲ့ ခုႏွစ္ျဖစ္ပါမယ္။
သီေပါမင္းဟာ စေနသား ျဖစ္လို႕ စေနနံ( တ၊ ထ ၊ ဒ ၊ ဓ ၊ န ) ျဖစ္တဲ့အတြက္ တိုးတံဆိပ္ကို သုံးတယ္လို႕ အခ်ိဳ႕က ဆိုတယ္။ မွန္ခ်င္မွ မွန္မယ္။
မင္းတုန္းမင္းဟာ အဂၤါ သားျဖစ္လို႕ " ျခေသၤ႔ " တံဆိပ္ကို သုံးတယ္ဆိုရင္ စေနသားျဖစ္တဲ့ သီေပါမင္းဟာ " နဂါး " သုံးဖြယ္ရာရွိတယ္။ " နဂါး " မၾကိဳက္လို႕ " တိုး " သုံးသလားေတာ့မသိပါ။
ဘာအတြက္ ဘာေၾကာင္႔ရယ္လို႕ေတာ့ တပ္အပ္ မေျပာႏိုင္ေသးပါ။
Posted by ေရွးျမန္မာ at 12/12/2009 0 comments Links to this post
Labels: ၁၉ ရာစု၊ မႏၱေလး။
12/5/09
ရတနာပံု ျခေသၤ့ ဒဂၤါး
မင္းတုန္းမင္း ေခတ္မွာ ေဒါင္းဒဂၤါး ေတြကို ခပ္လုပ္သုံးစြဲခဲ့တယ္ဆိုတာ အထူးေျပာစရာမလိုေတာ့ပါ။
ေဒါင္းတံဆိပ္အျပင္ တျခား အမွတ္တံဆိပ္ေတြျဖစ္တဲ့ " ျခေသၤ့ ၊ ယုန္ ၊ တိုး (လာဒ္ေကာင္ လို႕ အယူရွိတယ္ ၊ သမင္ ႏွင့္ ျမင္း သတၱဝါ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ အေကာင္ )" ေတြရွိေသးတယ္ဆိုတာ မွတ္ဖို႕လိုေသးတယ္။
ေရႊ ၊ ေငြ ၊ ေၾကး ၊ သံ ၊ ခဲ စတဲ့ သတၳဳပစၥည္းေတြ ကို အသုံးျပဳတယ္။ တန္ဖိုးေတြက ( တက်ပ္ ၊ ငါးမူး ၊ တမတ္ ၊ တမူး ၊ တပဲ )တို႕ျဖစ္တယ္။ သို႕ေသာ္ ဘယ္အမွတ္တံဆိပ္ ကို ဘယ္သတၳဳပစၥည္းသုံးျပီး ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးေတြႏွင့္ ထုတ္တယ္ဆိုတာ သိဖို႕လိုမယ္။ ရတနာပံု ေရႊ ျခေသၤ့ ဒဂၤါး အေၾကာင္း အက်ဥ္း ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။ ပံုကို ၾကည့္ပါ။
ယခင္
" ေဒါင္း" ႐ုပ္ေနရာမွာ " ျခေသၤ့ " ႐ုပ္ "
ေဒါင္းတံဆိပ္ေတာ္ " ေနရာမွာ "ျခင္ေသ့ တံဆိပ္ေတာ္ "
" ၁၂၁၄ " ခုႏွစ္ ေနရာမွာ " ၁၂၂၈ " ျဖစ္လာတယ္။ ဒဂၤါး ရဲ့ ျခားတဘက္မွာ ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္ စာတမ္း ႏွင့္ စံုပန္းခက္ ၂ ခက္ ကေတာ့ အေျပာင္းလဲမရွိ။
မင္းတုန္းမင္း ဟာ အဂၤါးသားျဖစ္လို႕ ျခေသၤ့ ႐ုပ္ကို သုံးတယ္။
၁၂၂၈ ကေတာ့ ျခေသၤ့တံဆိပ္ပါ ေရႊဒဂၤါး ေတြ အမွန္တကယ္ စတင္ထုတ္လုပ္တဲ့ ခုႏွစ္ျဖစ္မယ္။
( မွားေနရင္ ေျပာခဲ့ပါ။)
" သကၠရာဇ္ ၁၂၂၇ ခု တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေက်ာ္ ၉ ရက္ ၊ စေနေန႕ ၊ နံနက္တခ်က္တီးေက်ာ္ အခ်ိန္အခါေတာ္ ႏွင့္ အေျမႇာက္သံ (၃) ခ်က္ၾကားျပီးလွ်င္ ဥေဒါင္း ရုပ္တံဆိပ္အျပင္ ျမန္မာ အကၡရာႏွင့္ အရံတံဆိပ္ေတာ္တဖက္ ၊ စံုပန္းႏြယ္ရင္းဖ်ားတပ္လ်က္ ၊ ၎ အတြင္း ဘဝရွင္မင္းတရားၾကီး နန္းတက္ေတာ္မူသည့္ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၁၄ ခု ၊ ၎ အထက္ က်ပ္သုံးဒဂၤါး ၊ ၎ပန္းႏြယ္အျပင္ ျမန္မာဘာသာေရး အရံအကၡရာ ရတနာပံု ေနျပည္ေတာ္ တဖက္ႏွင့္ က်ပ္သုံး ဒဂၤါးေတာ္မ်ားကို ခတ္လုပ္ေစ၍ တိုင္းၾကီး ျပည္ၾကီး အဂၤါရပ္ႏွင့္ အညီ ခ႐ိုင္ ႏိုင္ငံေတာ္အတြင္း အႏွံ႕အျပားသုံးစြဲၾကရ၏။ ထို႕ေနာက္ ေငြ ငါးမူးေစ့ ၊ မတ္ေစ့ ၊ မူးေစ့ ၊ ပဲေစ့ မ်ားႏွင့္ သံပိုက္ဆံ ၊ ေၾကးနီပိုက္ဆံ ၊ ခဲပိုက္ဆံမ်ားကိုလည္း ခတ္လုပ္ေစ၍ ႏိုင္ငံေတာ္အတြင္း သုံးစြဲ ၾကရသည္။ ထို႕အျပင္ ေရႊဒဂၤါး ၊ ေရႊမတ္ေစ့ ၊ ေရႊမူးေစ့ မ်ားကိုလည္း ခတ္လုပ္ေစသည္ " လို႕ ေရႊနန္းသုံး ေဝါဟာရ အဘိဓာန္ မွာ ေဖာ္ျပထားတယ္။ ( ေရႊနန္းသုံး ေဝါဟာရ အဘိဓာန္ ကို ဘယ္သူေရးတယ္၊ ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္ ၊ ဘယ္လို ေရးတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ထိ စိတ္ခ်ရလဲဆိုတာ သိဖို႕ လိုအပ္ေသးတယ္ )
