တခ်ိန္က က်ေနာ္တုိ႔ရဲေဘာ္တစု ေအးအတူပူအမွ် အရာရာကုိ မွ်ေဝခံစားခဲ့ၾကရင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ပန္းတုိင္ကုိ အတူတကြ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ၾကသည္။ သူ႔ဘဝ ကုိယ့္ဘဝ ေပးထားၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။
စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ေတာင္တန္းမ်ား ပတ္လည္ဝုိင္းေနေသာ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚတြင္ က်ေနာ္တုိ႔တပ္စခန္းေလးမွာ တသီးတျခား ကုိယ္ပုိင္နယ္ေျမေလးအျဖစ္ ဂုဏ္ယူဝံ့ၾကြားစြာ ရပ္တည္ခဲ့သည္။ တပ္စခန္းေလးအတြင္းရွိ ရဲေဘာ္ အားလံုးမွာ ညီရင္းအကုိပမာ ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾက၊ အမွတ္ရစရာေတြကလည္း တပံုတပင္ ရွိခဲ့သည္။
တဦးႏွင့္တဦး အက်င့္စရုိက္၊ ဝါသနာ မတူညီၾက။ ရည္ရြယ္ခ်က္ပန္းတုိင္မွာေတာ့ အတူတူပင္ျဖစ္သည္။
ရဲေဘာ္ေအာင္စုိးက အဆုိေတာ္၊ အသားမည္းမည္း ဗုိက္ရႊဲကာ မ်က္ႏွာျပင္တခုလံုး ေက်ာက္ေပါက္မာ ဗလပြနဲ႔ ဆံပင္က တေတာင္နီးပါးရွည္သည္။ ထြန္းအိျဒၵာဗုိလ္ သီခ်င္းဟူသမွ် အကုန္ရသည္။ အသံေနအသံထား အဆဲြ အငင္ကအစ အကုန္ နားေထာင္ေကာင္းလြန္းသည္။ ညခ်မ္း ေနဝင္ဆည္းဆာခ်ိန္ေရာက္တုိင္း ထမင္းစားစင္ ေပၚတက္ကာ ရဲေဘာ္အားလံုးကုိ သီခ်င္းဆုိ ကျပတတ္သည္။ ပံုဆုိးပန္းဆုိးေပမဲ့ ၾကည့္ေကာင္းလြန္းေသာ ေၾကာင့္ ဆုေၾကးအျဖစ္ “လွေက်ာ္” ေဆးေပါ့လိပ္ အျမဲရတတ္သည္။ ယခုေတာ့ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ေရာက္ေနျပီ မသိ။
ရဲေဘာ္စုိးပုိင္ကုိေတာ့ ခ်စ္စနုိးျဖင့္ “ပြၾကီး” ဟု အမည္ေျပာင္ျဖင့္ ေခၚေဝၚၾကသည္။ ေတာင္ငူသားျဖစ္ျပီး ေထာင္ ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ဆံပင္ရွည္မထားတတ္၊ အျမဲ ကတံုးျဖင့္သာ ေနေလ့ရွိသည္။ ေလယူေလသိမ္းကအစ အညာသားဟန္ျပည့္ႏွင့္။ ဓားမေတာင္းလွ်င္“ဓားမ”ဟုမေျပာ၊ “ဓားမအုိ”ဟု သံုးႏႈန္းသည္။ “လဲႊကန္ပစ္လုိက္မည္” ဟု ဆုိလွ်င္လည္း “ဟီးေလးခုိလုိက္လုိ႔ကေတာ့” စသျဖင့္ အလုပ္ခုိင္းလုိက္လွ်င္ တလုပ္ကေန ေနာက္တခု ဆက္ခုိင္း၍မရေတာ့။ ခုိင္းလုိက္သည္ႏွင့္ သီခ်င္းေလးဆုိကာ ရံြ႕လုိက္ရမွ ေက်နပ္သူ.. “ဝုိင္းစိန္..ဝုိင္းစိန္... နင္ငါ့ကုိ ႏြားမွတ္ေနသလား..ဝုိင္းစိန္ရ.. ဟား..ဟား..ဟား..ဟား...” စသျဖင့္ ေလွာင္လြန္းသူျဖစ္သည္။
