ထာ၀ရၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ႏိုင္ငံေရးအရေဘာတူညီမႈရႏိုင္ရန္ ႏိုင္ငံေရးနည္းျဖင့္အေျဖရွာရန္၊

က်ခ်င္ျပည္နယ္ခရီးစဥ္အၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႕ျပန္လည္ထြက္ခြာ

ျမစ္ႀကီးနား၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ-၂၄ ကခ်င္ျပည္နယ္သို႕စည္းရံုးေရးခရီးစဥ္ရာက္ရွိေနေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ယေန့ညေန ၄နာရီခန္႕က ဗန္းေမာ္ေလဆိပ္မွ စင္းလံုးငွားေလယာဥ္ျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို့ျပန္လည္ထြက္သြာသြားၿပီျဖစ္သည္။ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ့တြင္ နာရီ၀က္နီးပါးၾကာ မိန္႕ခြန္းေျပာခဲ့ၿပီးေနာက္ ယင္းၿမိဳ႕ရွိ Freindship Hotel တြင္ ကခ်င္တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ေတြ႕ဆံုခဲ့သည္။ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕ရွိ မေနာကြင္းတြင္မိန္႕ခြန္းေျပာၾကားရာ ထာ၀ရၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ႏိုင္ငံေရးအရေဘာတူညီမႈရႏိုင္ရန္ ႏိုင္ငံေရးနည္းျဖင့္အေျဖရွာရန္၊ ဖက္ဒရယ္စနစ္ဆိုသည္မွာခြဲထြက္ပိုင္ခြင့္လံုး၀မဟုတ္ျခင္းကို ျပည္သူမ်ားနားလည္ေစလိုေၾကာင္း၊ဒုကၡသည္မ်ားအားညီေနသူမ်ားကို ေက်းဇူတင္ေၾကာင္းႏွင့္ ဆက္လက္ကူညီေပးရန္စသည္ျဖင့္ ထည့္သြင္းေျပာၾကားခဲ့သည္။

အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း တခုကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုကုိ ထူေထာင္ခ်င္လုိ႔ စစ္မွန္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု စိတ္ဓါတ္ကုိ ျပန္႔ပြားေစခ်င္လုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္

အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ NLD အေနျဖင့္ တုိင္းရင္းသားမ်ား ညီညီညြတ္ညြတ္ႏွင့္ စစ္မွန္ေသာ ျပည္ေထာင္စု ထူေထာင္လုိျခင္းေၾကာင္႔ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ၾကာသပေတးေန႔ ကခ်င္ျပည္နယ္ နမၼတီးၿမိဳ႕ ေဟာေျပာပြဲတြင္ ေျပာၾကားလိုက္သည္။

“အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း တခုကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုကုိ ထူေထာင္ခ်င္လုိ႔ စစ္မွန္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု စိတ္ဓါတ္ကုိ ျပန္႔ပြားေစခ်င္လုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ စဖြဲ႔ထားစဥ္ ကတည္းက တုိင္းရင္းသားမ်ား အားလံုး ေသြးစည္းညီညြတ္ေရးကုိ ဦးတည္ရန္ ျဖစ္တယ္”ဟု လူထုပရိသတ္ ငါးေသာင္းခန္႔အား ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေျပာၾကားခဲ့သည္။

မိုးေကာင္းၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ လူငယ္မ်ား အလုပ္လက္မဲ့ျပႆနာမွာ ၾကီးမားၿပီး လူငယ္မ်ားႏွင့္ ထိုက္တန္သည့္ အလုပ္အကိုင္မ်ား နည္းပါးေနေၾကာင္း ထိုျပႆနာကို ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္အတြက္ မိုးေကာင္းတြင္ ဝင္ေရာက္ ယွဥ္ၿပိဳင္မည့္ NLD ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္း ေဒၚခင္ၾကည္ကုိ မဲထည့္ရန္လည္း မဲဆြယ္စည္း႐ုံးခဲ့သည္။
ဒီမုိကေရစီ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ရန္အတြက္ NLD ပါတီအေနျဖင္႔ အမ်ဳိးသမီး ကိုယ္စားလွယ္ ေလာင္းမ်ားကုိ အဓိကထား ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ေစျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ေျပာၾကားသည္။

“အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕ အင္အား မသံုးဘူးဆုိလုိ႔ ရွိရင္ က်မတို႔ႏုိင္ငံမွာ တုိးတက္သင့္သေလာက္ တုိးတက္မွာ မဟုတ္ပါ ဘူး။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အမ်ဳိးသမီးလူဦးေရက (အမ်ဳိးသားဦးေရထက္) နည္းနည္းေလး သာပါေသးတယ္။ ထိေရာက္
ေအာင္ အမ်ဳိးသမီးေတြကို တဝက္မက အသံုးျပဳဖုိ႔လုိတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အမ်ဳိးသမီးေတြကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္
ေရြးခ်ယ္တာ ျဖစ္တယ္”ဟု ေျပာသည္။

ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ NLD ပါတီက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အပါအဝင္ အမ်ဳိးသမီးကိုယ္စားလွယ္ေလာင္း ၁၂ ဦး ဝင္ေရာက္ယွဥ္မည္ ျဖစ္သည္။

နမၼတီးၿမိဳ႕တြင္ ေဟာေျပာၿပီးေနာက္ မိုးေကာင္းၿမိဳ႕ အုိးတန္းေဘာလံုးကြင္းတြင္လည္း ဆက္လက္ ေဟာေျပာခဲ့ေသး သည္။

မိမိေဒသတြင္ လာေရာက္ စည္း႐ုံးသည့္ မည္သည့္ ပါတီ ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္းကုိမဆုိ ေမးခြန္းေမးရန္ လိုအပ္သလုိ၊ ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္း ဘက္ကလည္း မဲဆႏၵရွင္မ်ားအား ေထာက္ခံခုိင္းသည့္ အေၾကာင္းအရင္းကုိ ရွင္းျပႏုိင္ရမည္ ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က မိုးေကာင္းၿမိဳ႕တြင္ ထည့္သြင္း ေဟာေျပာခဲ့ေသးသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ မုိးေကာင္းၿမိဳ႕မွ ၾကာသာပေတးေန႔ ညေန ၇ နာရီခြဲတြင္ ျမစ္ၾကီးနားၿမိဳ႕သုိ႔ ျပန္လည္
ေရာက္ရွိလာၿပီး ကခ်င္တုိင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ အတူ ညစာစားပြဲ က်င္းပခဲ့သည္။

ျမစ္ၾကီးနားၿမိဳ႕ရွိ Unity ဟုိတယ္တြင္ တည္းခုိမည္ကာ ေသာၾကာေန႔ မနက္ ၈ နာရီ အခ်ိန္တြင္ ျမစ္ၾကီးနား စီတာပူ ရပ္ကြက္ရွိ မေနာကြင္းတြင္ ေဟာေျပာဦးမည္ ျဖစ္သည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ကခ်င္ျပည္နယ္သို႔ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ႏွင့္ ၂ဝဝ၃ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ သြားေရာက္ခဲ့ၿပီး ယခု ခရီးစဥ္ မွာ တတိယအၾကိမ္ေျမာက္ ျဖစ္သည္။

၁၉၈၉ ခုႏွစ္က သြားေရာက္စဥ္ ပင္လံုျပည္ေထာင္စု လမ္းျပေျမပံုကို ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္အတူ ေရးဆြဲခဲ့သည့္ ဒူဝါေဇာ္ရစ္ပ္ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးခဲ႔သည္။

၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ေသာၾကာေန႔တြင္ က်င္းပမည့္ “ျမစ္ဆံု၏ ေက်းဇူး ပဲ့တင္သံ” အမည္ေပးထား
ေသာ ဘာသာေပါင္းစံု ဆုေတာင္းပြဲ တက္ေရာက္ရန္ ေရာက္ရွိေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ျပည္သူအသဲႏွလံုးလူထုေသြးသားႏွင့္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္