Posted by ေရွးျမန္မာ at 12/05/2009 0 comments Links to this post
Labels: ၁၉ ရာစု၊ မႏၱေလး။
ေဒါက္တာ သန္းထြန္း
ျမန္မာ့သမိုင္း ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ အတြက္ အမွန္တကယ္ အလုပ္လုပ္ ျပီး ေက်းဇူးျပဴ ခဲ့တဲ့ ပညာရွင္
( ျမန္မာႏိုင္ငံသား ႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားသား )ေတြရဲ့ ကိုယ္ေရး ရာဇဝင္ အက်ဥ္း ကို စုစည္းေဖာ္ျပ ခ်င္ပါတယ္။ ႏိုဝင္ဘာ ၃၀ ၂၀၀၉ မွာ ကြယ္လြန္ သြားခဲ့တာ ၄ ႏွစ္ျပည့္ သြားျပီျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာသန္းထြန္း ရဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္ အက်ဥ္း ကို စတင္ေဖာ္ျပလိုပါတယ္။။.
ေဒါက္တာ သန္းထြန္း
( ၁၉၂၃-၂၀၀၅ )
၁၉၂၃ ဧျပီ ၆ ေသာၾကာေန႕တြင္ အဖ ဦးဘိုးေတြ အမိ ေဒၚသင္တို႕မွ ဧရာဝတီတိုင္း၊ ပုသိမ္ခ႐ိုင္ ၊ ငါးသိုင္းေခ်ာင္းျမိဳ႕ ၊ ေဒါင့္ၾကီးရြာ၌ ဖြားျမင္သည္။ ေမြးခ်င္း ငါးေယာက္တြင္ ဒုတိယေျမာက္ျဖစ္၍ အမည္ရင္း သန္းထြန္း ။
၁၉၃၈ မတ္တြင္ ငါးသိုင္းေခ်ာင္း အမ်ိဳးသားအထက္တန္းေက်ာင္းမွ ဟိုက္စကူးဖိုင္နယ္ စာေမးပြဲ ေအာင္ျမင္။
၁၉၃၉ ဩဂုတ္လတြင္ ရန္ကုန္ ယူနီဘာစီတီ၌ စတင္ပညာသင္။
၁၉၄၁ မတ္တြင္ အိုင္ေအ ( ဝိဇၨာ ေအာက္တန္း ) ေအာင္ ။
၁၉၄၂ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ဖခင္၏တိုက္တြန္းမႈျဖင့္ ငါးသိုင္းေခ်ာင္းဘုရားၾကီးတိုက္ ဦးဉာဏိႆရထံ၌ ဇာတာဖြဲ႕နည္း ၊ ျပကၡဒိန္လုပ္နည္း ၊ ေနၾကတ္ ၊ လၾကတ္ ၊အာယုဒါယတို႕ သင္သည္။ သၾကၤန္စာေရးသား၍ အစိုးရထုတ္ေဝခြင့္ရအျပီး ပံုႏွိပ္ခ်ိန္တြင္ ဗုံးက်သည့္အထဲပါသြားသည္။
၁၉၄၃ ငါးသိုင္းေခ်ာင္း အာရွလူငယ္ အတြင္းေရးမႉး။
၁၉၄၅ ငါးသိုင္းေခ်ာင္း ဖ - ဆ - ပ - လ ၏ ပထမဦးဆုံး ဥကၠ႒။
၁၉၄၆ မတ္တြင္ ဝိဇၨာဘြဲ႕။ ဇြန္ ၁ တြင္ ရကုန္တကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာန၌ အခ်ိန္ပိုင္းနည္းျပ၊ ဝိဇၨာဂုဏ္ထူးတန္း ကို ဆက္လက္ တက္ေရာက္။
၁၉၄၇ မတ္တြင္ ဝိဇၨာ (ဂုဏ္ထူး ) ဘြဲ႕။ ဇြန္ ၁ တြင္ အခ်ိန္ျပည့္နည္းျပ။
၁၉၄၈ ေအာက္တိုဘာ ၁၉ တြင္ ငါးသိုင္းေခ်ာင္း၊ ကြမ္းယာရြာမွ ဦးဘိုးျမိဳင္ ၊ ေဒၚျမ တို႕၏ သမီး ေဒၚခင္ရီ ႏွင့္ လက္ထပ္။
၁၉၅၀ မတ္တြင္ သမိုင္းမဟာ ဝိဇၨာ ဘြဲ႕။ ဇြန္ ၁၀ တြင္ လက္ေထာက္ ကထိက။
၁၉၅၁ ဥပေဒ သင္တန္းတက္။
