"I know that I know nothing"
အနတၱ တရားကုိ တိတိက်က်မသိေပမယ္႔ ခရစ္ေတာ္မေပၚမီ BC-4oo ေက်ာ္မွာ ဂရိအေတြးအေခၚပညာရွင္ၾကီးဆုိကေရးတီး ေျပာဆုိခဲ့တဲ့စကားျဖစ္ပါတယ္။
"ငါ ဘာမွမသိဘူးဆုိတာပဲ ငါ သိတယ္" ဆုိတဲ့စကားဟာ တကယ္ေလးနက္ တဲ့စကားျဖစ္ပါတယ္။
လူ တစ္ေယာက္ရဲ႔ အေၾကာင္းကုိ ခ်ဥ္းကပ္ေလ႔လာမယ္ဆုိရင္ သူျဖတ္သန္းတဲ့ ေခတ္ကာလ ကုိနားလည္ဖုိ႔
လုိအပ္ပါတယ္။ဆုိကေရးတီး ဟာ ဂရိႏုိင္ငံ ေအသင္ျမဳိ႔ Deme Alopece မွာ Bc 469 / 470 က ေမြးဖြားလာ
ခဲ႔သူျဖစ္ပါတယ္။အကယ္ဒမီဆုိတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ကုိ တည္ေထာင္ခဲ့ျပီး ဂရိအေတြးအေခၚေတြကုိ ပ်ံ႕ႏွ႔ံေစခဲ့သူ
ပေလတုိ ဟာ ဆုိကေရးတီးရဲ့ တပည္႔ ျဖစ္ပါတယ္။အေတြးအေခၚေလာက ကုိစုိးမုိးထားႏုိင္ခဲ႕သူ အရစၥတုိတယ္ကေတာ႔ပေလတုိရဲ့ တပည္႔ျဖစ္ပါတယ္။ဆုိကေရးတီး ၾကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ ေခတ္ကာလ ဟာ ေခတ္က်ပ္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။
ဒီမုိကေရစီ ဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ အဲဒီအခ်ိန္ကစတင္ေပါက္ဖြားခဲ့တာပါ။ျပည္သူမ်ား ကုိယ္ပုိင္ခ်ဳပ္ခြင္႔ရတယ္ဆုိတဲ့
သေဘာပါ။ ေအသင္ မွာ အဲဒီေခတ္ကတည္းက လြတ္ေတာ္သေဘာမ်ဳိးေပၚေပါက္ေနျပီ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ သူေတြ ၊အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားေတြရဲ႔ ခ်ယ္လွယ္မႈေတြေတာ႔ ရွိေနဆဲပါ။
ပညာေရးအေနနဲ႔ အဲဒီေခတ္မွာ ဆုိးဖစ္(sophic)လုိ႕ေခၚတဲ႔ ပညာရွင္ေတြဆီမွာပညာသင္ယူရပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ေအသင္ျမဳိ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလူၾကီးမ်ားနဲ႔ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀သူမ်ားရဲ႔ သားသမီးမ်ားသာ အဓိကသင္ယူခြင္႔ရပါတယ္။ပညာသင္ၾကားေရးစနစ္က လူငယ္ေတြ ကုိ အသိပညာတုိးေစတဲ့ ပညာေရးမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ကန္႕သတ္ခ်က္မ်ားနဲ့ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဆုိကေရးတီးက ျမဳိ႔ထဲမွာလွည္႔လည္ျပီး လူငယ္ေတြ ကုိ အသိပညာ ျဖန္႔ေ၀ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဆုိကေရးတီးရဲ႔ သင္ၾကားေရးစနစ္ကေတာ႔ ဒုိင္ယာလက္တစ္(dialectic)နည္းျဖစ္ပါတယ္။ သိသေလာက္ေျပာျပရရင္ ဒုိင္ယာလက္တစ္ နည္းဆုိတာက အျပန္အလွန္ေမးခြန္းထုတ္ျပီး သင္ၾကားေပးတဲ့စနစ္ျဖစ္ပါတယ္။
ဆုိကေရးတီးကုိ ေမးခြန္းတစ္ခုေမးရင္ သူကလည္းေမးခြန္းေလးေတြျပန္ေမးပါတယ္။ဒီလုိေမးရင္း၊ေျဖရင္းနဲ႔
လုိခ်င္တဲ့အေျဖ ကုိေရာက္ရွိသြားပါတယ္။ဒီနည္းက ဥာဏ္ပညာဖြံ႔ျဖဳိးျပီး၊အေတြးအေခၚ ပုိမုိျမင္႔မားလာေစပါတယ္။
တစတစထင္ရွားလာတဲ့ ဆုိကေရးတီးကုိ ေအသင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ သတိျပဳမိလာပါတယ္။သူ႕ရဲ႕ သင္ၾကားမႈေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြ အသိအျမင္ႏုိးၾကားလာမွာစုိးရိမ္တဲ့အတြက္ သူ႕ ကုိ စာမသင္ဖုိ႔တားျမစ္ပါတယ္။ေနာက္ဆုံးမွာေတာ႔
ဆုိကေရးတီးကုိ အမ်ားသေဘာတူညီခ်က္နဲ႕ သူ႕ရဲ႔ ခံယူခ်က္၊အေတြးအေခၚေတြ မွားယြင္းေၾကာင္း၀န္ခံခုိင္းပါတယ္။
ဒါမွမဟုတ္ရင္ အဆိပ္ေသာက္ေသဖုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ဆုိကေရးတီးဟာ အမွန္တရားကုိ အသက္နဲ့လဲျပီးသက္ေသျပဖုိ႔
ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။ အဆိပ္ေသာက္ခါနီးမွာ ထြက္ေျပးဖုိ႔အခြင္႔အေရးရလုိ႔ ထြက္ေျပးဖုိ႔ တပည္႔ေတြက တုိက္တြန္းပါတယ္။
ဒီအခါမွာ ဆုိကေရးတီးက "တပည္႔တုိ႔ ငါထြက္ေျပးသြားရင္ ငါ႔ အေတြးအေခၚ၊အယူအဆေတြ မွားယြင္းေၾကာင္း
၀န္ခံရာေရာက္သြားမယ္။ရာဇ၀င္မွာလည္း ဆုိကေရးတီးဟာ အမွန္တရားထက္ အသက္ကုိ ပုိ ခ်စ္တယ္လုိ႔
အမည္းစက္ထင္သြားမယ္။ေလာကမွာဘယ္သူမွ ႏွစ္ခါမေသရဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ငါ ျမင္႔ျမတ္စြာနဲ့ပဲအေသခံသြားမယ္။
ငါ႔ ကုိမတားၾကနဲ႔" လုိ႔ ဆုံးမသြားပါတယ္။ဒါေၾကာင္႔လည္း ဆုိကေရးတီးဟာ Philosophy ရဲ့ ဖခင္ၾကီးအျဖစ္
ေလးစားဂုဏ္ယူစြာ သတ္မွတ္ခံခဲ့ရတာပါ။
ဒီေနရာမွာ က်ြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တဲ့အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ရွိပါတယ္။ပထမက အမွန္တရားကုိ အသက္နဲ့လဲျပီးျမတ္ႏုိး
သြားတဲ့ ဆုိကေရးတီးရဲ႕စိတ္ဓါတ္ပါ။ၾကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္သူတုိင္းမွာ မုိးခါးေရမေသာက္တတ္တဲ့၊ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းတဲ့
ႏွလုံးသား၀ိညာဥ္ရွိတယ္ဆုိတာ သမုိင္းအဆက္ဆက္တည္တံ႔ေအာင္ သူက သက္ေသျပသြားခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခ်က္က ဒီမုိကေရစီရဲ႔ ေရွ႕ေျပးလုိ႔ ဆုိရမယ္႔ ေအသင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာလည္း အမ်ားသေဘာနဲ႔
ဆုံးျဖတ္တာပါ။ဆုိကေရးတီးကုိ အဆိပ္ေသာက္ေသဖုိ႔ ကုိလည္း အမ်ားသေဘာနဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကတာပါ။
ဒါေၾကာင္႔ အမ်ားရဲ႔ သေဘာထားနဲ႔ တုိက္ဆုိင္တုိင္းလည္း အမွန္တရားနဲ႔မနီးစပ္ဘူး ဆုိတဲ့ အသိအျမင္ကုိ
ရရွိေစပါတယ္။ေခတ္တုိင္း၊စနစ္တုိင္းမွာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္၊အားနည္းခ်က္ ကုိယ္စီ ရွိတတ္ျပီး အမွန္တရားကုိျမတ္ႏုိးတဲ႔၊အေတြးအေခၚ ျမင္႔ျမတ္ျဖဴစင္တဲ့ လူေတာ္လူေကာင္းေတြ ေပါမ်ားဖုိ႔လုိတယ္ဆုိတာ ေတြ႔ရွိရပါတယ္။
ဒါေၾကာင္႔ ျမန္မာ လူငယ္ေတြ အေနနဲ႔ အမွန္တရားကုိ ျမတ္ႏုိးတတ္ေအာင္၊ အေတြးအေခၚ ျမင္႔မားရင္႔က်က္လာ
ေအာင္ အားထုတ္ၾကဳိးပမ္းျပီး ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အနာဂါတ္မုခ္ဦးသစ္ကုိ အလွပဆုံး ေရးခ်ယ္ သီဖြဲ႔ ဖုိ႔ လုိအပ္ေၾကာင္းဆႏၵမြန္ျဖင္႔တုိက္တြန္းလုိက္ပါတယ္။
Sunday, October 23, 2011
လိင္ဆြဲအားနဲ႔ မိန္းမဟာ တစ္ေယာက္တည္းမေနရစ္ခဲ႔ဘူး ဒီေကာ္ရစ္တာေပၚမွာ
ဒီကိစၥကို ငရဲမွန္းနိဗၺာန္မွန္းေသခ်ာသိေအာ
ေနာက္ဆံုး ဘာသာစကားယဥ္ေက်းမွုနဲ႔ခိုင္းႏြာ
ေျခလက္ေခါင္း ဘာနဲ႔အသက္ရွဴၾကေတာ႔တာပဲ ရိုးသားၾကည္႔တိုင္း အျဖဟာအရင္ကတည္းက
အသက္မရွိတဲ႔ ၾကိဳးတစ္စလို ေပ်ာ႔ေခြေနတာပဲမဟုတ္လား
အသက္မရွိတဲ႔ ၾကိဳးတစ္စလို ေပ်ာ႔ေခြေနတာပဲမဟုတ္လား
ခင္ဗ်ားတို ့နဲ ့က်ဳပ္တို ့ရဲ ့ နယ္စပ္မ်ဥ္းတစ္ေလွ်ာက္ အဲဒီဟာေတြနဲ ့ေပါက္ႀကမယ္အန္ အိုင္ ဂ်ီ (31) ကိုခိုးယူခဲ့
ဒီက်င္းထဲမွာလည္း ဒီမိုင္းပဲ ဟိုက်င္းထဲမွာလည္း ဒီမိုင္းပဲ ေငြ ့ရည္ဖြဲ ့ႀက..ျပာမွုန္မ်ားနဲ ့
ဒီက်င္းထဲမွာလည္း ဒီမိုင္းပဲ ဟိုက်င္းထဲမွာလည္း ဒီမိုင္းပဲ ေငြ ့ရည္ဖြဲ ့ႀက..ျပာမွုန္မ်ားနဲ ့
အေမြဆိုတာ သားရဲတစ္ေကာင္ရဲ ့ ဆယ္ေပေလာက္က်ယ္တဲ့ ပါးစပ္္ႀကီးထဲမွာေခြေနတဲ ့
ပါလက္စတိုင္း အစၥေရး မ်ဥ္းရိုင္းေတြပဲ မုဆိုးနားနီးတဲ့ တံငါက ေရျမုပ္ေက်ာ့ကြင္းတစ္ခု တည္ထြင္ေနျပီး
ပါလက္စတိုင္း အစၥေရး မ်ဥ္းရိုင္းေတြပဲ မုဆိုးနားနီးတဲ့ တံငါက ေရျမုပ္ေက်ာ့ကြင္းတစ္ခု တည္ထြင္ေနျပီး
တံငါနားနီးတဲ့ မုဆိုးက ခါခ်ဥ္ဥေတြကို အမဲလိုက္ခ်င္ေနတယ္
ေအာ္ပါရာ(opera) တစ္ပုဒ္စာ ရိုင္းစိုင္းႀကမယ္....လာ....အေ
အနာျဖစ္တိုင္း လိုက္ရင္းႀကမယ္ ေရဒီယို သတၱိႀကြေစတဲ့ အ၀ါေရာင္ အိုင္ဆိုတုပ္
ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့ ျငီးေငြ ့ မွုက ရိုးအီလာတယ္ က်ိန္စာသင့္ေနတဲ့ ေျမဖုတ္ဘီလူးက
အနာျဖစ္တိုင္း လိုက္ရင္းႀကမယ္ ေရဒီယို သတၱိႀကြေစတဲ့ အ၀ါေရာင္ အိုင္ဆိုတုပ္
ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့ ျငီးေငြ ့ မွုက ရိုးအီလာတယ္ က်ိန္စာသင့္ေနတဲ့ ေျမဖုတ္ဘီလူးက
PERFORMANCE တစ္ေသာင္း ဇလီဖားတုန္းေတြေအာက္မွာ ရန္သူငါးေသာင္းပုန္းေနတယ္
သြက္သြက္ခါေအာင္ ရူးေနတဲ့ ရြာေဟာင္းက..ကေ၀ အဆိုပါအေၾကာင္းအရာကိုအဆိုျပဳ ေဆာရီး....
အတည္ျပဳေျပာဆိုဖို႔အတြက္ သတ္မွတ္ရက္ဟာမလံုေလာက္ေတာ႔ဘူး
သြက္သြက္ခါေအာင္ ရူးေနတဲ့ ရြာေဟာင္းက..ကေ၀ အဆိုပါအေၾကာင္းအရာကိုအဆိုျပဳ ေဆာရီး....
အတည္ျပဳေျပာဆိုဖို႔အတြက္ သတ္မွတ္ရက္ဟာမလံုေလာက္ေတာ႔ဘူး
သင္႔ေတာ္တဲ႔ေနရာမွာ သင္႔ေတာ္သလိုပုန္းလွ်ိဳးေခ်ာင္း
မလိုအပ္ေတာ႔ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ၎မိန္းမကိုအေရခြံဆုပ္ အျပီးအပိုင္ေျပာင္းလဲ
တပ္ဆင္ရေတာ႔တယ္မဟုတ္ဘူး နက္နဲသိမ္ေမြ႕တဲ႔အေျခအေနေရာက္
ငါတို႔အားလံုး ဒီေနရာကို ဒီေနရာကေန စြန္႔ခြာၾကမယ္ ေနာက္ ႏွစ္အနည္းငယ္
1964 ခုႏွစ္မွာ ေပၚလာတဲ့ The Jackson 5 ဟာ နာမည္ႀကီး ခါးပိုက္ႏိွုက္ေတြပဲ
ရွင္းရွင္းေလးေျပာရရင္ An Eye For An Eye ဟာ Intifada ရဲ ့အစဓာတုရုပ္ရွင္
ဂ်စ္ပစီေသြးေႏွာ ဘုရားကြ်န္ ေရွာင္လင္မင္းသား သိုးထိန္းသူေတာ္ ရရာ လက္နက္နဲ ့ေဆာ္ႀကတယ္
ဒီလိုနဲ ့ပဲ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံ တစ္ခ်ိဳ ့က အုတ္တံတိုင္းေတြကို အရင္ထက္ျမင့္ျမင့္ ကာႀကတယ္
အျမဲတမ္းျပံဳးဖို႔ဆိုတာ ျဖစ္မွမျဖစ္ႏိုင္ပဲ ကားၾကီးစီးျပီး ဟိုးအေ၀းၾကီးပဲ ပင္ပန္းလိုက္တာ
empiresandallies ရန္သူရယ္ သတ္မွတ္နယ္ေျမအပိုင္းအျခားရယ္
မလိုအပ္ေတာ႔ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ၎မိန္းမကိုအေရခြံဆုပ္ အျပီးအပိုင္ေျပာင္းလဲ
တပ္ဆင္ရေတာ႔တယ္မဟုတ္ဘူး နက္နဲသိမ္ေမြ႕တဲ႔အေျခအေနေရာက္
ငါတို႔အားလံုး ဒီေနရာကို ဒီေနရာကေန စြန္႔ခြာၾကမယ္ ေနာက္ ႏွစ္အနည္းငယ္
1964 ခုႏွစ္မွာ ေပၚလာတဲ့ The Jackson 5 ဟာ နာမည္ႀကီး ခါးပိုက္ႏိွုက္ေတြပဲ
ရွင္းရွင္းေလးေျပာရရင္ An Eye For An Eye ဟာ Intifada ရဲ ့အစဓာတုရုပ္ရွင္
ဂ်စ္ပစီေသြးေႏွာ ဘုရားကြ်န္ ေရွာင္လင္မင္းသား သိုးထိန္းသူေတာ္ ရရာ လက္နက္နဲ ့ေဆာ္ႀကတယ္
ဒီလိုနဲ ့ပဲ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံ တစ္ခ်ိဳ ့က အုတ္တံတိုင္းေတြကို အရင္ထက္ျမင့္ျမင့္ ကာႀကတယ္
အျမဲတမ္းျပံဳးဖို႔ဆိုတာ ျဖစ္မွမျဖစ္ႏိုင္ပဲ ကားၾကီးစီးျပီး ဟိုးအေ၀းၾကီးပဲ ပင္ပန္းလိုက္တာ
empiresandallies ရန္သူရယ္ သတ္မွတ္နယ္ေျမအပိုင္းအျခားရယ္
ဘယ္သူ႔ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူအေပၚကို ၾသဇာအာဏာသက္ေရာက္မွု
မရွိေတာ႔ဘူး ေခတ္လြန္ အေျခခံေဝါဟာရမွာ အသံဟာ ျပားျပထားတယ္
ေျပာင္ျပထားတယ္ ခပ္ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အားလံုးေျပာင္သလင္းခါေနတယ္ ဒီစစ္ေျမျပင္မွာ
အခ်ိန္ေစ႔လို႔ေနရာက မေရြ႕သူေတြကိုပဲျပဳတ္ေစ႔ေတြနဲ႔
တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲလာျပီး ထိုအခါ ဝတ္ရံုဖားလ်ားခ်ထား၍ ၀တ္ပံုစားပံု
မရွိေတာ႔ဘူး ေခတ္လြန္ အေျခခံေဝါဟာရမွာ အသံဟာ ျပားျပထားတယ္
ေျပာင္ျပထားတယ္ ခပ္ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အားလံုးေျပာင္သလင္းခါေနတယ္ ဒီစစ္ေျမျပင္မွာ
အခ်ိန္ေစ႔လို႔ေနရာက မေရြ႕သူေတြကိုပဲျပဳတ္ေစ႔ေတြနဲ႔
တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲလာျပီး ထိုအခါ ဝတ္ရံုဖားလ်ားခ်ထား၍ ၀တ္ပံုစားပံု
ရိုင္းစိုင္းေသာယဥ္ေက်းမွုမ်ား ေခတ္စားလာ စိတ္ကိုခ်ဴပ္တီးထားသလိုလို
တခါတရံ လက္လြတ္စပယ္ေသာက္လက္စေဆးလိပ္ျပာ
လႊင္႔ထုတ္ပစ္လိုက္သလိုလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ယဥ္ယဥ္ေက်းေ
ရိုက္ပုတ္ေမာင္းထုတ္ၾကတယ္ အရင္ဦးဆံုး အုတ္ေတြေရာ /သဲေတြေရာ / ေက်ာက္ေတြေရာ / တေစၧေတြေရာ
မိန္းမပ်က္ေတြေရာ /က်ီးေတြေရာ /ဘုတ္ေတြေရာ /ခါေတြေရာ ေကာင္းေမြေတြေရာ /ဆိုးေမြေတြေရာ
တခါတရံ လက္လြတ္စပယ္ေသာက္လက္စေဆးလိပ္ျပာ
လႊင္႔ထုတ္ပစ္လိုက္သလိုလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ယဥ္ယဥ္ေက်းေ
ရိုက္ပုတ္ေမာင္းထုတ္ၾကတယ္ အရင္ဦးဆံုး အုတ္ေတြေရာ /သဲေတြေရာ / ေက်ာက္ေတြေရာ / တေစၧေတြေရာ
မိန္းမပ်က္ေတြေရာ /က်ီးေတြေရာ /ဘုတ္ေတြေရာ /ခါေတြေရာ ေကာင္းေမြေတြေရာ /ဆိုးေမြေတြေရာ
သာယာလွပတဲ့ အပုပ္ခ်ိန္ ႏြားရိုင္းသြင္းခ်ိန္ေတြေရာ/အကု
သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ဟာ အသားျဖဴလာတာကလြဲရင္ စိတ္ဓါတ္ေတြ
မရင္႔က်က္လာေသးဘူး ျခြင္းခ်က္မရွိ လက္လွမ္းမွီသမွ် ေကာ္ေကာ္ထိုးမယ္ဆို
ကိုပိုက္ေျပာသလို အားလံုးဟာဖ်ာသည္မေတြပဲ ဒီေနရာမွာသတိထားရမယ္႔အခ်က္ေတြ
တစ္ခုမွ မရွိဘူးဆိုရင္ေတာင္ တစ္ခုေတာ႔ရွိေအာင္လုပ္ခဲ႔ရတယ္ဒါ
ျပီးေတာ႔ ေသသြားတာပဲ
သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ဟာ အသားျဖဴလာတာကလြဲရင္ စိတ္ဓါတ္ေတြ
မရင္႔က်က္လာေသးဘူး ျခြင္းခ်က္မရွိ လက္လွမ္းမွီသမွ် ေကာ္ေကာ္ထိုးမယ္ဆို
ကိုပိုက္ေျပာသလို အားလံုးဟာဖ်ာသည္မေတြပဲ ဒီေနရာမွာသတိထားရမယ္႔အခ်က္ေတြ
တစ္ခုမွ မရွိဘူးဆိုရင္ေတာင္ တစ္ခုေတာ႔ရွိေအာင္လုပ္ခဲ႔ရတယ္ဒါ
ျပီးေတာ႔ ေသသြားတာပဲ
Wednesday, October 19, 2011
ေဝသံသရာမင္းၾကီး
လႉမယ္ဆိုရင္ အရင္ဆံုးကိုယ္မွာ ကိုယ့္မိသားစုအတြက္ အသက္ရွင္နိုင္ေလာက္ေအာင္ စားစရာရွိရဲ႕လားဆိုတာ သိရမယ္။ အမဖခင္ဆိုရင္ မရွိလည္း သူမ်ားဆီက ေငြေခ်းျပီး လႉတယ္။ ရွိရင္လည္း ရွိသမွ်ကို ထုတ္ျပီး အကုန္ သူမ်ားေပးျဖစ္တယ္။ ကိုယ္မရွိတာကို ေခ်းလႉတာေတာ့ မေကာင္းဘူး။ မိမိသားသမီး အငတ္ထားျပီး လႉတာလည္း မေကာင္းဘူးလို႕ထင္တယ္။
( ထိုသို႔ေျပာေနစဥ္ မိမိငယ္စဥ္အခါက၊ ၂၀၀၇ခုႏွစ္က ဆံုးသြားေသာ မိခင္ၾကီးမွာ၊ ဖခင္ၾကီးလက္ဖြာ အမ်ားအတြက္ ေစတနာ သဒါတရားၾကီးမားလြန္းေတာ့၊ မိသားစု မငတ္ရန္အတြက္၊ မိမိေမြးရင္းေဒသမွ ငါးပိငါးေျခာက္မ်ားကို လစာရသည့္ေန႔မ်ားတြင္ မွာဝယ္ယူျပီး၊ ေျခာက္လ တႏွစ္စာေလွာင္ထားသည့္ အခါ၊ ဖခင္ၾကီးက သူခ်စ္တဲ့ သနားတဲ့ ဆင္းရဲေသာရဲေဘာ္မ်ားကို အကုန္နီးပါးျဖန္႕ေဝေပးခဲ့သည္ကို သတိရမိပါသည္။ ေဝသံသရာမင္းၾကီးအေၾကာင္းကို ၃ႏွစ္အရြယ္ကထဲက အျမဲနားေထာင္ သေဘာက်သျဖင့္ ဖခင္ ရက္ေရာမႈကို မ်ားစြာ သေဘာက် ပီတီျဖာခဲ့သည္ကို သတိရမိပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း မိမိကို တျခားသူကို ကၽြန္အျဖစ္အလႉေပးမည္ကို တိတ္တိတ္ကေလး ေၾကာက္မိခဲ့ပါတယ္။)
လူငယ္ေလးက ဟုတ္တယ္အမ။ ကိုယ္မွာမရွိဘဲ ေခ်းလႉတာေတာ့ မေကာင္းဘူး။
ထိုအခါက်မက ဆက္၍၊ ကဲ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြအေၾကာင္း ေျပာရမယ္ဆိုလည္း... ဒီလူေတြဟာ ငယ္စဥ္ကစျပီး ၾကိဳးစားအလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့သူေတြ ျဖစ္ရင္ သူတို႔စည္းစိမ္ဟာ သူတို႕က်ိဳးစားအလုပ္လုပ္လို႔ ရရွိခဲ့တာျဖစ္တယ္။ သူတို႔မွာ ကိုယ္စိုက္ထားလို႔ သီးလာတဲ့ သီးႏွံေတြကို ခံစားခြင့္ရွိတယ္။ ကိုယ္ကသြားျပီး ခင္ဗ်ားတို႔ရွိတာ လႉပါဗ်ာ ေဝငွပါလို႕ ေတာင္းနိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ အတင္း မေပးမေနရ ေအးဓျမ မတိုက္သင့္ဘူးလို႕ထင္တယ္။ မလႉတာကို မေဝဖန္သင့္ဘူးလို႔ ထင္တယ္။ သူလႉတာ မလႉတာဟာ သူ႔ကိစၥဘဲ။ သူ႔မွရွိတဲ့ ေရၽြးခ်ယ္ခြင့္တခုဘဲ။ မလႉဘဲေနတာဟာ သူ႔မွာရွိတဲ့ သူ႔အခြင့္အေရး တစ္ခုကို သူအသံုးခ်တာဘဲ။
ဒါေပမဲ့ သူတို႔ လႉသင့္တာေပါ့ အမရယ္လို႔ လူငယ္ေလးက ေျပာပါတယ္။
ျပီးက်မက တခ်ိဳ႕လူေတြ အိမ္ေကာင္းေကာင္းမွာေနေနတာ ကားေကာင္းေကာင္းစီးေနတာ ျမင္ရေပမဲ့ ဒါေတြ အေၾကြးနဲ႔ဝယ္ထားတာ ျဖစ္ျခင္လည္း ျဖစ္မယ္။ ကားရွိတာနဲ႕ ကားအတြက္ ကုန္က်စာရိတ္မ်ားမယ္။ အိမ္ၾကီးေနလို႔ အိမ္မြမ္းမံျပင္ဆင္ေရးစာရိတ္ၾကီးတယ္။ သားသမီးေတြကို ေစ်းၾကီးတဲ့ ပုဂၢလိကေက်ာင္းေတြမွာ ကိုယ္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ မိမိအသိုင္းအဝိုင္းထဲက အသိမိတ္ေဆြ သားသမီးေတြလို လူတန္းေစ့ထားရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သူတို႔မွာလည္း ကုန္က်စာရိတ္ရွိမွာဘဲ။ ကိုယ္အသိုင္းအဝိုင္းမွာ ဝင္ဆန္႕ဖို႔အတြက္ စရိတ္စကကလည္းၾကီးမယ္။ က်ားၾကီး ေျခရာၾကီးေပါ့။ ဒီေတာ့ သူတို႔မွာ ေငြပိုေငြလွ်ံရွိျခင္မွလည္း ရွိမယ္။ ကိုယ္ဆင္းရဲေနတာနဲ႕ ဒီလူေတြကို ကၽြန္ေတာ့ကို ကၽြန္မကိုယ္လည္း ခင္ဗ်ားတို႕မွာ ရွိတာေတြ ေဝမွ်ပါ၊ ခင္ဗ်ားတို႕ အခုလို တင့္တင့္တယ္ မေနပါနဲ႔။ ဆင္းရဲသားလိုေနၾကပါလို႔ ေျပာသင့္ပါသလား လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ထိုအခါလူငယ္ ဟုတ္ပါတယ္ အမ။ ဒါေပမဲ့လည္း လႉသင့္တာေပါ့ ဗ်ာဟုဆက္ေျပာျပန္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ရထားေရာက္လာလို႔ စကားျပတ္ခဲ့တယ္။
က်မေနရာ မိုးပ်ံတိုက္ၾကီးကို ၁၉၉၃ ခုနွစမွာ စေနပါတယ္။ အေပၚဆံုးထပ္မွာရွိတဲ့ အဖြားၾကီးတစ္ေယာက္က လာမိတ္ဆက္ပါတယ္။ မၾကာပါဘူး တျခားအဖြားၾကီး အဖိုးၾကီးေတြ က်မဆီခ်ဥ္းကပ္ျပီး အဖြားၾကီး အေၾကာင္း အပုတ္ခ်ၾကေတာ့တယ္။ အဖြားၾကီးက သန္းၾကြယ္သူေဌးျဖစ္တယ္။ သူမ်ားေတြဆီက အိမ္ေတြ ေစ်းေပါေပါနဲ႕ ဝယ္ခြင့္မရွိဘဲ အပိုင္သိမ္း ဝယ္ယူထားတယ္။ျပီး အခန္းေတြကို အခန္းခၾကီးၾကီးနဲ႕ ဂ်ပန္ေတြကို ငွားစားတယ္။ ကပ္ေစးနဲတဲ့ ေကာက္က်စ္တဲ့ ဂ်ဴးမၾကီးျဖစ္တယ္ ဆိုျပီး လူမ်ိဳးဘာသာပါ ထိခိုက္ေျပာၾကတယ္။ ၂၀၀၅ခုနွစ္က သက္ၾကီးနာျဖင့္ ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ ဆင္းရဲတဲ့ ပင္စင္စား အိုင္ရစ္ရွ္ အဖိုးၾကီးတေယာက္ဆို အဖြားၾကီးကို လုပ္ၾကံဖို႕ ေငြရဖို႕အတြက္ ထီအျမဲထိုးတယ္လို႕ က်မကိုေျပာဘူးတယ္။ က်မသူ႕ကို ဒီလိုမေျပာဖို႔ မေနာက္ေျပာင္ဖို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။
မိမိ စာဖတ္သူေတြ ရင့္က်က္လာျပီး မၾကိဳက္ၾကေတာ့လို႕၊ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စာအုပ္တစ္အုပ္မွ် မထုတ္နိုင္ေတာ့တဲ့ အစိုးရဆီက ေတာင္းစားေနရတဲ့ စာေရးဆရာမေဟာင္းတစ္ေယာက္ကလည္း ဒီအဖြားၾကီးၾကြယ္ဝခ်မ္းသာမႈေၾကာင့္ စိတၱဇဝင္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေန႕စဥ္အမွ် ဓါတ္ေလွခါးထဲ ေတြ႕သမွ်လူကို အဖြားၾကီး မေကာင္းေၾကာင္းေျပာတယ္။ အိမ္ရွင္ကုမၸဏီက ဝန္ထမ္းေတြကို သြားျပီး အဖြားၾကီး အိမ္ငွားေတြ ဘာလုပ္တယ္။ ညာလုပ္တယ္။ အဖြားၾကီးက ဘာလုပ္တယ္။ ညာလုပ္တယ္ ေန႕စဥ္တိုင္တယ္။ ဝန္ထမ္း ထဲက တခ်ိဳ႕ကလည္း ဒီမိန္းမနဲ႕ေပါင္းျပီး အဖြားၾကီးကို အလြန္ဒုကၡေပးတာလည္း ေတြ႕ခဲ့ရဘူးတယ္။
ဒီစာေရးဆရာမၾကီးကလည္း အစိုးရက်မ္းမာေရးဌာန ဝန္ေဆာင္မႈေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳး တရားစြဲ ေဘာ္ခ်က္ခဲ့သူျဖစ္တယ္။ ဘယ္သူ႕ဆီက ဘာကို အလကားရမလည္း။ ဘယ္သူကို အေခ်ာင္အသံုးခ်ရမလည္းဆိုျပီး အျမဲခ်ဥ္းကပ္ အသံုးခ်သူတစ္ဦးဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ်သူနားမကပ္ၾကဘူး။ အစိုးရေထာက္ပံေၾကးကို ၁၉၇၀ နွစ္ေတြထဲက မစြမ္းမသန္ပါဆိုျပီး ေတာင္းစားခဲ့သူျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အျဖဴမဟုတ္သူေတြ ေတာင္းစားေနရင္ အလုပ္ခုိုးလုပ္မလုပ္ကို အစိုးရဌာနေတြအတြက္ အခမဲ့ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း စံုေထာက္လုပ္ေပးခဲ့သူျဖစ္တယ္။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အလုပ္မလုပ္ဘဲ အလုပ္မလုပ္သူေတြကို ပက္ပက္စက္စက္ေျပာတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာ ပရင္တာေတြကို အခမဲ့ေပးတဲ့ ဌာနေတြဆီက တလံုးျပီး တလံုးေတာင္းတယ္။ ျပီးလူတကာဆီက အခမဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈကို ရယူတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဒီဌာနေတြ အားလံုး သူ႔အနားက ခြာသြားၾကတယ္။ ရတဲ့ကြန္ျပဴတာမွာလည္း စာေရးသားမႈအတြက္ သူ႔မွာ အခ်ိန္မရွိေတာ့။ သူမ်ားဆီက ေတာင္းစားဖို႔ ေရးတာ။ အိမ္နီးျခင္းေတြအေၾကာင္း မဟုတ္က ေရးျပီး မ်က္ႏွာလုပ္ျပီး တိုင္ၾကားတာေတြဘဲ ေန႔စဥ္ေရးဘို႔ျဖစ္တာကို ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ကိုယ္ကို သူက ဒီစာေတြ ျပလိုက္ေသးတယ္။ ေသေဖာ္ေသဖက္ညွိျခင္ေသးတယ္။ ကိုယ္ကလည္း အသံုးခ်ခံလုိက္ရတယ္ေလ။ ကြန္ျပဴတာပ်က္လို႔၊ ပရင္တာပ်က္လို႔နဲ႕ အဖြားၾကီးျဖစ္လို႔ အခမဲ့ကူေပးပါဆိုတာ ခဏခဏဘဲ။ အခုေတာ့ သူမျမင္ခင္ ေဝးရာ အျမန္ေျပးေရွာင္ေနျပီ။
လင္ေကာင္မေပၚဘဲ ကေလးေတြေမြးထားတဲ့ လူတကာက ပေထြးအျဖစ္ တလွည့္စီ အတူလာေနေပးတဲ့ အစိုးရဆီက ေထာက္ပံ့ေၾကး အေျမာက္အမ်ားယူထားတဲ့ အဂၤလိပ္မက အဆိုးဆံုးဘဲ။ သူနဲ႕ ကေလးနွစ္ေယာက္အတြက္ ရတဲ့ အစိုးရေထာက္ပံေၾကးက တခါတေလ က်မတို႔ဝင္ထက္ နွစ္ဆ သံုးဆမက မ်ားတယ္။ ဒီအဂၤလိပ္မေလးရဲ႕ အဆင္မေျပဘူးလို႕ သူ႕ဘာသာသူထင္ေနတဲ့ သူ႔ဘဝအတြက္ စိတ္ေျဖစရာ ထိုးကန္ေက်ာက္ဖို႔အတြက္ အဖြားၾကီးဟာ လက္ေဝွ႕အိတ္တခုပါဘဲ။
တကယ္ေတာ့ အဖြားၾကီးက သူဂ်ဴးမဟုတ္ပါဘူးလို႔ က်မကို ေျပာျပခဲ့တယ္။ ျပီး သူဟာ အိမ္ေထာင္ရွိခဲ့ဘူးတယ္။ ျပီး သူတစ္ေယာက္ထဲ သူ႕စီးပြားေရကို ေအာက္ေျခကစျပီး သူတေယာက္ထဲ ခက္ခက္ခဲခဲၾကိဳးစားျပိး ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္ခဲ့တယ္လို႔ဆိုတယ္။ က်မကို ျမင္ေတာ့ သူငယ္ငယ္က တေယာက္ထဲ ရုန္းကန္ခဲ့ရတာကို သတိရမိတယ္လို႕ဆိုတယ္။
၂၀၀၅ခုႏွစ္မွာ အဖြားၾကီးေလျဖတ္တယ္။ စကားလံုးဝမေျပာနိုင္ေတာ့ဘူး။ က်မနဲ႔လည္း သူစကားမေျပာနိုင္ေတာ့လို႔ စကားမေျပာနိုင္ေတာ့ဘူး။ သူစေနမေကာင္းစဥ္မွာ သူ႔ကို အပုတ္ခ်သူေတြ သူ႕ကို ဝင္လံုးဖို႔ၾကိဳးစားတာ ေတြ႕၇တယ္။ က်မကေတာ့ ျပံဳးေနပါတယ္။ အဖြားၾကီး စကားတာ မေျပာတတ္ေတာ့တာ။ သူ႕ကို တေယာက္ထဲ ဘတ္စ္ကားစီးတာ။ စာတုိက္ မွာ ဘဏ္မွာ တေယာက္ထဲ့ သူ႔ကိစၥသူ စာရြက္ခဲတံတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ အလုပ္လုပ္ေနတာ ေတြ႕ဘူးတယ္။ အာဂပါဘဲ။ သူ႕ေဘးမွာ အေဖာ္မထားဘဲ အလုပ္လုပ္တုန္းဘဲ။