တေန႔ ရဲေဘာ္ေတြစားရန္အတြက္ ေတာတြင္းသုိ႔ ဟင္းရွာသြားရင္း ရန္သူတပ္ႏွင့္တုိးကာ တုိက္ပဲြတြင္က်ဆံုး သြားရသည္။
ရဲေဘာ္ ေအာင္မ်ဳိးသိန္းက စိတ္ျမန္လက္ျမန္သလုိ သတၱိေကာင္းသည္။ တုိက္ပဲြျဖစ္လွ်င္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေန တတ္သည္။ လက္ရဲဇက္ရဲ ရွိသည္။ သတ္ျဖတ္ရန္ အထံုပါလာသူဟုပင္ ဆုိရမည္။ ေနာက္ဆံုး သူ႔အတက္ သူ႔ျပန္စူးကာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ႏွင့္ ဘဝတပါးသုိ႔ ေျပာင္းသြားခဲ့ရသည္။ သူ႔ဘဝအေၾကာင္းကုိ “ေၾကြလြင့္ ရြက္စိမ္း” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ အမွတ္တရ က်ေနာ္ေရးဖဲြ႔ဖူးပါသည္။
ရဲေဘာ္ စုိင္းေနာင္က ရွမ္းအမ်ဳိးသားတဦးျဖစ္သလုိ ထုိင္းဘာသာစကားကုိ ကၽြမ္းက်င္ပုိင္နုိင္စြာ ေျပာဆုိနုိင္သူ ျဖစ္သည္။ မဟာမိတ္ဆက္ဆံေရးအရ ထုိင္းစစ္တပ္ႏွင့္စကားေျပာေသာအခါ တဦးတည္းေသာ စကားျပန္ျဖစ္ ေလသည္။ သူလည္း ကံၾကမၼာရုိင္းေၾကာင့္ အခ်စ္အတြက္ႏွင့္ ေသပဲြဝင္သြားရရွာသည္။
ရဲေဘာ္ေက်ာ္မုိးက ဧရာဝတီတုိင္းသား။ အသားမည္းမည္း ပိန္ပိန္ပါးပါးႏွင့္ ဆံပင္ရွည္ အျမဲထားတတ္သည္။ အရက္အလြန္ၾကိဳက္တတ္သလုိ ငါးပိကုိေတာ့ အလြန္ရံြ႕မုန္းသူျဖစ္သည္။ ဘယ္ေသာအခါမွ ငါးပိမစားေပ။ စည္းရံုးေရးအားေကာင္းျပီး ရန္ငါစည္းျပတ္ကာ တုိက္ပဲြအလီလီကုိ ဆင္ႏဲႊခဲ့ဖူးသည္။ ခရီးသြားရာတြင္ ျမန္သလုိ ရဲေဘာ္မ်ား မနုိင္ေသာပစၥည္းမ်ားကုိ ကူညီထမ္းပုိးကာ မေမာမပန္း ခရီးႏွင္တတ္သည္။ ေနာက္ဆံုး သူအလြန္ ႏွစ္သက္ေသာ အရက္ေၾကာင့္ပင္ အသဲကၽြမ္းကာ ဘဝကူးေျပာင္းသြားရသည္။
ရဲေဘာ္ ေဇာ္ေထြးက မြန္ျပည္နယ္ ဘီးလင္းသား၊ မြန္ျမန္မာစပ္ျဖစ္ျပီး အားလံုးထဲမွာ အရပ္အေမာင္းႏွင့္ ကုိယ္လံုးကုိယ္ထည္ ေတာင့္တင္းခုိင္မာဆံုး ျဖစ္သည္။ ရဲေဘာ္အားလံုးမွ သူ႔ကုိ ခ်စ္ေၾကာက္ရုိေသၾကသည္။ တုိက္ပဲြျဖစ္လွ်င္ ေရွ႕ဆံုးမွ တက္တုိက္တတ္သလုိ ရန္သူ႔လက္နက္ကုိ ရေအာင္ယူေလ့ရွိသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္မႈပညာ ကုိ နုိင္နင္းသူဟု ဆုိရမည္။