၁၉၅၂-၁၉၅၆ ဥပေဒဘြဲ႕။ ကိုလံဘို စီမံကိန္း ျဖင့္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ေကာ္နဲလ္ တကၠသိုလ္ ( Cornnell University ) ပညာသင္ဆုရ။ အစိုးရပညာသင္ အျဖစ္လည္း အေရြးခ်ယ္ခံရ၍ မိမိဆႏၵျဖင့္ လန္ဒန္ တကၠသိုလ္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့။ ေအာက္တိုဘာမွ ၁၉၅၆ ဇန္နဝါရီ အထိ လန္ဒန္ တကၠသိုလ္ တြင္ ပါရဂူဘြဲ႕ သင္တန္းတက္။ ပါေမာကၡ လုစ္ ၏ တိုက္တြင္းမႈျဖင့္ " ပုဂံေခတ္ သာသနာဝင္ " Buddhist Church Pagan Period " စာတမ္းကို တင္သြင္း၍ Ph. D, ဘြဲ႕ရ။ စာတမ္းၾကီးၾကပ္သူမွာ ပါေမာကၡ ေဟာျဖစ္ျပီး ယင္းစာတမ္း အတြက္ ဘီစီေလာ ဆုရ။
၁၉၅၆ ေမ ၁ တြင္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္။ ဇြန္ ၁၁ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာန လက္ေထာက္ကထိက ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ သုေတသန အသင္း ရာသက္ပန္ အသင္းဝင္။ ႏိုဝင္ဘာ ၃ တြင္ တပ္မေတာ္ ေမာ္ကြန္းတိုက္၌ သုေတသန အရာရွိခ်ဳပ္ ႏွင့္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္။
၁၉၅၇ ဇန္နဝါရီ ၈ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာန ၌ လက္ေထာက္ ကထိက။
၁၉၅၈ ဇြန္ ၁ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာန အေနာက္တိုင္း ရာဇဝင္ ကထိက။
၁၉၆၀ ႏိုဝင္ဘာ ၅ တြင္ အေရွ႕တိုင္း သမိုင္းကထိက။
၁၉၅၈- ၆၁ ျမန္မာႏိုင္ငံ သုေတသန အသင္း ဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာ။
၁၉၅၉-၆၁ ျမန္မာ့သမိုင္း ေကာ္မရွင္က ထုတ္ေဝေသာ သမိုင္းတံခြန္ ဂ်ာနယ္တြင္ တြဲဖက္ အယ္ဒီတာ။
၁၉၆၅-၈၂ ေအာက္တိုဘာ ၁ တြင္ မႏၲေလးတကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာႏွ ပါေမာကၡ။
၁၉၈၂ စက္တင္ဘာ ၁၇ တြင္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ က်ိဳတို တကၠသိုလ္၊ အေရွ႕ ေတာင္ အာရွ ဌာနတြင္ သုေတသန ပညာရွင္အျဖစ္ အမႈထမ္။
၁၉၈၃ ဧျပီ ၆ တြင္ သက္ျပည့္ အျငိမ္းစားယူ။ ေအာက္တိုဘာ ၁ တြင္ တိုက်ိဳ ႏိုင္ငံျခားဘာသာတကၠသိုလ္ အာရွႏွင့္ အာဖရိက ဘာသာစကားႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈေလ့လာေရးဌာနတြင္ သုေတသန ပညာရွင္။ အင္ဒို တရုတ္ ဌာန ျမန္မာဘာသာစကား ဧည့္ပါေမာကၡ။
၁၉၈၇ ဇန္နဝါရီ ၁ တြင္ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံ ေျမာက္ပိုင္း အီလီႏြိဳက္ တကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာန ဧည့္ပါေမာကၡ။
၁၉၈၈ ဇန္နဝါရီ ၁ တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ သမိုင္းေလ့လာေရးအတြက္ ျပဴစုခဲ့ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ အမိန္႕ေတာ္မ်ား၊ ေအဒီ ၁၅၉၈- ၁၈၈၅ The Royal Orders of Burma A.D 1598- 1885 ( ROB 10 Vols.) အတြက္ လန္ဒန္ တကၠသိုလ္ က D. Lit., ဘြဲ႕ ခ်ီးျမႇင့္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ အမိန္႕ေတာ္မ်ား ၁၀ တြဲကို ၁၉၈၃- ၉၀ ျပည့္ႏွစ္ အတြင္း ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ တိုယိုတာေဖာင္ေဒးရွင္း မွ တာဝန္ယူ ပံုႏွိပ္ ထုတ္ေဝ။
၁၉၉၀ ဧျပီ ၁၂ တြင္ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္။
၁၉၉၁ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၃ တြင္ ျမန္မာစာအဖြဲ႕ဝင္ အျဖစ္ ခန္႕အပ္ခံရ၍ ျမန္မာ - အဂၤလိပ္ အဘိဓာန္ ျပဳစုေရးတြင္း ပါဝင္ေဆာင္ရြက္။ စက္တင္ဘာ ၂၆ တြင္ ျမန္မာသမိုင္း ေကာ္မရွင္ အဖြဲ႕ဝင္။