က်မကို သူတေန႕ခ်ဥ္းကပ္ပါတယ္။ သူ႕ကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔တဲ့။ စာရြက္ကေလးမွာ ေရးျပရွာတယ္။ က်မက သူနာျပဳစုတတ္သူမဟုတ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူနာျပဳအစစ္ကို ရွာပါ။ ျပီး စကားျပန္ေျပာတတ္ေအာင္ ျပဳစုနိုင္တဲ့ ပညာရွင္ငွားပါလို႔ေျပပါတယ္။ သူမွာ ေငြးေရးေၾကးေရးတတ္နိုင္ပါတယ္။ စကားေျပာကြန္ျပဴတာဝယ္ပါ။ ျပီး ရုပ္ျမင္တယ္လီဖံုးတတ္ျပီး ဆရာဝန္ သူနာျပဳဆရာမ ေရွႈေန ဘဏ္အရာရွိ နွင့္ ဆက္သြယ္ထားပါ။ က်မတာ သူ႕လိုေရာဂါရခဲ့လ်င္ မိမိကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္ဖို႔ဘဲရွိပါတယ္။ ေငြမရွိေတာ့ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ျပန္ေကာင္းေအာင္ မကုသနိုင္ပါလို႕ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ သူက က်မက သူ႕ကို မျပဳစုေပးတဲ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းပံုရပါတယ္။ သူယံုၾကည္တဲ့သူကလည္း က်မတစ္ေယာက္ထဲ ျဖစ္ေနတာကိုး။ နားလည္စရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ သူ႕ဘဝ တစ္ခုလံုး ခ်မ္းသာလို႕ အလုပ္ၾကိဳးစားခဲ့တာကို အလုပ္မလုပ္တဲ့ လူပိန္း၊လူဖ်င္း၊လူေပၚေက်ာ့၊လူယုတ္မာ၊ လူမသမာေတြ ဒုကၡေပးသူေတြမ်ားခဲ့တာကိုး။
သူ ေရာဂါကုဖို႕အတြက္ အိမ္တလံုးေရာင္းခဲ့တယ္လို႕ ၾကားရတယ္။ အခုေလာက္ဆို ရတာလည္း ကုန္ေလာက္ျပီ။ ပုဂၢလိကေဆးကုခ လန္ဒန္မွာ သိပ္ေစ်းၾကီးတယ္။ ျပီးက်န္အိမ္တစ္လံုးကို သူနာျပဳတစ္ေယာက္ကို အခမဲ့ ေပးေနျပီး သူ႕ကို ျပဳစုေစတယ္။ ျပီခဲ့တဲ့သံုးႏွစ္အတြင္းမွာ ျဗိတိန္မွာ စီးပြားေရးက်ေနေတာ့ ဘဏ္တိုးႏႈံးက် သူစီးပြားလည္း ပ်က္ေနပံုရတယ္။ စေတာ့ရွယ္ယာတာ သူလုပ္ခဲ့ရင္ေတာ့ ပိုဆိုးမွာ။ မေန႕က သန္းၾကြယ္သူေဌး၊ ဒီေန႕ သူဖုန္းစားဘဲ။
ဒီအဖြားၾကီးကို မေတြ႕တာ ၾကာပါျပီ။ က်မကလည္း ကိုယ္အိမ္လခေပးဖို႕အတြက္ အသက္ရွင္ဖို႕အတြက္ ရုန္းကန္ေနရသူကိုး။
က်မသာ အဖြားၾကီးလိုျဖစ္ခဲ့ရင္ တလေတာင္ အသက္ရွည္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေငြမတတ္နိုင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္ရင္ စီရင္။ မစီရင္လည္း ငတ္ျပီးေသမွာဘဲ။ သူ႕ကေတာ့ ေျခာက္ႏွစ္ရွိျပီ။ ဆက္လက္အသက္ရွင္ေနတယ္။
အိုနာေသေဘးဆိုတာ ေငြရွိလည္း မေရွာင္နိုင္ပါ။ ေငြမရွိလည္း မေရွာင္နိုင္ပါ။ ေငြရွိသူမ်ားကို မနာလိုစိတ္မရွိဖို႕ ၾကိဳးစားရမယ္။ သူတို႕လိုခ်မ္းသာျခင္ရင္ ကိုယ္ဖာသာကိုယ္က်ိဳးစားရမယ္။ သူလႉလႉမလႉလႉ သူ႕ကိစၥ၊ ကိုယ့္ကိစၥမဟုတ္ပါ။ ကိုယ္က သိကၡာမဲ့ လူပ်င္း သူေတာင္းစားဆိုရင္ေတာ့ အရွက္မရွိ ေတာင္းစားရမွာေပါ့။ ဘယ္တတ္နိုင္မလည္းေလ။
ေဝသံသရာမင္းၾကီးကို ငယ္စဥ္က အားက်တာမ်ိဳးလည္း အခု မရွိေတာ့ပါ။ အခုေခတ္မွာ စူစကာပုဏၰားေတြမ်ားလြန္းေတာ့၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သူေတာ္ေကာင္းၾကီးျဖစ္တယ္လို႕ သူမ်ားက ေျမွက္ပင့္တာ ၾကိဳက္ျပီး ေပ်ာ့ညံ့သူတစ္ဦးအျဖစ္ အလွည့္စား မခံလိုပါ။ ဒါက က်မပုဂၢိဳလ္ေရးအရအျမင္သာျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္သစ္ ေဝသံသရာမင္းၾကီးစစ္စစ္ မ်ား တကယ္ ရွိေနရင္ေတာ့ သူတို႔ကို အလြန္ေလးစားပါတယ္။ ေပ်ာ့ညံ့ အေျမွာက္ၾကိဳက္သူမ်ားလို႕ေတာ့ မေျပာလိုပါ။
စကားေနာက္ တရားပါ (၄)
ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈဆိုတာ အၿမဲတမ္းမွန္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္တဲ့ဆီက လာတာမဟုတ္ဘူး။ မွားသြားမွာကိုမေၾကာက္
တတ္တဲ့ဆီက လာတာ။
လူတစ္ေယာက္က အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္တဲ႔အခါမွာ ထိေရာက္မွန္ကန္ေအာင္ျမင္မႈရိွ
တယ္။ ေဘာလံုးတစ္လံုးကို အမိအရဆြဲယူသြားၿပီး၊ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ကန္သြင္းလိုက္လို႔ ဂိုးသမားမဖမ္းႏိုင္ဘဲ ဂိုး၀င္သြားတယ္ ဆိုပါစို႔။ ဒီပုဂိဳလ္က လုပ္လိုက္ရင္ အၿမဲတမ္းေသခ်ာတယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွမလြဲဘူး။ ဒီေဘာလံုးသမားမ်ိဳးကေတာ့ရွားတယ္။ သူ႔ဆီေရာက္သြားရင္ အတင္းမရမကထိုးေဖာက္ၿပီး ဂိုးရေအာင္သြင္း ႏိုင္တယ္။ အင္မတန္ ေသခ်ာတဲ့ ေျခေထာက္လို႔ ေျပာဆိုခ်ီးမြမ္းတတ္ၾကသည္။
တစ္ဆက္တည္းမွာဘဲ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈဆိုတာ အၿမဲတမ္းမွန္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့လူေတြ စိတ္ဓာတ္နဲ႔
လုပ္ရပ္ထဲမွာသာ ျဖစ္တည္ရွင္သန္ေနတတ္တဲ့ အရာဘဲ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတတ္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္
ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ္က သံုးခါလုပ္ရင္ ႏွစ္ခါေလာက္လြဲတတ္၊ မွားတတ္တဲ့လူမ်ိဳးျဖစ္ေနတဲ့အခါ ကိုယ့္ကိုယ္
ကို ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈမရိွ ျဖစ္လာတယ္။ ဒီေတာ့ ထူးခၽြန္ေျပာင္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ရမယ့္ကိစၥ မ်ိဳးဟာ ငါနဲ႔မသင့္ ေတာ္ဘူးေလလို႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ေလ်ာတြက္ၿပီး ေတာ္ရံုေလ်ာ္ရံု အဆင့္မွာဘဲ ရပ္က်န္ေနခဲ့ခ်င္တယ္။
စင္စစ္ ခုနလူေတြဟာ အမွားေတြ လြဲေခ်ာ္မႈေတြကၾကားက ရဲရဲ၀့ံ၀ံ့လုပ္ကိုင္ ႀကိဳးစားလာခဲ့ၾကလို႔ ေအာင္ျမင္ျဖစ္ထြန္းလာခဲ့ၾကတာပါ။ ပထမေတာ့ သူတုိ႔လည္း လုပ္တို္င္းမမွန္ခဲ့ၾကသလို၊ ကန္သြင္းတိုင္း ဂိုး၀င္ခဲ့
တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မွားပါေစ၊ မွားစမ္း။ လြဲပါေစ၊ လြဲစမ္း၊ လုပ္တာက မွန္ေအာင္လုပ္တာ၊ ကန္တာက ဂိုးေပါက္ထဲ ၀င္ေအာင္ကန္တာ။ လက္ေတြေျခေတြ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကလြဲသြားေပမယ့္ မ်က္စိထဲမွာ အမွန္ကို ထင္းထင္းႀကီးျမင္ေနတယ္။ ပိုက္နဲ႔ေထြးကနဲျဖစ္သြားတဲ့ ေဘာလံုးကို ကြက္ကြက္ ကြင္းကြင္း ေတြ႔ေနတယ္။
ငါျမင္ထားတဲ့အမွန္နဲ႔ မွန္းထားတဲ့ဂိုးဆီ မေရာက္ေရာက္ေအာင္သြားမယ္။ သြားတဲ့အခါ အမွားေတြ၊
အလြဲေတြ၊ အရႈံးေတြေတြ႔မယ္။ ေတြ႔ေတြ႔ မေၾကာက္ဘူး။ တစ္ေန႔က်ရင္ အၿမဲတမ္းမွန္္ရမယ္။ မလြဲတမ္း ကန္ျပမယ္ဆိုၿပီး ယံုၾကည္စိတ္ခ်ထားတယ္။ ဒီယံုၾကည္စိတ္နဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ အမွားခံ၊ အလြဲခံၿပီး မဆုတ္မနစ္ႀကိဳးပမ္းလာခဲ့တဲ့အတြက္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အၿမဲတမ္းမွန္တဲ့အဆင့္ကို ေရာက္လာ ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈရိွတယ္ဆိုတာ ဒါပဲေပါ႔။
ေစာေစာက ေတာ္ရံုေလ်ာ္ရံုအဆင့္မွာ ရပ္က်န္ခဲ့တဲ့လူမ်ိဳးကေတာ ့ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈဆိုတဲ့ တြန္းအား
ကင္းမဲ့ေနတဲ့အတြက္ မွားသြားမလား၊ လြဲသြားမလားတြက္ရင္းနဲ႔ ဘာတစ္ခုမွ် ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ လုပ္ျပန္ရင္လည္း ခ်ီတုန္ခ်တုန္ျဖစ္ေနတာ၊ စဥ္းစားေတြေ၀ေနတာေၾကာင့္ တျဖည္း ျဖည္းနဲ႔ အျဖစ္မရိွတဲ့လူအျဖစ္ ေရာက္သြားတတ္တယ္။
အေမရိကန္စာေရးဆရာ ခရစၥယန္ႏု၀ယ္လ္ဘိုဗီး ဆိုတဲ့ပုဂိဳလ္က ေျပာဖူးတယ္။ က်ဳပ္တို႔အမ်ားအားျဖင့္
အေရးနိမ့္ရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုမယံုၾကည္လိုပဲ။ အစြမ္းအစကိုယံုမွ အစြမ္းအစရိွတာ။ လူက ဘယ္လိုဘဲ သန္မာေနပါေစ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေရာ ကိုယ့္အစြမ္းအစကိုပါ မယံုၾကည္ရင္ အေပ်ာ့ညံ့ ဆံုးလူ ျဖစ္သြား တတ္တယ္တဲ့။
ေလာကမွာ ေရွ႕မတိုး၊ ေနာက္မဆုတ္ျဖစ္ေနတဲ့ကိစၥေတြ အမ်ားႀကီးရိွတယ္။ မၿပီးႏိုင္မျပတ္ႏိုင္၊ လက္စ
တန္းလန္းနဲ႕ အခ်ိန္ဆြဲထားရတဲ့ကိစၥေတြ ေနာက္မွလုပ္မယ္ဆိုၿပီး အခ်ိိန္ေရႊ႕ထားရတာေတြ၊ ဆက္လုပ္ လို႔ေတာ့မျဖစ္ဘူးထင္တယ္ဆိုၿပီး၊ ေခ်ာင္ထိုးထားရတာေတြ၊ လူုၾကားေကာင္းရံုဟန္ျပေလာက္ လုပ္ျပေနတာေတြ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာလည္း ရိွႏိုင္တယ္။ ရံုးတစ္ရံုး၊ လုပ္ငန္းဖြဲ႔တစ္ခု၊ မိသားစုတစ္စု၊ လူတစ္ေယာက္မွာလည္း ရိွႏိုင္တယ္။
ဘာေၾကာင့္ဒီလို ျဖစ္ေနရတာလဲလို႔ ျပန္ၿပီးစစ္ေဆးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးရယ္။ လုပ္လိုက္ရင္ မွားသြားမလား၊ ရံႈးနိမ့္သြားမလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္ေၾကာင္းၾကစိတ္ေၾကာင့္ဘဲ။ စိုးရိမ္ေၾကာင္းၾကစိတ္က ဟန္႔တား ထားလို႔ ဒီလိုေသာင္မတင္ေရမက် ျဖစ္ေနတာ။ဒီလိုေနေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ ၾကာရင္ အေပ်ာ႔ညံံ့ဆံုး၊ အင္အား အခ်ိနဲ႔ဆံုး အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္သြားရံု ရိွတာေပါ႔။
စကားအလ်ဥ္းသင့္လို႔ စိတ္ပညာရွင္ဆိုတဲ့ မဂဇင္းထဲက ရႈံးနိမ့္ျခင္းအေၾကာင္းေရးထားတာေလးကို
ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။
လူမ်ားစုအဖို႔ေတာ့ ရံႈးနိမ့္ျခင္းဆိုတဲ့စကားလံုးဟာ သူတို႔အတြက္ ေနာက္ဆံုးပိတ္ ပြဲသိမ္းသေဘာေဆာင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေအာင္ျမင္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ရံႈးနိမ့္တယ္ ဆိုတာ အစဘဲရိွေသး တယ္။ထပ္ၿပီးအားထုတ္ႀကိဳးပမ္းဖို႔ တြန္းကန္ေပးတဲ့ေျခနင္းခံ တစ္ခုပဲ။ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ရံႈးနိမ့္ျခင္းဆိုတာ ကို ထည့္ေတာင္မစဥ္းစားၾကဘူး။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ေခါင္ရြက္လုပ္တဲ့လူက ဒီစကားလံုးကို မသံုးဘဲ၊ သူနဲ႔အေၾကာင္းတူ အသံကြဲျဖစ္တဲ့ အမွားအယြင္းလို႔၊ အစ မွားတာလို႔ ၊ ေနာက္ျပန္ဆုတ္တာလို႔၊ စကားလံုးမ်ိဳးေတြသာ သံုးႏႈန္းတတ္ၾကတယ္။
ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္။ က်ဳပ္မွာ ေခါင္းေဆာင္မႈအတတ္ပညာရိွတယ္ဆိုရင္ အဲဒါ
ဟာ က်ဳပ္အေနနဲ႔ အမွားေတြလုပ္ႏိုင္သေလာက္မ်ားေအာင္ ခပ္သြက္သြက္လုပ္ၿပီး၊ ဒီအမွားေတြထဲကေန သင္ခန္းစာယူတာပဲ ျဖစ္ရမယ္တဲ့။
ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အေမရိကန္သမၼတႀကီး ဟယ္ရီထရူးမင္းရဲ႕ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ အဆိုအမိန္႔ကိုျပန္အစေဖာ္တယ္။ သမၼတႀကီးက က်ဳပ္က ဆံုးျဖတ္ခ်က္အမွားတစ္ခုကို လုပ္မိၿပီဆိုရင္ အသာကေလးအျပင္ထြက္ၿပီး ေနာက္ထပ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အမွားတစ္ခု ထပ္လုပ္တယ္လို႔ ဆိုသတဲ့။
ေကာ့ပါးစ္ ေဆာက္လုပ္ေရးပစၥည္းနဲ႔ ေဆာင္ရြက္မႈလုပ္ငန္းကုမဏီႀကီးရဲ႕ ဥကၠဠရာထူးကေန အနား ယူသြားတဲ့ ဖလက္ထ်ာဘိုင္ရြန္ကို သူဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး လုပ္ကိုင္ခဲ့ရတဲ့အထဲမွာ ဘယ္ဟာျဖင့္ အခက္ခဲဆံုးပါလို႔ ေမးေတာ့၊ သူက “ခက္ခဲတဲ့အဆံုးအျဖတ္ဆိုတာ ဘယ္ဟာရယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္္မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ခဲ့သမွ် အတတ္ႏိုင္ဆံုးအေကာင္းဆံုး ႀကိဳးစားလုပ္တာပါပဲ။ စိုးရိမ္စိတ္ဆိုတာ အေတြးလမ္းေၾကာင္းမွာ အဟနု္႔အတား ေတြနဲ႔ ပိတ္ဆို႔ထားတတ္တယ္ဗ်” လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။
ဘဲ့နဲ႔လဲ၊ မွားမွာစိုးရိမ္တုန္းဘဲ့လား၊ ရႈံးနိမ့္မွာ ေၾကာက္ၾကတုန္းလား။ လူတိုင္းမွာ အစြမ္းအစရိွတယ္။
ကိုယ့္အစြမ္းအစကို ကိုယ္ယံုၾကည္ဖို႔ဘဲ လိုတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္စိတ္အျပည့္နဲ႔ ကိုယ္အတတ္ႏိုင္ ္ဆံုး၊ အေကာင္းဆံုးသာႀကိဳးစားၿပီး လုပ္လိုက္စမ္းပါ။ မွန္ရေစ့မယ္။ မွန္သမွ ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္တယ္ ဆိုသလို၊ ပစ္မွတ္ဗဟိုတည့္တည့္ကို မွန္မွာ။ ၿပီးေတာ့ရင္ထဲမွာ လိုဏ္သံဟပ္ၿပီး၊ နား၀မွာ ပဲ့တင္ထပ္လာမယ့္ အသံႀကီးတစ္သံၾကားရဦးမယ္။ အဲဒါက “ဂိုး” လို႔ အင္နဲ႔အားနဲ႔တစ္ခဲနက္ ဩဘာသံ။
အသက္ ၂၃ ႏႇစ္အရြယ္ရႇိ ဗီယက္နမ္သူ ရက္ပိုင္းအတြင္း အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ အရြယ္အိုမင္းသြားခဲ့
http://www.weeklyeleven.com မွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္။
Sunday, October 16, 2011
ေဒၚစုေစတနာကို ၾကည့္တတ္ ျမင္တတ္ရင္ ေက်းဇူးတင္ၾကမွာပါ
ာ
ဘိုဘိုေက်ာ္ၿငိမ္း | ဗုဒၶဟူးေန႔၊ ေအာက္တုိဘာလ ၀၅ ရက္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ၁၄ နာရီ ၀၂ မိနစ္
ရာဇဝင္ဘီး တပတ္ျပန္လည္သည္လား
ျမန္မာျပည္ေခတ္သစ္ ရာဇဝင္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကို မွီသည့္လူ တဦးတေယာက္မွ မရွိပါ။ ငယ္ရြယ္စဥ္ ႏုိင္ငံေရး သမားေပါက္စဘဝမွာ အဂၤလိပ္ကို လက္နက္ကိုင္ တိုက္မွရမည္ဟု သႏၷိ႒ာန္ခ်ခဲ့စဥ္က ဂ်ပန္ေတြဆီမွ စစ္ေရး ပညာသင္ကာ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ကို ဦးေဆာင္ခဲ့သည္။ ဂ်ပန္ကို လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ရမည့္ အခိ်န္မွာ မေၾကာက္မရြံ႕ေတာ္လွန္ေရးကို ဦးေဆာင္ခဲ့သည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ျပည္သူမ်ားသည္ အဂၤလိပ္ႏွင့္ ဂ်ပန္စစ္တပ္တို႔အၾကား ေၾကမြေအာင္ အဖ်က္စီးခံ၊ အႏွိပ္အစက္ခံ ခဲ့ၾကရသည္။ စစ္ဦးဘီးလူး ဆိုသလိုဂ်ပန္ေတြ အတက္မွာ စစ္ႏုိင္ေရး သက္သက္အတြက္ ဗံုးမိုးရြာခဲ့ၾကသည္။ အဂၤလိပ္ေတြက ရွိသမွ်အားလံုး မီး႐ႈိ႕ၿပီး ဆုတ္ခြာသြားၾကသည္။ ေျမဇာပင္အျဖစ္ ထီးထီး ပ်က္စီးက်န္ရစ္ခဲ့တာက
ျမန္မာျပည္ ၿမိဳ႕အသီးသီး။
ထို႔ေၾကာင့္ ပ်က္စီးေနေသာ တိုင္းျပည္ကို ငွဲ႔၍ တုိင္းျပည္ကို စစ္မီးအတြင္းသို႔ ဆြဲမခ်လိုၾကေတာ့။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔လူစု
သည္ အသက္ပင္ ငယ္ၾကေသာ္လည္း ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ႏုိင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အေၾကာင္းကို နားလည္ခဲ့ၾကသည္။ တုိင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာက တုိင္းျပည္အတြက္ တာဝန္ယူရမည္ ဆိုတာကို သိရွိလာၾကသည္။
ဤေစတနာကို ေရွ႕ထား၍ စစ္ႀကီးအၿပီးတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးကို အဂၤလိပ္ထံမွ ေဆြးေႏြးျခင္းျဖင့္ ရယူရန္ ဆံုးျဖတ္ၾကသည္။ မရမွ၊ ေနာက္ဆံုး လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ကို ကိုင္ဆြဲရန္ ဆံုးျဖတ္ၾကသည္။ ဤနည္းျဖင့္ (ရရင္ရ မရရင္ခ်) ဟူေသာ (မူ) ေပၚေပါက္ခဲ့ရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ေတာ္လွန္ေရး သမားလည္း ဟုတ္သည္၊ ပညာတတ္ ႏိုင္ငံေရးသမားလည္းဟုတ္သည္၊ သည္မွတဆင့္ ေနာက္ဆံုး အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ဘဝ ထိုမွ လြတ္လပ္ေရး ဗိသုကာအထိ ျမင့္တက္ခဲ့ရသည္။
ေတာင္ေျခမွ အျမင္ႏွင့္ ေတာင္ထိပ္မွ အျမင္သည္ မတူ ႏုိင္ၾက။
ထို႔ေၾကာင့္ ပါတီအက်ိဳးကုိသာ ကြက္ၾကည့္ေသာအျမင္ႏွင့္ တိုင္းျပည္တခုလံုးအတြက္ ၿခံဳၾကည့္ပံုခ်င္း ျခားနားရေပၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဉာဏ္မမွီေသာ လူစုက တိုင္းျပည္အက်ိဳးကိုၾကည့္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အဂၤလိပ္ႏွင့္ လြပ္လပ္ေရးအတြက္ ေဆြးေႏြး သည္ကို နားမလည္ႏုိင္ၾက၊ မနာလိုၾက။ အဂၤလိပ္ အလိုေတာ္ႀကီး ေအာင္ဆန္း၊ ေအာင္ဆန္း ဘယ္လဲ၊ ေအာင္ဆန္း ဘာလဲ စသည္ျဖင့္ တိုက္ခိုက္လာၾကသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ေစတနာကို မျမင္္ႏုိင္ၾက။ ႏုိင္ငံေရး အသာရမႈကိုပဲ ျမင္ၾကသည္။ ပုဂၢိဳလ္ေရး တိုက္ခိုက္မႈေတြ လြန္လာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ေဂ်ာင္းဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္လိုက္သည္။
ေဟာ အခုလည္း လာၾကျပန္ၿပီ။ ေဒၚစု၏ ေစတနာကို နားမလည္ ႏုိင္ၾကသူေတြ ေပၚလာၾကျပန္ၿပီ။ ေမးခြန္း ထုတ္ခ်င္ၾကသည္။ ႏုိင္ငံေရးမွာ ေဝဖန္တာ အသစ္အဆန္းမဟုတ္။ ဒီမိုကေရစီမွာ ေမးျမန္းျခင္း၊ ဆန္းစစ္ျခင္းဟာ အင္အားတခုပဲ မဟုတ္ပါလား။ တခ်ိန္တည္းမွာ အမ်ားအတြက္ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ ခံစားမႈ (emotions) အေပၚ အေျခခံၾကသည္။ ခ်စ္တယ္၊ မုန္းတယ္၊ ေထာက္ခံတယ္၊ မေထာက္ခံဘူး ဆိုတာေတြ အားလံုး လိုလိုသည္ မိမိ၏ ခံစားခ်က္ႏွင့္ ဆံုးျဖတ္ၾကသည္က မ်ားသည္။ တိုင္းျပည္ကို ရာစုႏွစ္တဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ ဓါးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္လာသူ မ်ား ကို မုန္းတာ သဘာဝက်ပါသည္။ မဆန္း။
သို႔ေသာ္ “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ မာသာထရီဇာလုိ ျဖစ္သြားၿပီ”၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သို႔ “စစ္ေၾကျငာခ်က္” ဆိုသည့္ ေရးသားမႈေတြသည္ ေဒၚစု၏ ေစတနာကို နားမလည္ၾကလို႔ မိမိခံစားမႈအရ ေရးသား မႈေတြလို႔ နားလည္မိရင္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိသည္။ ေဒၚစု၏ ေစတနာကိုသာ ၾကည့္တတ္ျမင္တတ္ရင္ ဒီလို အထင္မွားမႈေတြ ပေပ်ာက္ သြားႏိုင္သည္ဆိုသည့္ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ေလာကတြင္ ဘယ္အရာမဆို တဖက္သပ္ တလမ္းသြားအျမင္ တခုတည္း မၾကည့္သင့္ပါ။ ေထာင့္ေပါင္းစံု ဘက္ေပါင္းစံုမွ ၾကည့္ၿပီး ျဖစ္စဥ္တခု၏ ျဖစ္ႏုိင္ေျခကို မွ်မွ်တတ သံုးသပ္မွ ျဖစ္ရပ္မွန္ႏွင့္ ပိုနီးစပ္ႏုိင္သလို၊ ခံစားမႈလည္း အနည္းဆံုး ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္မိပါသည္။
ဖေအတူသမီး
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေလာက္ ေခတ္သစ္ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ရာဇဝင္မွာ ႏွလံုးရည္ျပည့္သူမရွိ။ ကာယစြမ္းအား၊ ဉာဏစြမ္းအား ႏွစ္ဘက္ စလံုး အစြမ္းထက္သည္။ တိုင္းျပည္အေပၚ ထားေသာေစတနာမွာလည္း ေျပာစရာ မရွိ၊ ေနာက္ဆံုး တိုင္းျပည္အတြက္ အသက္ကိုပါ ေပးလႉခဲ့ရွာသည္။ ဖေအတူသမီးမို႔ တိုင္းျပည္အတြက္ မိမိအႏၲရာယ္ကိုမမႈ၊ ဒီပဲရင္းျဖစ္ရပ္က သက္ေသ ထူခဲ့ၿပီ။
ေဒၚစုႏွင့္ သတင္းအင္တာဗ်ဳးေတြကို နားေထာင္ၾကည့္ၾကပါ။ ေဒၚစုသည္ ယံုၾကည္ခ်က္ ျပင္းသူဆိုသည္ကို မည္သူမွ် မျငင္းႏုိင္။ ထို႔ျပင္ ေဒၚစုတြင္ အေတြးအေခၚ ျပည့္သည္ကို ေဒၚစု၏ အေျဖေတြမွ သက္ေသထူလ်က္။
လူထုေခါင္းေဆာင္
ႏိုင္ငံေရးရဲ႕ “အင္အား” ဆိုသည္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လူအမ်ားစု ေထာက္ခံမႈပဲ။ တတိုင္း တျပည္လံုး အတိုင္းအတာႏွင့္ေထာက္ခံမႈရလာေတာ့ “လူထုေထာက္ခံမႈရၿပီ” လို႔ ဆိုႏုိင္သလို ေခါင္းေဆာင္သည္လည္း “လူထုေခါင္းေဆာင္” ဟု အသိအမွတ္ျပဳ ခံႏုိင္ၿပီ။
ဤသို႔ “လူထုေခါင္းေဆာင္္” အဆင့္ေရာက္ရန္ မလြယ္ပါ။ ပထမ မိမိ၏ ရည္မွန္းခ်က္ ထင္ေပၚရမည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရး၊ ေဒၚစုက ဒီမိုကေရစီ လြပ္လပ္ေရး။ ဒုတိယ ယံုၾကည္မႈ ထင္ရွားရမည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဆိုရွယ္လစ္ႏွင့္ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ၊ ေဒၚစုက လစ္ဘရယ္ ဒီမိုကေရစီ။ ေဖၚေဆာင္မႈမွာ ရပ္တည္ခ်က္ ျပတ္သား
ရမည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္က အစြဲမရွိ၊ ရရင္ရ မရရင္ခ်။ မရမွခ်မွာ။ မလုိဘဲ အသက္ေတြကို မစေတးလို။ မွားမွားမွန္မွန္ ေဒၚစု က အၾကမ္းမဖက္ေသာ လမ္းစဥ္ကိုစြဲကိုင္ထားသည္။ သတၱိရွိမႈမွာ ေျပာစရာမရွိ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဂ်ပန္ လက္ထဲက
ေတာ္လွန္ေရးကိုရေအာင္ ဦးေဆာင္သြားသည္။ ေနမဝင္ အင္ပါရာ အရွင္သခင္ေတြကို ဉာဏ္ခ်င္းယွဥ္ရဲသည္။
ေဒၚစုက အာဏာရွင္ လက္ေအာက္မွာ ရင္ေကာ့၍ ဒီမိုကေရစီ ကို ေတာင္းဆိုရဲသည္။ ဦးမက်ိဳး။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏုိဘယ္ဆု ခ်ီးျမႇင့္ခံရကာ လူထုေခါင္းေဆာင္ထက္ ေက်ာ္၍ “ကမၻာ့ ဒီမိုကေရစီအုိင္ကြန္” အျဖစ္ အသိအမွတ္ အျပဳခံရသည္။ ကမၻာေပၚရွိ ဒီမိုကေရစီ တိုက္ပြဲဝင္သူမ်ားအတြက္ အားက်စရာ အတုယူစရာ မီးတိုင္ျဖစ္ခဲ့ရၿပီ။
ေဒၚစုလို ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ အဆင့္၊ ကမၻာ့ အဆင့္ ေရာက္လာေတာ့ “တာဝန္” ဆိုသည့္ ဝန္က ပိလာျပန္သည္။ စိတ္ထင္တိုင္း လုပ္၍ မရေတာ့။ ေဒၚစု စကားတခြန္းကို ဂ႐ုျပဳ၊ နားစြင့္ေနသူေတြက တပံုတေခါင္း။ ေဒၚစု၏ လႈပ္ ရွားမႈကို ေစာင့္ၾကည့္ေနသူ ေတြက မနည္းလွ။ စစ္အစိုးရႏွင့္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြက ေရွ႕ဆံုးက။ ထို႔ေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ စစ္စစ္သမား ဘဝကမလြယ္။ သြားသတိ၊ လာသတိ၊ ေျပာသတိ ရွိရၿပီ။
ေဒၚစုသည္ ေတာ္လွန္ေရးသမားမဟုတ္။ အေျပာင္းအလဲကို ေသြးထြက္သံယိုမႈ လမ္းလိုက္၍ မေလွ်ာက္လို။ အၾကမ္းမဖက္ေသာ နည္းျဖင့္သာ ရယူလိုသည္။ စာေရးသူက ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းစဥ္ကို ပိုႏွစ္ၿခိဳက္သည္။ အၾကမ္း မဖက္ သက္သက္ကို ဘဝင္မက်။ သို႔ေသာ္ ေဒၚစု ကိုနားလည္ေပးသည္။ နားလည္ပံုက သည္လိုပါ။
လူထုေထာက္ခံမႈ ရွိလာပါက ေခါင္းေဆာင္တဦးဟာ သူႀကိဳက္ရာလမ္းကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိသည္။ ကနဦးအစ ကတည္းက သူ၏လမ္းေၾကာင္းကို သိသိႏွင့္ ေထာက္ခံခဲ့ၾကသည္ပဲ မဟုတ္လား။ ေဒၚစုက အၾကမ္းမဖက္ေသာ လမ္းစဥ္ကို ယံုၾကည္သူ။
စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈျပဳၿပီး လာေဆြးေႏြးဆိုေတာ့ လွ်ာေပၚျမက္ေပါက္ပါေစ စစ္ဗိုလ္ေတြက မလာ။ အာဏာ လက္မ လႊတ္ခ်င္တဲ့ ဘက္ကလည္း ပိုမည္ထင္သည္။
တဘက္က တ႐ုတ္ႀကီးကိုအားကိုးရင္ အိႏၵိယ၊ အာဆီယံ၊ ႐ုရွား အားလံုးကို လွည့္စားသည္။ ၾကည့္ေတာ့ အညာသား ႐ိုး႐ိုးအအနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊက ႏိုင္ငံေရး လူလည္။ စိတ္ရွည္သည္။ အာဏာအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း ေနာေၾက သည္။
အာဏာရွင္၏ ထြက္ေပါက္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ၏ အားသာခ်က္မွာ ေရွာင္ရန္၊ ေဆာင္ရန္ကို အတုယူတတ္သည္။ ဦးေနဝင္းထံမွ အာဏာ က်မ္း ကို သင္ယူၿပီး ဦးေနဝင္း၏အမွားမ်ဳိး ဘယ္ေသာအခါမွ မလုပ္။ သက္တန္းရွည္ေသာ အာဏာရွင္တိုင္းသည္ အာဏာ ကို လက္မလႊတ္ရဲေသာ္လည္း နိစၥဓူဝ မင္းလုပ္အုပ္ခ်ဳဳပ္ရသည္မွာ ၎တို႔ အလုပ္မဟုတ္ေတာ့။ မိမိထံမွ အာဏာ မသိမ္းႏုိင္ရန္ အစီအမံေတြျပဳၿပီး မိမိတို႔က အေပၚက အသာၾကည့္ေန႐ုံ။