ကေလးေလးေတြ အင္မတန္မ်ားတဲ့ ျမိဳ႕ဆိုေတာ့ ပင္လံုဆိုတာ ဘာလဲလို႔ နည္းနည္း ရွင္းျပမယ္ေနာ္။ ႏို႕မိုဆိုရင္ ကေလးေတြက ပင္လံုဆိုတာ ဘာပါလဲဆိုတာ မသိဘူး။ ကၽြန္မက ဒီမွာေတာ့ နည္းနည္း ေလးပဲ ရွင္းျပလို႔ရမယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ လူၾကီးေတြက ကေလးေတြ အမ်ား သိေအာင္လို႔ ပင္လံုအေၾကာင္း ဆက္ျပီးေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း ေလ့လာျပီးေတာ့ ရွင္းျပၾကပါ။ နည္းနည္းေလး တိုတိုနဲ႕ ရွင္းျပရမယ္ဆိုရင္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တုန္းက ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ လြတ္လပ္တဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခု ျဖစ္ဖို႔ဆိုျပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ တိုင္းရင္းသားေတြ စုစည္းျပီးေတာ့ ပထမဆံုး လုပ္ခဲ့တယ္။ အရင္တုန္းကဆိုလို႔ရွိရင္ ဗမာက တစ္မ်ိဳး၊ ရွမ္းက တစ္ဖံု၊ ကခ်င္က တစ္လမ္းနဲ႕ အဲဒီလိုျဖစ္ေနၾကတယ္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္မွာက်ေတာ့ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႕ အမ်ားစုျဖစ္တဲ့ ဗမာ၊ ဗမာေတြကလည္း တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႕ အတူတူပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ အမ်ားစု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အမ်ားစုျဖစ္တဲ့ ဗမာေတြနဲ႕ အျခားတိုင္းရင္းသားေတြဟာ လက္တြဲျပီးေတာ့ လုပ္လို႕ရွိရင္ လြတ္လပ္ေရးကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ရလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ သေဘာတူညီခ်က္အရ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ဆိုတာ ရွမ္းျပည္နယ္ ပင္လံုျမိဳ႕ေလးမွာ လက္မွတ္ထိုးလိုက္တဲ့ စာခ်ဳပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကေလးေတြကို တိုတိုနဲ႕ ေျပာရမယ္ဆိုလို႕ရွိရင္ ပင္လံုဆိုတာ ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕ရဲ႕ နာမည္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီျမိဳ႕ေလးမွာ တိုင္းရင္းသားေတြဟာ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ႏိုင္ငံေရးအရ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ဖို႔ သေဘာတူညီစြာ စာခ်ဳပ္တစ္ခုကို လက္မွတ္ထိုးခဲ့တဲ့ ေနရာျဖစ္တယ္။ အဲဒီစာခ်ဳပ္ကို ပင္လံုစာခ်ဳပ္လို႔ ေခၚတယ္။ - ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ (ကခ်င္ျပည္နယ္၊ မိုးေကာင္း အိုးတန္းေဘာလုံးကြင္း၌ ေဟာေျပာခဲ့သည္မ်ားမွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္)

အေရာင္မ်ား

by Win Ko on Wednesday, February 22, 2012 at 7:58pm ·

 