၁၉၉၂ ဒီဇင္ဘာ ၁၄ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေရွးေဟာင္း သုေတသနဌာန ဖြင့္လွစ္ေရးအတြက္ တာဝန္ေပးအပ္ခံရ။
၁၉၉၃ ဇြန္ ၁ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေရွးေဟာင္း သုေတသနဌာန အခ်ိန္ပိုင္း ပါေမာကၡ ။
၁၉၉၆ ဇြန္ ၁ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာန အခ်ိန္ပိုင္း ပါေမာကၡ ။
၂၀၀၀ ဂ်ပန္ ဖုကုအိုက ပညာရွင္ဆုရ။
၂၀၀၁ ဇြန္ ၁ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အေရွ႕တိုင္းပညာဌာန အခ်ိန္ပိုင္း ပါေမာကၡ ။ ေခတ္ေဟာင္း ျမန္မာ ရာဇဝင္ ( ၁၉၆၄ )၊ နယ္လွည့္ ရာဇဝင္ (၁၉၆၈ ) ႏွင့္ ငါေျပာခ်င္သမွ် ငါ့အေၾကာင္း ( ၂၀၀၁ ) အပါအဝင္ စာအုပ္ေပါင္း ( ၃၀ ) ေက်ာ္ ျပဳစုခဲ့။
၂၀၀၅ ႏိုဝင္ဘာလ ၃၀ ရက္ ဗုဒၶဟူး ေန႕ နံနက္ ၃း၃၀ တြင္ မႏၴေလး ျမိဳ႕ ၌ ကြယ္လြန္ခဲ့။
( အေစာဆုံး အကၡရာတင္ တိုင္းရင္းျမန္မာမွတ္တမ္းမ်ား ၊ ေဒါက္တာ သန္းထြန္း ၊ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။ )
ဒိထက္ ပိုသိခ်င္ရင္ေတာ့ ေဒါက္တာသန္းထြန္း ကိုယ္တိုင္ေရး အတၳဳပၸတၱိ ျဖစ္တဲ့ " ငါေျပာခ်င္သမွ် ငါ့အေၾကာင္း " စာအုပ္ဖတ္ပါ။
Posted by ေရွးျမန္မာ at 12/05/2009 2 comments Links to this post
Labels: သမိုင္းစကား၊ ပန္းစကား
12/1/09
" သကၠရာဇ္ ၁၂၂၇ ခု တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေက်ာ္ ၉ ရက္ ၊ စေနေန႕ ၊ နံနက္တခ်က္တီးေက်ာ္ အခ်ိန္အခါေတာ္ ႏွင့္ အေျမႇာက္သံ (၃) ခ်က္ၾကားျပီးလွ်င္ ဥေဒါင္း ရုပ္တံဆိပ္အျပင္ ျမန္မာ အကၡရာႏွင့္ အရံတံဆိပ္ေတာ္တဖက္ ၊ စံုပန္းႏြယ္ရင္းဖ်ားတပ္လ်က္ ၊ ၎ အတြင္း ဘဝရွင္မင္းတရားၾကီး နန္းတက္ေတာ္မူသည့္ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၁၄ ခု ၊ ၎ အထက္ က်ပ္သုံးဒဂၤါး ၊ ၎ပန္းႏြယ္အျပင္ ျမန္မာဘာသာေရး အရံအကၡရာ ရတနာပံု ေနျပည္ေတာ္ တဖက္ႏွင့္ က်ပ္သုံး ဒဂၤါးေတာ္မ်ားကို ခတ္လုပ္ေစ၍ တိုင္းၾကီး ျပည္ၾကီး အဂၤါရပ္ႏွင့္ အညီ ခ႐ိုင္ ႏိုင္ငံေတာ္အတြင္း အႏွံ႕အျပားသုံးစြဲၾကရ၏။ "
( ေရႊနန္းသုံး ေဝါဟာရ အဘိဓာန္ )
ဒဂၤါး မွာ ပါတဲ့ အမွတ္တံဆိပ္ေတြကို ေလ့လာတဲ့အခါ
၁။ ၁၂၁၄ ခုႏွစ္ ဟာ မင္းတုန္းမင္း နန္တက္တဲ့ ခုႏွစ္ကို ရည္ရြယ္တယ္။
၂။ သစ္ခက္ ၂ ခက္ ဟာ စံုပန္းခက္ ျဖစ္တယ္။ ( တခ်ိဳ႕ က စံုပန္းေခြ လို႕ေျပာတယ္၊ ေသျခာၾကည့္ရင္ ေခြထားတာ မဟုတ္မွန္းသိသာတယ္ )
ေရႊနန္းသုံး ေဝါဟာရ အဘိဓာန္ အရ စံုပန္းႏြယ္ လို႕ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္/ဘာအတြက္ သုံးလဲ မသိေသးပါ။
၃။ ေဒါင္း ( ေဒါင္း ကေနဟန္ လို႕အခ်ိဳ႕ကဆိုတယ္၊ အခ်ိဳ႕က ဥေဒါင္းလို႕ ေရးတယ္ )
ဘာေၾကာင့္ ေဒါင္း႐ုပ္ကို ခပ္လုပ္ အသုံးျပဳေစသလဲဆိုတာ စိတ္ဝင္စားစရာျဖစ္တယ္။ ေလာေလာဆယ္ အေျဖေတြကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရထားတယ္။ ဘယ္ဟာ အမွန္ယူရမွန္း မသိေသးပါ။