ဥပမာ ကက္စထ႐ိုက သူ႔ညီကို အာဏာလႊဲေပးၿပီး အခု သက္ေတာင့္သက္သာ ဇိမ္ရစ္ေန႐ုံ။ က်န္တဲ့သူေတြက သူ႔လူေတြခ်ည္း။ ပို၍ဉာဏ္ရွိတဲ့ တိန္ေရွာင္ပိန္တို႔က်ေတာ့ အာဏာ အေျပာင္းအလြဲကို စနစ္တက် Institutionalized လုပ္၊ စနစ္ကို ေဖၚေဆာင္ၿပီးမွ သူ႔ထက္ ငယ္သူေတြကို ေနရာေပးၿပီး သူက ထိန္းေက်ာင္း ေပးကာ လူႀကီး (၆) ေယာက္မွ ပဲ့ကိုင္ေပးသြားသည္။
ဦးေနဝင္းသည္ သူ႔၏ တပ္ရင္း (၄) က လူေတြနဲ႔ အာဏာတည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ္လည္း၊ သူ႔ကိုယွဥ္ေျပာႏုိင္သည့္ စစ္ဗိုလ္ေတြ အားလံုးကို ဖယ္ထုတ္ၿပီး ဟိုးေအာက္ တပ္ၾကပ္အဆင့္က လူေတြကို ဆြဲတင္လာၿပီး ေနာက္ဆံုး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အပြင့္ေတြ တင္ေပးလိုက္က သစၥာေစာင့္တည္မႈကို ရာထူးႏွင့္ ဝယ္ယူလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေက်ာ္ထင္၊ ေအးကို၊ စိန္လြင္တို႔က တဆင့္ၾကားခံၿပီး Proxy နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာေမာင္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ သန္းေရႊတို႔ကို ကိုင္ထားၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္တင္ဦး (တြင္း(၃))၊ ခင္ၫြန္႔တို႔က တဆင့္ တိုက္႐ိုက္ အာဏာမ႑ိဳင္ေတြကို ကိုင္ ထားခဲ့သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ၏ ေရႊ႔ကြက္ေတြကို ျပန္သံုးသပ္ေသာ္ သူနဲ႔အတူ အာဏာယူခဲ့ၾကတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြအားလံုးကို (မ) ထုတ္သြားသည္။ အာဏာ၏ အတြင္းစည္းဝိုင္း ျဖစ္သည့္ (တပ္) ထဲမွာမထားခဲ့။ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးပံု ရွိၾကသည့္ ဦးေရႊမန္းႏွင့္ ဦးတင္ေအာင္ျမင္ဦးတို႔ကို တည္ေပးထားသည္။ ဒီႏွစ္ေယာက္ ၿပိဳင္ေနၾကမွ တပ္ကို စည္း႐ုံးရန္ အခ်ိန္မရ၊ ဒီေတာ့မွ အသာေလးတပ္ကို အခ်ိန္ေပးၿပီး စိတ္ခ်လက္ခ် ကိုင္ႏိုင္သည္။ စစ္တပ္က အာမခံ ေပၚလစီပင္။
ဦးေနဝင္းရဲ႕ အဓိက မွားတဲ့ အခ်က္က သူရဲ႕တဆင့္ခံ (Proxy) အုပ္ခ်ဳဳပ္တဲ့ သူ႔တပည့္ေတြက သူ႔အရင္ ဘဝတပါး
ေျပာင္းကုန္ၾကသည္။ အသက္ႀကီးေတာ့ ဘာသာေရးဘက္ ေရာက္သြားပံုရၿပီး သတိလက္လြတ္ ျဖစ္သြား ပံု ရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊသည္ ဦးေနဝင္းအမွားမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ခဲ့။
တိန္ေရွာက္ပိန္သည္ စနစ္တက် အာဏာအေျပာင္းအလဲကို Institutionalized လုပ္ၿပီးမွ စိတ္ခ်လက္ခ် ေသသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒါကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊလည္း ျမင္ႏိုင္သည္။ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ ဘယ္ေလာက္ အ႐ုပ္ ဆိုးဆိုးျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္၊ လူမ်ိဳးစု လႊတ္ေတာ္၊ ျပည္နယ္ အစိုးရဟူသည့္ Institution အေပၚထပ္ အေဆာက္အအုံ ေတြ ေပၚလာသည္။
လက္ရွိမွာ ဒါေတြသည္ ႐ုပ္ပစၥည္း အားျဖင့္္သာ တည္ရွိေနေသးသည္။ ဒီမုိကေရစီ စစ္စစ္ ေအာက္မွာကဲ့သို႔
အသက္ဝင္ လႈပ္ရွားႏုိင္ျခင္းမရွိေသး။ လႊတ္ေတာ္အမတ္အမ်ားစုက မိမိတို႔ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းစဥ္ကို ပီပီျပင္ျပင္ သေဘာမေပါက္ၾကေသး။ ျပည္ေထာင္စု အစိုးရႏွင့္ျပည္နယ္ အစိုးရေတြဘယ္လို အာဏာခြဲေဝ အုပ္ခ်ဳပ္ရမယ္ ဆိုသည္ကိုေတာင္ တိတိက်က် သိၾကေသးတာ မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ စစ္အုပ္ေရးထက္ေတာ့ တဆင္ျမင့္လာၿပီ။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္မွာ အဆင့္ဆင့္ စစ္ဗိုလ္ေတြ၏ အမိန္႔သည္ ဥပေဒပင္။ စာေရးသူ၏ အေတြးတြင္ ၂ဝ၁ဝ
ေရြးေကာက္ပြဲသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ၏ ထြက္ေပါက္ပင္။
က်န္ခဲ့မယ့္ ႏုိင္ငံေရးသမိုင္း
ႏုိင္ငံကို ဦးေဆာင္ခြင့္ရသည့္ လူအမ်ားသည္ မိမိ၏ သမိုင္း Legacy ကိုထားခဲ့ခ်င္ၾကသည္ပင္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ လည္းမစဥ္းစားဟု မေျပာႏုိင္။ စပိန္မွာ ဖရန္ကိုဟာ အာဏါရွင္အျဖစ္ ေက်နပ္ေအာင္ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး သမိုင္းေကာင္း ရန္ ဘုရင္စနစ္ကို ျပန္ေထာင္၊ ပါလီမန္စနစ္ကို ျပန္ေဖၚထုတ္ေပးသြားသည့္ ရာဇဝင္ သာဓကေတြရွိေနသည္။ ဒီမိုကေရစီ၏ အဂၤါရပ္ေတြျဖစ္သည့္ လႊတ္ေတာ္မ်ား၊ ျပည္နယ္အစိုးရမ်ား ျပန္ေပၚလာသည္ကို အသိမွတ္ျပဳ၊ တိုးတက္ရန္ မႀကိဳးစား သင့္ဘူးလား။
အင္ဒိုနီးရွားတြင္ ဆူဟာတို ျပႆနာေပၚေတာ့ သူတို႔လြတ္လပ္ေရးဖခင္ ဆူကာႏုိ၏ သမီး မီဂါဝါဒီဟာ ပါလီမန္အထဲ တြင္ ရွိေနၿပီ။ သူတို႔သည္လည္း စစ္သားတမတ္ႏွင့္ (စ) ၾကသည္ပင္။ သူတို႔လည္း အေရးေပၚေတာ့ ဆူကာႏုိရဲ႕ သမီး မီဂါဝါဒီကို ဝိုင္းေထာက္ခံၾကၿပီး တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲ လာသည္မွာ ယခုေတာ့ အင္ဒီုနီးရွား သည္ အာစီယံတြင္ စီးပြားေရးအရ GDP (ျပည္တြင္းထုတ္ကုန္ ပမာဏ) အႀကီးဆံုးႏိုင္ငံ၊ G20 ႏုိင္ငံ၊ ဒီမိုကေရစီ တြန္းကားသည့္ ႏုိင္ငံအျဖစ္ ေအာင္ျမင္မႈ လမ္းေၾကာင္းအေပၚ ေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။ (မွတ္ခ်က္၊ တခ်ိန္က ျမန္မာႏိုင္ငံ သည္ အင္ဒိုနီးရွားေတာ္လွန္ေရးတြင္ သခင္သာခင္ကို ေစလႊတ္ၿပီး လက္နက္အကူအညီ ေပးခဲ့ဖူးသည္။)
ေဒၚစုက Oxford ေက်ာင္းထြက္၊ ကမၻာေက်ာ္ ဒီမိုကေရစီ အုိင္ကြန္။ ေဒၚစုသာ အခြင့္ရေသာ္ တိုင္းျပည္အတြက္ အမ်ားႀကီး အက်ိဳးျပဳႏုိင္ပါသည္။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ေစ တုိင္းျပည္ ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ လာၿပီ၊ အေပၚထပ္ အေဆာက္အအံုေတြ ေပၚလာၿပီ။ ဤသည္ကို အသက္ဝင္ရန္ စြမ္းေဆာင္ လာႏုိင္ ေသာ္ တိုင္းျပည္အတြက္ မေကာင္းဘူးလား။ အမ်ားႀကီးလိုေသးသည္။ သို႔ေသာ္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေတာ့ မဟုတ္ ေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဒၚစုက သူ႔မိန္႔ခြန္းမွာ အေကာင္းျဖစ္လာစရာအေၾကာင္းေျပာၾကားသြားသည္ဟု ထင္မိသည္။
အစိုးရ အေျပာင္းအလဲ
မိမိ မလိုလားသည့္ အစိုးရကို လံုးလံုးေျပာင္းလဲေစခ်င္ေသာ္ေတာ္လွန္ျခင္း Revolution နည္းႏွင့္ ေျပာင္းလဲ ႏုိင္သည္။ေတာ္လွန္ေရးတြင္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ လူထုအံုႂကြမႈ ေတာ္လွန္ေရး ႏွစ္နည္းႏွင့္ ေျပာင္း၍ရသည္။ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးကုိ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ဆင္ႏႊဲႏိုင္မွ မိမိစိတ္ႀကိဳက္ အစိုးရႏွင့္ စနစ္ကို ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းလဲ ႏုိင္မည္။ လူထုအံုႂကြမႈ ေတာ္လွန္ေရးနည္းႏွင့္ ေျပာင္းလွ်င္ေတာင္ မိမိစိတ္ႀကိဳက္ အစိုးရျဖစ္လာေလ့ မရွိပါ။ အေၾကာင္းက ပ်ားအံုကို တုတ္နဲ႔ထိုးသလို ဖ႐ိုဖရဲ ျဖစ္ၿပီးမွ ျပန္စုရေတာ့ မိမိလုိခ်င္တဲ့ အစိုးရ ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္လာမည္။
ဥပမာ ယူကရိန္းကို ၾကည့္။ ေလာေလာဆယ္ အီဂ်စ္ကို ၾကည့္။ ဆာဘီးယား (Serbia) ကိုၾကည့္။ ႏုိင္ငံအမ်ားစုမွာ ေရြးေကာက္ပြဲ အလီလီလုပ္ၿပီးမွ အေျခက်လာႏုိင္သည္။ေတာ္လွန္ေရး အျပင္ ေနာက္တနည္းမွာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာင္းလဲသည့္ Evolution နည္းပဲ။ အၾကမ္းမဖက္တဲ့နည္း ကေတာ့ ဤနည္းပင္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဖဆပလ အဖြဲ႔ႀကီး ေနာက္ဆံုး တိုင္း ျပည္လြတ္လပ္ေရးကို အရယူေပးသြားတာလည္း ဤနည္းပင္။ ယင္းနည္းက ဉာဏ္ကစား တတ္ရန္လိုသည္။ အေပးအယူ လုပ္ရသည့္အတြက္ မိမိလိုခ်င္တာအားလံုး မရႏုိင္။ စိတ္ရွည္ရမည္။
ျမန္မာေတြရဲ႕ ျပႆနာက
က်ေနာ္တို႔၏ ျပႆနာသည္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေတာ္လွန္သည့္နည္းႏွင့္ စစ္အစိုးရကို မဖယ္ရွားႏုိင္ၾကပါ။
ႏိုင္ငံေရးတြင္ စုစည္းမႈရွိမွ၊ ဖြဲ႔စည္းမႈ ရွိမည္။ ဖြဲ႔စည္းမႈရွိမွ ဦးေဆာင္မႈရွိလာၿပီး ေဆာင္ရြက္ခ်က္ ရွိႏုိင္ပါသည္။
ေဆာင္ရြက္မႈရွိမွ တိုးတက္တက္မႈ၊ ဒီကမွ အရွိန္ရလာၿပီး လူေတြယခုထက္ စု႐ုံးလာၾကၿပီး “အင္အား” ဆိုသည္
ေပၚလာႏုိင္ပါသည္။ ဒါလူမ်ိဳးတိုင္း တုိင္းျပည္တိုင္း မလြဲမေသြ ျဖတ္ေက်ာ္ၾကရပါသည္။ တေယာက္တေပါက္ ဦးတည္ခ်က္ ေပါင္းစံုႏွင့္ ေျခဦးတည့္ရာ လြန္ဆြဲေနၾကေသာ္ ေတာ္လွန္ေရး မေအာင္ႏုိင္ပါ။ ေဒၚစုက သူ၏ ယံုၾကည္ခ်က္သည္ အၾကမ္းမဲ့ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေတာ္လွန္ေရးကိုသာ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ယံုၾကည္သူေတြကို မကန္႔ကြက္ပါ။
၈၈၈၈ ေခါင္းေဆာင္ေတြသည္ မ႑ိုင္တခုအျဖစ္ ရပ္တည္ႏုိင္ၾကသည္အျပင္ ေဒၚစုကို ပံ့ပိုးခဲ့ၾကျခင္းေၾကာင့္
ေဒၚစုႏွင့္ အတိုက္အခံေတြ ပိုအားမရွိခဲ့ဘူးလား။ အားျဖည့္သည့္သေဘာ။ ထို႔နည္းတူစြာပင္ ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္မွ ဆိုသည့္သူေတြ ဖြဲ႔စည္းမႈ ေခါင္းေဆာင္မႈ ျပသၾကၿပီး မိမိလိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္စည္းထားၾကေသာ္ တိုင္းျပည္
အတြက္ ပိုအက်ိဳး မျပဳႏုိင္ဘူးလား။
ေလာကတြင္ ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ျဖစ္ႏုိင္တာ၊ ျဖစ္လာတာ မတူတတ္ၾကပါ။ ျဖစ္လာသည္ကို အေျခခံၿပီး ျဖစ္ခ်င္သည့္ ဘက္ကို ျဖစ္ႏုိင္သေလာက္ အေရာက္ဖန္တီး ႏုိင္သူေတြ၊ ေအာင္ျမင္သည့္သူေတြသည္ လက္ေတြ႔ အေကာင္ အထည္ ေဖၚႏုိင္သူေတြျဖစ္လာၾကၿပီး၊ က်န္သူေတြကေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ ကမၻာမွာ က်န္ခဲ့ၾကတာပါပဲ။ အေတြး
မတူရင္ အျမင္ခ်င္း မတူႏုိင္ၾကပါ။
က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာေတြကို ေသြးဆူလြယ္တယ္ဟု စြပ္စြဲၾကတယ္။ ေသခ်ာသည္မွာ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ (Emotions)
ေပၚမူတည္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးမွာ ဆံုးျဖတ္ၾကတာမ်ားသည္။ ခံစားမႈကိုေက်ာ္ၿပီး ေခါင္းေအးေအးႏွင့္ ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္သည္ကို အစီအစဥ္ဆြဲၿပီး လုပ္ၾကသူေတြ နည္းေသးသည္ဟု ျမင္မိသည္။ အႏုိင္ တိုက္ရမည္၊ ရန္သူ ကိုရန္သူ မွန္းသိပါေစဆိုသည့္ တဘက္စြန္း အေတြးအေခၚေတြမွ ႐ုန္းထြက္ႏုိင္ၾကရန္ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။
ခုေခတ္ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြတြင္ IQ အသိဉာဏ္ တင္မဟုတ္ EIQ လို႔ေခၚတဲ့ Emotional IQ စိတ္လႈပ္ရွားမႈကို ဘယ္ေလာက္ထိန္းႏိုင္၊ မထိန္းႏိုင္ဆိုသည္ကိုပါ သတိျပဳလာၾကၿပီ။ အသိဉာဏ္ရွိမွ၊ သတိရွိမွ စိတ္လႈပ္ရွားမႈကို ထိန္းႏိုင္ပါမည္။
တာဝန္မတူရင္ အေတြးမတူပါ
ရာဇဝင္ ႐ုပ္သံလိုင္း (History Channel) တြင္ ေမာ္၏ ေနာက္ဆံုးေတာ္လွန္ေရး လႊင့္သြားပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈ
ေတာ္လွန္ေရး အေၾကာင္းပါ။ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ေတြ အၿမဲဆဲဆိုေနၾကတဲ့ အေမရိကန္သမၼတ နစ္ဆင္တ႐ုတ္ျပည္ ကို အလည္လာေတာ့ အစိုးရက လူေတြကို လမ္းေပၚေမာင္းခ်ၿပီး ႀကိဳဆိုခိုင္းသည္။
ထိုစဥ္က စိတ္ဓါတ္ အလြန္တက္ေနတဲ့ တပ္နီလူငယ္၊ ခုေတာ့ ရင့္က်က္ေနၿပီျဖစ္သည့္ တ႐ုတ္မ တေယာက္က
ျပန္ေျပာရာမွာ တခ်ိန္လံုး ပစ္မွတ္အျဖစ္ အသံုးျပဳခဲ့ရသည့္ နစ္ဆင္ကို အလံေတြကိုင္ၿပီး ႀကိဳဆိုရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ဘဝင္မက်လိုက္တာတဲ့။ ဒါကလမ္းေပၚက လူတဦး၊ ရန္စိတ္ ျပင္းထန္ေနသည့္ တပ္နီ လူငယ္တဦး၏ အျမင္။
သို႔ေသာ္ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေနရသည့္ ေမာ္ႏွင့္ ခ်ဴအင္လိုင္းတို႔ အျမင္က်ေတာ့ ဆိုဗီယက္႐ုရွားတို႔၏ ရန္ကမေသး။ ဝင္တိုက္ရင္ ခုခံဖို႔ ျပင္ေနရၿပီ။ ဘံုရန္သူကို ကစားဖို႔ အေမရိကန္ ဖဲကို လွည့္ကိုင္ရသည္။ လမ္းေပၚက အျမင္၊ေတာင္ေျခက အျမင္အရ ‘မုန္း မုန္း မုန္း - တိုက္ တိုက္ တိုက္’ တိုက္ေပၚက အျမင္၊ ေတာင္ထိပ္ကအျမင္က ရမ္းလို႔မရ။ တိုင္းျပည္တာဝန္က ရွိေသးတာကိုး။
ဉာဏ္ခ်င္းမတူရင္လည္း အေတြးမတူပါ
ယဥ္ေက်းမႈ ေတာ္လွန္ေရးကာလမွာ ေမာ္က ပါတီဗဟိုကို အေျမာက္နဲ႔ ပစ္ၿပီး အာဏာ ျပန္လုရတာေၾကာင့္ ဉာဏ္
နည္းတဲ့၊ အာဏါမက္တဲ့ ၎၏ဇနီးေဟာင္း ခ်န္ခ်င္းႏွင့္ေလးဦးဂိုဏ္းကို အားထားခဲ့ရသည္။ ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ပါခဲ့ၾကသည့္ ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္ေဟာင္း အမ်ားစုသည္ ခ်န္ခ်င္းတို႔၏ ရမ္းကားမႈ၊ ႏွိပ္စက္မႈကို ခံခဲ့ၾကရသည္။
ဒီအခ်ိန္တြင္ ခ်ဴအင္လိုင္းသည္ ေမာ္ကို အမႊန္းတင္ထားသည့္ စာအုပ္နီ ကေလးကို ေဝ့ကာရမ္းကာ တပ္နီမ်ား
အႀကိဳက္ လိုက္ေအာ္ခဲ့ရရွာသည္။ တဘက္ကၾကည့္ေသာ္ ခ်ဴအင္လိုင္း အာဏာ႐ူးသည္။ ရာထူးမစြန္႔ႏုိင္ဘူးဟု
ထင္စရာ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်ဳအင္လိုင္းဘက္မွ ျပန္ၾကည့္ေသာ္ ဒီလို ရပ္တည္ႏုိင္လို႔ အျပစ္မရွိသည့္သူေတြ အမ်ားႀကီးကို ကယ္တင္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ပါတီ ေဂ်ာက္ထဲမက်ရန္ ထိန္းႏုိင္ခဲ့သည္။
လင္ေျပာင္ႏွင့္ ခ်န္ခ်င္းတို႔ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ကို ပက္ပက္စက္စက္ ေစာ္ကားၾကသည္။ ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာမႀကီး ဟန္ဆုရင္၏ အႀကီးဆံုးသား (Eldest Son) ဆိုသည္ကို ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ။ ခ်ဴအင္လိုင္း၏ တိုင္းျပည္အေပၚ ထားသည့္ ေစတနာႏွင့္ ခံစားမႈကို သိျမင္ၾကရပါမည္။ သုိ႔ေသာ္ ခ်ဴအင္လိုင္းသည္ တိုင္းျပည္အက်ိဳးအတြက္ ပုဂၢိဳလ္ေရး ေစာ္ကားမႈေတြကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈႏုိင္ခဲ့သည္။
ေဒၚစုလည္း ဒီပဲရင္းတြင္ ၎ရဲ႕ အသက္ကို ထိပါး႐ုံမက လူရင္းေတြ ေသကုန္ၾက၊ စိတ္ခံစားမႈ မရွိဘဲေနပါ့မလား။ တေယာက္တည္း အံၾကိတ္ၿပီး ခံစားခဲ့ရတာေတြ ရွိႏုိင္သည္။ ဒါေပမဲ့ တိုင္းျပည္အက်ိဳးကိုေရွ႕႐ႈၿပီးတိုင္းျပည္ အတြက္ အေျဖရွာၾကရန္ အၿပံဳးမပ်က္ ဖိတ္ေခၚလ်က္ပင္။ ဒါျပည္သူ႔ေခါင္းေဆာင္ စစ္စစ္ဆိုသည္ကို သက္ေသ ထူ လိုက္ျခင္းပင္။
ခ်ဴအင္လိုင္းနဲ႔ တိန္႔ေရွာက္ပိန္တို႔ေတာင္ မတူၾကဘူး
ေမာ္က သူမေသခင္တြင္ legacy သမိုင္း အတြက္ ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရး မွန္သည္ဟု ပါတီလိုင္းခ်ေပးသည္။ တိန္ကေခါင္းမာသည္။ ခ်ဴအင္လိုင္း ေသကာနီးတြင္ မင္းသေဘာတူသလားဟု တိန္ကိုေမး၏။ တိန္က “NEVER” လို႔ေျဖရာ၊ ခ်ဴအင္လိုင္းက ေအးအခုမွငါ ေအးေအးေဆးေဆး ေသႏုိင္ၿပီလို႔ျပန္ေျဖသည္တဲ့။
တ႐ုတ္ျပည္ စီးပြားေရး ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ တိန္ေရွာက္ပိန္သည္ နံမည္ေက်ာ္ခဲ့ေသာ္လည္း တကယ္က Four Modernization Programs ေခတ္မွီတိုးတက္မႈ အစီအစဥ္ ေလးရပ္က စတာပါ။ ခ်ဴအင္လိုင္း၏ ေက်းဇူးေတြပါ။ ခ်ဴအင္လိုင္းသာ အတြင္းက တင္းမခံထားေသာ္ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္ ေဟာင္းႀကီးမ်ား က်န္မည္မဟုတ္။ ခ်န္ခ်င္း
တို႔ ရမ္းတာႏွင့္ အားလံုးေသကုန္ၾကမည္။ ခ်ဴအင္လိုင္းေသၿပီး ေမာ္ေသေတာ့ ေတာ္လွန္ ေရးသမားႀကီးမ်ားေၾကာင့္ တိန္ေရွာက္ပိန္ ျပန္အာဏါထူေထာင္ႏုိင္ခဲ့သည္။
အေပၚယံအျဖစ္ပ်က္ကိုၾကည့္ၿပီး ေတြးလွ်င္ ခ်ဴအင္လိုင္းလိုလူမ်ိဳးသည္ သစၥာေဖါက္။ အေတြးနက္သူေတြ အတြက္ခ်ဴအင္လိုင္းလို လူမ်ဳိးသည္ သူရဲေကာင္း။
တလမ္းသြားမ်ား၏ ေတာင္းဆိုခ်က္
စစ္အစိုးရ အလိုမရွိ၊ သိန္းစိန္အစိုးရ ဒီမိုကေရစီအတု၊ တမတ္သားလႊတ္ေတာ္ ခုခ်က္ခ်င္းဖ်က္၊ ၾကားျဖတ္ အစိုးရ
ေထာင္ေပး စသည့္ ခံစားခ်က္ႏွင့္ ျပည့္လႊမ္းေနသည့္ေတာင္းဆို ခ်က္ကိုေတာင္းရင္း က်ေနာ္တို႔ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ တလမ္းသြားအေတြး ဝကၤဘာက မထြက္ႏုိင္တတ္တာျဖစ္ေလ့ရွိသည္။ မိမိဆႏၵ မိမိျဖစ္လိုမႈ ေတြခ်ည္း။ ျဖစ္ႏုိင္/ မျဖစ္ႏုိင္ စဥ္းစားဖုိ႔ ေမ့ေလ်ာ့သြားတာျဖစ္တတ္ၾကသည္။
မီးလွ်ံ ဘယ္လႊတ္မယ္မွန္း မသိရတဲ့ တ႐ုတ္နဂါး ႏိုးထလာျခင္း
၁၉၈၈၊ ၈၉ ခုႏွစ္အတြင္း တ႐ုတ္ႀကီးက စစ္အစိုးရ၏ ထြက္ေပါက္။ အႏွစ္ (၂ဝ) ၾကာေတာ့ ျမန္မာျပည္က တ႐ုတ္ႀကီး အတြက္ ထြက္ေပါက္ ျဖစ္လာရၿပီ။ ေက်ာက္ျဖဴတြင္ ေရနက္ဆိပ္ကမ္းကို တ႐ုတ္က ေဆာက္ေပးခဲ့ၿပီး အခု ေရနံ၊ဓါတ္ေငြ႔ ပိုက္လိုင္း၊ ကားလမ္း၊ ေနာက္ အျမန္ရထားလမ္း ပါလာေတာ့မည္။
စစ္ျဖစ္ခဲ့ေသာ္ ျမန္မာျပည္သည္ ေရွ႕တန္းစခန္း လာျဖစ္စရာ ရွိသည္။ တ႐ုတ္ေလာင္စာ လံုၿခံဳေရးအတြက္
ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ပထဝီအေနအထားမွာ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ အေရးပါလာေနပါၿပီ။
စီးပြားေရးအရလည္း ေတာင္အာရွေဒသ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ သန္း ၆ဝဝ ရွိသည့္ အာဆီယံ ေစ်းကြက္ကို လႊမ္းမိုးရန္ (ျမန္မာျပည္လုပ္) တံဆိပ္ကပ္ၿပီး ေရာင္းဖုိ႔ပင္။ တ႐ုတ္ပိုက္ဆံ တ႐ုတ္ အတတ္ပညာ၊ တ႐ုတ္ပညာရွင္ႏွင့္ တ႐ုတ္စက္႐ုံမ်ား ျမန္မာျပည္တြင္တည္ေထာင္။ ျမန္မာျပည္လုပ္ဆိုလွ်င္ အာစီယံ လြပ္လပ္စြာ ေရာင္းဝယ္ခြင့္
စာခ်ဳပ္ (AFTA) အရ အာစီယံေစ်းကြက္တြင္ေရာင္း။
ေတာင္အာရွဟုေခၚသည့္ သန္း ၁,ဝဝဝ ေက်ာ္သည့္ အိႏိၵယ ၊ သီဟို႒္ တို႔၏ေစ်းကြက္မ်ားကိုလည္း ဟိုးအရင္က ကုန္ကူးခဲ့ၾကသည့္ (ပိုးလမ္းမႀကီး) “Silk Road” ကတဆင့္ ျပန္ျဖန္႔။ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ အမည္မခံသည့္ ေရွ႕တန္း တ႐ုတ္ျပည္နယ္ Proxy Province၊ ျဖစ္သြားႏုိင္သည္။ လူဦးေရႀကီးမားသည့္ ဟန္တ႐ုတ္ေတြသည္ တိဘက္၊ ဆင္က်င္းျပည္နယ္တြင္ပါ စီးပြားေရး ထူေထာင္ရန္ လွိမ့္ဆင္းလာၾကသလိုမ်ဳိး ျမန္မာျပည္ ျဖစ္လာခဲ့သည္ ရွိေသာ္။
မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ႏွင့္ ၾကည့္ေသာ္
တ႐ုတ္၏ လႊမ္းမိုးမႈကို ထိန္းရန္ ျမန္မာအစိုးရအေနႏွင့္ အေမရိကန္၊ အေနာက္အုပ္စု၊ ဥေရာပတို႔ႏွင့္ ခင္ခင္မင္မင္ ဆက္ဆံမႈ ရွိရန္လိုသည္။ ဤသည္က ဗ်ဴဟာအဆင့္မွ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ႏွင့္ ၾကည့္ျခင္းျဖစ္သည္။
ပါကစၥတန္ႏုိင္ငံ နမူနာလိုပင္။ တ႐ုတ္ဖဲ တခ်ပ္တည္း ကိုင္ထား၍ မရ။ ဧရာဝတီ ျမစ္ဆံု ဆိုသည္က တ႐ုတ္ႀကီး အတြက္ အပိုဆု။ ျမန္မာသည္ ဗ်ဴဟာက်သည့္ မိတ္ေဆြ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဦးသိန္စိန္ အစိုးရ တက္ေတာ့ တ႐ုတ္
ေခါင္းေဆာင္မ်ား တေယာက္ၿပီးတေယာက္ လာၿပီး ပံ့ပိုးခဲ့ၾကျခင္းပင္။ ဦးသိန္းစိန္သြားေတာ့လည္း တ႐ုတ္ႀကီးက
ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ႐ိုး႐ိုးမိတ္ေဆြမဟုတ္ေတာ့ ဗ်ဴဟာက်သည့္ မိတ္ေဆြ (Strategic Partner) ဆိုၿပီးေၾကျငာခဲ့ၿပီ။ အေမရိကန္ေတြက ငါစူပါ ပါဝါဆိုသည့္ ဘဝင္ႏွင့္ တိန္တိန္ပဲ ၾကည့္တတ္သည္။ တ႐ုတ္ႀကီးက နက္နက္ေတြး႐ုံမက ေရရွည္အတြက္ပါ ျပင္တတ္သည္။
စစ္တပ္အစိုးရ မေကာင္းမွန္း သိတယ္
စစ္တပ္အစိုးရ မေကာင္းတာ လူတိုင္းသိသည္။ စစ္တပ္အစိုးရက၏ က်င့္ထံုးက စစ္စကားႏွင့္ေျပာေသာ္ နယ္ေျမ သိမ္းၿပီး အခြန္ေကာက္စားျခင္း။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ကိုဖယ္ဖို႔ မႀကိဳးစားႏုိင္ၾက။ ဒီေတာ့ တုိင္းျပည္ကို ဓါးစာခံထားၿပီး ညစ္တာ၊ ညစ္တာကို သိသိႏွင့္ မျငင္းႏိုင္၊ မတားႏုိင္ၾက။
မေဟာသဓာ ဇာတ္ေတာ္ႀကီးတြင္ ဘီလူးမႏွင့္ အေမအရင္းကေလးငယ္ကိုလုၾကရာ မိခင္ရင္းမွ မိခင္ ေမတၱာေၾကာင့္ အနစ္နာခံရန္ ဝန္မေလးသလို တုိင္းျပည္ အက်ိဳးအတြက္ေဒၚစုသည္ စစ္ဗိုလ္ေတြႏွင့္ ေဆြးေႏြးရန္ ႀကိဳးစားရသည္ပင္။ မိခင္တေယာက္လို တိုင္းျပည္အတြက္ မခ်စ္ေသာ္ လည္း ေအာင့္ကာနမ္း ဆိုသလို လုပ္ခ်င္သည္ထက္ လုပ္သင့္ သည္ကို လုပ္ရသည္ပင္။ ခ်ဴအင္လိုင္းကို သတိရၾကပါ။
ယခု စီးပြားေရးအတြက္ IMF ႏွင့္စကားေျပာေသာ္ IMF ဆိုသည္ က အေမရိကန္ ၾသဇာမကင္း။ အာစီယံေတာင္
ေဒၚစု အျမင္ကို အေလးထားရသည္။ ေဒၚစုအရွိန္ႀကီးမားမႈက ရွင္းပါသည္။ ဒါကို တိုင္းျပည္ အတြက္သံုးႏုိင္ေသာ္၊
စီးပြားေရး လမ္းပြင့္လာေသာ္၊ ျပည္သူေတြအေနေခ်ာင္လာခဲ့ေသာ္ မေကာင္းဘူးလား။ ေဒၚစု၏ ေရႊ႕ကြက္ မ်ား သည္ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္လို႔ ဆိုသည္ကို နားလည္ေစခ်င္သည္။
အျမင္ခ်င္းမတူႏုိင္တာကို နားလည္ေပးၾကေစလိုပါတယ္။
လမ္းေပၚမွ တပ္နီလူငယ္မ်ားအတြက္ အဓိကရန္သူက အေမရိကန္။ ေနာက္က ဆိုဗီယက္ ႐ုရွားမ်ားကို မျမင္ႏုိင္။
ေမာ္တို႔အတြက္ ဆိုဗီယက္ ဝက္ဝံမ်ား၏ အႏၲရယ္က ပိုေၾကာက္စရာ။ လမ္းေပၚမွ ျမန္မာမ်ားအတြက္လည္း စစ္ဗိုလ္ေတြသည္ နတ္ဆိုးေတြ။ တ႐ုတ္ႀကီးကိုမျမင္ၾက။ ေဒၚစုႏွင့္ အေတြးနက္သူမ်ားအတြက္ တ႐ုတ္နဂါး အႏၲရာယ္က ေၾကာက္စရာ။
လမ္းေပၚက ျမန္မာမ်ားအတြက္က အစိုးရ အေျပာင္းအလဲ Regime change ဟု ျမင္ေသာ္လည္း သမၼတဘုရွ္တို႔ အဆင့္တြင္ အစိုးရေျပာင္းၿပီးေသာ္ တည္ၿငိမ္မႈကို ထိန္းရန္စဥ္းစားရၿပီ။ ေရွ႕ကိုႀကိဳၾကည့္ ၾကရသည္။ အီရတ္မွာ သင္ခန္းစာ ရခဲ့ၾကၿပီ။ ေတာင္ေျခႏွင့္ ေတာင္ေပၚ အျမင္ခ်င္း မတူၾကပါ။ ေဒၚစုတို႔ကဲ့သို႔ ေတာင္ထိပ္က ၾကည့္ ေသာ္ ပိုျမင္ႏိုင္ေတာ့မည္။
ေဒၚစု၏ ေစတနာကို ပို၍ နားလည္ ႏုိင္ၾကပါေစ။
ျမစ္ႀကီး ဧရာဝတီကိုထိေတာ့ျပည္သူမ်ားက မခံႏုိင္။ ျပည္သူေတြ တသံတည္းထြက္ေတာ့ ျမစ္ဆံု ေရကာတာ စီမံကိန္းလည္း ပ်က္ရၿပီ။ ေဒၚစုေနာက္တြင္ တသံတည္းရွိၾကၿပီး ေျခလွမ္းညီညီ လွမ္းၾကေသာ္ အေျခခံက်က်
ေျပာင္းလဲမႈေတြကိုပါ မ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္ရၿပီး ျမန္မာတို႔ဂုဏ္သိမ္ငယ္သည့္ဘဝမွ လြန္ေျမာက္ပါေတာ့မည္။
ဘိုဘိုေက်ာ္ၿငိမ္း | ဗုဒၶဟူးေန႔၊ ေအာက္တုိဘာလ ၀၅ ရက္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ၁၄ နာရီ ၀၂ မိနစ္
ရာဇဝင္ဘီး တပတ္ျပန္လည္သည္လား