ဘဝဆုိသည္မွာ အ့ံမခန္းစရာမ်ားႏွင့္ျပည့္ႏွက္ေနတတ္သည္။ အခ်ိန္တုိ႔ႏွင့္တေျပးညီ ဘဝတုိ႔သည္လည္း အစုန္ အဆန္ေျပးလႊားေနၾကရသည့္ သေဘာရွိသည္။
တခ်ိန္က က်ေနာ္တုိ႔ရဲေဘာ္တစု ေအးအတူပူအမွ် အရာရာကုိ မွ်ေဝခံစားခဲ့ၾကရင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ပန္းတုိင္ကုိ အတူတကြ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ၾကသည္။ သူ႔ဘဝ ကုိယ့္ဘဝ ေပးထားၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။
စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ေတာင္တန္းမ်ား ပတ္လည္ဝုိင္းေနေသာ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚတြင္ က်ေနာ္တုိ႔တပ္စခန္းေလးမွာ တသီးတျခား ကုိယ္ပုိင္နယ္ေျမေလးအျဖစ္ ဂုဏ္ယူဝံ့ၾကြားစြာ ရပ္တည္ခဲ့သည္။ တပ္စခန္းေလးအတြင္းရွိ ရဲေဘာ္ အားလံုးမွာ ညီရင္းအကုိပမာ ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾက၊ အမွတ္ရစရာေတြကလည္း တပံုတပင္ ရွိခဲ့သည္။
တဦးႏွင့္တဦး အက်င့္စရုိက္၊ ဝါသနာ မတူညီၾက။ ရည္ရြယ္ခ်က္ပန္းတုိင္မွာေတာ့ အတူတူပင္ျဖစ္သည္။
ရဲေဘာ္ေအာင္စုိးက အဆုိေတာ္၊ အသားမည္းမည္း ဗုိက္ရႊဲကာ မ်က္ႏွာျပင္တခုလံုး ေက်ာက္ေပါက္မာ ဗလပြနဲ႔ ဆံပင္က တေတာင္နီးပါးရွည္သည္။ ထြန္းအိျဒၵာဗုိလ္ သီခ်င္းဟူသမွ် အကုန္ရသည္။ အသံေနအသံထား အဆဲြ အငင္ကအစ အကုန္ နားေထာင္ေကာင္းလြန္းသည္။ ညခ်မ္း ေနဝင္ဆည္းဆာခ်ိန္ေရာက္တုိင္း ထမင္းစားစင္ ေပၚတက္ကာ ရဲေဘာ္အားလံုးကုိ သီခ်င္းဆုိ ကျပတတ္သည္။ ပံုဆုိးပန္းဆုိးေပမဲ့ ၾကည့္ေကာင္းလြန္းေသာ ေၾကာင့္ ဆုေၾကးအျဖစ္ “လွေက်ာ္” ေဆးေပါ့လိပ္ အျမဲရတတ္သည္။ ယခုေတာ့ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ေရာက္ေနျပီ မသိ။
ရဲေဘာ္စုိးပုိင္ကုိေတာ့ ခ်စ္စနုိးျဖင့္ “ပြၾကီး” ဟု အမည္ေျပာင္ျဖင့္ ေခၚေဝၚၾကသည္။ ေတာင္ငူသားျဖစ္ျပီး ေထာင္ ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ဆံပင္ရွည္မထားတတ္၊ အျမဲ ကတံုးျဖင့္သာ ေနေလ့ရွိသည္။ ေလယူေလသိမ္းကအစ အညာသားဟန္ျပည့္ႏွင့္။ ဓားမေတာင္းလွ်င္“ဓားမ”ဟုမေျပာ၊ “ဓားမအုိ”ဟု သံုးႏႈန္းသည္။ “လဲႊကန္ပစ္လုိက္မည္” ဟု ဆုိလွ်င္လည္း “ဟီးေလးခုိလုိက္လုိ႔ကေတာ့” စသျဖင့္ အလုပ္ခုိင္းလုိက္လွ်င္ တလုပ္ကေန ေနာက္တခု ဆက္ခုိင္း၍မရေတာ့။ ခုိင္းလုိက္သည္ႏွင့္ သီခ်င္းေလးဆုိကာ ရံြ႕လုိက္ရမွ ေက်နပ္သူ.. “ဝုိင္းစိန္..ဝုိင္းစိန္... နင္ငါ့ကုိ ႏြားမွတ္ေနသလား..ဝုိင္းစိန္ရ.. ဟား..ဟား..ဟား..ဟား...” စသျဖင့္ ေလွာင္လြန္းသူျဖစ္သည္။