ရဲေဘာ္ လင္းလင္းက ဟင္းရွာအလြန္ေကာင္းသလုိ မဟုတ္မခံစိတ္ရွိသူလည္း ျဖစ္သည္။ ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္ ထြက္တုိင္း တပ္စုဟင္းစားမငတ္ေရးအတြက္ တာဝန္ေက်ပြန္သည္။ ေရေခ်ာင္းထဲသုိ႔ ေရာက္သြားပါက ဝါးတြင္ သံခၽြန္တပ္ကာ ဓားေျမွာင္တေခ်ာင္းကုိကုိင္ျပီး သံခၽြန္တပ္ထားေသာ ဒုတ္ျဖင့္ ထုိးဆြရင္း အသံေနအသံထားကုိ နားေထာင္ကာ ဓားေျမွာင္ျဖင့္သဲစပ္ကုိထုိးသြင္းလုိက္သည္။ လက္ျပန္ေျမွာက္လုိက္သည္ႏွင့္ ေရလိပ္တေကာင္ ပါလာစျမဲ။ တနာရီအတြင္း ေရလိပ္ ၆ ေကာင္ ၇ ေကာင္ အသာေလး ဖမ္းနုိင္သူျဖစ္သည္။ ကၽြမ္းက်င္ရာ လိမၼာ ဟု ဆုိရေပမည္။
ရဲေဘာ္ သိန္းေဇာ္က ကလန္ကလား မုိးထုိးမတတ္ အရပ္အေမာင္း ပုိင္ရွင္။ သာယာဝတီ သံုးဆယ္သား။ အေကာင္ၾကီးသေလာက္ အေၾကာက္ၾကီးသူလည္း ျဖစ္သည္။ ျပစ္ဒဏ္အေပးခံရဆံုး မွတ္တမ္း၀င္ရဲေဘာ္ၾကီး..။
ရဲေဘာ္ဆန္းမင္းပိုင္စိုးက ေမ်ာက္၀င္စား၊ ေရာက္ရာအရပ္သစ္ပင္တက္ရမွ ေနေပ်ာ္သည္။ ပုပ်ပ္ပ်ပ္နွင့္ သစ္ပင္တက္ျမန္သလို လင့္စင္ထိုးကာ သစ္ပင္ေပၚ၌သာ အိပ္စက္တတ္သည္။ အလြန္ျမင့္မားေသာအပင္ၾကီး မ်ားကိုပင္ ရေအာင္တက္နိုင္သည္။ လမ္းမွားေနပါက သစ္ပင္ေပၚတက္ၾကည့္ေစကာ လမ္းရွာေဖြေပးရသူလည္း ျဖစ္သည္။ သူ႔ေနရာနွင့္သူ အံ၀င္ဂြင္က် ျဖစ္ေနသည္။
ရဲေဘာ္ရဲမင္းထုိက္က ပဲခူးတိုင္း အုတ္ဖိုဇာတိျဖစ္ျပီး အနုပညာေက်ာင္းဆင္းတစ္ေယာက္၊ အကအလြန္ ေကာင္းသလို အလြန္အသန္႔ၾကိဳက္သူလည္းျဖစ္သည္။ စည္းကမ္းၾကီးလြန္း၍ သူနွင့္အတူေနရသည္မွာ ဒုကၡ အလြန္ေရာက္ရသည္။ အ၀တ္အစားကအစ ေက်ာ့ေနေအာင္၀တ္ဆင္သည္။ ေရမခ်ိဳးရမေနနိုင္ အသြားအျပန္ တစ္နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ သြားရေသာေရခပ္ဆိပ္သုိ႔ မညီးမညဴသြားတတ္သည္။ နွလံုးေရာဂါရွိ၍ ၀မ္းသာ၍မရ ၀မ္းနည္း၍မရ ရင္တမမနဲ႔ေစာင့္ၾကည့္ေနရသည့္ရဲေဘာ္။
ရဲေဘာ္ရန္နိုင္က ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သလို စိတ္သေဘာထားနူးညံ့သိမ္ေမြ႕သည္။ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္က ခပ္ညွပ္ညွပ္ စကားေျပာရာမွာေလးလံုးမကြဲ မနည္းနားေထာင္ယူရသည္။ အလုပ္လုပ္ရာတြင္ တိက်လြန္းသည္။ စဥ္းစားရာတြင္လည္း တမူထူးျခားသည္။ ဒူးနွစ္လံုးၾကားေခါင္းကိုညွပ္ျပီး လက္နွစ္ဖက္ကလည္းေခါင္းကုိ အုပ္၍ ကိုင္ထားတတ္သည္။ အလုပ္တစ္ခုကိုမျဖစ္မေနလုပ္တတ္ျပီး ဇြဲေကာင္းလြန္းသူလည္းျဖစ္သည္။ အခ်ိန္႔ျပည့္ အေတြး ျဖင့္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနသူ၊ စကားေျပာခဲသည္။ ေျပာျပီးလွ်င္လည္း လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္ျပီး အလုပ္နွင့္ သက္ေသျပတတ္သည့္ ရဲေဘာ္ၾကီး........။
ရဲေဘာ္သန္းလြင္ဦးက အသက္အငယ္ဆံုးျဖစ္ျပီး ဆယ့္ေလးနွစ္သားေက်ာ္ေက်ာ္သာရွိသည္။ အျမဲတမ္း ငရဲၾကီးရွစ္ထပ္ဟူေသာ သီခ်င္းကိုဟစ္ေၾကြးေနတတ္သလို ေဆးလိပ္ကိုလည္း လက္ကခ်သည္မရွိ။ ဖင္မီးခိုးထြက္မတတ္ ေသာက္သံုးသူ။ ေဆးလိပ္နွင့္ပတ္သက္၍ ေျပာမရ၊ ဆိုမရ ေဆးလိပ္မရွိလွ်င္ ဇီးျဖဴရြက္ ကိုမီးကင္ေခ်မႊျပီး စကၠဴျဖင့္လိပ္၍ေသာက္သည္။ ေနာက္ပိုင္း ေခ်ာင္းဆိုးေသြးပါ၍ တီဘီေရာပါအၾကီးအက်ယ္ စဲြကပ္လာသည္။ ေဆးရံုးသို႔ပို႔၍ ကုသေပးေသာ္လည္း ေဆးရံုးမွဆင္းေျပးျပီး ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း လမ္းေဘး တေနရာမွာ ေသပြဲ၀င္သြားခဲ့ရသည္။
ရဲေဘာ္ေမာင္၀င္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးထဲမွာ အသက္အၾကီးဆံုးျဖစ္သလို စိတ္နွင့္လူနွင့္မလိုက္ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ရွိသည္။ ေတာင္တြင္းၾကီးဘက္ကျဖစ္ျပီး ဖိနိွပ္မႈကို တြန္းလွန္လိုေသာေၾကာင့္ ရဲေဘာ္မ်ား နွင့္အတူဘက္ေျပာင္း၍ ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမသုိ႔ လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စိတ္ဓာတ္ျဖဴစင္၍ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းနွင့္ တည့္တိုး ေျပာဆိုတတ္သည္။ တိုက္ပြဲေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ကၽြမ္း၀င္ရင္းနွီးေသာေၾကာင့္ တိုက္ရည္ခိုက္ရည္လည္း အလြန္ေကာင္း သည္။ ယခု ဒုကၡသည္စခန္းတစ္ခုမွာ ေနထိုင္ေနရဆဲ.........။
ရဲေဘာ္ေက်ာ္၀င္းက အသားမည္းမည္း မ်က္လံုးျပဴျပဴး ေအးေဆးေနတတ္သလို တပ္တြင္းအလုပ္ဟူ သမွ် မညီးမညဴေအာက္ေျခသိမ္းလုပ္တတ္သူ၊ ဇနီးနွင့္သမီးကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ျဖင့္ ဂရုစိုက္လြန္းသည္။ သူ႔အေၾကာင္းကို “ကာရံမဲ့အျပံဳး”ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါသည္။