ျမန္မာျပည္ေခတ္သစ္ ရာဇဝင္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကို မွီသည့္လူ တဦးတေယာက္မွ မရွိပါ။ ငယ္ရြယ္စဥ္ ႏုိင္ငံေရး သမားေပါက္စဘဝမွာ အဂၤလိပ္ကို လက္နက္ကိုင္ တိုက္မွရမည္ဟု သႏၷိ႒ာန္ခ်ခဲ့စဥ္က ဂ်ပန္ေတြဆီမွ စစ္ေရး ပညာသင္ကာ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ကို ဦးေဆာင္ခဲ့သည္။ ဂ်ပန္ကို လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ရမည့္ အခိ်န္မွာ မေၾကာက္မရြံ႕ေတာ္လွန္ေရးကို ဦးေဆာင္ခဲ့သည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ျပည္သူမ်ားသည္ အဂၤလိပ္ႏွင့္ ဂ်ပန္စစ္တပ္တို႔အၾကား ေၾကမြေအာင္ အဖ်က္စီးခံ၊ အႏွိပ္အစက္ခံ ခဲ့ၾကရသည္။ စစ္ဦးဘီးလူး ဆိုသလိုဂ်ပန္ေတြ အတက္မွာ စစ္ႏုိင္ေရး သက္သက္အတြက္ ဗံုးမိုးရြာခဲ့ၾကသည္။ အဂၤလိပ္ေတြက ရွိသမွ်အားလံုး မီး႐ႈိ႕ၿပီး ဆုတ္ခြာသြားၾကသည္။ ေျမဇာပင္အျဖစ္ ထီးထီး ပ်က္စီးက်န္ရစ္ခဲ့တာက
ျမန္မာျပည္ ၿမိဳ႕အသီးသီး။
ထို႔ေၾကာင့္ ပ်က္စီးေနေသာ တိုင္းျပည္ကို ငွဲ႔၍ တုိင္းျပည္ကို စစ္မီးအတြင္းသို႔ ဆြဲမခ်လိုၾကေတာ့။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔လူစု
သည္ အသက္ပင္ ငယ္ၾကေသာ္လည္း ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ႏုိင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အေၾကာင္းကို နားလည္ခဲ့ၾကသည္။ တုိင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာက တုိင္းျပည္အတြက္ တာဝန္ယူရမည္ ဆိုတာကို သိရွိလာၾကသည္။
ဤေစတနာကို ေရွ႕ထား၍ စစ္ႀကီးအၿပီးတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးကို အဂၤလိပ္ထံမွ ေဆြးေႏြးျခင္းျဖင့္ ရယူရန္ ဆံုးျဖတ္ၾကသည္။ မရမွ၊ ေနာက္ဆံုး လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ကို ကိုင္ဆြဲရန္ ဆံုးျဖတ္ၾကသည္။ ဤနည္းျဖင့္ (ရရင္ရ မရရင္ခ်) ဟူေသာ (မူ) ေပၚေပါက္ခဲ့ရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ေတာ္လွန္ေရး သမားလည္း ဟုတ္သည္၊ ပညာတတ္ ႏိုင္ငံေရးသမားလည္းဟုတ္သည္၊ သည္မွတဆင့္ ေနာက္ဆံုး အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ဘဝ ထိုမွ လြတ္လပ္ေရး ဗိသုကာအထိ ျမင့္တက္ခဲ့ရသည္။
ေတာင္ေျခမွ အျမင္ႏွင့္ ေတာင္ထိပ္မွ အျမင္သည္ မတူ ႏုိင္ၾက။
ထို႔ေၾကာင့္ ပါတီအက်ိဳးကုိသာ ကြက္ၾကည့္ေသာအျမင္ႏွင့္ တိုင္းျပည္တခုလံုးအတြက္ ၿခံဳၾကည့္ပံုခ်င္း ျခားနားရေပၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဉာဏ္မမွီေသာ လူစုက တိုင္းျပည္အက်ိဳးကိုၾကည့္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အဂၤလိပ္ႏွင့္ လြပ္လပ္ေရးအတြက္ ေဆြးေႏြး သည္ကို နားမလည္ႏုိင္ၾက၊ မနာလိုၾက။ အဂၤလိပ္ အလိုေတာ္ႀကီး ေအာင္ဆန္း၊ ေအာင္ဆန္း ဘယ္လဲ၊ ေအာင္ဆန္း ဘာလဲ စသည္ျဖင့္ တိုက္ခိုက္လာၾကသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ေစတနာကို မျမင္္ႏုိင္ၾက။ ႏုိင္ငံေရး အသာရမႈကိုပဲ ျမင္ၾကသည္။ ပုဂၢိဳလ္ေရး တိုက္ခိုက္မႈေတြ လြန္လာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ေဂ်ာင္းဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္လိုက္သည္။
ေဟာ အခုလည္း လာၾကျပန္ၿပီ။ ေဒၚစု၏ ေစတနာကို နားမလည္ ႏုိင္ၾကသူေတြ ေပၚလာၾကျပန္ၿပီ။ ေမးခြန္း ထုတ္ခ်င္ၾကသည္။ ႏုိင္ငံေရးမွာ ေဝဖန္တာ အသစ္အဆန္းမဟုတ္။ ဒီမိုကေရစီမွာ ေမးျမန္းျခင္း၊ ဆန္းစစ္ျခင္းဟာ အင္အားတခုပဲ မဟုတ္ပါလား။ တခ်ိန္တည္းမွာ အမ်ားအတြက္ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ ခံစားမႈ (emotions) အေပၚ အေျခခံၾကသည္။ ခ်စ္တယ္၊ မုန္းတယ္၊ ေထာက္ခံတယ္၊ မေထာက္ခံဘူး ဆိုတာေတြ အားလံုး လိုလိုသည္ မိမိ၏ ခံစားခ်က္ႏွင့္ ဆံုးျဖတ္ၾကသည္က မ်ားသည္။ တိုင္းျပည္ကို ရာစုႏွစ္တဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ ဓါးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္လာသူ မ်ား ကို မုန္းတာ သဘာဝက်ပါသည္။ မဆန္း။
သို႔ေသာ္ “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ မာသာထရီဇာလုိ ျဖစ္သြားၿပီ”၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သို႔ “စစ္ေၾကျငာခ်က္” ဆိုသည့္ ေရးသားမႈေတြသည္ ေဒၚစု၏ ေစတနာကို နားမလည္ၾကလို႔ မိမိခံစားမႈအရ ေရးသား မႈေတြလို႔ နားလည္မိရင္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိသည္။ ေဒၚစု၏ ေစတနာကိုသာ ၾကည့္တတ္ျမင္တတ္ရင္ ဒီလို အထင္မွားမႈေတြ ပေပ်ာက္ သြားႏိုင္သည္ဆိုသည့္ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ေလာကတြင္ ဘယ္အရာမဆို တဖက္သပ္ တလမ္းသြားအျမင္ တခုတည္း မၾကည့္သင့္ပါ။ ေထာင့္ေပါင္းစံု ဘက္ေပါင္းစံုမွ ၾကည့္ၿပီး ျဖစ္စဥ္တခု၏ ျဖစ္ႏုိင္ေျခကို မွ်မွ်တတ သံုးသပ္မွ ျဖစ္ရပ္မွန္ႏွင့္ ပိုနီးစပ္ႏုိင္သလို၊ ခံစားမႈလည္း အနည္းဆံုး ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္မိပါသည္။
ဖေအတူသမီး
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေလာက္ ေခတ္သစ္ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ရာဇဝင္မွာ ႏွလံုးရည္ျပည့္သူမရွိ။ ကာယစြမ္းအား၊ ဉာဏစြမ္းအား ႏွစ္ဘက္ စလံုး အစြမ္းထက္သည္။ တိုင္းျပည္အေပၚ ထားေသာေစတနာမွာလည္း ေျပာစရာ မရွိ၊ ေနာက္ဆံုး တိုင္းျပည္အတြက္ အသက္ကိုပါ ေပးလႉခဲ့ရွာသည္။ ဖေအတူသမီးမို႔ တိုင္းျပည္အတြက္ မိမိအႏၲရာယ္ကိုမမႈ၊ ဒီပဲရင္းျဖစ္ရပ္က သက္ေသ ထူခဲ့ၿပီ။
ေဒၚစုႏွင့္ သတင္းအင္တာဗ်ဳးေတြကို နားေထာင္ၾကည့္ၾကပါ။ ေဒၚစုသည္ ယံုၾကည္ခ်က္ ျပင္းသူဆိုသည္ကို မည္သူမွ် မျငင္းႏုိင္။ ထို႔ျပင္ ေဒၚစုတြင္ အေတြးအေခၚ ျပည့္သည္ကို ေဒၚစု၏ အေျဖေတြမွ သက္ေသထူလ်က္။
လူထုေခါင္းေဆာင္
ႏိုင္ငံေရးရဲ႕ “အင္အား” ဆိုသည္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လူအမ်ားစု ေထာက္ခံမႈပဲ။ တတိုင္း တျပည္လံုး အတိုင္းအတာႏွင့္ေထာက္ခံမႈရလာေတာ့ “လူထုေထာက္ခံမႈရၿပီ” လို႔ ဆိုႏုိင္သလို ေခါင္းေဆာင္သည္လည္း “လူထုေခါင္းေဆာင္” ဟု အသိအမွတ္ျပဳ ခံႏုိင္ၿပီ။
ဤသို႔ “လူထုေခါင္းေဆာင္္” အဆင့္ေရာက္ရန္ မလြယ္ပါ။ ပထမ မိမိ၏ ရည္မွန္းခ်က္ ထင္ေပၚရမည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရး၊ ေဒၚစုက ဒီမိုကေရစီ လြပ္လပ္ေရး။ ဒုတိယ ယံုၾကည္မႈ ထင္ရွားရမည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဆိုရွယ္လစ္ႏွင့္ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ၊ ေဒၚစုက လစ္ဘရယ္ ဒီမိုကေရစီ။ ေဖၚေဆာင္မႈမွာ ရပ္တည္ခ်က္ ျပတ္သား
ရမည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္က အစြဲမရွိ၊ ရရင္ရ မရရင္ခ်။ မရမွခ်မွာ။ မလုိဘဲ အသက္ေတြကို မစေတးလို။ မွားမွားမွန္မွန္ ေဒၚစု က အၾကမ္းမဖက္ေသာ လမ္းစဥ္ကိုစြဲကိုင္ထားသည္။ သတၱိရွိမႈမွာ ေျပာစရာမရွိ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဂ်ပန္ လက္ထဲက
ေတာ္လွန္ေရးကိုရေအာင္ ဦးေဆာင္သြားသည္။ ေနမဝင္ အင္ပါရာ အရွင္သခင္ေတြကို ဉာဏ္ခ်င္းယွဥ္ရဲသည္။
ေဒၚစုက အာဏာရွင္ လက္ေအာက္မွာ ရင္ေကာ့၍ ဒီမိုကေရစီ ကို ေတာင္းဆိုရဲသည္။ ဦးမက်ိဳး။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏုိဘယ္ဆု ခ်ီးျမႇင့္ခံရကာ လူထုေခါင္းေဆာင္ထက္ ေက်ာ္၍ “ကမၻာ့ ဒီမိုကေရစီအုိင္ကြန္” အျဖစ္ အသိအမွတ္ အျပဳခံရသည္။ ကမၻာေပၚရွိ ဒီမိုကေရစီ တိုက္ပြဲဝင္သူမ်ားအတြက္ အားက်စရာ အတုယူစရာ မီးတိုင္ျဖစ္ခဲ့ရၿပီ။
ေဒၚစုလို ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ အဆင့္၊ ကမၻာ့ အဆင့္ ေရာက္လာေတာ့ “တာဝန္” ဆိုသည့္ ဝန္က ပိလာျပန္သည္။ စိတ္ထင္တိုင္း လုပ္၍ မရေတာ့။ ေဒၚစု စကားတခြန္းကို ဂ႐ုျပဳ၊ နားစြင့္ေနသူေတြက တပံုတေခါင္း။ ေဒၚစု၏ လႈပ္ ရွားမႈကို ေစာင့္ၾကည့္ေနသူ ေတြက မနည္းလွ။ စစ္အစိုးရႏွင့္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြက ေရွ႕ဆံုးက။ ထို႔ေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ စစ္စစ္သမား ဘဝကမလြယ္။ သြားသတိ၊ လာသတိ၊ ေျပာသတိ ရွိရၿပီ။
ေဒၚစုသည္ ေတာ္လွန္ေရးသမားမဟုတ္။ အေျပာင္းအလဲကို ေသြးထြက္သံယိုမႈ လမ္းလိုက္၍ မေလွ်ာက္လို။ အၾကမ္းမဖက္ေသာ နည္းျဖင့္သာ ရယူလိုသည္။ စာေရးသူက ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းစဥ္ကို ပိုႏွစ္ၿခိဳက္သည္။ အၾကမ္း မဖက္ သက္သက္ကို ဘဝင္မက်။ သို႔ေသာ္ ေဒၚစု ကိုနားလည္ေပးသည္။ နားလည္ပံုက သည္လိုပါ။
လူထုေထာက္ခံမႈ ရွိလာပါက ေခါင္းေဆာင္တဦးဟာ သူႀကိဳက္ရာလမ္းကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိသည္။ ကနဦးအစ ကတည္းက သူ၏လမ္းေၾကာင္းကို သိသိႏွင့္ ေထာက္ခံခဲ့ၾကသည္ပဲ မဟုတ္လား။ ေဒၚစုက အၾကမ္းမဖက္ေသာ လမ္းစဥ္ကို ယံုၾကည္သူ။
စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈျပဳၿပီး လာေဆြးေႏြးဆိုေတာ့ လွ်ာေပၚျမက္ေပါက္ပါေစ စစ္ဗိုလ္ေတြက မလာ။ အာဏာ လက္မ လႊတ္ခ်င္တဲ့ ဘက္ကလည္း ပိုမည္ထင္သည္။
တဘက္က တ႐ုတ္ႀကီးကိုအားကိုးရင္ အိႏၵိယ၊ အာဆီယံ၊ ႐ုရွား အားလံုးကို လွည့္စားသည္။ ၾကည့္ေတာ့ အညာသား ႐ိုး႐ိုးအအနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊက ႏိုင္ငံေရး လူလည္။ စိတ္ရွည္သည္။ အာဏာအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း ေနာေၾက သည္။
အာဏာရွင္၏ ထြက္ေပါက္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ၏ အားသာခ်က္မွာ ေရွာင္ရန္၊ ေဆာင္ရန္ကို အတုယူတတ္သည္။ ဦးေနဝင္းထံမွ အာဏာ က်မ္း ကို သင္ယူၿပီး ဦးေနဝင္း၏အမွားမ်ဳိး ဘယ္ေသာအခါမွ မလုပ္။ သက္တန္းရွည္ေသာ အာဏာရွင္တိုင္းသည္ အာဏာ ကို လက္မလႊတ္ရဲေသာ္လည္း နိစၥဓူဝ မင္းလုပ္အုပ္ခ်ဳဳပ္ရသည္မွာ ၎တို႔ အလုပ္မဟုတ္ေတာ့။ မိမိထံမွ အာဏာ မသိမ္းႏုိင္ရန္ အစီအမံေတြျပဳၿပီး မိမိတို႔က အေပၚက အသာၾကည့္ေန႐ုံ။
ဥပမာ ကက္စထ႐ိုက သူ႔ညီကို အာဏာလႊဲေပးၿပီး အခု သက္ေတာင့္သက္သာ ဇိမ္ရစ္ေန႐ုံ။ က်န္တဲ့သူေတြက သူ႔လူေတြခ်ည္း။ ပို၍ဉာဏ္ရွိတဲ့ တိန္ေရွာင္ပိန္တို႔က်ေတာ့ အာဏာ အေျပာင္းအလြဲကို စနစ္တက် Institutionalized လုပ္၊ စနစ္ကို ေဖၚေဆာင္ၿပီးမွ သူ႔ထက္ ငယ္သူေတြကို ေနရာေပးၿပီး သူက ထိန္းေက်ာင္း ေပးကာ လူႀကီး (၆) ေယာက္မွ ပဲ့ကိုင္ေပးသြားသည္။
ဦးေနဝင္းသည္ သူ႔၏ တပ္ရင္း (၄) က လူေတြနဲ႔ အာဏာတည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ္လည္း၊ သူ႔ကိုယွဥ္ေျပာႏုိင္သည့္ စစ္ဗိုလ္ေတြ အားလံုးကို ဖယ္ထုတ္ၿပီး ဟိုးေအာက္ တပ္ၾကပ္အဆင့္က လူေတြကို ဆြဲတင္လာၿပီး ေနာက္ဆံုး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အပြင့္ေတြ တင္ေပးလိုက္က သစၥာေစာင့္တည္မႈကို ရာထူးႏွင့္ ဝယ္ယူလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေက်ာ္ထင္၊ ေအးကို၊ စိန္လြင္တို႔က တဆင့္ၾကားခံၿပီး Proxy နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာေမာင္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ သန္းေရႊတို႔ကို ကိုင္ထားၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္တင္ဦး (တြင္း(၃))၊ ခင္ၫြန္႔တို႔က တဆင့္ တိုက္႐ိုက္ အာဏာမ႑ိဳင္ေတြကို ကိုင္ ထားခဲ့သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ၏ ေရႊ႔ကြက္ေတြကို ျပန္သံုးသပ္ေသာ္ သူနဲ႔အတူ အာဏာယူခဲ့ၾကတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြအားလံုးကို (မ) ထုတ္သြားသည္။ အာဏာ၏ အတြင္းစည္းဝိုင္း ျဖစ္သည့္ (တပ္) ထဲမွာမထားခဲ့။ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးပံု ရွိၾကသည့္ ဦးေရႊမန္းႏွင့္ ဦးတင္ေအာင္ျမင္ဦးတို႔ကို တည္ေပးထားသည္။ ဒီႏွစ္ေယာက္ ၿပိဳင္ေနၾကမွ တပ္ကို စည္း႐ုံးရန္ အခ်ိန္မရ၊ ဒီေတာ့မွ အသာေလးတပ္ကို အခ်ိန္ေပးၿပီး စိတ္ခ်လက္ခ် ကိုင္ႏိုင္သည္။ စစ္တပ္က အာမခံ ေပၚလစီပင္။
ဦးေနဝင္းရဲ႕ အဓိက မွားတဲ့ အခ်က္က သူရဲ႕တဆင့္ခံ (Proxy) အုပ္ခ်ဳဳပ္တဲ့ သူ႔တပည့္ေတြက သူ႔အရင္ ဘဝတပါး
ေျပာင္းကုန္ၾကသည္။ အသက္ႀကီးေတာ့ ဘာသာေရးဘက္ ေရာက္သြားပံုရၿပီး သတိလက္လြတ္ ျဖစ္သြား ပံု ရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊသည္ ဦးေနဝင္းအမွားမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ခဲ့။
တိန္ေရွာက္ပိန္သည္ စနစ္တက် အာဏာအေျပာင္းအလဲကို Institutionalized လုပ္ၿပီးမွ စိတ္ခ်လက္ခ် ေသသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒါကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊလည္း ျမင္ႏိုင္သည္။ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ ဘယ္ေလာက္ အ႐ုပ္ ဆိုးဆိုးျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္၊ လူမ်ိဳးစု လႊတ္ေတာ္၊ ျပည္နယ္ အစိုးရဟူသည့္ Institution အေပၚထပ္ အေဆာက္အအုံ ေတြ ေပၚလာသည္။
လက္ရွိမွာ ဒါေတြသည္ ႐ုပ္ပစၥည္း အားျဖင့္္သာ တည္ရွိေနေသးသည္။ ဒီမုိကေရစီ စစ္စစ္ ေအာက္မွာကဲ့သို႔
အသက္ဝင္ လႈပ္ရွားႏုိင္ျခင္းမရွိေသး။ လႊတ္ေတာ္အမတ္အမ်ားစုက မိမိတို႔ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းစဥ္ကို ပီပီျပင္ျပင္ သေဘာမေပါက္ၾကေသး။ ျပည္ေထာင္စု အစိုးရႏွင့္ျပည္နယ္ အစိုးရေတြဘယ္လို အာဏာခြဲေဝ အုပ္ခ်ဳပ္ရမယ္ ဆိုသည္ကိုေတာင္ တိတိက်က် သိၾကေသးတာ မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ စစ္အုပ္ေရးထက္ေတာ့ တဆင္ျမင့္လာၿပီ။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္မွာ အဆင့္ဆင့္ စစ္ဗိုလ္ေတြ၏ အမိန္႔သည္ ဥပေဒပင္။ စာေရးသူ၏ အေတြးတြင္ ၂ဝ၁ဝ
ေရြးေကာက္ပြဲသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ၏ ထြက္ေပါက္ပင္။
က်န္ခဲ့မယ့္ ႏုိင္ငံေရးသမိုင္း
ႏုိင္ငံကို ဦးေဆာင္ခြင့္ရသည့္ လူအမ်ားသည္ မိမိ၏ သမိုင္း Legacy ကိုထားခဲ့ခ်င္ၾကသည္ပင္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ လည္းမစဥ္းစားဟု မေျပာႏုိင္။ စပိန္မွာ ဖရန္ကိုဟာ အာဏါရွင္အျဖစ္ ေက်နပ္ေအာင္ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး သမိုင္းေကာင္း ရန္ ဘုရင္စနစ္ကို ျပန္ေထာင္၊ ပါလီမန္စနစ္ကို ျပန္ေဖၚထုတ္ေပးသြားသည့္ ရာဇဝင္ သာဓကေတြရွိေနသည္။ ဒီမိုကေရစီ၏ အဂၤါရပ္ေတြျဖစ္သည့္ လႊတ္ေတာ္မ်ား၊ ျပည္နယ္အစိုးရမ်ား ျပန္ေပၚလာသည္ကို အသိမွတ္ျပဳ၊ တိုးတက္ရန္ မႀကိဳးစား သင့္ဘူးလား။
အင္ဒိုနီးရွားတြင္ ဆူဟာတို ျပႆနာေပၚေတာ့ သူတို႔လြတ္လပ္ေရးဖခင္ ဆူကာႏုိ၏ သမီး မီဂါဝါဒီဟာ ပါလီမန္အထဲ တြင္ ရွိေနၿပီ။ သူတို႔သည္လည္း စစ္သားတမတ္ႏွင့္ (စ) ၾကသည္ပင္။ သူတို႔လည္း အေရးေပၚေတာ့ ဆူကာႏုိရဲ႕ သမီး မီဂါဝါဒီကို ဝိုင္းေထာက္ခံၾကၿပီး တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲ လာသည္မွာ ယခုေတာ့ အင္ဒီုနီးရွား သည္ အာစီယံတြင္ စီးပြားေရးအရ GDP (ျပည္တြင္းထုတ္ကုန္ ပမာဏ) အႀကီးဆံုးႏိုင္ငံ၊ G20 ႏုိင္ငံ၊ ဒီမိုကေရစီ တြန္းကားသည့္ ႏုိင္ငံအျဖစ္ ေအာင္ျမင္မႈ လမ္းေၾကာင္းအေပၚ ေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။ (မွတ္ခ်က္၊ တခ်ိန္က ျမန္မာႏိုင္ငံ သည္ အင္ဒိုနီးရွားေတာ္လွန္ေရးတြင္ သခင္သာခင္ကို ေစလႊတ္ၿပီး လက္နက္အကူအညီ ေပးခဲ့ဖူးသည္။)
ေဒၚစုက Oxford ေက်ာင္းထြက္၊ ကမၻာေက်ာ္ ဒီမိုကေရစီ အုိင္ကြန္။ ေဒၚစုသာ အခြင့္ရေသာ္ တိုင္းျပည္အတြက္ အမ်ားႀကီး အက်ိဳးျပဳႏုိင္ပါသည္။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ေစ တုိင္းျပည္ ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ လာၿပီ၊ အေပၚထပ္ အေဆာက္အအံုေတြ ေပၚလာၿပီ။ ဤသည္ကို အသက္ဝင္ရန္ စြမ္းေဆာင္ လာႏုိင္ ေသာ္ တိုင္းျပည္အတြက္ မေကာင္းဘူးလား။ အမ်ားႀကီးလိုေသးသည္။ သို႔ေသာ္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေတာ့ မဟုတ္ ေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဒၚစုက သူ႔မိန္႔ခြန္းမွာ အေကာင္းျဖစ္လာစရာအေၾကာင္းေျပာၾကားသြားသည္ဟု ထင္မိသည္။
အစိုးရ အေျပာင္းအလဲ
မိမိ မလိုလားသည့္ အစိုးရကို လံုးလံုးေျပာင္းလဲေစခ်င္ေသာ္ေတာ္လွန္ျခင္း Revolution နည္းႏွင့္ ေျပာင္းလဲ ႏုိင္သည္။ေတာ္လွန္ေရးတြင္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ လူထုအံုႂကြမႈ ေတာ္လွန္ေရး ႏွစ္နည္းႏွင့္ ေျပာင္း၍ရသည္။ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးကုိ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ဆင္ႏႊဲႏိုင္မွ မိမိစိတ္ႀကိဳက္ အစိုးရႏွင့္ စနစ္ကို ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းလဲ ႏုိင္မည္။ လူထုအံုႂကြမႈ ေတာ္လွန္ေရးနည္းႏွင့္ ေျပာင္းလွ်င္ေတာင္ မိမိစိတ္ႀကိဳက္ အစိုးရျဖစ္လာေလ့ မရွိပါ။ အေၾကာင္းက ပ်ားအံုကို တုတ္နဲ႔ထိုးသလို ဖ႐ိုဖရဲ ျဖစ္ၿပီးမွ ျပန္စုရေတာ့ မိမိလုိခ်င္တဲ့ အစိုးရ ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္လာမည္။
ဥပမာ ယူကရိန္းကို ၾကည့္။ ေလာေလာဆယ္ အီဂ်စ္ကို ၾကည့္။ ဆာဘီးယား (Serbia) ကိုၾကည့္။ ႏုိင္ငံအမ်ားစုမွာ ေရြးေကာက္ပြဲ အလီလီလုပ္ၿပီးမွ အေျခက်လာႏုိင္သည္။ေတာ္လွန္ေရး အျပင္ ေနာက္တနည္းမွာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာင္းလဲသည့္ Evolution နည္းပဲ။ အၾကမ္းမဖက္တဲ့နည္း ကေတာ့ ဤနည္းပင္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဖဆပလ အဖြဲ႔ႀကီး ေနာက္ဆံုး တိုင္း ျပည္လြတ္လပ္ေရးကို အရယူေပးသြားတာလည္း ဤနည္းပင္။ ယင္းနည္းက ဉာဏ္ကစား တတ္ရန္လိုသည္။ အေပးအယူ လုပ္ရသည့္အတြက္ မိမိလိုခ်င္တာအားလံုး မရႏုိင္။ စိတ္ရွည္ရမည္။
ျမန္မာေတြရဲ႕ ျပႆနာက
က်ေနာ္တို႔၏ ျပႆနာသည္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေတာ္လွန္သည့္နည္းႏွင့္ စစ္အစိုးရကို မဖယ္ရွားႏုိင္ၾကပါ။
ႏိုင္ငံေရးတြင္ စုစည္းမႈရွိမွ၊ ဖြဲ႔စည္းမႈ ရွိမည္။ ဖြဲ႔စည္းမႈရွိမွ ဦးေဆာင္မႈရွိလာၿပီး ေဆာင္ရြက္ခ်က္ ရွိႏုိင္ပါသည္။
ေဆာင္ရြက္မႈရွိမွ တိုးတက္တက္မႈ၊ ဒီကမွ အရွိန္ရလာၿပီး လူေတြယခုထက္ စု႐ုံးလာၾကၿပီး “အင္အား” ဆိုသည္
ေပၚလာႏုိင္ပါသည္။ ဒါလူမ်ိဳးတိုင္း တုိင္းျပည္တိုင္း မလြဲမေသြ ျဖတ္ေက်ာ္ၾကရပါသည္။ တေယာက္တေပါက္ ဦးတည္ခ်က္ ေပါင္းစံုႏွင့္ ေျခဦးတည့္ရာ လြန္ဆြဲေနၾကေသာ္ ေတာ္လွန္ေရး မေအာင္ႏုိင္ပါ။ ေဒၚစုက သူ၏ ယံုၾကည္ခ်က္သည္ အၾကမ္းမဲ့ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေတာ္လွန္ေရးကိုသာ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ယံုၾကည္သူေတြကို မကန္႔ကြက္ပါ။
၈၈၈၈ ေခါင္းေဆာင္ေတြသည္ မ႑ိုင္တခုအျဖစ္ ရပ္တည္ႏုိင္ၾကသည္အျပင္ ေဒၚစုကို ပံ့ပိုးခဲ့ၾကျခင္းေၾကာင့္
ေဒၚစုႏွင့္ အတိုက္အခံေတြ ပိုအားမရွိခဲ့ဘူးလား။ အားျဖည့္သည့္သေဘာ။ ထို႔နည္းတူစြာပင္ ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္မွ ဆိုသည့္သူေတြ ဖြဲ႔စည္းမႈ ေခါင္းေဆာင္မႈ ျပသၾကၿပီး မိမိလိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္စည္းထားၾကေသာ္ တိုင္းျပည္
အတြက္ ပိုအက်ိဳး မျပဳႏုိင္ဘူးလား။
ေလာကတြင္ ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ျဖစ္ႏုိင္တာ၊ ျဖစ္လာတာ မတူတတ္ၾကပါ။ ျဖစ္လာသည္ကို အေျခခံၿပီး ျဖစ္ခ်င္သည့္ ဘက္ကို ျဖစ္ႏုိင္သေလာက္ အေရာက္ဖန္တီး ႏုိင္သူေတြ၊ ေအာင္ျမင္သည့္သူေတြသည္ လက္ေတြ႔ အေကာင္ အထည္ ေဖၚႏုိင္သူေတြျဖစ္လာၾကၿပီး၊ က်န္သူေတြကေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ ကမၻာမွာ က်န္ခဲ့ၾကတာပါပဲ။ အေတြး
မတူရင္ အျမင္ခ်င္း မတူႏုိင္ၾကပါ။
က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာေတြကို ေသြးဆူလြယ္တယ္ဟု စြပ္စြဲၾကတယ္။ ေသခ်ာသည္မွာ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ (Emotions)
ေပၚမူတည္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးမွာ ဆံုးျဖတ္ၾကတာမ်ားသည္။ ခံစားမႈကိုေက်ာ္ၿပီး ေခါင္းေအးေအးႏွင့္ ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္သည္ကို အစီအစဥ္ဆြဲၿပီး လုပ္ၾကသူေတြ နည္းေသးသည္ဟု ျမင္မိသည္။ အႏုိင္ တိုက္ရမည္၊ ရန္သူ ကိုရန္သူ မွန္းသိပါေစဆိုသည့္ တဘက္စြန္း အေတြးအေခၚေတြမွ ႐ုန္းထြက္ႏုိင္ၾကရန္ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။
ခုေခတ္ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြတြင္ IQ အသိဉာဏ္ တင္မဟုတ္ EIQ လို႔ေခၚတဲ့ Emotional IQ စိတ္လႈပ္ရွားမႈကို ဘယ္ေလာက္ထိန္းႏိုင္၊ မထိန္းႏိုင္ဆိုသည္ကိုပါ သတိျပဳလာၾကၿပီ။ အသိဉာဏ္ရွိမွ၊ သတိရွိမွ စိတ္လႈပ္ရွားမႈကို ထိန္းႏိုင္ပါမည္။
တာဝန္မတူရင္ အေတြးမတူပါ
ရာဇဝင္ ႐ုပ္သံလိုင္း (History Channel) တြင္ ေမာ္၏ ေနာက္ဆံုးေတာ္လွန္ေရး လႊင့္သြားပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈ
ေတာ္လွန္ေရး အေၾကာင္းပါ။ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ေတြ အၿမဲဆဲဆိုေနၾကတဲ့ အေမရိကန္သမၼတ နစ္ဆင္တ႐ုတ္ျပည္ ကို အလည္လာေတာ့ အစိုးရက လူေတြကို လမ္းေပၚေမာင္းခ်ၿပီး ႀကိဳဆိုခိုင္းသည္။
ထိုစဥ္က စိတ္ဓါတ္ အလြန္တက္ေနတဲ့ တပ္နီလူငယ္၊ ခုေတာ့ ရင့္က်က္ေနၿပီျဖစ္သည့္ တ႐ုတ္မ တေယာက္က
ျပန္ေျပာရာမွာ တခ်ိန္လံုး ပစ္မွတ္အျဖစ္ အသံုးျပဳခဲ့ရသည့္ နစ္ဆင္ကို အလံေတြကိုင္ၿပီး ႀကိဳဆိုရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ဘဝင္မက်လိုက္တာတဲ့။ ဒါကလမ္းေပၚက လူတဦး၊ ရန္စိတ္ ျပင္းထန္ေနသည့္ တပ္နီ လူငယ္တဦး၏ အျမင္။
သို႔ေသာ္ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေနရသည့္ ေမာ္ႏွင့္ ခ်ဴအင္လိုင္းတို႔ အျမင္က်ေတာ့ ဆိုဗီယက္႐ုရွားတို႔၏ ရန္ကမေသး။ ဝင္တိုက္ရင္ ခုခံဖို႔ ျပင္ေနရၿပီ။ ဘံုရန္သူကို ကစားဖို႔ အေမရိကန္ ဖဲကို လွည့္ကိုင္ရသည္။ လမ္းေပၚက အျမင္၊ေတာင္ေျခက အျမင္အရ ‘မုန္း မုန္း မုန္း - တိုက္ တိုက္ တိုက္’ တိုက္ေပၚက အျမင္၊ ေတာင္ထိပ္ကအျမင္က ရမ္းလို႔မရ။ တိုင္းျပည္တာဝန္က ရွိေသးတာကိုး။
ဉာဏ္ခ်င္းမတူရင္လည္း အေတြးမတူပါ
ယဥ္ေက်းမႈ ေတာ္လွန္ေရးကာလမွာ ေမာ္က ပါတီဗဟိုကို အေျမာက္နဲ႔ ပစ္ၿပီး အာဏာ ျပန္လုရတာေၾကာင့္ ဉာဏ္