တေန႔ ရဲေဘာ္ေတြစားရန္အတြက္ ေတာတြင္းသုိ႔ ဟင္းရွာသြားရင္း ရန္သူတပ္ႏွင့္တုိးကာ တုိက္ပဲြတြင္က်ဆံုး သြားရသည္။
ရဲေဘာ္ ေအာင္မ်ဳိးသိန္းက စိတ္ျမန္လက္ျမန္သလုိ သတၱိေကာင္းသည္။ တုိက္ပဲြျဖစ္လွ်င္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေန တတ္သည္။ လက္ရဲဇက္ရဲ ရွိသည္။ သတ္ျဖတ္ရန္ အထံုပါလာသူဟုပင္ ဆုိရမည္။ ေနာက္ဆံုး သူ႔အတက္ သူ႔ျပန္စူးကာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ႏွင့္ ဘဝတပါးသုိ႔ ေျပာင္းသြားခဲ့ရသည္။ သူ႔ဘဝအေၾကာင္းကုိ “ေၾကြလြင့္ ရြက္စိမ္း” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ အမွတ္တရ က်ေနာ္ေရးဖဲြ႔ဖူးပါသည္။
ရဲေဘာ္ စုိင္းေနာင္က ရွမ္းအမ်ဳိးသားတဦးျဖစ္သလုိ ထုိင္းဘာသာစကားကုိ ကၽြမ္းက်င္ပုိင္နုိင္စြာ ေျပာဆုိနုိင္သူ ျဖစ္သည္။ မဟာမိတ္ဆက္ဆံေရးအရ ထုိင္းစစ္တပ္ႏွင့္စကားေျပာေသာအခါ တဦးတည္းေသာ စကားျပန္ျဖစ္ ေလသည္။ သူလည္း ကံၾကမၼာရုိင္းေၾကာင့္ အခ်စ္အတြက္ႏွင့္ ေသပဲြဝင္သြားရရွာသည္။
ရဲေဘာ္ေက်ာ္မုိးက ဧရာဝတီတုိင္းသား။ အသားမည္းမည္း ပိန္ပိန္ပါးပါးႏွင့္ ဆံပင္ရွည္ အျမဲထားတတ္သည္။ အရက္အလြန္ၾကိဳက္တတ္သလုိ ငါးပိကုိေတာ့ အလြန္ရံြ႕မုန္းသူျဖစ္သည္။ ဘယ္ေသာအခါမွ ငါးပိမစားေပ။ စည္းရံုးေရးအားေကာင္းျပီး ရန္ငါစည္းျပတ္ကာ တုိက္ပဲြအလီလီကုိ ဆင္ႏဲႊခဲ့ဖူးသည္။ ခရီးသြားရာတြင္ ျမန္သလုိ ရဲေဘာ္မ်ား မနုိင္ေသာပစၥည္းမ်ားကုိ ကူညီထမ္းပုိးကာ မေမာမပန္း ခရီးႏွင္တတ္သည္။ ေနာက္ဆံုး သူအလြန္ ႏွစ္သက္ေသာ အရက္ေၾကာင့္ပင္ အသဲကၽြမ္းကာ ဘဝကူးေျပာင္းသြားရသည္။
ရဲေဘာ္ ေဇာ္ေထြးက မြန္ျပည္နယ္ ဘီးလင္းသား၊ မြန္ျမန္မာစပ္ျဖစ္ျပီး အားလံုးထဲမွာ အရပ္အေမာင္းႏွင့္ ကုိယ္လံုးကုိယ္ထည္ ေတာင့္တင္းခုိင္မာဆံုး ျဖစ္သည္။ ရဲေဘာ္အားလံုးမွ သူ႔ကုိ ခ်စ္ေၾကာက္ရုိေသၾကသည္။ တုိက္ပဲြျဖစ္လွ်င္ ေရွ႕ဆံုးမွ တက္တုိက္တတ္သလုိ ရန္သူ႔လက္နက္ကုိ ရေအာင္ယူေလ့ရွိသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္မႈပညာ ကုိ နုိင္နင္းသူဟု ဆုိရမည္။
ရဲေဘာ္ လင္းလင္းက ဟင္းရွာအလြန္ေကာင္းသလုိ မဟုတ္မခံစိတ္ရွိသူလည္း ျဖစ္သည္။ ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္ ထြက္တုိင္း တပ္စုဟင္းစားမငတ္ေရးအတြက္ တာဝန္ေက်ပြန္သည္။ ေရေခ်ာင္းထဲသုိ႔ ေရာက္သြားပါက ဝါးတြင္ သံခၽြန္တပ္ကာ ဓားေျမွာင္တေခ်ာင္းကုိကုိင္ျပီး သံခၽြန္တပ္ထားေသာ ဒုတ္ျဖင့္ ထုိးဆြရင္း အသံေနအသံထားကုိ နားေထာင္ကာ ဓားေျမွာင္ျဖင့္သဲစပ္ကုိထုိးသြင္းလုိက္သည္။ လက္ျပန္ေျမွာက္လုိက္သည္ႏွင့္ ေရလိပ္တေကာင္ ပါလာစျမဲ။ တနာရီအတြင္း ေရလိပ္ ၆ ေကာင္ ၇ ေကာင္ အသာေလး ဖမ္းနုိင္သူျဖစ္သည္။ ကၽြမ္းက်င္ရာ လိမၼာ ဟု ဆုိရေပမည္။