မင္းတုန္းမင္းဟာ ျမန္မာမင္းေတြရဲ့ ႐ိုးရာအစဥ္လာတိုင္း ေလာကီပညာ ေတြကို အားကိုးတယ္။ ေဗဒင္ ပုဏၰားေတြကို ေဗဒင္ေမးရာမွာ ေဒါင္း႐ုပ္ သုံးဖို႕ အေျဖရတယ္။ ပညာရွိ အမတ္ေတြရဲ့ ေလွ်ာက္တင္ခ်က္အရ ေနမင္းရဲ့ ကိုယ္စားအမွတ္အသားျဖစ္လို႕ ေဒါင္း႐ုပ္ ကို သုံးတယ္လို႕ လဲဆိုရဲ့။ သာကီဝင္မင္း ေတြရဲ့ အမွတ္ လကၡဏာ လို႕လဲဆိုျပန္တယ္။ အေနာက္တိုင္း ပညာရွင္တို႕ရဲ့ အဆိုကေတာ့ " ေဒါင္း " ႐ုပ္ဟာ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ကို ကိုယ္စားျပဳတယ္လို႕ ဆိုထားျပန္ပါေသတယ္
Sunday, October 23, 2011
ဂရိအေတြးေခၚပညာရွင္ၾကီး ဆုိကေရးတီး
"I know that I know nothing"
အနတၱ တရားကုိ တိတိက်က်မသိေပမယ္႔ ခရစ္ေတာ္မေပၚမီ BC-4oo ေက်ာ္မွာ ဂရိအေတြးအေခၚပညာရွင္ၾကီးဆုိကေရးတီး ေျပာဆုိခဲ့တဲ့စကားျဖစ္ပါတယ္။
"ငါ ဘာမွမသိဘူးဆုိတာပဲ ငါ သိတယ္" ဆုိတဲ့စကားဟာ တကယ္ေလးနက္ တဲ့စကားျဖစ္ပါတယ္။
လူ တစ္ေယာက္ရဲ႔ အေၾကာင္းကုိ ခ်ဥ္းကပ္ေလ႔လာမယ္ဆုိရင္ သူျဖတ္သန္းတဲ့ ေခတ္ကာလ ကုိနားလည္ဖုိ႔
လုိအပ္ပါတယ္။ဆုိကေရးတီး ဟာ ဂရိႏုိင္ငံ ေအသင္ျမဳိ႔ Deme Alopece မွာ Bc 469 / 470 က ေမြးဖြားလာ
ခဲ႔သူျဖစ္ပါတယ္။အကယ္ဒမီဆုိတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ကုိ တည္ေထာင္ခဲ့ျပီး ဂရိအေတြးအေခၚေတြကုိ ပ်ံ႕ႏွ႔ံေစခဲ့သူ
ပေလတုိ ဟာ ဆုိကေရးတီးရဲ့ တပည္႔ ျဖစ္ပါတယ္။အေတြးအေခၚေလာက ကုိစုိးမုိးထားႏုိင္ခဲ႕သူ အရစၥတုိတယ္ကေတာ႔ပေလတုိရဲ့ တပည္႔ျဖစ္ပါတယ္။ဆုိကေရးတီး ၾကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ ေခတ္ကာလ ဟာ ေခတ္က်ပ္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။
ဒီမုိကေရစီ ဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ အဲဒီအခ်ိန္ကစတင္ေပါက္ဖြားခဲ့တာပါ။ျပည္သူမ်ား ကုိယ္ပုိင္ခ်ဳပ္ခြင္႔ရတယ္ဆုိတဲ့
သေဘာပါ။ ေအသင္ မွာ အဲဒီေခတ္ကတည္းက လြတ္ေတာ္သေဘာမ်ဳိးေပၚေပါက္ေနျပီ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ သူေတြ ၊အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားေတြရဲ႔ ခ်ယ္လွယ္မႈေတြေတာ႔ ရွိေနဆဲပါ။
ပညာေရးအေနနဲ႔ အဲဒီေခတ္မွာ ဆုိးဖစ္(sophic)လုိ႕ေခၚတဲ႔ ပညာရွင္ေတြဆီမွာပညာသင္ယူရပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ေအသင္ျမဳိ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလူၾကီးမ်ားနဲ႔ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀သူမ်ားရဲ႔ သားသမီးမ်ားသာ အဓိကသင္ယူခြင္႔ရပါတယ္။ပညာသင္ၾကားေရးစနစ္က လူငယ္ေတြ ကုိ အသိပညာတုိးေစတဲ့ ပညာေရးမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ကန္႕သတ္ခ်က္မ်ားနဲ့ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဆုိကေရးတီးက ျမဳိ႔ထဲမွာလွည္႔လည္ျပီး လူငယ္ေတြ ကုိ အသိပညာ ျဖန္႔ေ၀ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဆုိကေရးတီးရဲ႔ သင္ၾကားေရးစနစ္ကေတာ႔ ဒုိင္ယာလက္တစ္(dialectic)နည္းျဖစ္ပါတယ္။ သိသေလာက္ေျပာျပရရင္ ဒုိင္ယာလက္တစ္ နည္းဆုိတာက အျပန္အလွန္ေမးခြန္းထုတ္ျပီး သင္ၾကားေပးတဲ့စနစ္ျဖစ္ပါတယ္။