နည္းတဲ့၊ အာဏါမက္တဲ့ ၎၏ဇနီးေဟာင္း ခ်န္ခ်င္းႏွင့္ေလးဦးဂိုဏ္းကို အားထားခဲ့ရသည္။ ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ပါခဲ့ၾကသည့္ ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္ေဟာင္း အမ်ားစုသည္ ခ်န္ခ်င္းတို႔၏ ရမ္းကားမႈ၊ ႏွိပ္စက္မႈကို ခံခဲ့ၾကရသည္။
ဒီအခ်ိန္တြင္ ခ်ဴအင္လိုင္းသည္ ေမာ္ကို အမႊန္းတင္ထားသည့္ စာအုပ္နီ ကေလးကို ေဝ့ကာရမ္းကာ တပ္နီမ်ား
အႀကိဳက္ လိုက္ေအာ္ခဲ့ရရွာသည္။ တဘက္ကၾကည့္ေသာ္ ခ်ဴအင္လိုင္း အာဏာ႐ူးသည္။ ရာထူးမစြန္႔ႏုိင္ဘူးဟု
ထင္စရာ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်ဳအင္လိုင္းဘက္မွ ျပန္ၾကည့္ေသာ္ ဒီလို ရပ္တည္ႏုိင္လို႔ အျပစ္မရွိသည့္သူေတြ အမ်ားႀကီးကို ကယ္တင္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ပါတီ ေဂ်ာက္ထဲမက်ရန္ ထိန္းႏုိင္ခဲ့သည္။
လင္ေျပာင္ႏွင့္ ခ်န္ခ်င္းတို႔ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ကို ပက္ပက္စက္စက္ ေစာ္ကားၾကသည္။ ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာမႀကီး ဟန္ဆုရင္၏ အႀကီးဆံုးသား (Eldest Son) ဆိုသည္ကို ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ။ ခ်ဴအင္လိုင္း၏ တိုင္းျပည္အေပၚ ထားသည့္ ေစတနာႏွင့္ ခံစားမႈကို သိျမင္ၾကရပါမည္။ သုိ႔ေသာ္ ခ်ဴအင္လိုင္းသည္ တိုင္းျပည္အက်ိဳးအတြက္ ပုဂၢိဳလ္ေရး ေစာ္ကားမႈေတြကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈႏုိင္ခဲ့သည္။
ေဒၚစုလည္း ဒီပဲရင္းတြင္ ၎ရဲ႕ အသက္ကို ထိပါး႐ုံမက လူရင္းေတြ ေသကုန္ၾက၊ စိတ္ခံစားမႈ မရွိဘဲေနပါ့မလား။ တေယာက္တည္း အံၾကိတ္ၿပီး ခံစားခဲ့ရတာေတြ ရွိႏုိင္သည္။ ဒါေပမဲ့ တိုင္းျပည္အက်ိဳးကိုေရွ႕႐ႈၿပီးတိုင္းျပည္ အတြက္ အေျဖရွာၾကရန္ အၿပံဳးမပ်က္ ဖိတ္ေခၚလ်က္ပင္။ ဒါျပည္သူ႔ေခါင္းေဆာင္ စစ္စစ္ဆိုသည္ကို သက္ေသ ထူ လိုက္ျခင္းပင္။
ခ်ဴအင္လိုင္းနဲ႔ တိန္႔ေရွာက္ပိန္တို႔ေတာင္ မတူၾကဘူး
ေမာ္က သူမေသခင္တြင္ legacy သမိုင္း အတြက္ ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရး မွန္သည္ဟု ပါတီလိုင္းခ်ေပးသည္။ တိန္ကေခါင္းမာသည္။ ခ်ဴအင္လိုင္း ေသကာနီးတြင္ မင္းသေဘာတူသလားဟု တိန္ကိုေမး၏။ တိန္က “NEVER” လို႔ေျဖရာ၊ ခ်ဴအင္လိုင္းက ေအးအခုမွငါ ေအးေအးေဆးေဆး ေသႏုိင္ၿပီလို႔ျပန္ေျဖသည္တဲ့။
တ႐ုတ္ျပည္ စီးပြားေရး ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ တိန္ေရွာက္ပိန္သည္ နံမည္ေက်ာ္ခဲ့ေသာ္လည္း တကယ္က Four Modernization Programs ေခတ္မွီတိုးတက္မႈ အစီအစဥ္ ေလးရပ္က စတာပါ။ ခ်ဴအင္လိုင္း၏ ေက်းဇူးေတြပါ။ ခ်ဴအင္လိုင္းသာ အတြင္းက တင္းမခံထားေသာ္ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္ ေဟာင္းႀကီးမ်ား က်န္မည္မဟုတ္။ ခ်န္ခ်င္း
တို႔ ရမ္းတာႏွင့္ အားလံုးေသကုန္ၾကမည္။ ခ်ဴအင္လိုင္းေသၿပီး ေမာ္ေသေတာ့ ေတာ္လွန္ ေရးသမားႀကီးမ်ားေၾကာင့္ တိန္ေရွာက္ပိန္ ျပန္အာဏါထူေထာင္ႏုိင္ခဲ့သည္။
အေပၚယံအျဖစ္ပ်က္ကိုၾကည့္ၿပီး ေတြးလွ်င္ ခ်ဴအင္လိုင္းလိုလူမ်ိဳးသည္ သစၥာေဖါက္။ အေတြးနက္သူေတြ အတြက္ခ်ဴအင္လိုင္းလို လူမ်ဳိးသည္ သူရဲေကာင္း။
တလမ္းသြားမ်ား၏ ေတာင္းဆိုခ်က္
စစ္အစိုးရ အလိုမရွိ၊ သိန္းစိန္အစိုးရ ဒီမိုကေရစီအတု၊ တမတ္သားလႊတ္ေတာ္ ခုခ်က္ခ်င္းဖ်က္၊ ၾကားျဖတ္ အစိုးရ
ေထာင္ေပး စသည့္ ခံစားခ်က္ႏွင့္ ျပည့္လႊမ္းေနသည့္ေတာင္းဆို ခ်က္ကိုေတာင္းရင္း က်ေနာ္တို႔ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ တလမ္းသြားအေတြး ဝကၤဘာက မထြက္ႏုိင္တတ္တာျဖစ္ေလ့ရွိသည္။ မိမိဆႏၵ မိမိျဖစ္လိုမႈ ေတြခ်ည္း။ ျဖစ္ႏုိင္/ မျဖစ္ႏုိင္ စဥ္းစားဖုိ႔ ေမ့ေလ်ာ့သြားတာျဖစ္တတ္ၾကသည္။
မီးလွ်ံ ဘယ္လႊတ္မယ္မွန္း မသိရတဲ့ တ႐ုတ္နဂါး ႏိုးထလာျခင္း
၁၉၈၈၊ ၈၉ ခုႏွစ္အတြင္း တ႐ုတ္ႀကီးက စစ္အစိုးရ၏ ထြက္ေပါက္။ အႏွစ္ (၂ဝ) ၾကာေတာ့ ျမန္မာျပည္က တ႐ုတ္ႀကီး အတြက္ ထြက္ေပါက္ ျဖစ္လာရၿပီ။ ေက်ာက္ျဖဴတြင္ ေရနက္ဆိပ္ကမ္းကို တ႐ုတ္က ေဆာက္ေပးခဲ့ၿပီး အခု ေရနံ၊ဓါတ္ေငြ႔ ပိုက္လိုင္း၊ ကားလမ္း၊ ေနာက္ အျမန္ရထားလမ္း ပါလာေတာ့မည္။
စစ္ျဖစ္ခဲ့ေသာ္ ျမန္မာျပည္သည္ ေရွ႕တန္းစခန္း လာျဖစ္စရာ ရွိသည္။ တ႐ုတ္ေလာင္စာ လံုၿခံဳေရးအတြက္
ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ပထဝီအေနအထားမွာ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ အေရးပါလာေနပါၿပီ။
စီးပြားေရးအရလည္း ေတာင္အာရွေဒသ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ သန္း ၆ဝဝ ရွိသည့္ အာဆီယံ ေစ်းကြက္ကို လႊမ္းမိုးရန္ (ျမန္မာျပည္လုပ္) တံဆိပ္ကပ္ၿပီး ေရာင္းဖုိ႔ပင္။ တ႐ုတ္ပိုက္ဆံ တ႐ုတ္ အတတ္ပညာ၊ တ႐ုတ္ပညာရွင္ႏွင့္ တ႐ုတ္စက္႐ုံမ်ား ျမန္မာျပည္တြင္တည္ေထာင္။ ျမန္မာျပည္လုပ္ဆိုလွ်င္ အာစီယံ လြပ္လပ္စြာ ေရာင္းဝယ္ခြင့္
စာခ်ဳပ္ (AFTA) အရ အာစီယံေစ်းကြက္တြင္ေရာင္း။
ေတာင္အာရွဟုေခၚသည့္ သန္း ၁,ဝဝဝ ေက်ာ္သည့္ အိႏိၵယ ၊ သီဟို႒္ တို႔၏ေစ်းကြက္မ်ားကိုလည္း ဟိုးအရင္က ကုန္ကူးခဲ့ၾကသည့္ (ပိုးလမ္းမႀကီး) “Silk Road” ကတဆင့္ ျပန္ျဖန္႔။ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ အမည္မခံသည့္ ေရွ႕တန္း တ႐ုတ္ျပည္နယ္ Proxy Province၊ ျဖစ္သြားႏုိင္သည္။ လူဦးေရႀကီးမားသည့္ ဟန္တ႐ုတ္ေတြသည္ တိဘက္၊ ဆင္က်င္းျပည္နယ္တြင္ပါ စီးပြားေရး ထူေထာင္ရန္ လွိမ့္ဆင္းလာၾကသလိုမ်ဳိး ျမန္မာျပည္ ျဖစ္လာခဲ့သည္ ရွိေသာ္။
မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ႏွင့္ ၾကည့္ေသာ္
တ႐ုတ္၏ လႊမ္းမိုးမႈကို ထိန္းရန္ ျမန္မာအစိုးရအေနႏွင့္ အေမရိကန္၊ အေနာက္အုပ္စု၊ ဥေရာပတို႔ႏွင့္ ခင္ခင္မင္မင္ ဆက္ဆံမႈ ရွိရန္လိုသည္။ ဤသည္က ဗ်ဴဟာအဆင့္မွ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ႏွင့္ ၾကည့္ျခင္းျဖစ္သည္။
ပါကစၥတန္ႏုိင္ငံ နမူနာလိုပင္။ တ႐ုတ္ဖဲ တခ်ပ္တည္း ကိုင္ထား၍ မရ။ ဧရာဝတီ ျမစ္ဆံု ဆိုသည္က တ႐ုတ္ႀကီး အတြက္ အပိုဆု။ ျမန္မာသည္ ဗ်ဴဟာက်သည့္ မိတ္ေဆြ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဦးသိန္စိန္ အစိုးရ တက္ေတာ့ တ႐ုတ္
ေခါင္းေဆာင္မ်ား တေယာက္ၿပီးတေယာက္ လာၿပီး ပံ့ပိုးခဲ့ၾကျခင္းပင္။ ဦးသိန္းစိန္သြားေတာ့လည္း တ႐ုတ္ႀကီးက
ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ႐ိုး႐ိုးမိတ္ေဆြမဟုတ္ေတာ့ ဗ်ဴဟာက်သည့္ မိတ္ေဆြ (Strategic Partner) ဆိုၿပီးေၾကျငာခဲ့ၿပီ။ အေမရိကန္ေတြက ငါစူပါ ပါဝါဆိုသည့္ ဘဝင္ႏွင့္ တိန္တိန္ပဲ ၾကည့္တတ္သည္။ တ႐ုတ္ႀကီးက နက္နက္ေတြး႐ုံမက ေရရွည္အတြက္ပါ ျပင္တတ္သည္။
စစ္တပ္အစိုးရ မေကာင္းမွန္း သိတယ္
စစ္တပ္အစိုးရ မေကာင္းတာ လူတိုင္းသိသည္။ စစ္တပ္အစိုးရက၏ က်င့္ထံုးက စစ္စကားႏွင့္ေျပာေသာ္ နယ္ေျမ သိမ္းၿပီး အခြန္ေကာက္စားျခင္း။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ကိုဖယ္ဖို႔ မႀကိဳးစားႏုိင္ၾက။ ဒီေတာ့ တုိင္းျပည္ကို ဓါးစာခံထားၿပီး ညစ္တာ၊ ညစ္တာကို သိသိႏွင့္ မျငင္းႏိုင္၊ မတားႏုိင္ၾက။
မေဟာသဓာ ဇာတ္ေတာ္ႀကီးတြင္ ဘီလူးမႏွင့္ အေမအရင္းကေလးငယ္ကိုလုၾကရာ မိခင္ရင္းမွ မိခင္ ေမတၱာေၾကာင့္ အနစ္နာခံရန္ ဝန္မေလးသလို တုိင္းျပည္ အက်ိဳးအတြက္ေဒၚစုသည္ စစ္ဗိုလ္ေတြႏွင့္ ေဆြးေႏြးရန္ ႀကိဳးစားရသည္ပင္။ မိခင္တေယာက္လို တိုင္းျပည္အတြက္ မခ်စ္ေသာ္ လည္း ေအာင့္ကာနမ္း ဆိုသလို လုပ္ခ်င္သည္ထက္ လုပ္သင့္ သည္ကို လုပ္ရသည္ပင္။ ခ်ဴအင္လိုင္းကို သတိရၾကပါ။
ယခု စီးပြားေရးအတြက္ IMF ႏွင့္စကားေျပာေသာ္ IMF ဆိုသည္ က အေမရိကန္ ၾသဇာမကင္း။ အာစီယံေတာင္
ေဒၚစု အျမင္ကို အေလးထားရသည္။ ေဒၚစုအရွိန္ႀကီးမားမႈက ရွင္းပါသည္။ ဒါကို တိုင္းျပည္ အတြက္သံုးႏုိင္ေသာ္၊
စီးပြားေရး လမ္းပြင့္လာေသာ္၊ ျပည္သူေတြအေနေခ်ာင္လာခဲ့ေသာ္ မေကာင္းဘူးလား။ ေဒၚစု၏ ေရႊ႕ကြက္ မ်ား သည္ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္လို႔ ဆိုသည္ကို နားလည္ေစခ်င္သည္။
အျမင္ခ်င္းမတူႏုိင္တာကို နားလည္ေပးၾကေစလိုပါတယ္။
လမ္းေပၚမွ တပ္နီလူငယ္မ်ားအတြက္ အဓိကရန္သူက အေမရိကန္။ ေနာက္က ဆိုဗီယက္ ႐ုရွားမ်ားကို မျမင္ႏုိင္။
ေမာ္တို႔အတြက္ ဆိုဗီယက္ ဝက္ဝံမ်ား၏ အႏၲရယ္က ပိုေၾကာက္စရာ။ လမ္းေပၚမွ ျမန္မာမ်ားအတြက္လည္း စစ္ဗိုလ္ေတြသည္ နတ္ဆိုးေတြ။ တ႐ုတ္ႀကီးကိုမျမင္ၾက။ ေဒၚစုႏွင့္ အေတြးနက္သူမ်ားအတြက္ တ႐ုတ္နဂါး အႏၲရာယ္က ေၾကာက္စရာ။
လမ္းေပၚက ျမန္မာမ်ားအတြက္က အစိုးရ အေျပာင္းအလဲ Regime change ဟု ျမင္ေသာ္လည္း သမၼတဘုရွ္တို႔ အဆင့္တြင္ အစိုးရေျပာင္းၿပီးေသာ္ တည္ၿငိမ္မႈကို ထိန္းရန္စဥ္းစားရၿပီ။ ေရွ႕ကိုႀကိဳၾကည့္ ၾကရသည္။ အီရတ္မွာ သင္ခန္းစာ ရခဲ့ၾကၿပီ။ ေတာင္ေျခႏွင့္ ေတာင္ေပၚ အျမင္ခ်င္း မတူၾကပါ။ ေဒၚစုတို႔ကဲ့သို႔ ေတာင္ထိပ္က ၾကည့္ ေသာ္ ပိုျမင္ႏိုင္ေတာ့မည္။
ေဒၚစု၏ ေစတနာကို ပို၍ နားလည္ ႏုိင္ၾကပါေစ။
ျမစ္ႀကီး ဧရာဝတီကိုထိေတာ့ျပည္သူမ်ားက မခံႏုိင္။ ျပည္သူေတြ တသံတည္းထြက္ေတာ့ ျမစ္ဆံု ေရကာတာ စီမံကိန္းလည္း ပ်က္ရၿပီ။ ေဒၚစုေနာက္တြင္ တသံတည္းရွိၾကၿပီး ေျခလွမ္းညီညီ လွမ္းၾကေသာ္ အေျခခံက်က်
ေျပာင္းလဲမႈေတြကိုပါ မ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္ရၿပီး ျမန္မာတို႔ဂုဏ္သိမ္ငယ္သည့္ဘဝမွ လြန္ေျမာက္ပါေတာ့မည္။
နန္းမေတာ္မယ္နဳ-အပိုင္း(၁) + (၂)
နန္းမေတာ္မယ္နဳ-အပိုင္း(၁)
နန္းမေတာ္မယ္နဳအေၾကာင္းေၿပာရမည္ဆိုလွ်င္တိုတိုေလးႏွင္႔ေရးလို႔မရေပ ေၿပာမဆံုးေပါင္ေတာသံုးေတာင္မက ရွဳပ္ေထြးေပြလီလွေသာ ကုန္းေဘာင္းမင္းဆက္(၇)ဆက္ေၿမာက္တြင္ ၿဖစ္ေပၚခဲ႔ေသာအရွဳပ္ေတာ္ပံုရဲ႔ ဒါရိုက္တာၾကီးမွာ နန္းမေတာ္မယ္နဳၿဖစ္ေနၿပီး ( မိန္းမဖ်က္လို႔ ၿပည္ပ်က္) တယ္ဆိုတဲ႔စကားဟာ သူတို႔ေၿမးအဖြားႏွစ္ေယာက္(အဖြားနန္းမေတာ္မယ္နဳေၿမး စုဖရားလတ္)
္္ေၾကာင္႔မ်ား ေၿပာဆိုခဲ႔ၾကသလားမသိပါ..။ ထိုေၾကာင္႔ နန္းမေတာ္ မယ္နဳအေၾကာင္းကို တတ္နိဳင္သမွ် ၿပည္႔စံုေအာင္ ရွာေဖြေဖၚထုတ္တင္ၿပေပးသြားပါမည္..
သူ႔တိဳ႔အေၾကာင္းေတြမွာ ရွည္လွ်ားေသာေၾကာင္႔ အပိုင္းလိုက္ ခြဲၿပီး တင္ဆက္ရတာကို သည္းခံေစာင္႔ေမွ်ာ္
ဖတ္ရွဳ႔ၾကပါရန္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္....။
မယ္ႏုဟု လူသိမ်ားသည့္ ဘၾကီးေတာ္စစ္ကိုင္းမင္္း၏မိဖုရားေခါင္ႀကီးသည္ ျမေတာင္ၿမိဳ႕စား သီေပါမင္း၏ မိဖုရား စုဖရားလတ္၏အဘြားပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ေမာင္းေထာင္ဆရာေတာ္သည္ ေလးႀကိမ္ေျမာက္ အဝတည္ မင္းတရား၏ မိဖုရားေခါင္ရွင္ မယ္ႏုကို 'အသမႝႏၷခတိၲယအႏြယ္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ ရွင္မိဖုရားသည္' ဟု နိဂံုးအုပ္ သမိုင္းထိုးရေခ်သည္။ စင္စစ္ကား ထုိရွင္မိဖုရားသည္ ဒီပဲရင္းေက်း ဖလံကုန္း႐ြာသူ သမီး ျဖစ္သည္။ (ဝိနႏၵသဘ ၊ သီလဝိေသာဓနိ ၊ ရန္ကုန္ ၊ သုဓမၼဝတီ၊ ၁၉၅၈ ၊ ၈၈။)“ဟူ၍ မွတ္ခ်က္အရ ႐ိုး႐ုိးေတာ႐ြာသူတစ္ေယာက္ အျဖစ္မွ ရွင္ဘုရင္မွ မိဖုရားအရာေျမွာက္စားသျဖင့္ မင္းမ်ိဳးႏြယ္အျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္ရျခင္းကို ဆုိလိုေပသည္။ အပ်ိဳျဖန္းအရြယ္ မယ္ႏုျမစ္ဆိပ္၌ေရခ်ိဳးစဥ္ ကမ္းေပၚတြင္ခ်န္ရစ္သည့္ ထမီကိုငွက္ကခ်ီယူၿပီး ဘုရင့္နန္းေတာ္မွန္ကင္းတြင္ထားရာမွ ထင္ရွားလာၿပီးေနာက္တြင္ ဘုရင့္မိဖုရားအျဖစ္ေကာက္ယူခံျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆုိၾကပါသည္။ မိဘုရားေခါင္ၾကီးကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္တြင္ မယ္ႏု၏ၾသဇာမွာ နန္းတြင္းတြင္ပင္ ဘုရင့္ကိုေက်ာ္လြန္ကာၾကီးထြားလာၿပီး ေမာင္ေတာ္စပ္သစလင္ၿမိဳ႔စားေမာင္အိုအား မင္းေဆြမင္းမ်ိဳးအေဆာင္အေယာင္ျဖင့္ မင္းသားတစ္ပါးကဲ့သို႔ ခ်ီးေျမွာက္ေစသည္။ ဘၾကီးေတာ္ဘုရား၏ ညီေတာ္ သာယာ၀တီမင္းသားမွ ပုန္ကန္ရာေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး ေနာင္ေတာ္ျဖစ္သူ ဘၾကီးေတာ္ဘုရားႏွင့္ နန္းမေတာ္မယ္ႏုတို႔ႏွစ္ဦးအား အက်ယ္ခ်ဳပ္ျဖင့္ေနေစေသာ္လည္း မၾကာမီ စိတ္မခ်သျဖင့္ မယ္ႏုႏွင့္ အေပါင္းအပါမ်ားအား ကြပ္မ်က္ခဲ့သည္။
သံေတာ္ဆင့္ ငေ႐ႊသားကို ေတာင္ဥယ်ာဥ္ေတာ္ အတြင္း ေရွ႕ေတာ္တြင္ စစ္ေမးကာလ ေနာင္ေတာ္မင္းတရား မိဖုရားႀကီးက ေမာင္ေတာ္သူ “စလင္းစားဦးအိုႏွင့္ အက်ဥ္းခံေနရသူ မွဴးေတာ္ မတ္ေဟာင္းတို႔ကို တိတ္တဆိတ္ တိုင္ပင္ စည္းၾကပ္ရေၾကာင္း စည္းၾကပ္ရာတြင္ ပါဝင္သူ မွဴးေဟာင္း မတ္ေဟာင္းတို႔ကလည္း မင္းဧရာဇ္ ရန္ကင္းေတာင္သို႔ ထြက္ေတာ္မူသည့္ အတြင္း ညဥ့္အခါ အမရပူရ ေ႐ႊနန္းေတာ္သို႔ ဝင္၍ တိုက္ခိုက္ စီးနင္းမည့္ သူပုန္တို႔ႏွင့္ စကားခ်ိန္းခ်က္၍ လာေစေၾကာင္းမ်ားကို အစစ္ခံခ်က္ ရသည္ျဖစ္၍ ေနာင္ေတာ္ မင္းတရား မိဖုရားႀကီးကိုလည္း ေတာင္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ အတြင္း သံေတာ္ဆင့္ ငေ႐ႊသားႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ စစ္ေမးရာ ေျဖာင့္ဆို စစ္ေမးခ်က္ရ၍ မိဖုရားႀကီးကိုလည္း ထံုးစံႏွင့္အညီ ၁၂ဝ၂ ကဆုန္လဆန္း ၁၂ ရက္ေန႔ (၁၂ ေမ ၁၈၄ဝ) ေရတြင္ ေဖ်ာက္ေတာ္မူ၏။ (ကုန္းေဘာင္ဆက္၊ ဒုတိယတြဲ၊ ၁၉၆၇၊ ၅၉၈။)
ေရတြင္ေဖ်ာက္ဖ်က္သည္ဟုဆုိသည္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ မင္းမ်ိဳးႏြယ္အျဖစ္ လက္ခံေၾကာင္းထင္ရွားပါသည္။ နန္းတက္ဘြဲ႕အမည္အားျဖင့္ သီရိပဝရ မဟာရာဇိႏၵာ ရတနာေဒဝီ (ကုန္းေဘာင္ဆက္၊ ဒုတိယတြဲ၊ ၁၉၆၇၊ ၂၃ဝ) ျဖစ္ကာ မိဖုရားႀကီးရဲ႕သမီးေတာ္မွာ ေနာင္မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္တြင္ ဆင္ျဖဴမရွင္မိဖုရားဟု ထင္ရွားလာမည့္ သီရိပဝရတိလာက မဟာရတနာေဒဝီ (ကုန္းေဘာင္ဆက္၊ ဒုတိယတြဲ၊ ၁၉၆၇၊ ၄၈၄) ျဖစ္ပါတယ္။ မင္းတုန္းမင္းက ၂၆ မတ္ ၁၈၅၃မွာ အလယ္နန္းေတာ္မိဖုရား အျဖစ္ ဆင္ျဖဴမရွင္အား တင္ေျမႇာက္ခဲ့ရာမွ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ဇာတ္သိမ္းကို ေဖာ္ေဆာင္သူမ်ားအနက္ တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဆင္ျဖဴမရွင္သည္ မိဖုရားအရာသို႔ေရာက္ခဲ့သည္။ (ကုန္းေဘာင္ဆက္၊ တတိယတြဲ၊ ၁၉၆၈၊ ၁၅ဝ)။
နန္းမေတာ္မယ္နဳ-အပိုင္း(၂)
ကုန္းေဘာက္ေခတ္ ျမန္မာ့ သမိုင္းမွာ ထူးျခားတဲ့ ၊ အဖြားlသမီးlေၿမး
မိဖုရားၾကီးသံုးဦးေပၚထြန္းခဲ့ပါတယ္။
ထူးျခားတယ္ ဆိုတာ က သူ တို႔ သံုးဦး ဟာ သူစိမ္းေတြ မဟုတ္ တာရယ္ ၊ သံုးဦးစလံုး မိဖုရားျဖစ္ခြင့္ရွိတာရယ္၊
ႏိုင္ငံေရး ကို သူတို႔ ရဲ႕ ေယာက်ၤား(ဘုရင)္ေတြ ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး စီမံခြင့္ရ ခဲ့တာေတြရယ္ေၾကာင့္ပါ။
သူတို႔ သံုးဦးက ေတာ့ အားလံုးသိၾက တဲ့ အတိုင္း (၁) နန္းမေတာ္ မယ္ႏု ၊ (၂) (နန္းမေတာ္မယ္ႏု ရဲ႕ သမီး ) ဆင္ျဖဴမရွင္ ၊
(၃) ( ဆင္ျဖဴ မရွင္ ရဲ႕ သမီး ) စုဖုရားလတ္ တို႔ပါ။ သူတို႔ သံုးဦး ဟာ နိုင္ငံေရး ရွဳ႕ေထာင့္ က ေနၾကည့္ရင္
သမိုင္းမွာ သိပ္မလွ ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘာသာေရး ရွဳ႕ေထာင့္က ေနၾကည့္ရင္ ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေလးထူးျခား
ေနတာကို ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္ ။နန္းမေတာ္ မယ္ႏု က အင္း၀ မွာ ဆရာေတာ္ဦးဗုတ္ ကို
မယ္ႏု အုတ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ဆိုၿပီး လွဴဒါန္း ခဲ့ပါတယ္။ ဆင္ျဖဴမရွင္ က
မႏၱေလး ၿမိဳ႔ အေရွ့ျပင္မွာ ၁၅- ၀ါ သာ ရွိေသးတဲ့ ၀ိသုဒၵါရံုဆရာေတာ္ ကို ၀ိသုဒၵရံုေက်ာင္းတိုက္ ၾကီးကို
ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္း ခဲ့ပါတယ္။ စုဖုရားလတ္ က ေတာ့ မႏၱေလး ၿမိဳ႕ မွာဘဲ ၂၅-၀ါ ရွိတဲ့
ဆရာေတာ္ ဦးအာေလာက ကို ျမေတာင္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီး ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္း ခဲပါတယ္ ။
ဒါေတြဟာ သာသနာ့ သမိုင္းမွာ ဘယ္လိုမွာ ခ်န္လွပ္လို႔ မရတဲ့ သာဓက ျပယုဂ္ေတြပါ။
ဒါေတြက ၾကံဳၾကိဳက္လို႔ တိုက္ဆိုင္လာလို႔ ထူးျခားတဲ့ ျပယုဂ္ အေနနဲ႔ ေျပာျပတာပါ၊
နန္းမေတာ္ မယ္ႏု အေၾကာင္း
တစ္ေန႔မွာေန႔ စစ္ကိုင္းနားက အင္း၀ၿမိဳ႕ေဟာင္းမွာ မယ္ႏုအုပ္ေက်ာင္းလို႔ လူသိမ်ားတဲ့ မင္းနဲ႔မိဖုရားတို႔ရဲ့
မဟာေကာင္းမႈေတာ္, မဟာေအာင္ေျမဘုံစံ အုတ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္
အလႉခံေတာ္မူခဲ့တဲ့ ေန႔ကေပါ့။ ၁၁၉၂-ခုႏွစ္ တန္ေဆာင္မုန္းလမွာ ေက်ာင္းေရစက္ခ်ပြဲ,
ေက်ာင္းတင္ပြဲ ျပဳလုပ္ေတာ့ မင္းမိဖုရားတို႔က မင္းဆရာေတာ္ဘုရားကို
ၾသ၀ါစကား မိန္႔ၾကားဖို႔ ေလွ်ာက္ထားၾကပါသတဲ့။ အဲဒီေတာ့ ဆရာေတာ္က
‘‘မင္းႏွင့္တူေအာင္က်င့္ရင္ ငါတို႔ ဆံုးမၾသ၀ါဒ ေပးစရာ မလို။ မင္းႏွင့္တူေအာင္ မက်င့္ရင
္ ငါတို႔နဲ႔ မဆိုင္၊ အ၀ိစိနဲ႔သာဆိုင္တယ္။’’လို႔ တိုတိုတုတ္တုတ္ မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။
အဓိပၸာယ္ ဖြင့္စရာ မလိုေအာင္ ရွင္းလင္းျပတ္သားတဲ့ ဒီၾသ၀ါဒကို မင္း, မိဖုရားနဲ႔တကြ အားလုံးက
သေဘာက်ၾကပါသတဲ့။ ၾသ၀ါဒေပးသူကိုေရာ, ၾသ၀ါဒခံသူကိုပါ သာဓုမေခၚသင့္ဘူးလား။
ေနာက္ဆုံးၾသ၀ါဒနဲ႔ ဆက္စပ္မႈ ရွိေနတဲ့ အင္း၀ရာဇင္ထဲက အျဖစ္အပ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ကို အရင္ဆိုပါရေစ။
၁၁၈၇-ခုႏွစ္မွာ နယ္ခ်ဲ႕ အဂၤလိပ္နယ္တို႔ရဲ့ အလိုက် ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ရတဲ့ ရႏၲပိုစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုၿပီးတဲ့ ေနာက္
စစ္ကိုင္းမင္းဟာ သာသနာေရး, ကုသိုလ္ေရးဘက္မွာသာ အားစိုက္ခဲ့ၿပီး တိုင္းေရးျပည္ေရးမွာ
အားစိုက္မႈ နည္းလာခဲ့ပါတယ္။ ၁၁၉၆-ခုႏွစ္ကစၿပီး စစ္ကိုင္းမင္း က်န္းမာေရး ခၽြတ္ယြင္းလာတဲ့အတြက္
အင္း၀ေရႊနန္းေတာ္ရဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို မိဖုရားေခါင္ႀကီး နန္းမေတာ္မယ္ႏု, မိဖုရားရဲ့ေမာင္ေတာ္
စလင္းစား ဦးအိုနဲ႔ ဘုရင့္ညီေတာ္ အိမ္ေရွ႕စံ သာယာ၀တီ မင္းသားတို႔က ကိုင္တြယ္ရတဲ့အထိ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္ဲ့့။
အဲဒီေတာ့ မိဖုရားနဲ႔ သူ႕ေမာင္ေတာ္တို႔က တစ္ဘက္ အိမ္ေရွ႕မင္းနဲ႔ မင္းေဆြမင္းမ်ိဳးတို႔က တစ္ဘက္
ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္တို႔ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို အပိုင္ရဖို႔ အၿပိဳင္ခ်ၾကပါေလေတာ႔တယ္။
ဒီၿပိဳင္ဆိုင္မႈ အျပင္ မူလပိုက်တဲ့ နန္းတြင္း မေက်နပ္မႈလည္း ရွိပါေသးတယ္။
နန္းမေတာ္ မယ္ႏုဆိုတာက ေပါင္းတည္ၿမိဳ႕စား မယ္ပုရဲ့တူမ၊ ေတာင္သင္းမႉး သီဟေက်ာ္စြာရဲ့သမီး
နန္းမဆန္တဲ့ ေတာသူဇာတိပါ။ ေရႊဘုိနယ္က ဖလံခံုရြာသူ မယ္ႏုဟာ အေဒၚျဖစ္သူ မယ္ပုရဲ့ မစမႈေၾကာင့္
အင္း၀ေရႊနန္းေတာ္ထဲကို အပ်ိဳေတာ္ကေလးအျဖစ္နဲ႔ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ ပါတယ္။
(အပ်ိဳျဖန္းအရြယ္ မယ္ႏုျမစ္ဆိပ္၌ေရခ်ိဳးစဥ္ ကမ္းေပၚတြင္ခ်န္ရစ္သည့္ ထမီကို စြန္ငွက္ကခ်ီယူၿပီး
ဘုရင့္နန္းေတာ္မွန္ကင္းတြင္ထားရာမွ ထင္ရွားလာၿပီးေနာက္တြင္
ဘုရင့္မိဖုရားအျဖစ္ေကာက္ယူခံျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆုိၾကပါသည္)
တစ္ေန႔ေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံ စစ္ကိုင္းမင္းသားက တစ္ျခား အပ်ိဳေတာ္ေတြထက္ ထင္ထင္ေပၚေပၚ
ခႏၶာကိုယ္အလွ ႐ုပ္လုံးႂကႊေနတဲ့ မယ္ႏုကို မ်က္စိက်သြားၿပီး မိဖုရားငယ္အျဖစ္ သိမ္းပိုက္လိုက္ပါသတဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္ေရွ႕မင္းရဲ့ မိဖုရားေခါင္ႀကီးကေတာ့ ဆင္ျဖဴမယ္ ျဖစ္ပါတယ္။
စစ္ကိုင္းမင္း ထီးနန္းရၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁၁၇၄-ခုႏွစ္မွာ ဆင္ျဖဴမယ္ မိဖုရားႀကီးဟာ သားေတာ္စၾကာၤမင္းကို
ဖြားျမင္ၿပီး ကံကုန္ခဲ့ပါတယ္ဘုိး ေတာ္ဘုရားက သားေတာ္ "မႏၱေလး မဟာျမတ္မုနိဘုရားႀကီး ပင့္လာသူ
" အိမ္ေ႐ွ႕မင္းႀကီး ကံကုန္ေတာ္မူ သြားေသာအခါ ေျမးေတာ္ (ဘႀကီးေတာ္ဘုရား)ကုိ ဆင္ျဖဴ႐ွင္မယ္ႏွင္႔
့္ လက္ထပ္ ထိမ္းျမား ေတာ္ မူၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕ ရာထူး ႏွင္းအပ္ပါတယ္။ ဆင္ျဖဴ႐ွင္မယ္ ေခၚ အိမ္ေ႐ွ႕မိဖုရားက
ေညာင္ရမ္း မင္းသား ေလး (စၾကာမင္း)ကုိ ဖြားေတာ္မူၿပီး ရက္ပုိင္းအတြင္းမွာပဲ ကံကုန္ အနိစၥေရာက္ရ႐ွာပါတယ္။
ဖြားေတာ္မူ တဲ့ သား ေတာ္ကေလးဟာလည္း သူ႔ကုိ ေမြးဖြားေနစဥ္အခါက အင္မတန္ ထူးျခားတဲ့
အတိတ္နိမိတ္ႀကီးေတြ ျပတဲ့ အတြက္ အလြန္ ဘုန္းတန္ခုိးႀကီးမယ့္ မင္းသားကေလးရယ္လုိ႔ ယူဆျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။
အိမ္ေ႐ွ႕ မိဖုရား ဆင္ျဖဴ႐ွင္မယ္ အနိစၥေရာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အိမ္ေ႐ွ႕မင္း (ဘႀကီးေတာ္ဘုရား)ဟာ
သား တစ္ေယာက္ ဖခင္၊ မုဆုိးဖုိ အျဖစ္ က်န္ရစ္ၿပီး သားေတာ္ေလးကုိ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးစြာႏွင့္ေနရာမွ
ွ ဘုိးေတာ္ ဘုရားဟာ ေနာက္ထပ္ အိမ္ေ႐ွ႕မိဖုရားတစ္ပါးကုိ ေ႐ြးခ်ယ္ၿပီး လက္ထပ္
ထိမ္းျမားေပးေတာ္မူျပန္ပါတယ္။သုိ႔ေသာ္လည္း ဒီမင္းသမီးကေလးဟာ အလြန္ ငယ္႐ြယ္သူ
၈ ႏွစ္ သမီးမွ်သာ႐ွိေသးတဲ့ ပေဒါင္းမင္းသမီး ကေလးျဖစ္ပါတယ္။ အႏြယ္ေတာ္ထဲက အိမ္ေ႐ွ႕မိဖုရား
ျဖစ္ထုိက္သူဟာ ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးတစ္ပါး သာ႐ွိေလေတာ့ အခ်ိန္အ႐ြယ္ မေရာက္ခင္
နန္းစဥ္ထံုးစံအတုိင္း လက္ထပ္ခဲ့ရေသာ္လည္း ကေလးပဲမုိ႔ သူ႔ အေဆာင္ထဲမွာ သူ႔အထိန္းေတာ္ေတြႏွင့္သာ
စံေနေတာ္မူပါတယ္။ အ႐ြယ္ေရာက္မွသာ လင္မယားအရာ ေျမာက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
မယ္နဳနဲ႔ ဆံုေတ႔ြၿခင္း
ဒီအေတာအတြင္း အိမ္ေ႐ွ႕မင္း (ဘႀကီးေတာ္)ဟာ ေဒၚေဒၚႏု (မိဖုရားႀကီးႏု)ႏွင့္ ေတြ႕ျမင္ ခ်စ္ခင္ ေတာ္မူလွတဲ့
အတြက္ မိဖုရား ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးႏွင့္တကြ အျခားေသာ ကုိယ္လုပ္ ေမာင္းမ ေတြကုိ ေက်ာ္လႊားၿပီး
"ႏုမွတစ္ပါး ဘယ္သူ႔မွ မခ်စ္ႏုိင္ဘူး"ဆုိတဲ့ ဘ၀ ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။