ရဲေဘာ္ သိန္းေဇာ္က ကလန္ကလား မုိးထုိးမတတ္ အရပ္အေမာင္း ပုိင္ရွင္။ သာယာဝတီ သံုးဆယ္သား။ အေကာင္ၾကီးသေလာက္ အေၾကာက္ၾကီးသူလည္း ျဖစ္သည္။ ျပစ္ဒဏ္အေပးခံရဆံုး မွတ္တမ္း၀င္ရဲေဘာ္ၾကီး..။
          ရဲေဘာ္ဆန္းမင္းပိုင္စိုးက ေမ်ာက္၀င္စား၊ ေရာက္ရာအရပ္သစ္ပင္တက္ရမွ ေနေပ်ာ္သည္။ ပုပ်ပ္ပ်ပ္နွင့္ သစ္ပင္တက္ျမန္သလို လင့္စင္ထိုးကာ သစ္ပင္ေပၚ၌သာ အိပ္စက္တတ္သည္။ အလြန္ျမင့္မားေသာအပင္ၾကီး မ်ားကိုပင္ ရေအာင္တက္နိုင္သည္။ လမ္းမွားေနပါက သစ္ပင္ေပၚတက္ၾကည့္ေစကာ လမ္းရွာေဖြေပးရသူလည္း ျဖစ္သည္။ သူ႔ေနရာနွင့္သူ အံ၀င္ဂြင္က် ျဖစ္ေနသည္။
          ရဲေဘာ္ရဲမင္းထုိက္က ပဲခူးတိုင္း အုတ္ဖိုဇာတိျဖစ္ျပီး အနုပညာေက်ာင္းဆင္းတစ္ေယာက္၊ အကအလြန္ ေကာင္းသလို အလြန္အသန္႔ၾကိဳက္သူလည္းျဖစ္သည္။ စည္းကမ္းၾကီးလြန္း၍ သူနွင့္အတူေနရသည္မွာ ဒုကၡ အလြန္ေရာက္ရသည္။ အ၀တ္အစားကအစ ေက်ာ့ေနေအာင္၀တ္ဆင္သည္။ ေရမခ်ိဳးရမေနနိုင္ အသြားအျပန္ တစ္နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ သြားရေသာေရခပ္ဆိပ္သုိ႔ မညီးမညဴသြားတတ္သည္။ နွလံုးေရာဂါရွိ၍ ၀မ္းသာ၍မရ ၀မ္းနည္း၍မရ ရင္တမမနဲ႔ေစာင့္ၾကည့္ေနရသည့္ရဲေဘာ္။
          ရဲေဘာ္ရန္နိုင္က ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သလို စိတ္သေဘာထားနူးညံ့သိမ္ေမြ႕သည္။ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္က ခပ္ညွပ္ညွပ္ စကားေျပာရာမွာေလးလံုးမကြဲ မနည္းနားေထာင္ယူရသည္။ အလုပ္လုပ္ရာတြင္ တိက်လြန္းသည္။ စဥ္းစားရာတြင္လည္း တမူထူးျခားသည္။ ဒူးနွစ္လံုးၾကားေခါင္းကိုညွပ္ျပီး လက္နွစ္ဖက္ကလည္းေခါင္းကုိ အုပ္၍ ကိုင္ထားတတ္သည္။ အလုပ္တစ္ခုကိုမျဖစ္မေနလုပ္တတ္ျပီး ဇြဲေကာင္းလြန္းသူလည္းျဖစ္သည္။ အခ်ိန္႔ျပည့္ အေတြး ျဖင့္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနသူ၊ စကားေျပာခဲသည္။ ေျပာျပီးလွ်င္လည္း လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္ျပီး အလုပ္နွင့္ သက္ေသျပတတ္သည့္ ရဲေဘာ္ၾကီး........။