ဆုိကေရးတီးကုိ ေမးခြန္းတစ္ခုေမးရင္ သူကလည္းေမးခြန္းေလးေတြျပန္ေမးပါတယ္။ဒီလုိေမးရင္း၊ေျဖရင္းနဲ႔
လုိခ်င္တဲ့အေျဖ ကုိေရာက္ရွိသြားပါတယ္။ဒီနည္းက ဥာဏ္ပညာဖြံ႔ျဖဳိးျပီး၊အေတြးအေခၚ ပုိမုိျမင္႔မားလာေစပါတယ္။
တစတစထင္ရွားလာတဲ့ ဆုိကေရးတီးကုိ ေအသင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ သတိျပဳမိလာပါတယ္။သူ႕ရဲ႕ သင္ၾကားမႈေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြ အသိအျမင္ႏုိးၾကားလာမွာစုိးရိမ္တဲ့အတြက္ သူ႕ ကုိ စာမသင္ဖုိ႔တားျမစ္ပါတယ္။ေနာက္ဆုံးမွာေတာ႔
ဆုိကေရးတီးကုိ အမ်ားသေဘာတူညီခ်က္နဲ႕ သူ႕ရဲ႔ ခံယူခ်က္၊အေတြးအေခၚေတြ မွားယြင္းေၾကာင္း၀န္ခံခုိင္းပါတယ္။
ဒါမွမဟုတ္ရင္ အဆိပ္ေသာက္ေသဖုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ဆုိကေရးတီးဟာ အမွန္တရားကုိ အသက္နဲ့လဲျပီးသက္ေသျပဖုိ႔
ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။ အဆိပ္ေသာက္ခါနီးမွာ ထြက္ေျပးဖုိ႔အခြင္႔အေရးရလုိ႔ ထြက္ေျပးဖုိ႔ တပည္႔ေတြက တုိက္တြန္းပါတယ္။
ဒီအခါမွာ ဆုိကေရးတီးက "တပည္႔တုိ႔ ငါထြက္ေျပးသြားရင္ ငါ႔ အေတြးအေခၚ၊အယူအဆေတြ မွားယြင္းေၾကာင္း
၀န္ခံရာေရာက္သြားမယ္။ရာဇ၀င္မွာလည္း ဆုိကေရးတီးဟာ အမွန္တရားထက္ အသက္ကုိ ပုိ ခ်စ္တယ္လုိ႔
အမည္းစက္ထင္သြားမယ္။ေလာကမွာဘယ္သူမွ ႏွစ္ခါမေသရဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ငါ ျမင္႔ျမတ္စြာနဲ့ပဲအေသခံသြားမယ္။
ငါ႔ ကုိမတားၾကနဲ႔" လုိ႔ ဆုံးမသြားပါတယ္။ဒါေၾကာင္႔လည္း ဆုိကေရးတီးဟာ Philosophy ရဲ့ ဖခင္ၾကီးအျဖစ္
ေလးစားဂုဏ္ယူစြာ သတ္မွတ္ခံခဲ့ရတာပါ။
ဒီေနရာမွာ က်ြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တဲ့အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ရွိပါတယ္။ပထမက အမွန္တရားကုိ အသက္နဲ့လဲျပီးျမတ္ႏုိး
သြားတဲ့ ဆုိကေရးတီးရဲ႕စိတ္ဓါတ္ပါ။ၾကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္သူတုိင္းမွာ မုိးခါးေရမေသာက္တတ္တဲ့၊ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းတဲ့
ႏွလုံးသား၀ိညာဥ္ရွိတယ္ဆုိတာ သမုိင္းအဆက္ဆက္တည္တံ႔ေအာင္ သူက သက္ေသျပသြားခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခ်က္က ဒီမုိကေရစီရဲ႔ ေရွ႕ေျပးလုိ႔ ဆုိရမယ္႔ ေအသင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာလည္း အမ်ားသေဘာနဲ႔
ဆုံးျဖတ္တာပါ။ဆုိကေရးတီးကုိ အဆိပ္ေသာက္ေသဖုိ႔ ကုိလည္း အမ်ားသေဘာနဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကတာပါ။
ဒါေၾကာင္႔ အမ်ားရဲ႔ သေဘာထားနဲ႔ တုိက္ဆုိင္တုိင္းလည္း အမွန္တရားနဲ႔မနီးစပ္ဘူး ဆုိတဲ့ အသိအျမင္ကုိ
ရရွိေစပါတယ္။ေခတ္တုိင္း၊စနစ္တုိင္းမွာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္၊အားနည္းခ်က္ ကုိယ္စီ ရွိတတ္ျပီး အမွန္တရားကုိျမတ္ႏုိးတဲ႔၊အေတြးအေခၚ ျမင္႔ျမတ္ျဖဴစင္တဲ့ လူေတာ္လူေကာင္းေတြ ေပါမ်ားဖုိ႔လုိတယ္ဆုိတာ ေတြ႔ရွိရပါတယ္။