ဘုိးေတာ္ဘုရားႀကီး နတ္႐ြာစံလုိ႔ ထီးနန္း႐ုိက္ရာ ဆက္ခံရာမွာလည္း လက္ထပ္ထားၿပီးျဖစ္တဲ့
အိမ္ေ႐ွ႕ မိဖုရား ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးကုိ ပစ္ပယ္ၿပီး ႏုႏုကုိသာပဲ ေ႐ႊလက္ဆဲြ၍ နန္းသိမ္းပဲြခံခဲ့ပါတယ္။
လူမွာ အမ်ိဳး ၾကက္မွာအ႐ုိးဆုိတဲ့ အစဥ္အလာကုိ ႐ုိက္ခ်ိဳးၿပီး၊ လူမွာ အခ်စ္ၾကက္မွာ အျမစ္လုိ႔ စကားပံုကုိ တျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္လုိက္ပါေတာ့တယ္။ ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးခမ်ာလည္း မေသ႐ံုတမယ္သာ
ႏုႏု၏ အဖိအႏွိပ္ ႐ွိၾကေသာ္လည္း ဘယ္သူမွ စကားက်ယ္က်ယ္ပင္ မဟ၀ံ့ေအာင္ ႐ွိေနၾကရပါတယ္။
ဒီအသုိင္းအ၀ုိင္း၊ အသုိက္အ၀န္းထဲမွာ မဟုတ္မခံ ေျပာဆုိ၀ံ့သူဟာျဖင့္ ညီေတာ္ " သာယာ၀တီမင္း "
တစ္ပါးသာ႐ွိပါတယ္ ။ေဒၚေဒၚႏုကလည္း ဘုရင့္အခ်စ္ကုိ ယံုစားၿပီး အမ်ားႀကီး တန္ခုိးထက္ေအာင္
သူ႔ဘက္သူ ယက္ႏုိင္ သေလာက္ ယက္၊ ယက္ယူလာလုိက္တာ ေနရာတကာ ေဒၚေဒၚႏု မပါရင္
ဘာမွ ကိစၥမၿပီးေတာ့ပါ။ တစ္နန္း ေတာ္လံုးႏွင့္ တစ္ႏုိင္ငံလံုးမွာ သူ႔ၾသဇာခ်ည္း ဖံုးလႊမ္းထားလုိက္ႏုိင္ပါေတာ့တယ္။
ေနာက္ဆံုးပိတ္ "ႏု" ဆုိတဲ့ အမည္ေတာင္ မည္သူမွ မသံုးရ။ ႏု အစား "ထြတ္" ကုိ သံုးၾကရမယ္လုိ႔ အမိန္႔ထုတ္ခဲ့တယ္။
(မက်ဥ္းရြက္နဳနဳ-အစား မန္က်ဥ္းရြက္ထြဋ္ထြဋ္ လို႔ ေခၚရမယ္အထိၿဖစ္ခဲ႔ပါတယ္)
ဒီလုိ တစ္နန္း ေတာ္လံုးကုိ ခြစီးၿပီး ဒါေလာက္ ၾသဇာႀကီးေနပါလ်က္ႏွင့္ပဲ ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလး
႐ွိေန ေသးတာ မလုိလား ႏုိင္လုိ႔ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားျပန္ပါတယ္။
တစ္ေန႔ေသာအခါ အေဆာင္ေတာ္ ထဲမွာ ႐ွိေနတဲ့ ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးကုိ အလုိေတာ္ရိ
မင္းလုလင္ေတြက ၀င္ဖမ္းၿပီး ကၽြန္းေသတၱာထဲ ထည့္ပိတ္ ထားခဲ့ တယ္။
အထိန္းေတာ္ အပ်ိဳေတာ္ေတြကလည္း ေပ်ာက္ေနတယ္ထင္လုိ႔ ပ်ာပ်ာသလဲ လုိက္ ႐ွာရာ
ဘယ္မွာမွ မေတြ႕ရ ဒုကၡျဖစ္ေနတုန္း၊ နန္းတြင္း ႐ုပ္စံုစင္ေတာ္ႀကီးမွ တစ္ဆင့္ ညီေတာ္
သာယာ၀တီ မင္းနား ေပါက္ၾကားသြားလုိ႔ အေဆာင္ေတာ္ထဲ အႏွံ႔အျပား လုိက္႐ွာေမးေတာ့မွ
ကၽြန္း ေသတၱာ ႀကီးထဲမွာ မြန္းၿပီး အသက္ေျမာ့ေျမာ့သာ ႐ွိေတာ့တဲ့ ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးကုိ
ေတြ႕႐ွိ ကယ္ဆယ္ လုိက္ရတယ္လုိ႔ နန္းတြင္း ေရးမွာ တစ္ဆင့္စကားမ်ား အစဥ္အဆက္
ၾကားသိခဲ့ရတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။
အိမ္ေရွ႔မင္း ဘယ္သူၿဖစ္လာမလဲ
သာယာ၀တီမင္းဟာ ဘႀကီးေတာ္ဘုရင္၏ ညီေတာ္မင္းသားႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားမွ
လဲြရင္ နန္းေတာ္ေပၚႏွင့္တကြ ေနျပည္ေတာ္မွ ၾသဇာထက္ေသာ မင္းသားႀကီးတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
စစ္သည္ အင္အား၊ တပည့္တပန္း အင္အား၊ လက္နက္အင္အားကလည္း အလြန္ ေတာင့္တင္းသူျဖစ္လုိ႔
ေဒၚေဒၚႏု တုိ႔ ေမာင္ႏွမက သူကုိေတာ့ ႏုိင့္ထက္စီးနင္း မျပဳရဲ၊ ေလးစားရပါေသးတယ္။
ထုိအခ်ိန္က ဘႀကီးေတာ္ဘုရား ထီးနန္းအုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္ေနေသာ္လည္း ထံုးတမ္းစဥ္လာအတုိင္း
အိမ္ေ႐ွ႕ မင္း မ႐ွိေသးပါ။ အိမ္ေ႐ွ႕ေနရာက လစ္လပ္ေနပါတယ္။ အမွန္အတုိင္းဆုိလွ်င္ သားေတာ္
ေညာင္ရမ္းမင္း (စၾကာမင္းကေလး)ဟာ အိမ္ေ႐ွ႕ဥပရာဇာအျဖစ္ အမွန္ကန္ဆံုး ဆက္ခံရမည္သူျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ မိဖုရား ႀကီး ေဒၚေဒၚႏုက ၾသဇာႀကီးေနေတာ့ ေညာင္ရမ္းမင္းသားကေလးကုိ
အိမ္ေ႐ွ႕ေပးဖုိ႔ ေႏွာင့္ေႏွးေနခဲ့ရျပန္ တယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္လည္း ညီေတာ္ သာယာ၀တီမင္း၏
ဘုန္းလက္႐ံုး အင္အားကုိလည္း ခန္႔ညား အား ထားရတဲ့အတြက္ ထီးနန္းဆက္ခံဖုိ႔
အိမ္ေ႐ွ႕ ဥပရာဇာရာထူးကုိ ေပး ထုိက္ျပန္တယ္။ သားေတာ္ႏွင့္ ညီေတာ္ ႏွစ္ဦးအတြက္ ဘယ္ဘက္ကုိ
အေလးေပးရမည္ဟု အတည္တက် မဆံုးျဖတ္ရျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါေသးတယ္။
သုိ႔႐ွိေနရာမွာ ေဒၚေဒၚႏု ၾသဇာက ဥပရာဇာ ေ႐ြးခန္းကုိ လက္တန္းၿပီး ကာထားသလုိ ႐ွိျခင္းကပဲ
အေလးေက်ာေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
အေျခအေနအရ ၾသဇာႀကီးလွေသာ မိဖုရားႀကီး၏ေမာင္၊ စလင္းမင္းသားႀကီး ဦးအုိ ကလည္း
တန္ခုိးအာဏာႀကီးေနသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ တုိင္းျပည္ႏုိင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး တရားစီရင္ေရး
စေသာ ဌာနႀကီးေတြမွာ လႊတ္ေတာ္၀န္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ မင္းသားႀကီး ဦးအုိဟာ စီမံကြပ္ကဲေနရသူ၊
အေရးပါ အရာ ေရာက္ေသာ အခ်ဳပ္အျခာ ဌာနႀကီးတြင္ ႀကိဳးကုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေနရသူ ျဖစ္ေလေတာ့
အာဏာဟာ ဦးအုိရဲ႕ လက္ထဲမွာပဲ ႐ွိေနပါတယ္။ မိဖုရားႀကီးကလည္း အိမ္ေ႐ွ႕ရာထူးေပးျခင္းေပးလွ်င္
သူ႔ေမာင္ ဦးအုိ ကုိသာ ေပးေစခ်င္တယ္။ ေပးဖုိ႔ မေပးဖုိ႔ဆုိတဲ့ အဆံုးအျဖတ္ကုိ ျပတ္ျပတ္သားသား
ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ႏုိင္သူက ဘႀကီး ေတာ္ဘုရားကုိလည္း မိဖုရားႀကီးႏုက သူ႔အိတ္ထဲ ထည့္ထားႏုိင္ေလေတာ့
သားေတာ္ႏွင့္ ညီေတာ္ သာယာ၀တီမင္းတုိ႔မွာ ေအးေအးေဆးေဆးႏွင့္ေတာ့ အိမ္ေ႐ွ႕မင္းအျဖစ္ကုိ
ရ႐ွိႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ နား လည္ထားၾကၿပီး ကုိယ့္သတၱိ၊
ကုိယ့္အင္အားကုိ အသင့္ ေမြးထားၾကရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။
တုိင္းသူျပည္သားေတြ အေနနဲ႕ကေတာ့ သားေတာ္ ေညာင္ရမ္းမင္း (စၾကာမင္းကေလး)ကုိသာ
ခ်စ္ခင္ ေမတၱာထားၾကရင္း ႐ွိတဲ့အတုိင္း အိမ္ေ႐ွ႕အျဖစ္ လုိလားၾကပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ဒီကိစၥမွာ ဘယ္သူမွ
ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္း ဆႏၵေပးရဲၾကမည္ မဟုတ္ပါ။ သုိ႔ေၾကာင့္ သားေတာ္ ေညာင္ရမ္းမင္းကေလးရဲ႕
အင္အားဟာ ျပည္သူ႔ ေမတၱာပဲ အားကုိးစရာ႐ွိပါတယ္။
ညီေတာ္ သာယာ၀တီမင္းရဲ႕ အင္အားကေတာ့ လက္နက္အင္အား၊ လူအင္အားႏွင့္ သတၱိစြမ္းပကားပဲျဖစ္ ပါတယ္။
ေယာက္ဖေတာ္ ဦးအုိရဲ႕ အင္အားကေတာ့ လႊတ္ေတာ္ႀကီး တစ္ခုလံုးကုိ ဖံုးလႊမ္းႀကိဳးကုိင္ထားႏုိင္ ေသာ
အာဏာအင္အားႏွင့္ ၾသဇာႀကီးလွေသာ မိဖုရားႀကီး၏ တန္ခုိးအ႐ွိန္မ်ား ျဖစ္ေနပါတယ္။
ဘယ္သူ မႀကိဳက္ ႀကိဳက္ႀကိဳက္ အိမ္ေ႐ွ႕မင္း ရာထူးကေတာ့ ဦးအုိဆီ ဆုိက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္
ေရာက္လာရေတာ့မွာပဲ လုိ႔ထုိေခတ္က မ်က္စိႀကီးနားႀကီး ရပ္ကြက္က
အၿမဲတြက္ထားၿပီးသား ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။
၀ါဒၿဖန္႔ၾကၿခင္း
သုိ႔ေသာ္ ဦးအုိတုိ႔က ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေနေနလုိ႔မရပါ။ ေညာင္ရမ္း မင္းသားကေလး ကုိ
အေရးမမႈ ေလာက္ ေသာ္လည္း သာယာ၀တီ မင္းသား၏ အင္အားႀကီးမားမႈကုိ လ်စ္လ်ဴ႐ႈေန၍မျဖစ္ပါ။
သူျပဳတ္ ကုိယ္ျပဳတ္ မခ်လွ်င္ မျဖစ္ၾကေတာ့ေသာ အေျခအေနက ေပးလာခဲ့ပါတယ္။
အာဏာလက္ကုိင္ရ ေနေသာ အပုိင္း ကေန ခ်ရလွ်င္ တရားဥပေဒေဘာင္၀င္ၿပီး အေပၚစီးရေနသူမ်ား
အျဖစ္ႏွင့္ အလစ္ကုိ ေခ်ာင္း ေနႏုိင္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ မေကာင္းေၾကာင္း တစ္ေယာက
္ ၀ါဒျဖန္႔ၾကရေသာ အလုပ္ကလည္း ထုိေခတ္ ဆီမွစ၍ ေပၚလာဟန္ တူပါတယ္။
ဦးအုိႏွင့္ မိဖုရားႀကီးႏုတုိ႔ဘက္က သာယာ၀တီမင္းအား လူဆုိးသူဆုိး ေမြးတယ္၊
တုိင္းျပည္အတြင္း တုိက္ ခုိက္လုယက္ေသာ ကိစၥမွန္သမွ် သူတုိ႔ ႀကိဳးကုိင္တယ္ဟု
ပါးစပ္ သတင္းလႊင့္ပါတယ္။ သာယာ၀တီမင္းက ဒီသတင္းၾကားတဲ့အခါ ဦးအုိႏွင့္ မိဖုရားႀကီးႏုတုိ႔
အေပၚမွာသာ၍ ဆုိး႐ြားလွေသာ ၀ါဒျဖန္႔ သတင္းဆုိးေတြ တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳးတံု႔ျပန္လုိက္ၾကပါေတာ့တယ္။
ထုိေခတ္က ၀ါဒျဖန္႔ေသာ အေလ့အထကုိ သာယာ၀တီမင္းသားႀကီးႏွင့္ မိဖုရားႀကီးႏုတုိ႔က
စတင္ တီထြင္ လုိက္သည္ဟု ဆုိရပါမည္။
သာယာ၀တီမင္းကုိ လူဆုိးေမြး၍ ခုိး၀ွက္တုိက္ခုိက္ေနသူဟု သတင္းျဖန္႔လုိက္သလုိ သာယာ၀တီမင္းဘက္
ကလည္း မိဖုရားႀကီးႏုႏွင့္ ဦးအုိတုိ႔ တိတ္တိတ္ပုန္းရေနသည္၊ ေမာင္ႏွမအစစ္မဟုတ္၊ လင္ငယ္ ဟု ဆုိသည္။
ဘႀကီးေတာ္ကုိ ယုတ္ညံ့ေသာ ေအာက္လမ္း ေဆးႏွင့္ ခတ္ေကၽြးၿပီး နန္းေတာ္ႀကီးကုိ
အပုိင္ စီးထားလုိက္ သည္ဟုဆုိသည္။ ငါးစိမ္းသည္မႀကီး၊ စုန္းမႀကီးဟုလည္းဆုိသည္။
" ျပည္ၾကာရင္ ဆံုးပါလိမ့္ စုန္းမႀကီးလင္၊ ပေဒါင္းေတာင္ညာတင္မွ၊ ဖ်ညီခင္ တပ္ေတာ္လွဲ႕လုိ႔ရယ္၊ ျပန္ခဲ့ မယ္ေလး "
ဤသီခ်င္းသည္ ထုိေခတ္ေနာက္ပုိင္း နန္းတြင္း ႐ုပ္စံုစင္ေတာ္မွ သီဆုိေသာ သီခ်င္းျဖစ္သည္။
သာယာ၀တီ မင္း ပုန္ကန္ရင္ ထြက္ခြာသြားေသာအခါက ဆုိၾကသည္။
ညီေတာ္က စုန္းမႀကီးကုိ ဖယ္႐ွားၿပီး ပေဒါင္းမင္း သမီးကုိ ေတာင္ညာတင္ပါမွ သူ ျပန္လာေတာ့မည္ဟု
အစ္ကုိျဖစ္သူ ဘႀကီးေတာ္ ဘုရင္အား ေလွ်ာက္တင္ ဟန္ျဖစ္ပါသည္။
အင္း၀ၿမိဳ႕ ကုန္းေဘာင္ေခတ္က ယခုကဲ့သုိ႔ သတင္းစာမ်ား မေပၚေသး၍ ၀ါဒျဖန္႔ရာ၌
ကေလာင္သမား ေမြးၿပီး ေရးသားေစျခင္းမ်ိဳးမ်ား မျပဳနုိင္ေစကာမူ ဇာတ္၊ ႐ုပ္ေသးစေသာ
အႏုပညာ ဇာတ္သဘင္ ပုိင္းမွေနၿပီး တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္း ဘုရင့္နား ေပါက္ၾကားေအာင္
္ ျပဳလုပ္ဖန္ တီးႏုိင္ခဲ့ပါသည္။တစ္ခုေတာ့႐ွိ၏။ ေ႐ွးက ၀ါဒျဖန္႔မႈမ်ားသည္ေျဗာင္ မဟုတ္တမ္း တရမ္းမ်ား
မျဖစ္ေစဘဲမူလအေျခခံ ဟုတ္ မွန္ရာ အခ်က္ကေလးမ်ားကုိ မူတည္ၿပီးမွ သတင္းလႊင့္တတ္ၾကပါသည္။
သာယာ၀တီမင္းသားသည္ သတၱိ ေသြးရဲရဲေတာက္သူ မင္းမွဳ႔ထမ္း တပည့္တပန္းမ်ား တုိးပြားရန္ႏွင့္
လက္နက္ဓားလွံ စုေဆာင္းျခင္း သည္ သူ၏ အဓိကအလုပ္ျဖစ္သည္။
မိဖုရားႀကီးႏုသည္ ေမာင္ေတာ္ဘုရင္က သူ႔အား ျမတ္ႏုိးခ်စ္ခင္ေအာင္ ျဖစ္သည့္နည္းႏွင့္
ႀကိဳးပမ္းမည္မွာ လည္း အမွန္ပင္။ ဘုရင္က ခ်စ္ခင္မွ သူ႔ကုိ အလုိလုိက္မည္။
သူႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စီမံျခယ္လွယ္ႏုိင္မည္။ သုိ႔ေၾကာင့္ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားအား မီးေသေအာင္
ျပဳထားျခင္းျဖင့္ အခြင့္အေရးမွန္သမွ် သူကခ်ည္း အကုန္ ရေနသူျဖစ္သည္။ ငါးစိမ္းသည္မႀကီး။
စုန္းမႀကီးဟု သတင္းႀကီးေသာ္လည္း စင္စစ္ ငါးစိမ္းသည္ မဟုတ္ပါ။
မင္းမႈထမ္းမ်ိဳး႐ုိးမွ ဆင္းသက္လာသူျဖစ္ပါသည္။ စုန္းမႀကီးဆုိျခင္းကေတာ့ ႏုကုိ အိမ္ေ႐ွ႕မင္းသားအျဖစ္က
ေကာက္ယူထားေသာ္လည္း တစ္စတစ္စ ႏု၏ အစြမ္းအစေတြက အားလံုးေပၚ ေက်ာ္လႊားၿပီး
ထိပ္စည္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့ရျခင္းေၾကာင့္ အစြမ္းထက္ျမက္ေသာ အင္းအုိင္၊ မႏၱရား၊ ေဆး၀ါး ပေယာဂမ်ား
အသံုးျပဳခဲ့သူ ေအာက္လမ္း ေဆး၀ါးပညာသည္ တစ္ဦးဟု ယုိးစြဲျခင္းျဖစ္ပါသည္။
အမွဳ႔ဆင္ၿခင္း(သူတို႔ေခတ္မွာတည္းကရွိေနၿပီ)
ေနာက္ဆံုး၌ (ဘႀကီးေတာ္) ဘုရင္သည္ မိဖုရားႀကီးႏု ႀကိဳးဆဲြသလုိ က ေနရေသာ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္သာ ျဖစ္ေန ရ႐ွာသည္။
ဘယ္နည္းႏွင့္ ႏုိင္ထားသည္ေတာ့ မသိ၊ ႏိုင္ေနတာကေတာ့ တုိင္းသိျပည္သိပါေပ။
ယင္းအေျခအေနေတြကုိ သာယာ၀တီမင္းက ခံျပင္းလွေသာ္လည္း ေနာင္ေတာ္ဘုရင္မွာ
"တုိ႔ဘုရားလည္း မယားဘက္ခပ္ပါပါ"ဆုိေသာ ကိန္းမ်ိဳး ဆုိက္ေနသျဖင့္ မႀကိဳက္သမွ်ကုိအံခဲ၍သာ ေနရေလသည္။
ဦးအုိတုိ႔ ေမာင္ႏွမကလည္း အင္အားေတာင့္သည္ထက္ ေတာင့္လာေသာ သာယာ၀တီမင္းကုိ ၾကာၾကာ
ၾကည့္မေနႏုိင္ၾကေတာ့ဘဲ မၾကာခင္ အမႈဆင္၍ စတင္ တုိက္ခုိက္ၾကေတာ့သည္။
အမႈကေတာ့ မဆန္းပါ၊ ဓားျပမႈတစ္ခုမွ ဆက္ႏြယ္ၿပီး အမႈ႐ွာဖြင့္သည္။
မီးခုိးႂကြက္ေလွ်ာက္ အေပါက္႐ွာၿပီး လႊတ္ေတာ္က အေရးယူရေလသည္။ သာယာ၀တီမင္း ပုဂံမင္းသမီး တုိ႔လည္း
အမႈထဲက အေရးပါအရာ ေရာက္သူေတြျဖစ္ေနသည္။ လႊတ္ေတာ္ႀကီးက ဦးစီးေခါင္းေဆာင္
၀န္ႀကီးတစ္သုိက္မွာလည္း နန္းမေတာ္ႀကီး ႏု၏ေမာင္၊ စလင္းမင္းသားႀကီး ဦးအုိ၏ အာဏာစက္ အရိပ္တြင္
္ ႀကိတ္မွိတ္ က်ိဳးႏံြေနၾက သူမ်ားျဖစ္သည္။ ဘႀကီးေတာ္ဘုရင္မင္းမွာလည္း မမာမက်န္း ျဖစ္ေသာ္မူသည္ဆုိ၍
တုိင္းေရးျပည္ေရးဘာမွ ျပန္မၾကည့္ေတာ့ဘဲ မိဖုရားႀကီးႏု ႏွင့္ ေယာက္ဖေတာ္ ဦးအုိတုိ႔သာ
အကဲေရာက္ ဘုန္းေတာက္ေနၾကသည္။ လႊတ္ေတာ္ ၀န္ႀကီး ေတြ အေပၚမွာလည္း ဦးအုိ ပဲ ၾသဇာ လႊမ္းေနသူျဖစ္ပါသည္။
သာယာ၀တီမင္းႀကီးကလည္း သတၱိဗ်တၱိ႐ွိၿပီး ရာဇ၀တ္၊ ဓမၼ၀တ္၊ ေလာက၀တ္မ်ားတြင္
သူမတူေအာင္ ကၽြမ္းက်င္လိမၼေတာ္မူသူျဖစ္၍ အေထာက္အထားမ်ားႏွင့္ နား မ်က္စိ ဖြင့္ထားသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္
မိမိအား ျပစ္မႈႀကီးစြာေရာက္ေအာင္ ႀကံစည္ႀကိဳးစားေနသူမ်ားမွာ စလင္းမင္းသားႀကီး ဦးအုိ၊
ျမ၀တီ၀န္ႀကီး ဦးစ၊ ကင္း၀န္ဦးႂကြယ္၀၊ က်ီအတြင္း၀န္ ဦးပါေရာက္၊ ၿမိဳ႕လက္၀န္ေမာင္ေရး၊
၀န္ေထာက္ ေမာင္ကံေရး၊ ဗုိလ္ကြန္း၊ေမာင္ကံေပၚ၊ ေမာင္ဘူး၊ ေမာင္ႏွင္း၊ တဒလဗုိလ္တုိ႔ ျဖစ္ေၾကာင္း
ႀကိဳတင္သိျမင္ေတာ္မူေလသည္။
သာယာ၀တီမင္းသား နန္းမေတာ္မယ္နဳတို႔ကို ပုန္ကန္တိုက္ခိုက္ၿပီ
ထုိ႔ေၾကာင့္ စလင္းမင္းသားႀကီး ဦးအုိတုိ႔ အႀကံေအာင္ေတာ့မလုိ ႐ွိေနစဥ္ သာယာ၀တီမင္းသားသည္
ေနျပည္ေတာ္ အင္း၀မွ ထြက္ခြာ၍ ေ႐ႊဘုိၿမိဳ႕ကေနၿပီး ခုခံတုိက္ခုိက္ျခင္း ျပဳေလေတာ့သည္။
ေနာက္ဆံုး သာယာ၀တီမင္းက အင္အားသာေသာေၾကာင့္ ဘႀကီးေတာ္ဘုရား နန္းမွဆင္း၍ သာယာ၀တီ မင္းအား
ထီးနန္းလဲႊအပ္လုိက္ရပါသည္။သာယာ၀တီမင္း ေ႐ႊဘုိၿမိဳ႕မွေနၿပီး ေအာင္ျမင္ေသာေၾကာင္႔
့္ (ေ႐ႊဘုိမင္း)ဟု ေခၚျပန္သည္။ သာယာ၀တီ ေရႊဘုိမင္းသည္ နန္းေတာ္သိမ္းၿပီးရာ၌ ငါတုိ႔ ညီေတာ္ ေနာင္ေတာ္
အခ်င္းခ်င္း အမ်က္မ႐ွိပါ။ တစ္မိ၀မ္းတြင္း ညီအစ္ကုိရင္းျဖစ္ၿပီး ေနာင္ေတာ္ႀကီးသည္ ငါ့အား သားေတာ္ကဲ့သုိ႔
ခ်စ္ျမတ္ႏုိး ေတာ္မူသည္။ ငါကလည္း ခမည္းေတာ္ကဲ့သုိ႔ပင္ ခ်စ္ခင္႐ုိေသခဲ့သည္။
သုိ႔ေပမဲ့ နန္းမေတာ္မယ္ႏု၊ စလင္းစား ေမာင္အုိတုိ႔သည္ ငါတုိ႔ ညီေတာ္ ေနာင္ေတာ္ အၾကားတြင္
မတရားလီဆယ္ လုပ္ႀကံျခင္း ျဖစ္သည္။
၀န္ႀကီးငစႏွင့္ အေပါင္းပါ မွဴးမတ္မ်ားသည္လည္း ငါတုိ႔ ေက်းဇူးသစၥာကုိ ေစာင့္ထိန္းသင့္လ်က္ သစၥာဖ်က္ ၍ ရန္သူအားေပးျပဳၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ သုိ႔ေၾကာင့္ ယင္းတုိ႔တစ္စုကုိ ငါ သတ္ထုိက္သည္။
သုိ႔ေသာ္ ငါသည္ ဘုရားဆုကုိ ပန္ေသာေၾကာင့္ သည္းခံေတာ္မူမည္။ သင္တုိ႔အား ေထာင္တြင္း၌
အက်ဥ္းခ် ထား႐ံုသာ ခ်ထား ေစလုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူပါသည္။
ထုိသုိ႔ အက်ဥ္းခ်ထားျခင္း ခံရသူမ်ားမွာ မိဖုရားႀကီးႏု၊ ေမာင္စလင္းမင္းသား ေမာင္အုိ၊ ျမ၀တီ၀န္ႀကီး ငစ၊
ကင္း၀န္ ငႂကြယ္၀၊ က်ီအတြင္း၀န္ ငပါေရာက္၊ ၿမိဳ႕လတ္၀န္ ငေရး၊ ၀န္ေထာက္ ငကံေရး၊ ဗုိလ္ငကြန္း၊
ငကံေပၚ၊ ငဘူး၊ ငႏွင္း၊ တဒလဗုိလ္တုိ႔ကုိ ေထာင္တြင္သာခ်ထားသည္။
ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစမွာ ဓားခုတ္ရာ လက္ မလွ်ိဳလုိ႔ မရေသာ အေျခတြင္ ႐ွိပါေလသည္။
လႊတ္ေတာ္၀န္ႀကီး အဖဲြ႕၀င္ ျဖစ္ရာ သာယာ၀တီမင္း၏ အမႈကိစၥ၌ လႊတ္ေတာ္အမိန္႔စာတြင္
သာယာ၀တီစား (ငခင္ငယ္) ဟုေရး သားျခင္းေၾကာင့္လည္း တစ္နည္းအားျဖင့္ ပုိ၍ အခဲမေၾက ျဖစ္ရေလသည္။
ေ႐ႊလႊတ္ေတာ္၏ ထံုးတမ္း စဥ္လာ မွာလည္း ရာဇ၀တ္မႈ ေရာက္သူတုိ႔အား (င)ႏွင့္ (ငယ္)ကုိ
တပ္၍ သံုးႏႈန္းရၿမဲျဖစ္ပါသည္။ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားႏွင့္ ညီေတာ္ သာယာ၀တီမင္းသားတုိ႔မွာ
ဇာတာ ငယ္မည္၌ ေမာင္ဇင္ႏွင့္ ေမာင္ခင္ ဟူ၍ ႐ွိပါသည္။ သာယာ၀တီမင္းသားအား လႊတ္ေတာ္က
ခ်ေသာ အမိန္႔စာ၌ "သာယာ၀တီစားငခင္ငယ္" ဟု ေရးသျဖင့္ သာယာ၀တီမင္းက
ေတးထားျခင္းလည္း တစ္ရပ္ပါေလသည္။
စပ္မိလုိ႔ ဆက္ေရးရဦးမည္။ ရတနာပံု သီေပါမင္း ေခတ္မွာလည္း ေတာင္သမန္လယ္စား
ဦးေဖငယ္၏ အမည္ကိစၥျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕က ဦးေဖငယ္မွာ ရာဇ၀တ္သင့္ေတာ့မွ (ငယ္) တပ္သည္။
ယခင္က ဦးေဖသာ ျဖစ္သည္ဟု ေျပာၾကသည္။ ထုိသုိ႔ အထင္ႏွင့္ ေျပာျခင္းသည္ အျခားငယ္ ကိစၥမ်ားတြင္
ဟုတ္ခ်င္ ဟုတ္ပါ မည္။ ဦးေဖငယ္၏ ငယ္ ကိစၥကေတာ့ ရာဇ၀တ္ မေရာက္မီ "ငယ္"က အရင္႐ွိႏွင့္ပါသည္။
ဘာေၾကာင့္ တံုး ဆုိေတာ့ ထုိအခ်ိန္က (ေမာင္ေဖ)ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါသည္။
ႏွစ္ေယာက္လံုးလည္း စာေရးစာဆုိသူခ်ည္း ျဖစ္သည္။ တစ္ေယာက္က အခ်ဳပ္တန္း ဆရာေဖ၊
တစ္ေယာက္က လယ္စား ဆရာေဖ ... ေမာင္ေဖ ... ေမာင္ေဖ ႏွစ္ေယာက္တြင္ ေတာင္သမန္က
အသက္အနည္းငယ ္ငယ္၍ ကုိေဖငယ္၊ ေမာင္ေဖငယ္ဟူ၍ ခဲြ ေခၚခဲ့ၾကပါသည္။ ရာဇ၀တ္ေရာက္ေသာအခါ
မူလ႐ွိၿပီး ငယ္ႏွင့္ ေပါင္းေခၚရမည္ဆုိလွ်င္ (ငေဖငယ္၊ ငယ္)သာျဖစ္ရပါမည္။ သုိ႔ေသာ္ ငယ္တစ္လံုး အခံ႐ွိၿပီးမုိ႔
ရာဇ၀တ္သား ငေဖငယ္ႏွင့္ပဲ ကိစၥၿပီးရပါသည္။ ေတာင္သမန္လယ္စား ဦးေဖငယ္၊ ေမာင္ေဖငယ္ ဆုိသည္မွာ
ရာဇ၀တ္မႈ မျဖစ္ခင္ကတည္းက ေခၚလာခဲ့ ေသာ နာမည္ျဖစ္ပါသည္။
သာယာ၀တီမင္းေခၚ ေ႐ႊဘုိမင္းသည္ ဦးအုိႏွင့္ ျမ၀တီမင္းႀကီးစေသာ အေပါင္းအပါမ်ားကုိ
ေထာင္တြင္သာ ခ်ထားပါသည္။ သုတ္သင္သတ္ျဖတ္ျခင္းမျပဳပါ။
ေနာင္ေတာ္ ဘႀကီးေတာ္ဘုရင္အားလည္း ေကာင္းစြာ ျပဳစု ေစာင့္ေ႐ွာက္ထားပါသည္။
ငခင္ငယ္ ဆုိေသာ အမည္ကိစၥကုိေတာ့ နည္းနည္းမွ ေက်နပ္ပံုမရပါ။
သာယာ၀တီမင္းက "၀န္ႀကီး ငစ သည္ ငါ ထြက္ခြာလာသည့္ေနာက္ လႊတ္ေတာ္က ထုတ္ျပန္ေသာ
အမိန္႔တြင္ ထံုးစံဥပေဒ႐ွိသည့္အတုိင္း (သာယာ၀တီစားငယ္)ဟု မေရးသားဘဲ ငါ့နာမည္ကုိ ထုတ္ေဖာ္၍
(ငခင္ငယ္)ဟု ရင့္ရင့္သီးသီး ေစာ္ကား ေရးသားသူျဖစ္သည္။ သင္း ေသသင့္ၿပီ၊ သုိ႔ေသာ္ သင္းကုိ ယခု မသတ္ေသး။
ငါ့ဘုန္းသမၻာေတာ္ကုိ ၾကည့္ေစဦးမည္၊ ေထာင္မွာထား" ဟု မိန္႔ေတာ္မူေၾကာင္းကုိ ဒုတိယ မဟာရာဇ၀င္ေတာ္ႀကီး၌
အတိအလင္းေရးသားပါ႐ွိခဲ့ပါသည္။
ဤသုိ႔ သာယာ၀တီမင္းက အေၾကာင္းေၾကာင္းကုိ ငဲ့ညႇာေထာက္ထား၍ အသက္ဆံုး႐ံႈးေစ စီရင္သင့္လ်က္
မစီရင္ဘဲ ေထာင္တြင္သာထားပါေစလ်က္၊ မင္းသားႀကီး ေမာင္အုိတုိ႔ အေပါင္းအပါ လူတစ္စုသည္
လက္မေလွ်ာ့ၾကပါ။ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားကုိ နန္းျပန္တင္မည္ဟု အႀကံျပဳၾကျပန္သည္။
သုိ႔ေၾကာင့္ ေထာင္ တြင္းမွာပင္ အစီအစဥ္ျပဳၾကၿပီး ၁၂၀၁ ခုႏွစ္၊ တေပါင္းလတြင္ စလင္းမင္းသား ဦးအုိ၏
လူမ်ားျဖစ္ေသာ ေ႐ႊ ထားမင္းသား အေခၚခံ င၀င္းငယ္၊ ဗုိလ္ငခန္းေက်ာ္၊ ဗုိလ္ေ႐ႊေမာင္တုိ႔က ေခါင္းေဆာ္၍
လူတစ္ေထာင့္ ငါးရာႏွင့္ မတၱရာေက်ာ္စဥ္ကစ၍ သူပုန္ထေစေလသည္။
သုိ႔ေသာ္ ထုိအႀကံအစည္လည္း အထ မေျမာက္႐ံုသာမက အမရပူရၿမိဳ႕ အက်ဥ္းေထာင္တြင္ ခ်ဳပ္ထားေသာ
စလင္းမင္းသားႀကီး ေမာင္အုိ၊ မယား၊ သမီး၊ အတြင္း၀န္ ငပါေရာက္၊ ၿမိဳ႕လယ္၀န္ ငေရး၊ သံေတာ္ဆင့္ ငေ႐ႊ သာ၊
ပခန္း ငရံမင္း၊ စာေရးႀကီး ငပ်ိဳ၊ ေတာင္ငူ၀န္ ငကူး၊ အေဆာင္ၿမဲ ငထြန္းညိဳတုိ႔ကုိ သကၠရာဇ္ ၁၂၀၂ ခုႏွစ္၊
ကဆုန္လဆန္း ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ အျပစ္ႏွင့္အညီ ကြပ္မ်က္လုိက္ျခင္းခံရပါသည္။
သာယာ၀တီမင္းက မိမိအား "ငခင္ငယ္"ဟု သံုးႏႈန္းေရးသားေသာ ကိစၥႏွင့္စိတ္ထဲမွာ မေက်မခ်မ္း ျဖစ္ျခင္း
ခံေနရေသာ ျမ၀တိ၀န္ႀကီး ဦးစမွာ စလင္းမင္းသားႀကီး ေမာင္အုိတုိ႔လူစု တန္ျပန္ပုန္ကန္ ေသာင္းက်န္းမႈျပဳ သျဖင့္ ကြပ္မ်က္သုတ္သင္ရာတြင္ တစ္ခါတည္းပါးသြားရန္ ႐ွိေသာ္လည္း ထုိအခါက ျမ၀တီ၀န္ႀကီး ဦးစ သည္
စလင္းေမာင္အုိတုိ႔ႏွင့္အတူ အမရပူရၿမိဳ႕က ေထာင္တြင္း၌ မ႐ိွ၍ ကံေကာင္းေထာက္မၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ရ ပါသည္
နန္းမေတာ္မယ္နဳအေၾကာင္းဆက္ပါမည္
့ ဘၾကီးေတာ္(စစ္ကိုင္းမင္း)က သားေတာ္ေလးကို ေညာင္ရမ္းၿမိဳ႕ အပိုင္စားေစၿပီး နန္းေသြးမပါတဲ့
မယ္ႏုကိုေတာ့ မိဖုရားေခါင္ႀကီးအျဖစ္ တင္ေျမႇာက္လိုက္ပါတယ္ဲ့။
နန္းေသြးမပါတဲ့သူ မိဖုရားေခါင္ ျဖစ္လာတာကို နန္းေဆြနန္းမ်ိဳးေတြက မေက်နပ္ၾကပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ မေက်နပ္မႈရဲ့ ဦးစီးေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ ဆင္ျဖဴမယ္ရဲ့ ခမည္းေတာ္ ျပည္ၿမိဳ႕စားနဲ႔
ဘေထြးေတာ္ ေတာင္ငူစားတို႔ကို ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္၊ ေနာက္ၿပီး ေတာင္ငူစားကို အဆံုးစီရင္လိုက္ေတာ
့ မိဖုရားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ နန္းတြင္းမေက်နပ္မႈလည္း ၿငိမ္၀ပ္ပိျပား သြားခဲ့ပါတယ္။
နန္းမေတာ္ မယ္ႏု မိဖုရားျဖစ္ခ်ိန္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး နီးပါ ဟာ ႏိုင္ငံေရး လံုး၀ မၿငိမ္သက္ခဲ့ ပါဘူး။
နန္းမေတာ္ မယ္ႏု မိဖုရားဘ၀ မွာဘဲ (၁၁၈၅- ၈၆ ) ခုႏွစ္မွာ အဂၤလိပ္ - ျမန္မာ စစ္ျဖစ္ၾကပါတယ္။
ျမ၀တီ မင္းၾကီး ဦးစ နဲ႕ မဟာ ဗႏၶဳလ တို႔ ရခိုင္ျပည္ ဘက္ စစ္ထြက္ တိုက္ခဲ့ ၾကရပါတယ္ ။
ေနာက္…..အဂၤလိပ္ က ရန္ကုန္ ဘက္ျပန္လွည့္ ၀င္လာတာေၾကာင့္ ရန္ကုန္ျပန္ဆင္းၿပီး ခုခံရသလို
ဓႏုျဖဴတိုက္ပြဲမွာေတာ့ မဟာဗႏၶဳလ က်ရွဳံးခဲ့ရပါတယ္။ ဒီထက္ ဆံုးရွဳံးတာကေတာ့ အဂၤလိပ္ ကို
ရခိုင္နဲ႔ တနသၤာရီ ကုိ ေပးလိုက္ရတာပါဘဲ။ ဒါတင္မကပါဘူး စစ္ေလွ်ာ္ေၾကး ေငြ တစ္ကုေဋ ကို လည္း
ျမန္မာ အစိုးရက မေပးႏိုင္လို႔ နန္းမေတာ္ မယ္ႏု က စိုက္ေပးခဲ့ရတာပါ။
အဲဒီ အခ်ိန္ မွာ နန္းမေတာ္မယ္ႏု အတြက္ ႏိုင္ငံေရး မတည္မၿငိမ္မွဳ ႔က ျပည္ပ နဲ႕သာ ရင္ဆိုင္ရတာ
မဟုတ္ပါဘူး ။ျပည္တြင္း မွာ ရွိတဲ့ သူေတြနဲ႔ပါ ရင္ဆိုင္ေနရတာပါ။ သူ အဓိက ထားရင္ဆိုင္
ေနရတဲ့သူကေတာ့ အျခားသူ မဟ
နန္းမေတာ္မယ္နဳအေၾကာင္းေၿပာရမည္ဆိုလွ်င္တိုတိုေလးႏွင္႔ေရးလို႔မရေပ ေၿပာမဆံုးေပါင္ေတာသံုးေတာင္မက ရွဳပ္ေထြးေပြလီလွေသာ ကုန္းေဘာင္းမင္းဆက္(၇)ဆက္ေၿမာက္တြင္ ၿဖစ္ေပၚခဲ႔ေသာအရွဳပ္ေတာ္ပံုရဲ႔ ဒါရိုက္တာၾကီးမွာ နန္းမေတာ္မယ္နဳၿဖစ္ေနၿပီး ( မိန္းမဖ်က္လို႔ ၿပည္ပ်က္) တယ္ဆိုတဲ႔စကားဟာ သူတို႔ေၿမးအဖြားႏွစ္ေယာက္(အဖြားနန္းမေတာ္မယ္နဳေၿမး စုဖရားလတ္)
္္ေၾကာင္႔မ်ား ေၿပာဆိုခဲ႔ၾကသလားမသိပါ..။ ထိုေၾကာင္႔ နန္းမေတာ္ မယ္နဳအေၾကာင္းကို တတ္နိဳင္သမွ် ၿပည္႔စံုေအာင္ ရွာေဖြေဖၚထုတ္တင္ၿပေပးသြားပါမည္..