ရဲေဘာ္သိန္းျမင့္က အသက္ၾကီးသလို အတၱလည္းၾကီးလြန္းသည္။ အခြင့္ေရးသမားျဖစ္ျပီး နား၀င္ခ်ိဳ ေအာင္ေျပာဆိုတတ္သည္။ အားလံုးက အဘ ဟု ေခၚဆိုၾကသည္။ မည္သူ႔ကို မည္သို႔ေပါင္းရမည္ကို ေကာင္းေကာင္းသိျပီး အက်ိဳးအျမတ္ကို တြက္ခ်က္ေပါင္းတတ္သည္။ သူတစ္ပါးဆီက ဘာရသည္ကိုသာသိျပီး သူ႔ဆီက ထြက္ရန္အေၾကာင္းမရွိေသာ မူကကုိစဲြကိုင္ထားသူလည္းျဖစ္သည္။ မူမမွန္က လူမွာၾကာရွည္မခံေပ။ သူ႔အကုသိုလ္သူ႔အက်ိဳးေပးသြားသည္။
ရဲေဘာ္ျမင့္နိုင္ဦးက ေတာင္ၾကီးသားျဖစ္ျပီး မိဘမ်ားမွာျပည့္စံုၾကြယ္၀ၾကသည္။ အသက္က ဆယ့္ေျခာက္နွစ္ပင္ ေကာင္းစြာမျပည့္၊ ဆက္ဆက္ထိမခံေသာသူျဖစ္သလို စကားအေျပာအဆိုအလြန္နည္း သည္။ သီးသန္႔တစ္ေယာက္တည္း အျမဲေနထိုင္တတ္သူ။ တပ္တြင္းစား၀တ္ေနေရးအတြက္ ထိုင္းနိုင္ငံ မဲေဟာင္ေဆာင္ျမိဳ႕၀န္းက်င္ ရြာမ်ားသို႔ ရဲေဘာ္မ်ားအလွည့္က်အလုပ္လုပ္ရန္သြားၾကရသည္။ ရရွိလာေသာ ေငြေၾကးမွာ တပ္တြင္းအတြက္ လိုအပ္ေသာစားေသာက္စရာနွင့္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား၀ယ္ရန္ျဖစ္သည္။ တေန႔ ရဲေဘာ္ျမင့္နိုင္ဦး အလုပ္ကျပန္လာေသာ္လည္း တပ္အတြက္ ေငြတျပားမွမပါရွိခဲ့။ သူကလည္း အလုပ္ရွင္က လုပ္အားခရွင္းမေပးေသးေၾကာင္းသာေျပာဆိုသည္။ ေနာက္ေန႔တြင္ ျမင့္နိုင္ဦးမွ ေတာၾကက္စားက်က္ ေတြ႕ထားသည္ဟု ဆိုကာ အမ္16 ေသနတ္ကိုယူျပီး ေတာထဲသို႔ဆင္းသြားေတာ့သည္။ အခ်ိန္အေတာ္လင့္ သည္အထိ ျပန္မေရာက္လာေတာ့ နီးစပ္ရာမဟာမိတ္တပ္စခန္းမ်ားသုိ႔ စက္ျဖင့္အေၾကာင္းၾကားကာ အေျခအေနကိုေမးျမန္းေသာ္လည္း မည္သို႔မွ်ထူးျခားမႈမေတြ႕ရသည့္အဆံုး ရဲေဘာ္မ်ားကို တန္းစီေစျပီး လူစုခြဲကာ ေနာက္တန္းရြာထဲသို႔တဖြဲ႕ ေတာတြင္းသို႔တဖြဲ႕ခြဲကာ ေစလႊတ္ရွာေဖြခိုင္းရေတာ့သည္။ ရြာထဲသို႔ သြားေသာအဖြဲ႔မွ စက္၀င္လာသည္မွာ ရဲေဘာ္ျမင့္နိုင္ဦးလာသြားေၾကာင္း ဆာလာအိတ္တစ္လံုးျဖင့္ တစ္ခုခုကို ထမ္းျပီး ထိုင္းနိုင္ငံဘက္ကိုထြက္သြားေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။ မနက္မိုးလင္းေသာအခါ ထိုင္းစစ္တပ္မွေရာက္ လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္အားေခၚေဆာင္သြားပါသည္။ နန္းဆြယ္ရြာသို႔ေရာက္ေသာအခါမွ အေျခေနမွန္ကိုသိလိုက္ရ သည္။ ရဲေဘာ္ျမင့္နိုင္ဦးက