ဒါေၾကာင္႔ ျမန္မာ လူငယ္ေတြ အေနနဲ႔ အမွန္တရားကုိ ျမတ္ႏုိးတတ္ေအာင္၊ အေတြးအေခၚ ျမင္႔မားရင္႔က်က္လာ
ေအာင္ အားထုတ္ၾကဳိးပမ္းျပီး ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အနာဂါတ္မုခ္ဦးသစ္ကုိ အလွပဆုံး ေရးခ်ယ္ သီဖြဲ႔ ဖုိ႔ လုိအပ္ေၾကာင္းဆႏၵမြန္ျဖင္႔တုိက္တြန္းလုိက္ပါတယ္။
အနတၱ တရားကုိ တိတိက်က်မသိေပမယ္႔ ခရစ္ေတာ္မေပၚမီ BC-4oo ေက်ာ္မွာ ဂရိအေတြးအေခၚပညာရွင္ၾကီးဆုိကေရးတီး ေျပာဆုိခဲ့တဲ့စကားျဖစ္ပါတယ္။
"ငါ ဘာမွမသိဘူးဆုိတာပဲ ငါ သိတယ္" ဆုိတဲ့စကားဟာ တကယ္ေလးနက္ တဲ့စကားျဖစ္ပါတယ္။
လူ တစ္ေယာက္ရဲ႔ အေၾကာင္းကုိ ခ်ဥ္းကပ္ေလ႔လာမယ္ဆုိရင္ သူျဖတ္သန္းတဲ့ ေခတ္ကာလ ကုိနားလည္ဖုိ႔
လုိအပ္ပါတယ္။ဆုိကေရးတီး ဟာ ဂရိႏုိင္ငံ ေအသင္ျမဳိ႔ Deme Alopece မွာ Bc 469 / 470 က ေမြးဖြားလာ
ခဲ႔သူျဖစ္ပါတယ္။အကယ္ဒမီဆုိတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ကုိ တည္ေထာင္ခဲ့ျပီး ဂရိအေတြးအေခၚေတြကုိ ပ်ံ႕ႏွ႔ံေစခဲ့သူ
ပေလတုိ ဟာ ဆုိကေရးတီးရဲ့ တပည္႔ ျဖစ္ပါတယ္။အေတြးအေခၚေလာက ကုိစုိးမုိးထားႏုိင္ခဲ႕သူ အရစၥတုိတယ္ကေတာ႔ပေလတုိရဲ့ တပည္႔ျဖစ္ပါတယ္။ဆုိကေရးတီး ၾကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ ေခတ္ကာလ ဟာ ေခတ္က်ပ္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။
ဒီမုိကေရစီ ဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ အဲဒီအခ်ိန္ကစတင္ေပါက္ဖြားခဲ့တာပါ။ျပည္သူမ်ား ကုိယ္ပုိင္ခ်ဳပ္ခြင္႔ရတယ္ဆုိတဲ့
သေဘာပါ။ ေအသင္ မွာ အဲဒီေခတ္ကတည္းက လြတ္ေတာ္သေဘာမ်ဳိးေပၚေပါက္ေနျပီ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ သူေတြ ၊အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားေတြရဲ႔ ခ်ယ္လွယ္မႈေတြေတာ႔ ရွိေနဆဲပါ။
ပညာေရးအေနနဲ႔ အဲဒီေခတ္မွာ ဆုိးဖစ္(sophic)လုိ႕ေခၚတဲ႔ ပညာရွင္ေတြဆီမွာပညာသင္ယူရပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ေအသင္ျမဳိ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလူၾကီးမ်ားနဲ႔ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀သူမ်ားရဲ႔ သားသမီးမ်ားသာ အဓိကသင္ယူခြင္႔ရပါတယ္။ပညာသင္ၾကားေရးစနစ္က လူငယ္ေတြ ကုိ အသိပညာတုိးေစတဲ့ ပညာေရးမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ကန္႕သတ္ခ်က္မ်ားနဲ့ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဆုိကေရးတီးက ျမဳိ႔ထဲမွာလွည္႔လည္ျပီး လူငယ္ေတြ ကုိ အသိပညာ ျဖန္႔ေ၀ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဆုိကေရးတီးရဲ႔ သင္ၾကားေရးစနစ္ကေတာ႔ ဒုိင္ယာလက္တစ္(dialectic)နည္းျဖစ္ပါတယ္။ သိသေလာက္ေျပာျပရရင္ ဒုိင္ယာလက္တစ္ နည္းဆုိတာက အျပန္အလွန္ေမးခြန္းထုတ္ျပီး သင္ၾကားေပးတဲ့စနစ္ျဖစ္ပါတယ္။
ဆုိကေရးတီးကုိ ေမးခြန္းတစ္ခုေမးရင္ သူကလည္းေမးခြန္းေလးေတြျပန္ေမးပါတယ္။ဒီလုိေမးရင္း၊ေျဖရင္းနဲ႔
လုိခ်င္တဲ့အေျဖ ကုိေရာက္ရွိသြားပါတယ္။ဒီနည္းက ဥာဏ္ပညာဖြံ႔ျဖဳိးျပီး၊အေတြးအေခၚ ပုိမုိျမင္႔မားလာေစပါတယ္။