သူ႔တိဳ႔အေၾကာင္းေတြမွာ ရွည္လွ်ားေသာေၾကာင္႔ အပိုင္းလိုက္ ခြဲၿပီး တင္ဆက္ရတာကို သည္းခံေစာင္႔ေမွ်ာ္
ဖတ္ရွဳ႔ၾကပါရန္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္....။
မယ္ႏုဟု လူသိမ်ားသည့္ ဘၾကီးေတာ္စစ္ကိုင္းမင္္း၏မိဖုရားေခါင္ႀကီးသည္ ျမေတာင္ၿမိဳ႕စား သီေပါမင္း၏ မိဖုရား စုဖရားလတ္၏အဘြားပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ေမာင္းေထာင္ဆရာေတာ္သည္ ေလးႀကိမ္ေျမာက္ အဝတည္ မင္းတရား၏ မိဖုရားေခါင္ရွင္ မယ္ႏုကို 'အသမႝႏၷခတိၲယအႏြယ္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ ရွင္မိဖုရားသည္' ဟု နိဂံုးအုပ္ သမိုင္းထိုးရေခ်သည္။ စင္စစ္ကား ထုိရွင္မိဖုရားသည္ ဒီပဲရင္းေက်း ဖလံကုန္း႐ြာသူ သမီး ျဖစ္သည္။ (ဝိနႏၵသဘ ၊ သီလဝိေသာဓနိ ၊ ရန္ကုန္ ၊ သုဓမၼဝတီ၊ ၁၉၅၈ ၊ ၈၈။)“ဟူ၍ မွတ္ခ်က္အရ ႐ိုး႐ုိးေတာ႐ြာသူတစ္ေယာက္ အျဖစ္မွ ရွင္ဘုရင္မွ မိဖုရားအရာေျမွာက္စားသျဖင့္ မင္းမ်ိဳးႏြယ္အျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္ရျခင္းကို ဆုိလိုေပသည္။ အပ်ိဳျဖန္းအရြယ္ မယ္ႏုျမစ္ဆိပ္၌ေရခ်ိဳးစဥ္ ကမ္းေပၚတြင္ခ်န္ရစ္သည့္ ထမီကိုငွက္ကခ်ီယူၿပီး ဘုရင့္နန္းေတာ္မွန္ကင္းတြင္ထားရာမွ ထင္ရွားလာၿပီးေနာက္တြင္ ဘုရင့္မိဖုရားအျဖစ္ေကာက္ယူခံျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆုိၾကပါသည္။ မိဘုရားေခါင္ၾကီးကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္တြင္ မယ္ႏု၏ၾသဇာမွာ နန္းတြင္းတြင္ပင္ ဘုရင့္ကိုေက်ာ္လြန္ကာၾကီးထြားလာၿပီး ေမာင္ေတာ္စပ္သစလင္ၿမိဳ႔စားေမာင္အိုအား မင္းေဆြမင္းမ်ိဳးအေဆာင္အေယာင္ျဖင့္ မင္းသားတစ္ပါးကဲ့သို႔ ခ်ီးေျမွာက္ေစသည္။ ဘၾကီးေတာ္ဘုရား၏ ညီေတာ္ သာယာ၀တီမင္းသားမွ ပုန္ကန္ရာေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး ေနာင္ေတာ္ျဖစ္သူ ဘၾကီးေတာ္ဘုရားႏွင့္ နန္းမေတာ္မယ္ႏုတို႔ႏွစ္ဦးအား အက်ယ္ခ်ဳပ္ျဖင့္ေနေစေသာ္လည္း မၾကာမီ စိတ္မခ်သျဖင့္ မယ္ႏုႏွင့္ အေပါင္းအပါမ်ားအား ကြပ္မ်က္ခဲ့သည္။
သံေတာ္ဆင့္ ငေ႐ႊသားကို ေတာင္ဥယ်ာဥ္ေတာ္ အတြင္း ေရွ႕ေတာ္တြင္ စစ္ေမးကာလ ေနာင္ေတာ္မင္းတရား မိဖုရားႀကီးက ေမာင္ေတာ္သူ “စလင္းစားဦးအိုႏွင့္ အက်ဥ္းခံေနရသူ မွဴးေတာ္ မတ္ေဟာင္းတို႔ကို တိတ္တဆိတ္ တိုင္ပင္ စည္းၾကပ္ရေၾကာင္း စည္းၾကပ္ရာတြင္ ပါဝင္သူ မွဴးေဟာင္း မတ္ေဟာင္းတို႔ကလည္း မင္းဧရာဇ္ ရန္ကင္းေတာင္သို႔ ထြက္ေတာ္မူသည့္ အတြင္း ညဥ့္အခါ အမရပူရ ေ႐ႊနန္းေတာ္သို႔ ဝင္၍ တိုက္ခိုက္ စီးနင္းမည့္ သူပုန္တို႔ႏွင့္ စကားခ်ိန္းခ်က္၍ လာေစေၾကာင္းမ်ားကို အစစ္ခံခ်က္ ရသည္ျဖစ္၍ ေနာင္ေတာ္ မင္းတရား မိဖုရားႀကီးကိုလည္း ေတာင္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ အတြင္း သံေတာ္ဆင့္ ငေ႐ႊသားႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ စစ္ေမးရာ ေျဖာင့္ဆို စစ္ေမးခ်က္ရ၍ မိဖုရားႀကီးကိုလည္း ထံုးစံႏွင့္အညီ ၁၂ဝ၂ ကဆုန္လဆန္း ၁၂ ရက္ေန႔ (၁၂ ေမ ၁၈၄ဝ) ေရတြင္ ေဖ်ာက္ေတာ္မူ၏။ (ကုန္းေဘာင္ဆက္၊ ဒုတိယတြဲ၊ ၁၉၆၇၊ ၅၉၈။)
ေရတြင္ေဖ်ာက္ဖ်က္သည္ဟုဆုိသည္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ မင္းမ်ိဳးႏြယ္အျဖစ္ လက္ခံေၾကာင္းထင္ရွားပါသည္။ နန္းတက္ဘြဲ႕အမည္အားျဖင့္ သီရိပဝရ မဟာရာဇိႏၵာ ရတနာေဒဝီ (ကုန္းေဘာင္ဆက္၊ ဒုတိယတြဲ၊ ၁၉၆၇၊ ၂၃ဝ) ျဖစ္ကာ မိဖုရားႀကီးရဲ႕သမီးေတာ္မွာ ေနာင္မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္တြင္ ဆင္ျဖဴမရွင္မိဖုရားဟု ထင္ရွားလာမည့္ သီရိပဝရတိလာက မဟာရတနာေဒဝီ (ကုန္းေဘာင္ဆက္၊ ဒုတိယတြဲ၊ ၁၉၆၇၊ ၄၈၄) ျဖစ္ပါတယ္။ မင္းတုန္းမင္းက ၂၆ မတ္ ၁၈၅၃မွာ အလယ္နန္းေတာ္မိဖုရား အျဖစ္ ဆင္ျဖဴမရွင္အား တင္ေျမႇာက္ခဲ့ရာမွ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ဇာတ္သိမ္းကို ေဖာ္ေဆာင္သူမ်ားအနက္ တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဆင္ျဖဴမရွင္သည္ မိဖုရားအရာသို႔ေရာက္ခဲ့သည္။ (ကုန္းေဘာင္ဆက္၊ တတိယတြဲ၊ ၁၉၆၈၊ ၁၅ဝ)။
နန္းမေတာ္မယ္နဳ-အပိုင္း(၂)
ကုန္းေဘာက္ေခတ္ ျမန္မာ့ သမိုင္းမွာ ထူးျခားတဲ့ ၊ အဖြားlသမီးlေၿမး
မိဖုရားၾကီးသံုးဦးေပၚထြန္းခဲ့ပါတယ္။
ထူးျခားတယ္ ဆိုတာ က သူ တို႔ သံုးဦး ဟာ သူစိမ္းေတြ မဟုတ္ တာရယ္ ၊ သံုးဦးစလံုး မိဖုရားျဖစ္ခြင့္ရွိတာရယ္၊
ႏိုင္ငံေရး ကို သူတို႔ ရဲ႕ ေယာက်ၤား(ဘုရင)္ေတြ ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး စီမံခြင့္ရ ခဲ့တာေတြရယ္ေၾကာင့္ပါ။
သူတို႔ သံုးဦးက ေတာ့ အားလံုးသိၾက တဲ့ အတိုင္း (၁) နန္းမေတာ္ မယ္ႏု ၊ (၂) (နန္းမေတာ္မယ္ႏု ရဲ႕ သမီး ) ဆင္ျဖဴမရွင္ ၊
(၃) ( ဆင္ျဖဴ မရွင္ ရဲ႕ သမီး ) စုဖုရားလတ္ တို႔ပါ။ သူတို႔ သံုးဦး ဟာ နိုင္ငံေရး ရွဳ႕ေထာင့္ က ေနၾကည့္ရင္
သမိုင္းမွာ သိပ္မလွ ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘာသာေရး ရွဳ႕ေထာင့္က ေနၾကည့္ရင္ ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေလးထူးျခား
ေနတာကို ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္ ။နန္းမေတာ္ မယ္ႏု က အင္း၀ မွာ ဆရာေတာ္ဦးဗုတ္ ကို
မယ္ႏု အုတ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ဆိုၿပီး လွဴဒါန္း ခဲ့ပါတယ္။ ဆင္ျဖဴမရွင္ က
မႏၱေလး ၿမိဳ႔ အေရွ့ျပင္မွာ ၁၅- ၀ါ သာ ရွိေသးတဲ့ ၀ိသုဒၵါရံုဆရာေတာ္ ကို ၀ိသုဒၵရံုေက်ာင္းတိုက္ ၾကီးကို
ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္း ခဲ့ပါတယ္။ စုဖုရားလတ္ က ေတာ့ မႏၱေလး ၿမိဳ႕ မွာဘဲ ၂၅-၀ါ ရွိတဲ့
ဆရာေတာ္ ဦးအာေလာက ကို ျမေတာင္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီး ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္း ခဲပါတယ္ ။
ဒါေတြဟာ သာသနာ့ သမိုင္းမွာ ဘယ္လိုမွာ ခ်န္လွပ္လို႔ မရတဲ့ သာဓက ျပယုဂ္ေတြပါ။
ဒါေတြက ၾကံဳၾကိဳက္လို႔ တိုက္ဆိုင္လာလို႔ ထူးျခားတဲ့ ျပယုဂ္ အေနနဲ႔ ေျပာျပတာပါ၊
နန္းမေတာ္ မယ္ႏု အေၾကာင္း
တစ္ေန႔မွာေန႔ စစ္ကိုင္းနားက အင္း၀ၿမိဳ႕ေဟာင္းမွာ မယ္ႏုအုပ္ေက်ာင္းလို႔ လူသိမ်ားတဲ့ မင္းနဲ႔မိဖုရားတို႔ရဲ့
မဟာေကာင္းမႈေတာ္, မဟာေအာင္ေျမဘုံစံ အုတ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္
အလႉခံေတာ္မူခဲ့တဲ့ ေန႔ကေပါ့။ ၁၁၉၂-ခုႏွစ္ တန္ေဆာင္မုန္းလမွာ ေက်ာင္းေရစက္ခ်ပြဲ,
ေက်ာင္းတင္ပြဲ ျပဳလုပ္ေတာ့ မင္းမိဖုရားတို႔က မင္းဆရာေတာ္ဘုရားကို
ၾသ၀ါစကား မိန္႔ၾကားဖို႔ ေလွ်ာက္ထားၾကပါသတဲ့။ အဲဒီေတာ့ ဆရာေတာ္က
‘‘မင္းႏွင့္တူေအာင္က်င့္ရင္ ငါတို႔ ဆံုးမၾသ၀ါဒ ေပးစရာ မလို။ မင္းႏွင့္တူေအာင္ မက်င့္ရင
္ ငါတို႔နဲ႔ မဆိုင္၊ အ၀ိစိနဲ႔သာဆိုင္တယ္။’’လို႔ တိုတိုတုတ္တုတ္ မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။
အဓိပၸာယ္ ဖြင့္စရာ မလိုေအာင္ ရွင္းလင္းျပတ္သားတဲ့ ဒီၾသ၀ါဒကို မင္း, မိဖုရားနဲ႔တကြ အားလုံးက
သေဘာက်ၾကပါသတဲ့။ ၾသ၀ါဒေပးသူကိုေရာ, ၾသ၀ါဒခံသူကိုပါ သာဓုမေခၚသင့္ဘူးလား။
ေနာက္ဆုံးၾသ၀ါဒနဲ႔ ဆက္စပ္မႈ ရွိေနတဲ့ အင္း၀ရာဇင္ထဲက အျဖစ္အပ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ကို အရင္ဆိုပါရေစ။
၁၁၈၇-ခုႏွစ္မွာ နယ္ခ်ဲ႕ အဂၤလိပ္နယ္တို႔ရဲ့ အလိုက် ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ရတဲ့ ရႏၲပိုစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုၿပီးတဲ့ ေနာက္
စစ္ကိုင္းမင္းဟာ သာသနာေရး, ကုသိုလ္ေရးဘက္မွာသာ အားစိုက္ခဲ့ၿပီး တိုင္းေရးျပည္ေရးမွာ
အားစိုက္မႈ နည္းလာခဲ့ပါတယ္။ ၁၁၉၆-ခုႏွစ္ကစၿပီး စစ္ကိုင္းမင္း က်န္းမာေရး ခၽြတ္ယြင္းလာတဲ့အတြက္
အင္း၀ေရႊနန္းေတာ္ရဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို မိဖုရားေခါင္ႀကီး နန္းမေတာ္မယ္ႏု, မိဖုရားရဲ့ေမာင္ေတာ္
စလင္းစား ဦးအိုနဲ႔ ဘုရင့္ညီေတာ္ အိမ္ေရွ႕စံ သာယာ၀တီ မင္းသားတို႔က ကိုင္တြယ္ရတဲ့အထိ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္ဲ့့။
အဲဒီေတာ့ မိဖုရားနဲ႔ သူ႕ေမာင္ေတာ္တို႔က တစ္ဘက္ အိမ္ေရွ႕မင္းနဲ႔ မင္းေဆြမင္းမ်ိဳးတို႔က တစ္ဘက္
ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္တို႔ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို အပိုင္ရဖို႔ အၿပိဳင္ခ်ၾကပါေလေတာ႔တယ္။
ဒီၿပိဳင္ဆိုင္မႈ အျပင္ မူလပိုက်တဲ့ နန္းတြင္း မေက်နပ္မႈလည္း ရွိပါေသးတယ္။
နန္းမေတာ္ မယ္ႏုဆိုတာက ေပါင္းတည္ၿမိဳ႕စား မယ္ပုရဲ့တူမ၊ ေတာင္သင္းမႉး သီဟေက်ာ္စြာရဲ့သမီး
နန္းမဆန္တဲ့ ေတာသူဇာတိပါ။ ေရႊဘုိနယ္က ဖလံခံုရြာသူ မယ္ႏုဟာ အေဒၚျဖစ္သူ မယ္ပုရဲ့ မစမႈေၾကာင့္
အင္း၀ေရႊနန္းေတာ္ထဲကို အပ်ိဳေတာ္ကေလးအျဖစ္နဲ႔ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ ပါတယ္။
(အပ်ိဳျဖန္းအရြယ္ မယ္ႏုျမစ္ဆိပ္၌ေရခ်ိဳးစဥ္ ကမ္းေပၚတြင္ခ်န္ရစ္သည့္ ထမီကို စြန္ငွက္ကခ်ီယူၿပီး
ဘုရင့္နန္းေတာ္မွန္ကင္းတြင္ထားရာမွ ထင္ရွားလာၿပီးေနာက္တြင္
ဘုရင့္မိဖုရားအျဖစ္ေကာက္ယူခံျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆုိၾကပါသည္)
တစ္ေန႔ေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံ စစ္ကိုင္းမင္းသားက တစ္ျခား အပ်ိဳေတာ္ေတြထက္ ထင္ထင္ေပၚေပၚ
ခႏၶာကိုယ္အလွ ႐ုပ္လုံးႂကႊေနတဲ့ မယ္ႏုကို မ်က္စိက်သြားၿပီး မိဖုရားငယ္အျဖစ္ သိမ္းပိုက္လိုက္ပါသတဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္ေရွ႕မင္းရဲ့ မိဖုရားေခါင္ႀကီးကေတာ့ ဆင္ျဖဴမယ္ ျဖစ္ပါတယ္။
စစ္ကိုင္းမင္း ထီးနန္းရၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁၁၇၄-ခုႏွစ္မွာ ဆင္ျဖဴမယ္ မိဖုရားႀကီးဟာ သားေတာ္စၾကာၤမင္းကို
ဖြားျမင္ၿပီး ကံကုန္ခဲ့ပါတယ္ဘုိး ေတာ္ဘုရားက သားေတာ္ "မႏၱေလး မဟာျမတ္မုနိဘုရားႀကီး ပင့္လာသူ
" အိမ္ေ႐ွ႕မင္းႀကီး ကံကုန္ေတာ္မူ သြားေသာအခါ ေျမးေတာ္ (ဘႀကီးေတာ္ဘုရား)ကုိ ဆင္ျဖဴ႐ွင္မယ္ႏွင္႔
့္ လက္ထပ္ ထိမ္းျမား ေတာ္ မူၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕ ရာထူး ႏွင္းအပ္ပါတယ္။ ဆင္ျဖဴ႐ွင္မယ္ ေခၚ အိမ္ေ႐ွ႕မိဖုရားက
ေညာင္ရမ္း မင္းသား ေလး (စၾကာမင္း)ကုိ ဖြားေတာ္မူၿပီး ရက္ပုိင္းအတြင္းမွာပဲ ကံကုန္ အနိစၥေရာက္ရ႐ွာပါတယ္။
ဖြားေတာ္မူ တဲ့ သား ေတာ္ကေလးဟာလည္း သူ႔ကုိ ေမြးဖြားေနစဥ္အခါက အင္မတန္ ထူးျခားတဲ့
အတိတ္နိမိတ္ႀကီးေတြ ျပတဲ့ အတြက္ အလြန္ ဘုန္းတန္ခုိးႀကီးမယ့္ မင္းသားကေလးရယ္လုိ႔ ယူဆျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။
အိမ္ေ႐ွ႕ မိဖုရား ဆင္ျဖဴ႐ွင္မယ္ အနိစၥေရာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အိမ္ေ႐ွ႕မင္း (ဘႀကီးေတာ္ဘုရား)ဟာ
သား တစ္ေယာက္ ဖခင္၊ မုဆုိးဖုိ အျဖစ္ က်န္ရစ္ၿပီး သားေတာ္ေလးကုိ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးစြာႏွင့္ေနရာမွ
ွ ဘုိးေတာ္ ဘုရားဟာ ေနာက္ထပ္ အိမ္ေ႐ွ႕မိဖုရားတစ္ပါးကုိ ေ႐ြးခ်ယ္ၿပီး လက္ထပ္
ထိမ္းျမားေပးေတာ္မူျပန္ပါတယ္။သုိ႔ေသာ္လည္း ဒီမင္းသမီးကေလးဟာ အလြန္ ငယ္႐ြယ္သူ
၈ ႏွစ္ သမီးမွ်သာ႐ွိေသးတဲ့ ပေဒါင္းမင္းသမီး ကေလးျဖစ္ပါတယ္။ အႏြယ္ေတာ္ထဲက အိမ္ေ႐ွ႕မိဖုရား
ျဖစ္ထုိက္သူဟာ ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးတစ္ပါး သာ႐ွိေလေတာ့ အခ်ိန္အ႐ြယ္ မေရာက္ခင္
နန္းစဥ္ထံုးစံအတုိင္း လက္ထပ္ခဲ့ရေသာ္လည္း ကေလးပဲမုိ႔ သူ႔ အေဆာင္ထဲမွာ သူ႔အထိန္းေတာ္ေတြႏွင့္သာ
စံေနေတာ္မူပါတယ္။ အ႐ြယ္ေရာက္မွသာ လင္မယားအရာ ေျမာက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
မယ္နဳနဲ႔ ဆံုေတ႔ြၿခင္း
ဒီအေတာအတြင္း အိမ္ေ႐ွ႕မင္း (ဘႀကီးေတာ္)ဟာ ေဒၚေဒၚႏု (မိဖုရားႀကီးႏု)ႏွင့္ ေတြ႕ျမင္ ခ်စ္ခင္ ေတာ္မူလွတဲ့
အတြက္ မိဖုရား ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးႏွင့္တကြ အျခားေသာ ကုိယ္လုပ္ ေမာင္းမ ေတြကုိ ေက်ာ္လႊားၿပီး
"ႏုမွတစ္ပါး ဘယ္သူ႔မွ မခ်စ္ႏုိင္ဘူး"ဆုိတဲ့ ဘ၀ ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။
ဘုိးေတာ္ဘုရားႀကီး နတ္႐ြာစံလုိ႔ ထီးနန္း႐ုိက္ရာ ဆက္ခံရာမွာလည္း လက္ထပ္ထားၿပီးျဖစ္တဲ့
အိမ္ေ႐ွ႕ မိဖုရား ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးကုိ ပစ္ပယ္ၿပီး ႏုႏုကုိသာပဲ ေ႐ႊလက္ဆဲြ၍ နန္းသိမ္းပဲြခံခဲ့ပါတယ္။
လူမွာ အမ်ိဳး ၾကက္မွာအ႐ုိးဆုိတဲ့ အစဥ္အလာကုိ ႐ုိက္ခ်ိဳးၿပီး၊ လူမွာ အခ်စ္ၾကက္မွာ အျမစ္လုိ႔ စကားပံုကုိ တျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္လုိက္ပါေတာ့တယ္။ ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးခမ်ာလည္း မေသ႐ံုတမယ္သာ
ႏုႏု၏ အဖိအႏွိပ္ ႐ွိၾကေသာ္လည္း ဘယ္သူမွ စကားက်ယ္က်ယ္ပင္ မဟ၀ံ့ေအာင္ ႐ွိေနၾကရပါတယ္။
ဒီအသုိင္းအ၀ုိင္း၊ အသုိက္အ၀န္းထဲမွာ မဟုတ္မခံ ေျပာဆုိ၀ံ့သူဟာျဖင့္ ညီေတာ္ " သာယာ၀တီမင္း "
တစ္ပါးသာ႐ွိပါတယ္ ။ေဒၚေဒၚႏုကလည္း ဘုရင့္အခ်စ္ကုိ ယံုစားၿပီး အမ်ားႀကီး တန္ခုိးထက္ေအာင္
သူ႔ဘက္သူ ယက္ႏုိင္ သေလာက္ ယက္၊ ယက္ယူလာလုိက္တာ ေနရာတကာ ေဒၚေဒၚႏု မပါရင္
ဘာမွ ကိစၥမၿပီးေတာ့ပါ။ တစ္နန္း ေတာ္လံုးႏွင့္ တစ္ႏုိင္ငံလံုးမွာ သူ႔ၾသဇာခ်ည္း ဖံုးလႊမ္းထားလုိက္ႏုိင္ပါေတာ့တယ္။
ေနာက္ဆံုးပိတ္ "ႏု" ဆုိတဲ့ အမည္ေတာင္ မည္သူမွ မသံုးရ။ ႏု အစား "ထြတ္" ကုိ သံုးၾကရမယ္လုိ႔ အမိန္႔ထုတ္ခဲ့တယ္။
(မက်ဥ္းရြက္နဳနဳ-အစား မန္က်ဥ္းရြက္ထြဋ္ထြဋ္ လို႔ ေခၚရမယ္အထိၿဖစ္ခဲ႔ပါတယ္)
ဒီလုိ တစ္နန္း ေတာ္လံုးကုိ ခြစီးၿပီး ဒါေလာက္ ၾသဇာႀကီးေနပါလ်က္ႏွင့္ပဲ ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလး
႐ွိေန ေသးတာ မလုိလား ႏုိင္လုိ႔ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားျပန္ပါတယ္။
တစ္ေန႔ေသာအခါ အေဆာင္ေတာ္ ထဲမွာ ႐ွိေနတဲ့ ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးကုိ အလုိေတာ္ရိ
မင္းလုလင္ေတြက ၀င္ဖမ္းၿပီး ကၽြန္းေသတၱာထဲ ထည့္ပိတ္ ထားခဲ့ တယ္။
အထိန္းေတာ္ အပ်ိဳေတာ္ေတြကလည္း ေပ်ာက္ေနတယ္ထင္လုိ႔ ပ်ာပ်ာသလဲ လုိက္ ႐ွာရာ
ဘယ္မွာမွ မေတြ႕ရ ဒုကၡျဖစ္ေနတုန္း၊ နန္းတြင္း ႐ုပ္စံုစင္ေတာ္ႀကီးမွ တစ္ဆင့္ ညီေတာ္
သာယာ၀တီ မင္းနား ေပါက္ၾကားသြားလုိ႔ အေဆာင္ေတာ္ထဲ အႏွံ႔အျပား လုိက္႐ွာေမးေတာ့မွ
ကၽြန္း ေသတၱာ ႀကီးထဲမွာ မြန္းၿပီး အသက္ေျမာ့ေျမာ့သာ ႐ွိေတာ့တဲ့ ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးကုိ
ေတြ႕႐ွိ ကယ္ဆယ္ လုိက္ရတယ္လုိ႔ နန္းတြင္း ေရးမွာ တစ္ဆင့္စကားမ်ား အစဥ္အဆက္
ၾကားသိခဲ့ရတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။
အိမ္ေရွ႔မင္း ဘယ္သူၿဖစ္လာမလဲ
သာယာ၀တီမင္းဟာ ဘႀကီးေတာ္ဘုရင္၏ ညီေတာ္မင္းသားႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားမွ
လဲြရင္ နန္းေတာ္ေပၚႏွင့္တကြ ေနျပည္ေတာ္မွ ၾသဇာထက္ေသာ မင္းသားႀကီးတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
စစ္သည္ အင္အား၊ တပည့္တပန္း အင္အား၊ လက္နက္အင္အားကလည္း အလြန္ ေတာင့္တင္းသူျဖစ္လုိ႔
ေဒၚေဒၚႏု တုိ႔ ေမာင္ႏွမက သူကုိေတာ့ ႏုိင့္ထက္စီးနင္း မျပဳရဲ၊ ေလးစားရပါေသးတယ္။
ထုိအခ်ိန္က ဘႀကီးေတာ္ဘုရား ထီးနန္းအုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္ေနေသာ္လည္း ထံုးတမ္းစဥ္လာအတုိင္း
အိမ္ေ႐ွ႕ မင္း မ႐ွိေသးပါ။ အိမ္ေ႐ွ႕ေနရာက လစ္လပ္ေနပါတယ္။ အမွန္အတုိင္းဆုိလွ်င္ သားေတာ္
ေညာင္ရမ္းမင္း (စၾကာမင္းကေလး)ဟာ အိမ္ေ႐ွ႕ဥပရာဇာအျဖစ္ အမွန္ကန္ဆံုး ဆက္ခံရမည္သူျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ မိဖုရား ႀကီး ေဒၚေဒၚႏုက ၾသဇာႀကီးေနေတာ့ ေညာင္ရမ္းမင္းသားကေလးကုိ
အိမ္ေ႐ွ႕ေပးဖုိ႔ ေႏွာင့္ေႏွးေနခဲ့ရျပန္ တယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္လည္း ညီေတာ္ သာယာ၀တီမင္း၏
ဘုန္းလက္႐ံုး အင္အားကုိလည္း ခန္႔ညား အား ထားရတဲ့အတြက္ ထီးနန္းဆက္ခံဖုိ႔
အိမ္ေ႐ွ႕ ဥပရာဇာရာထူးကုိ ေပး ထုိက္ျပန္တယ္။ သားေတာ္ႏွင့္ ညီေတာ္ ႏွစ္ဦးအတြက္ ဘယ္ဘက္ကုိ
အေလးေပးရမည္ဟု အတည္တက် မဆံုးျဖတ္ရျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါေသးတယ္။
သုိ႔႐ွိေနရာမွာ ေဒၚေဒၚႏု ၾသဇာက ဥပရာဇာ ေ႐ြးခန္းကုိ လက္တန္းၿပီး ကာထားသလုိ ႐ွိျခင္းကပဲ
အေလးေက်ာေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
အေျခအေနအရ ၾသဇာႀကီးလွေသာ မိဖုရားႀကီး၏ေမာင္၊ စလင္းမင္းသားႀကီး ဦးအုိ ကလည္း
တန္ခုိးအာဏာႀကီးေနသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ တုိင္းျပည္ႏုိင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး တရားစီရင္ေရး
စေသာ ဌာနႀကီးေတြမွာ လႊတ္ေတာ္၀န္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ မင္းသားႀကီး ဦးအုိဟာ စီမံကြပ္ကဲေနရသူ၊