သူ႔အလုပ္ရွင္ကို လုပ္အားခရွင္းမေပးေသာေၾကာင့္ ေသနတ္ျဖင့္ပစ္ခက္ျပီးထြက္ေျပး သြားေၾကာင္းနွင့္ သူ႔ကိုဖမ္းဆီးရန္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္အား ဓါးစာခံအျဖစ္ ေခၚေဆာင္လာေၾကာင္း သိလိုက္ရ သည္။ ရဲေဘာ္ျမင့္နိုင္ဦးက္ို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဖမ္းဆီးေပးလိုက္ရသည္။ မည္သုိ႔မွ စိတ္မေကာင္းေသာ္လည္း အေျခအေနအရ မျဖစ္မေနလုပ္လိုက္ရသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ရဲေဘာ္မ်ားနွင့္ အဖြဲ႔အစည္းရပ္တည္ေရး မွာ အခက္အခဲမ်ားစြာနွင့္ ရင္ဆိုင္ရနိုင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ရဲေဘာ္ျမင့္နိုင္ဦးကို ထိုင္းတရားရံုးတြင္ အမႈစစ္ ေဆးေသာအခါ မည္သည့္အဖြဲ႔အစည္းနွင့္မွ် မပတ္သက္ေၾကာင္း၊ မိမိပစ္ခတ္ေသာေသနတ္မွာလည္း ေတာတြင္းတေနရာမွ ေကာက္ရျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္းနွင့္ မိမိသာျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုက္တန္ ေသာျပစ္ဒဏ္ကိုခံယူမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထြက္ဆိုလိုက္သည္။ မဲ့ေဟာင္ေဆာင္ေထာင္တြင္ ေထာင္ဒဏ္ ၁၃ နွစ္ က်ခံခဲ့ရသည္။ ေထာင္မွလြတ္မလြတ္ကိုေတာ့ ယေန႔တိုင္မသိရေသးေပ။
ရဲေဘာ္ေမာင္ရွိန္း၊ ရဲေဘာ္၀င္းထိုက္စိုး၊ ရဲေဘာ္သန္းထြန္း၊ ရဲေဘာ္ထြန္းထြန္း၊ ရဲေဘာ္အိုက္ထြန္းတို႔မွာ လည္း က်ရာတာ၀န္မ်ားကို ေက်ပြန္စြာ သူ႔ေနရာနွင့္သူထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။
ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယ္ပိုင္ တပ္စခန္းအသိုက္အျမဳံေလးမွာမရွိေတာ့။ အခ်ိဳ႕က... က်ဆံုးကုန္က်ျပီ၊ အခ်ိဳ႔႕က...ေထာင္ထဲမွာ၊ အခ်ိဳ႕က...ဒုကၡသည္စခန္းမွာရွိေနဆဲ။ အမ်ားစုကေတာ့ တတိယနိုင္ငံမွာ အေျခခ်လွ်က္ ဘ၀အသစ္ေတြ အေတြ႕အၾကံဳအသစ္ေတြနွင့္ ယခင္ျဖတ္သန္းက်င္လည္ခဲ့ရာ အတိတ္ေျခရာ မ်ားကိုပင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကျပီ။ က်န္ရစ္သူ ရဲေဘာ္မ်ားဘ၀ကို နားလည္ေပးနိုင္သူဆုိ၍ လက္ငါးေခ်ာင္းပင္ မျပည့္ေတာ့။
အေရာင္တို႔သည္ အျမဲေျပာင္းလဲတတ္ေၾကာင္းကို ဘ၀နွင့္ရင္း၍ သိရွိခံစားလိုက္ ရပါေတာ့သည္။