တစတစထင္ရွားလာတဲ့ ဆုိကေရးတီးကုိ ေအသင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ သတိျပဳမိလာပါတယ္။သူ႕ရဲ႕ သင္ၾကားမႈေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြ အသိအျမင္ႏုိးၾကားလာမွာစုိးရိမ္တဲ့အတြက္ သူ႕ ကုိ စာမသင္ဖုိ႔တားျမစ္ပါတယ္။ေနာက္ဆုံးမွာေတာ႔
ဆုိကေရးတီးကုိ အမ်ားသေဘာတူညီခ်က္နဲ႕ သူ႕ရဲ႔ ခံယူခ်က္၊အေတြးအေခၚေတြ မွားယြင္းေၾကာင္း၀န္ခံခုိင္းပါတယ္။
ဒါမွမဟုတ္ရင္ အဆိပ္ေသာက္ေသဖုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ဆုိကေရးတီးဟာ အမွန္တရားကုိ အသက္နဲ့လဲျပီးသက္ေသျပဖုိ႔
ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။ အဆိပ္ေသာက္ခါနီးမွာ ထြက္ေျပးဖုိ႔အခြင္႔အေရးရလုိ႔ ထြက္ေျပးဖုိ႔ တပည္႔ေတြက တုိက္တြန္းပါတယ္။
ဒီအခါမွာ ဆုိကေရးတီးက "တပည္႔တုိ႔ ငါထြက္ေျပးသြားရင္ ငါ႔ အေတြးအေခၚ၊အယူအဆေတြ မွားယြင္းေၾကာင္း
၀န္ခံရာေရာက္သြားမယ္။ရာဇ၀င္မွာလည္း ဆုိကေရးတီးဟာ အမွန္တရားထက္ အသက္ကုိ ပုိ ခ်စ္တယ္လုိ႔
အမည္းစက္ထင္သြားမယ္။ေလာကမွာဘယ္သူမွ ႏွစ္ခါမေသရဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ငါ ျမင္႔ျမတ္စြာနဲ့ပဲအေသခံသြားမယ္။
ငါ႔ ကုိမတားၾကနဲ႔" လုိ႔ ဆုံးမသြားပါတယ္။ဒါေၾကာင္႔လည္း ဆုိကေရးတီးဟာ Philosophy ရဲ့ ဖခင္ၾကီးအျဖစ္
ေလးစားဂုဏ္ယူစြာ သတ္မွတ္ခံခဲ့ရတာပါ။
ဒီေနရာမွာ က်ြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တဲ့အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ရွိပါတယ္။ပထမက အမွန္တရားကုိ အသက္နဲ့လဲျပီးျမတ္ႏုိး
သြားတဲ့ ဆုိကေရးတီးရဲ႕စိတ္ဓါတ္ပါ။ၾကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္သူတုိင္းမွာ မုိးခါးေရမေသာက္တတ္တဲ့၊ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းတဲ့
ႏွလုံးသား၀ိညာဥ္ရွိတယ္ဆုိတာ သမုိင္းအဆက္ဆက္တည္တံ႔ေအာင္ သူက သက္ေသျပသြားခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခ်က္က ဒီမုိကေရစီရဲ႔ ေရွ႕ေျပးလုိ႔ ဆုိရမယ္႔ ေအသင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာလည္း အမ်ားသေဘာနဲ႔
ဆုံးျဖတ္တာပါ။ဆုိကေရးတီးကုိ အဆိပ္ေသာက္ေသဖုိ႔ ကုိလည္း အမ်ားသေဘာနဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကတာပါ။
ဒါေၾကာင္႔ အမ်ားရဲ႔ သေဘာထားနဲ႔ တုိက္ဆုိင္တုိင္းလည္း အမွန္တရားနဲ႔မနီးစပ္ဘူး ဆုိတဲ့ အသိအျမင္ကုိ
ရရွိေစပါတယ္။ေခတ္တုိင္း၊စနစ္တုိင္းမွာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္၊အားနည္းခ်က္ ကုိယ္စီ ရွိတတ္ျပီး အမွန္တရားကုိျမတ္ႏုိးတဲ႔၊အေတြးအေခၚ ျမင္႔ျမတ္ျဖဴစင္တဲ့ လူေတာ္လူေကာင္းေတြ ေပါမ်ားဖုိ႔လုိတယ္ဆုိတာ ေတြ႔ရွိရပါတယ္။
ဒါေၾကာင္႔ ျမန္မာ လူငယ္ေတြ အေနနဲ႔ အမွန္တရားကုိ ျမတ္ႏုိးတတ္ေအာင္၊ အေတြးအေခၚ ျမင္႔မားရင္႔က်က္လာ
ေအာင္ အားထုတ္ၾကဳိးပမ္းျပီး ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အနာဂါတ္မုခ္ဦးသစ္ကုိ အလွပဆုံး ေရးခ်ယ္ သီဖြဲ႔ ဖုိ႔ လုိအပ္ေၾကာင္းဆႏၵမြန္ျဖင္႔တုိက္တြန္းလုိက္ပါတယ္။
Subscribe to:
Posts (Atom)