အေရးပါ အရာ ေရာက္ေသာ အခ်ဳပ္အျခာ ဌာနႀကီးတြင္ ႀကိဳးကုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေနရသူ ျဖစ္ေလေတာ့
အာဏာဟာ ဦးအုိရဲ႕ လက္ထဲမွာပဲ ႐ွိေနပါတယ္။ မိဖုရားႀကီးကလည္း အိမ္ေ႐ွ႕ရာထူးေပးျခင္းေပးလွ်င္
သူ႔ေမာင္ ဦးအုိ ကုိသာ ေပးေစခ်င္တယ္။ ေပးဖုိ႔ မေပးဖုိ႔ဆုိတဲ့ အဆံုးအျဖတ္ကုိ ျပတ္ျပတ္သားသား
ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ႏုိင္သူက ဘႀကီး ေတာ္ဘုရားကုိလည္း မိဖုရားႀကီးႏုက သူ႔အိတ္ထဲ ထည့္ထားႏုိင္ေလေတာ့
သားေတာ္ႏွင့္ ညီေတာ္ သာယာ၀တီမင္းတုိ႔မွာ ေအးေအးေဆးေဆးႏွင့္ေတာ့ အိမ္ေ႐ွ႕မင္းအျဖစ္ကုိ
ရ႐ွိႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ နား လည္ထားၾကၿပီး ကုိယ့္သတၱိ၊
ကုိယ့္အင္အားကုိ အသင့္ ေမြးထားၾကရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။
တုိင္းသူျပည္သားေတြ အေနနဲ႕ကေတာ့ သားေတာ္ ေညာင္ရမ္းမင္း (စၾကာမင္းကေလး)ကုိသာ
ခ်စ္ခင္ ေမတၱာထားၾကရင္း ႐ွိတဲ့အတုိင္း အိမ္ေ႐ွ႕အျဖစ္ လုိလားၾကပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ဒီကိစၥမွာ ဘယ္သူမွ
ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္း ဆႏၵေပးရဲၾကမည္ မဟုတ္ပါ။ သုိ႔ေၾကာင့္ သားေတာ္ ေညာင္ရမ္းမင္းကေလးရဲ႕
အင္အားဟာ ျပည္သူ႔ ေမတၱာပဲ အားကုိးစရာ႐ွိပါတယ္။
ညီေတာ္ သာယာ၀တီမင္းရဲ႕ အင္အားကေတာ့ လက္နက္အင္အား၊ လူအင္အားႏွင့္ သတၱိစြမ္းပကားပဲျဖစ္ ပါတယ္။
ေယာက္ဖေတာ္ ဦးအုိရဲ႕ အင္အားကေတာ့ လႊတ္ေတာ္ႀကီး တစ္ခုလံုးကုိ ဖံုးလႊမ္းႀကိဳးကုိင္ထားႏုိင္ ေသာ
အာဏာအင္အားႏွင့္ ၾသဇာႀကီးလွေသာ မိဖုရားႀကီး၏ တန္ခုိးအ႐ွိန္မ်ား ျဖစ္ေနပါတယ္။
ဘယ္သူ မႀကိဳက္ ႀကိဳက္ႀကိဳက္ အိမ္ေ႐ွ႕မင္း ရာထူးကေတာ့ ဦးအုိဆီ ဆုိက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္
ေရာက္လာရေတာ့မွာပဲ လုိ႔ထုိေခတ္က မ်က္စိႀကီးနားႀကီး ရပ္ကြက္က
အၿမဲတြက္ထားၿပီးသား ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။
၀ါဒၿဖန္႔ၾကၿခင္း
သုိ႔ေသာ္ ဦးအုိတုိ႔က ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေနေနလုိ႔မရပါ။ ေညာင္ရမ္း မင္းသားကေလး ကုိ
အေရးမမႈ ေလာက္ ေသာ္လည္း သာယာ၀တီ မင္းသား၏ အင္အားႀကီးမားမႈကုိ လ်စ္လ်ဴ႐ႈေန၍မျဖစ္ပါ။
သူျပဳတ္ ကုိယ္ျပဳတ္ မခ်လွ်င္ မျဖစ္ၾကေတာ့ေသာ အေျခအေနက ေပးလာခဲ့ပါတယ္။
အာဏာလက္ကုိင္ရ ေနေသာ အပုိင္း ကေန ခ်ရလွ်င္ တရားဥပေဒေဘာင္၀င္ၿပီး အေပၚစီးရေနသူမ်ား
အျဖစ္ႏွင့္ အလစ္ကုိ ေခ်ာင္း ေနႏုိင္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ မေကာင္းေၾကာင္း တစ္ေယာက
္ ၀ါဒျဖန္႔ၾကရေသာ အလုပ္ကလည္း ထုိေခတ္ ဆီမွစ၍ ေပၚလာဟန္ တူပါတယ္။
ဦးအုိႏွင့္ မိဖုရားႀကီးႏုတုိ႔ဘက္က သာယာ၀တီမင္းအား လူဆုိးသူဆုိး ေမြးတယ္၊
တုိင္းျပည္အတြင္း တုိက္ ခုိက္လုယက္ေသာ ကိစၥမွန္သမွ် သူတုိ႔ ႀကိဳးကုိင္တယ္ဟု
ပါးစပ္ သတင္းလႊင့္ပါတယ္။ သာယာ၀တီမင္းက ဒီသတင္းၾကားတဲ့အခါ ဦးအုိႏွင့္ မိဖုရားႀကီးႏုတုိ႔
အေပၚမွာသာ၍ ဆုိး႐ြားလွေသာ ၀ါဒျဖန္႔ သတင္းဆုိးေတြ တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳးတံု႔ျပန္လုိက္ၾကပါေတာ့တယ္။
ထုိေခတ္က ၀ါဒျဖန္႔ေသာ အေလ့အထကုိ သာယာ၀တီမင္းသားႀကီးႏွင့္ မိဖုရားႀကီးႏုတုိ႔က
စတင္ တီထြင္ လုိက္သည္ဟု ဆုိရပါမည္။
သာယာ၀တီမင္းကုိ လူဆုိးေမြး၍ ခုိး၀ွက္တုိက္ခုိက္ေနသူဟု သတင္းျဖန္႔လုိက္သလုိ သာယာ၀တီမင္းဘက္
ကလည္း မိဖုရားႀကီးႏုႏွင့္ ဦးအုိတုိ႔ တိတ္တိတ္ပုန္းရေနသည္၊ ေမာင္ႏွမအစစ္မဟုတ္၊ လင္ငယ္ ဟု ဆုိသည္။
ဘႀကီးေတာ္ကုိ ယုတ္ညံ့ေသာ ေအာက္လမ္း ေဆးႏွင့္ ခတ္ေကၽြးၿပီး နန္းေတာ္ႀကီးကုိ
အပုိင္ စီးထားလုိက္ သည္ဟုဆုိသည္။ ငါးစိမ္းသည္မႀကီး၊ စုန္းမႀကီးဟုလည္းဆုိသည္။
" ျပည္ၾကာရင္ ဆံုးပါလိမ့္ စုန္းမႀကီးလင္၊ ပေဒါင္းေတာင္ညာတင္မွ၊ ဖ်ညီခင္ တပ္ေတာ္လွဲ႕လုိ႔ရယ္၊ ျပန္ခဲ့ မယ္ေလး "
ဤသီခ်င္းသည္ ထုိေခတ္ေနာက္ပုိင္း နန္းတြင္း ႐ုပ္စံုစင္ေတာ္မွ သီဆုိေသာ သီခ်င္းျဖစ္သည္။
သာယာ၀တီ မင္း ပုန္ကန္ရင္ ထြက္ခြာသြားေသာအခါက ဆုိၾကသည္။
ညီေတာ္က စုန္းမႀကီးကုိ ဖယ္႐ွားၿပီး ပေဒါင္းမင္း သမီးကုိ ေတာင္ညာတင္ပါမွ သူ ျပန္လာေတာ့မည္ဟု
အစ္ကုိျဖစ္သူ ဘႀကီးေတာ္ ဘုရင္အား ေလွ်ာက္တင္ ဟန္ျဖစ္ပါသည္။
အင္း၀ၿမိဳ႕ ကုန္းေဘာင္ေခတ္က ယခုကဲ့သုိ႔ သတင္းစာမ်ား မေပၚေသး၍ ၀ါဒျဖန္႔ရာ၌
ကေလာင္သမား ေမြးၿပီး ေရးသားေစျခင္းမ်ိဳးမ်ား မျပဳနုိင္ေစကာမူ ဇာတ္၊ ႐ုပ္ေသးစေသာ
အႏုပညာ ဇာတ္သဘင္ ပုိင္းမွေနၿပီး တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္း ဘုရင့္နား ေပါက္ၾကားေအာင္
္ ျပဳလုပ္ဖန္ တီးႏုိင္ခဲ့ပါသည္။တစ္ခုေတာ့႐ွိ၏။ ေ႐ွးက ၀ါဒျဖန္႔မႈမ်ားသည္ေျဗာင္ မဟုတ္တမ္း တရမ္းမ်ား
မျဖစ္ေစဘဲမူလအေျခခံ ဟုတ္ မွန္ရာ အခ်က္ကေလးမ်ားကုိ မူတည္ၿပီးမွ သတင္းလႊင့္တတ္ၾကပါသည္။
သာယာ၀တီမင္းသားသည္ သတၱိ ေသြးရဲရဲေတာက္သူ မင္းမွဳ႔ထမ္း တပည့္တပန္းမ်ား တုိးပြားရန္ႏွင့္
လက္နက္ဓားလွံ စုေဆာင္းျခင္း သည္ သူ၏ အဓိကအလုပ္ျဖစ္သည္။
မိဖုရားႀကီးႏုသည္ ေမာင္ေတာ္ဘုရင္က သူ႔အား ျမတ္ႏုိးခ်စ္ခင္ေအာင္ ျဖစ္သည့္နည္းႏွင့္
ႀကိဳးပမ္းမည္မွာ လည္း အမွန္ပင္။ ဘုရင္က ခ်စ္ခင္မွ သူ႔ကုိ အလုိလုိက္မည္။
သူႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စီမံျခယ္လွယ္ႏုိင္မည္။ သုိ႔ေၾကာင့္ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားအား မီးေသေအာင္
ျပဳထားျခင္းျဖင့္ အခြင့္အေရးမွန္သမွ် သူကခ်ည္း အကုန္ ရေနသူျဖစ္သည္။ ငါးစိမ္းသည္မႀကီး။
စုန္းမႀကီးဟု သတင္းႀကီးေသာ္လည္း စင္စစ္ ငါးစိမ္းသည္ မဟုတ္ပါ။
မင္းမႈထမ္းမ်ိဳး႐ုိးမွ ဆင္းသက္လာသူျဖစ္ပါသည္။ စုန္းမႀကီးဆုိျခင္းကေတာ့ ႏုကုိ အိမ္ေ႐ွ႕မင္းသားအျဖစ္က
ေကာက္ယူထားေသာ္လည္း တစ္စတစ္စ ႏု၏ အစြမ္းအစေတြက အားလံုးေပၚ ေက်ာ္လႊားၿပီး
ထိပ္စည္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့ရျခင္းေၾကာင့္ အစြမ္းထက္ျမက္ေသာ အင္းအုိင္၊ မႏၱရား၊ ေဆး၀ါး ပေယာဂမ်ား
အသံုးျပဳခဲ့သူ ေအာက္လမ္း ေဆး၀ါးပညာသည္ တစ္ဦးဟု ယုိးစြဲျခင္းျဖစ္ပါသည္။
အမွဳ႔ဆင္ၿခင္း(သူတို႔ေခတ္မွာတည္းကရွိေနၿပီ)
ေနာက္ဆံုး၌ (ဘႀကီးေတာ္) ဘုရင္သည္ မိဖုရားႀကီးႏု ႀကိဳးဆဲြသလုိ က ေနရေသာ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္သာ ျဖစ္ေန ရ႐ွာသည္။
ဘယ္နည္းႏွင့္ ႏုိင္ထားသည္ေတာ့ မသိ၊ ႏိုင္ေနတာကေတာ့ တုိင္းသိျပည္သိပါေပ။
ယင္းအေျခအေနေတြကုိ သာယာ၀တီမင္းက ခံျပင္းလွေသာ္လည္း ေနာင္ေတာ္ဘုရင္မွာ
"တုိ႔ဘုရားလည္း မယားဘက္ခပ္ပါပါ"ဆုိေသာ ကိန္းမ်ိဳး ဆုိက္ေနသျဖင့္ မႀကိဳက္သမွ်ကုိအံခဲ၍သာ ေနရေလသည္။
ဦးအုိတုိ႔ ေမာင္ႏွမကလည္း အင္အားေတာင့္သည္ထက္ ေတာင့္လာေသာ သာယာ၀တီမင္းကုိ ၾကာၾကာ
ၾကည့္မေနႏုိင္ၾကေတာ့ဘဲ မၾကာခင္ အမႈဆင္၍ စတင္ တုိက္ခုိက္ၾကေတာ့သည္။
အမႈကေတာ့ မဆန္းပါ၊ ဓားျပမႈတစ္ခုမွ ဆက္ႏြယ္ၿပီး အမႈ႐ွာဖြင့္သည္။
မီးခုိးႂကြက္ေလွ်ာက္ အေပါက္႐ွာၿပီး လႊတ္ေတာ္က အေရးယူရေလသည္။ သာယာ၀တီမင္း ပုဂံမင္းသမီး တုိ႔လည္း
အမႈထဲက အေရးပါအရာ ေရာက္သူေတြျဖစ္ေနသည္။ လႊတ္ေတာ္ႀကီးက ဦးစီးေခါင္းေဆာင္
၀န္ႀကီးတစ္သုိက္မွာလည္း နန္းမေတာ္ႀကီး ႏု၏ေမာင္၊ စလင္းမင္းသားႀကီး ဦးအုိ၏ အာဏာစက္ အရိပ္တြင္
္ ႀကိတ္မွိတ္ က်ိဳးႏံြေနၾက သူမ်ားျဖစ္သည္။ ဘႀကီးေတာ္ဘုရင္မင္းမွာလည္း မမာမက်န္း ျဖစ္ေသာ္မူသည္ဆုိ၍
တုိင္းေရးျပည္ေရးဘာမွ ျပန္မၾကည့္ေတာ့ဘဲ မိဖုရားႀကီးႏု ႏွင့္ ေယာက္ဖေတာ္ ဦးအုိတုိ႔သာ
အကဲေရာက္ ဘုန္းေတာက္ေနၾကသည္။ လႊတ္ေတာ္ ၀န္ႀကီး ေတြ အေပၚမွာလည္း ဦးအုိ ပဲ ၾသဇာ လႊမ္းေနသူျဖစ္ပါသည္။
သာယာ၀တီမင္းႀကီးကလည္း သတၱိဗ်တၱိ႐ွိၿပီး ရာဇ၀တ္၊ ဓမၼ၀တ္၊ ေလာက၀တ္မ်ားတြင္
သူမတူေအာင္ ကၽြမ္းက်င္လိမၼေတာ္မူသူျဖစ္၍ အေထာက္အထားမ်ားႏွင့္ နား မ်က္စိ ဖြင့္ထားသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္
မိမိအား ျပစ္မႈႀကီးစြာေရာက္ေအာင္ ႀကံစည္ႀကိဳးစားေနသူမ်ားမွာ စလင္းမင္းသားႀကီး ဦးအုိ၊
ျမ၀တီ၀န္ႀကီး ဦးစ၊ ကင္း၀န္ဦးႂကြယ္၀၊ က်ီအတြင္း၀န္ ဦးပါေရာက္၊ ၿမိဳ႕လက္၀န္ေမာင္ေရး၊
၀န္ေထာက္ ေမာင္ကံေရး၊ ဗုိလ္ကြန္း၊ေမာင္ကံေပၚ၊ ေမာင္ဘူး၊ ေမာင္ႏွင္း၊ တဒလဗုိလ္တုိ႔ ျဖစ္ေၾကာင္း
ႀကိဳတင္သိျမင္ေတာ္မူေလသည္။
သာယာ၀တီမင္းသား နန္းမေတာ္မယ္နဳတို႔ကို ပုန္ကန္တိုက္ခိုက္ၿပီ
ထုိ႔ေၾကာင့္ စလင္းမင္းသားႀကီး ဦးအုိတုိ႔ အႀကံေအာင္ေတာ့မလုိ ႐ွိေနစဥ္ သာယာ၀တီမင္းသားသည္
ေနျပည္ေတာ္ အင္း၀မွ ထြက္ခြာ၍ ေ႐ႊဘုိၿမိဳ႕ကေနၿပီး ခုခံတုိက္ခုိက္ျခင္း ျပဳေလေတာ့သည္။
ေနာက္ဆံုး သာယာ၀တီမင္းက အင္အားသာေသာေၾကာင့္ ဘႀကီးေတာ္ဘုရား နန္းမွဆင္း၍ သာယာ၀တီ မင္းအား
ထီးနန္းလဲႊအပ္လုိက္ရပါသည္။သာယာ၀တီမင္း ေ႐ႊဘုိၿမိဳ႕မွေနၿပီး ေအာင္ျမင္ေသာေၾကာင္႔
့္ (ေ႐ႊဘုိမင္း)ဟု ေခၚျပန္သည္။ သာယာ၀တီ ေရႊဘုိမင္းသည္ နန္းေတာ္သိမ္းၿပီးရာ၌ ငါတုိ႔ ညီေတာ္ ေနာင္ေတာ္
အခ်င္းခ်င္း အမ်က္မ႐ွိပါ။ တစ္မိ၀မ္းတြင္း ညီအစ္ကုိရင္းျဖစ္ၿပီး ေနာင္ေတာ္ႀကီးသည္ ငါ့အား သားေတာ္ကဲ့သုိ႔
ခ်စ္ျမတ္ႏုိး ေတာ္မူသည္။ ငါကလည္း ခမည္းေတာ္ကဲ့သုိ႔ပင္ ခ်စ္ခင္႐ုိေသခဲ့သည္။
သုိ႔ေပမဲ့ နန္းမေတာ္မယ္ႏု၊ စလင္းစား ေမာင္အုိတုိ႔သည္ ငါတုိ႔ ညီေတာ္ ေနာင္ေတာ္ အၾကားတြင္
မတရားလီဆယ္ လုပ္ႀကံျခင္း ျဖစ္သည္။
၀န္ႀကီးငစႏွင့္ အေပါင္းပါ မွဴးမတ္မ်ားသည္လည္း ငါတုိ႔ ေက်းဇူးသစၥာကုိ ေစာင့္ထိန္းသင့္လ်က္ သစၥာဖ်က္ ၍ ရန္သူအားေပးျပဳၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ သုိ႔ေၾကာင့္ ယင္းတုိ႔တစ္စုကုိ ငါ သတ္ထုိက္သည္။
သုိ႔ေသာ္ ငါသည္ ဘုရားဆုကုိ ပန္ေသာေၾကာင့္ သည္းခံေတာ္မူမည္။ သင္တုိ႔အား ေထာင္တြင္း၌
အက်ဥ္းခ် ထား႐ံုသာ ခ်ထား ေစလုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူပါသည္။
ထုိသုိ႔ အက်ဥ္းခ်ထားျခင္း ခံရသူမ်ားမွာ မိဖုရားႀကီးႏု၊ ေမာင္စလင္းမင္းသား ေမာင္အုိ၊ ျမ၀တီ၀န္ႀကီး ငစ၊
ကင္း၀န္ ငႂကြယ္၀၊ က်ီအတြင္း၀န္ ငပါေရာက္၊ ၿမိဳ႕လတ္၀န္ ငေရး၊ ၀န္ေထာက္ ငကံေရး၊ ဗုိလ္ငကြန္း၊
ငကံေပၚ၊ ငဘူး၊ ငႏွင္း၊ တဒလဗုိလ္တုိ႔ကုိ ေထာင္တြင္သာခ်ထားသည္။
ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစမွာ ဓားခုတ္ရာ လက္ မလွ်ိဳလုိ႔ မရေသာ အေျခတြင္ ႐ွိပါေလသည္။
လႊတ္ေတာ္၀န္ႀကီး အဖဲြ႕၀င္ ျဖစ္ရာ သာယာ၀တီမင္း၏ အမႈကိစၥ၌ လႊတ္ေတာ္အမိန္႔စာတြင္
သာယာ၀တီစား (ငခင္ငယ္) ဟုေရး သားျခင္းေၾကာင့္လည္း တစ္နည္းအားျဖင့္ ပုိ၍ အခဲမေၾက ျဖစ္ရေလသည္။
ေ႐ႊလႊတ္ေတာ္၏ ထံုးတမ္း စဥ္လာ မွာလည္း ရာဇ၀တ္မႈ ေရာက္သူတုိ႔အား (င)ႏွင့္ (ငယ္)ကုိ
တပ္၍ သံုးႏႈန္းရၿမဲျဖစ္ပါသည္။ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားႏွင့္ ညီေတာ္ သာယာ၀တီမင္းသားတုိ႔မွာ
ဇာတာ ငယ္မည္၌ ေမာင္ဇင္ႏွင့္ ေမာင္ခင္ ဟူ၍ ႐ွိပါသည္။ သာယာ၀တီမင္းသားအား လႊတ္ေတာ္က
ခ်ေသာ အမိန္႔စာ၌ "သာယာ၀တီစားငခင္ငယ္" ဟု ေရးသျဖင့္ သာယာ၀တီမင္းက
ေတးထားျခင္းလည္း တစ္ရပ္ပါေလသည္။
စပ္မိလုိ႔ ဆက္ေရးရဦးမည္။ ရတနာပံု သီေပါမင္း ေခတ္မွာလည္း ေတာင္သမန္လယ္စား
ဦးေဖငယ္၏ အမည္ကိစၥျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕က ဦးေဖငယ္မွာ ရာဇ၀တ္သင့္ေတာ့မွ (ငယ္) တပ္သည္။
ယခင္က ဦးေဖသာ ျဖစ္သည္ဟု ေျပာၾကသည္။ ထုိသုိ႔ အထင္ႏွင့္ ေျပာျခင္းသည္ အျခားငယ္ ကိစၥမ်ားတြင္
ဟုတ္ခ်င္ ဟုတ္ပါ မည္။ ဦးေဖငယ္၏ ငယ္ ကိစၥကေတာ့ ရာဇ၀တ္ မေရာက္မီ "ငယ္"က အရင္႐ွိႏွင့္ပါသည္။
ဘာေၾကာင့္ တံုး ဆုိေတာ့ ထုိအခ်ိန္က (ေမာင္ေဖ)ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါသည္။
ႏွစ္ေယာက္လံုးလည္း စာေရးစာဆုိသူခ်ည္း ျဖစ္သည္။ တစ္ေယာက္က အခ်ဳပ္တန္း ဆရာေဖ၊
တစ္ေယာက္က လယ္စား ဆရာေဖ ... ေမာင္ေဖ ... ေမာင္ေဖ ႏွစ္ေယာက္တြင္ ေတာင္သမန္က
အသက္အနည္းငယ ္ငယ္၍ ကုိေဖငယ္၊ ေမာင္ေဖငယ္ဟူ၍ ခဲြ ေခၚခဲ့ၾကပါသည္။ ရာဇ၀တ္ေရာက္ေသာအခါ
မူလ႐ွိၿပီး ငယ္ႏွင့္ ေပါင္းေခၚရမည္ဆုိလွ်င္ (ငေဖငယ္၊ ငယ္)သာျဖစ္ရပါမည္။ သုိ႔ေသာ္ ငယ္တစ္လံုး အခံ႐ွိၿပီးမုိ႔
ရာဇ၀တ္သား ငေဖငယ္ႏွင့္ပဲ ကိစၥၿပီးရပါသည္။ ေတာင္သမန္လယ္စား ဦးေဖငယ္၊ ေမာင္ေဖငယ္ ဆုိသည္မွာ
ရာဇ၀တ္မႈ မျဖစ္ခင္ကတည္းက ေခၚလာခဲ့ ေသာ နာမည္ျဖစ္ပါသည္။
သာယာ၀တီမင္းေခၚ ေ႐ႊဘုိမင္းသည္ ဦးအုိႏွင့္ ျမ၀တီမင္းႀကီးစေသာ အေပါင္းအပါမ်ားကုိ
ေထာင္တြင္သာ ခ်ထားပါသည္။ သုတ္သင္သတ္ျဖတ္ျခင္းမျပဳပါ။
ေနာင္ေတာ္ ဘႀကီးေတာ္ဘုရင္အားလည္း ေကာင္းစြာ ျပဳစု ေစာင့္ေ႐ွာက္ထားပါသည္။
ငခင္ငယ္ ဆုိေသာ အမည္ကိစၥကုိေတာ့ နည္းနည္းမွ ေက်နပ္ပံုမရပါ။
သာယာ၀တီမင္းက "၀န္ႀကီး ငစ သည္ ငါ ထြက္ခြာလာသည့္ေနာက္ လႊတ္ေတာ္က ထုတ္ျပန္ေသာ
အမိန္႔တြင္ ထံုးစံဥပေဒ႐ွိသည့္အတုိင္း (သာယာ၀တီစားငယ္)ဟု မေရးသားဘဲ ငါ့နာမည္ကုိ ထုတ္ေဖာ္၍
(ငခင္ငယ္)ဟု ရင့္ရင့္သီးသီး ေစာ္ကား ေရးသားသူျဖစ္သည္။ သင္း ေသသင့္ၿပီ၊ သုိ႔ေသာ္ သင္းကုိ ယခု မသတ္ေသး။
ငါ့ဘုန္းသမၻာေတာ္ကုိ ၾကည့္ေစဦးမည္၊ ေထာင္မွာထား" ဟု မိန္႔ေတာ္မူေၾကာင္းကုိ ဒုတိယ မဟာရာဇ၀င္ေတာ္ႀကီး၌
အတိအလင္းေရးသားပါ႐ွိခဲ့ပါသည္။
ဤသုိ႔ သာယာ၀တီမင္းက အေၾကာင္းေၾကာင္းကုိ ငဲ့ညႇာေထာက္ထား၍ အသက္ဆံုး႐ံႈးေစ စီရင္သင့္လ်က္
မစီရင္ဘဲ ေထာင္တြင္သာထားပါေစလ်က္၊ မင္းသားႀကီး ေမာင္အုိတုိ႔ အေပါင္းအပါ လူတစ္စုသည္
လက္မေလွ်ာ့ၾကပါ။ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားကုိ နန္းျပန္တင္မည္ဟု အႀကံျပဳၾကျပန္သည္။
သုိ႔ေၾကာင့္ ေထာင္ တြင္းမွာပင္ အစီအစဥ္ျပဳၾကၿပီး ၁၂၀၁ ခုႏွစ္၊ တေပါင္းလတြင္ စလင္းမင္းသား ဦးအုိ၏
လူမ်ားျဖစ္ေသာ ေ႐ႊ ထားမင္းသား အေခၚခံ င၀င္းငယ္၊ ဗုိလ္ငခန္းေက်ာ္၊ ဗုိလ္ေ႐ႊေမာင္တုိ႔က ေခါင္းေဆာ္၍
လူတစ္ေထာင့္ ငါးရာႏွင့္ မတၱရာေက်ာ္စဥ္ကစ၍ သူပုန္ထေစေလသည္။
သုိ႔ေသာ္ ထုိအႀကံအစည္လည္း အထ မေျမာက္႐ံုသာမက အမရပူရၿမိဳ႕ အက်ဥ္းေထာင္တြင္ ခ်ဳပ္ထားေသာ
စလင္းမင္းသားႀကီး ေမာင္အုိ၊ မယား၊ သမီး၊ အတြင္း၀န္ ငပါေရာက္၊ ၿမိဳ႕လယ္၀န္ ငေရး၊ သံေတာ္ဆင့္ ငေ႐ႊ သာ၊
ပခန္း ငရံမင္း၊ စာေရးႀကီး ငပ်ိဳ၊ ေတာင္ငူ၀န္ ငကူး၊ အေဆာင္ၿမဲ ငထြန္းညိဳတုိ႔ကုိ သကၠရာဇ္ ၁၂၀၂ ခုႏွစ္၊
ကဆုန္လဆန္း ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ အျပစ္ႏွင့္အညီ ကြပ္မ်က္လုိက္ျခင္းခံရပါသည္။
သာယာ၀တီမင္းက မိမိအား "ငခင္ငယ္"ဟု သံုးႏႈန္းေရးသားေသာ ကိစၥႏွင့္စိတ္ထဲမွာ မေက်မခ်မ္း ျဖစ္ျခင္း
ခံေနရေသာ ျမ၀တိ၀န္ႀကီး ဦးစမွာ စလင္းမင္းသားႀကီး ေမာင္အုိတုိ႔လူစု တန္ျပန္ပုန္ကန္ ေသာင္းက်န္းမႈျပဳ သျဖင့္ ကြပ္မ်က္သုတ္သင္ရာတြင္ တစ္ခါတည္းပါးသြားရန္ ႐ွိေသာ္လည္း ထုိအခါက ျမ၀တီ၀န္ႀကီး ဦးစ သည္
စလင္းေမာင္အုိတုိ႔ႏွင့္အတူ အမရပူရၿမိဳ႕က ေထာင္တြင္း၌ မ႐ိွ၍ ကံေကာင္းေထာက္မၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ရ ပါသည္
နန္းမေတာ္မယ္နဳအေၾကာင္းဆက္ပါမည္
့ ဘၾကီးေတာ္(စစ္ကိုင္းမင္း)က သားေတာ္ေလးကို ေညာင္ရမ္းၿမိဳ႕ အပိုင္စားေစၿပီး နန္းေသြးမပါတဲ့
မယ္ႏုကိုေတာ့ မိဖုရားေခါင္ႀကီးအျဖစ္ တင္ေျမႇာက္လိုက္ပါတယ္ဲ့။
နန္းေသြးမပါတဲ့သူ မိဖုရားေခါင္ ျဖစ္လာတာကို နန္းေဆြနန္းမ်ိဳးေတြက မေက်နပ္ၾကပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ မေက်နပ္မႈရဲ့ ဦးစီးေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ ဆင္ျဖဴမယ္ရဲ့ ခမည္းေတာ္ ျပည္ၿမိဳ႕စားနဲ႔
ဘေထြးေတာ္ ေတာင္ငူစားတို႔ကို ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္၊ ေနာက္ၿပီး ေတာင္ငူစားကို အဆံုးစီရင္လိုက္ေတာ
့ မိဖုရားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ နန္းတြင္းမေက်နပ္မႈလည္း ၿငိမ္၀ပ္ပိျပား သြားခဲ့ပါတယ္။
နန္းမေတာ္ မယ္ႏု မိဖုရားျဖစ္ခ်ိန္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး နီးပါ ဟာ ႏိုင္ငံေရး လံုး၀ မၿငိမ္သက္ခဲ့ ပါဘူး။
နန္းမေတာ္ မယ္ႏု မိဖုရားဘ၀ မွာဘဲ (၁၁၈၅- ၈၆ ) ခုႏွစ္မွာ အဂၤလိပ္ - ျမန္မာ စစ္ျဖစ္ၾကပါတယ္။
ျမ၀တီ မင္းၾကီး ဦးစ နဲ႕ မဟာ ဗႏၶဳလ တို႔ ရခိုင္ျပည္ ဘက္ စစ္ထြက္ တိုက္ခဲ့ ၾကရပါတယ္ ။
ေနာက္…..အဂၤလိပ္ က ရန္ကုန္ ဘက္ျပန္လွည့္ ၀င္လာတာေၾကာင့္ ရန္ကုန္ျပန္ဆင္းၿပီး ခုခံရသလို
ဓႏုျဖဴတိုက္ပြဲမွာေတာ့ မဟာဗႏၶဳလ က်ရွဳံးခဲ့ရပါတယ္။ ဒီထက္ ဆံုးရွဳံးတာကေတာ့ အဂၤလိပ္ ကို
ရခိုင္နဲ႔ တနသၤာရီ ကုိ ေပးလိုက္ရတာပါဘဲ။ ဒါတင္မကပါဘူး စစ္ေလွ်ာ္ေၾကး ေငြ တစ္ကုေဋ ကို လည္း
ျမန္မာ အစိုးရက မေပးႏိုင္လို႔ နန္းမေတာ္ မယ္ႏု က စိုက္ေပးခဲ့ရတာပါ။
အဲဒီ အခ်ိန္ မွာ နန္းမေတာ္မယ္ႏု အတြက္ ႏိုင္ငံေရး မတည္မၿငိမ္မွဳ ႔က ျပည္ပ နဲ႕သာ ရင္ဆိုင္ရတာ
မဟုတ္ပါဘူး ။ျပည္တြင္း မွာ ရွိတဲ့ သူေတြနဲ႔ပါ ရင္ဆိုင္ေနရတာပါ။ သူ အဓိက ထားရင္ဆိုင္
ေနရတဲ့သူကေတာ့ အျခားသူ မဟ
Subscribe to:
Posts (Atom)