          ရဲေဘာ္သန္းလြင္ဦးက အသက္အငယ္ဆံုးျဖစ္ျပီး ဆယ့္ေလးနွစ္သားေက်ာ္ေက်ာ္သာရွိသည္။ အျမဲတမ္း ငရဲၾကီးရွစ္ထပ္ဟူေသာ သီခ်င္းကိုဟစ္ေၾကြးေနတတ္သလို ေဆးလိပ္ကိုလည္း လက္ကခ်သည္မရွိ။ ဖင္မီးခိုးထြက္မတတ္ ေသာက္သံုးသူ။ ေဆးလိပ္နွင့္ပတ္သက္၍ ေျပာမရ၊ ဆိုမရ ေဆးလိပ္မရွိလွ်င္ ဇီးျဖဴရြက္ ကိုမီးကင္ေခ်မႊျပီး စကၠဴျဖင့္လိပ္၍ေသာက္သည္။ ေနာက္ပိုင္း ေခ်ာင္းဆိုးေသြးပါ၍ တီဘီေရာပါအၾကီးအက်ယ္ စဲြကပ္လာသည္။ ေဆးရံုးသို႔ပို႔၍ ကုသေပးေသာ္လည္း ေဆးရံုးမွဆင္းေျပးျပီး ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း လမ္းေဘး တေနရာမွာ ေသပြဲ၀င္သြားခဲ့ရသည္။
          ရဲေဘာ္ေမာင္၀င္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးထဲမွာ အသက္အၾကီးဆံုးျဖစ္သလို စိတ္နွင့္လူနွင့္မလိုက္ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ရွိသည္။ ေတာင္တြင္းၾကီးဘက္ကျဖစ္ျပီး ဖိနိွပ္မႈကို တြန္းလွန္လိုေသာေၾကာင့္ ရဲေဘာ္မ်ား နွင့္အတူဘက္ေျပာင္း၍ ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမသုိ႔ လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စိတ္ဓာတ္ျဖဴစင္၍ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းနွင့္ တည့္တိုး ေျပာဆိုတတ္သည္။ တိုက္ပြဲေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ကၽြမ္း၀င္ရင္းနွီးေသာေၾကာင့္ တိုက္ရည္ခိုက္ရည္လည္း အလြန္ေကာင္း သည္။ ယခု ဒုကၡသည္စခန္းတစ္ခုမွာ ေနထိုင္ေနရဆဲ.........။
          ရဲေဘာ္ေက်ာ္၀င္းက အသားမည္းမည္း မ်က္လံုးျပဴျပဴး ေအးေဆးေနတတ္သလို တပ္တြင္းအလုပ္ဟူ သမွ် မညီးမညဴေအာက္ေျခသိမ္းလုပ္တတ္သူ၊ ဇနီးနွင့္သမီးကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ျဖင့္ ဂရုစိုက္လြန္းသည္။ သူ႔အေၾကာင္းကို “ကာရံမဲ့အျပံဳး”ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါသည္။
          ရဲေဘာ္သိန္းျမင့္က အသက္ၾကီးသလို အတၱလည္းၾကီးလြန္းသည္။ အခြင့္ေရးသမားျဖစ္ျပီး နား၀င္ခ်ိဳ ေအာင္ေျပာဆိုတတ္သည္။ အားလံုးက အဘ ဟု ေခၚဆိုၾကသည္။ မည္သူ႔ကို မည္သို႔ေပါင္းရမည္ကို ေကာင္းေကာင္းသိျပီး အက်ိဳးအျမတ္ကို တြက္ခ်က္ေပါင္းတတ္သည္။ သူတစ္ပါးဆီက ဘာရသည္ကိုသာသိျပီး  သူ႔ဆီက ထြက္ရန္အေၾကာင္းမရွိေသာ မူကကုိစဲြကိုင္ထားသူလည္းျဖစ္သည္။ မူမမွန္က လူမွာၾကာရွည္မခံေပ။ သူ႔အကုသိုလ္သူ႔အက်ိဳးေပးသြားသည္။
          ရဲေဘာ္ျမင့္နိုင္ဦးက ေတာင္ၾကီးသားျဖစ္ျပီး မိဘမ်ားမွာျပည့္စံုၾကြယ္၀ၾကသည္။ အသက္က ဆယ့္ေျခာက္နွစ္ပင္ ေကာင္းစြာမျပည့္၊ ဆက္ဆက္ထိမခံေသာသူျဖစ္သလို စကားအေျပာအဆိုအလြန္နည္း သည္။ သီးသန္႔တစ္ေယာက္တည္း အျမဲေနထိုင္တတ္သူ။ တပ္တြင္းစား၀တ္ေနေရးအတြက္ ထိုင္းနိုင္ငံ မဲေဟာင္ေဆာင္ျမိဳ႕၀န္းက်င္ ရြာမ်ားသို႔ ရဲေဘာ္မ်ားအလွည့္က်အလုပ္လုပ္ရန္သြားၾကရသည္။ ရရွိလာေသာ ေငြေၾကးမွာ တပ္တြင္းအတြက္ လိုအပ္ေသာစားေသာက္စရာနွင့္  လိုအပ္ခ်က္မ်ား၀ယ္ရန္ျဖစ္သည္။ တေန႔ ရဲေဘာ္ျမင့္နိုင္ဦး အလုပ္ကျပန္လာေသာ္လည္း တပ္အတြက္ ေငြတျပားမွမပါရွိခဲ့။ သူကလည္း အလုပ္ရွင္က လုပ္အားခရွင္းမေပးေသးေၾကာင္းသာေျပာဆိုသည္။ ေနာက္ေန႔တြင္ ျမင့္နိုင္ဦးမွ ေတာၾကက္စားက်က္ ေတြ႕ထားသည္ဟု ဆိုကာ အမ္16 ေသနတ္ကိုယူျပီး ေတာထဲသို႔ဆင္းသြားေတာ့သည္။ အခ်ိန္အေတာ္လင့္ သည္အထိ ျပန္မေရာက္လာေတာ့ နီးစပ္ရာမဟာမိတ္တပ္စခန္းမ်ားသုိ႔ စက္ျဖင့္အေၾကာင္းၾကားကာ အေျခအေနကိုေမးျမန္းေသာ္လည္း မည္သို႔မွ်ထူးျခားမႈမေတြ႕ရသည့္အဆံုး ရဲေဘာ္မ်ားကို တန္းစီေစျပီး လူစုခြဲကာ ေနာက္တန္းရြာထဲသို႔တဖြဲ႕ ေတာတြင္းသို႔တဖြဲ႕ခြဲကာ ေစလႊတ္ရွာေဖြခိုင္းရေတာ့သည္။ ရြာထဲသို႔ သြားေသာအဖြဲ႔မွ စက္၀င္လာသည္မွာ ရဲေဘာ္ျမင့္နိုင္ဦးလာသြားေၾကာင္း ဆာလာအိတ္တစ္လံုးျဖင့္ တစ္ခုခုကို ထမ္းျပီး ထိုင္းနိုင္ငံဘက္ကိုထြက္သြားေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။ မနက္မိုးလင္းေသာအခါ ထိုင္းစစ္တပ္မွေရာက္ လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္အားေခၚေဆာင္သြားပါသည္။ နန္းဆြယ္ရြာသို႔ေရာက္ေသာအခါမွ အေျခေနမွန္ကိုသိလိုက္ရ သည္။ ရဲေဘာ္ျမင့္နိုင္ဦးက သူ႔အလုပ္ရွင္ကို လုပ္အားခရွင္းမေပးေသာေၾကာင့္ ေသနတ္ျဖင့္ပစ္ခက္ျပီးထြက္ေျပး သြားေၾကာင္းနွင့္ သူ႔ကိုဖမ္းဆီးရန္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္အား ဓါးစာခံအျဖစ္ ေခၚေဆာင္လာေၾကာင္း သိလိုက္ရ သည္။ ရဲေဘာ္ျမင့္နိုင္ဦးက္ို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဖမ္းဆီးေပးလိုက္ရသည္။ မည္သုိ႔မွ စိတ္မေကာင္းေသာ္လည္း အေျခအေနအရ မျဖစ္မေနလုပ္လိုက္ရသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ရဲေဘာ္မ်ားနွင့္ အဖြဲ႔အစည္းရပ္တည္ေရး မွာ အခက္အခဲမ်ားစြာနွင့္ ရင္ဆိုင္ရနိုင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ရဲေဘာ္ျမင့္နိုင္ဦးကို ထိုင္းတရားရံုးတြင္ အမႈစစ္ ေဆးေသာအခါ  မည္သည့္အဖြဲ႔အစည္းနွင့္မွ် မပတ္သက္ေၾကာင္း၊ မိမိပစ္ခတ္ေသာေသနတ္မွာလည္း ေတာတြင္းတေနရာမွ ေကာက္ရျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္းနွင့္ မိမိသာျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုက္တန္ ေသာျပစ္ဒဏ္ကိုခံယူမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထြက္ဆိုလိုက္သည္။ မဲ့ေဟာင္ေဆာင္ေထာင္တြင္ ေထာင္ဒဏ္ ၁၃ နွစ္ က်ခံခဲ့ရသည္။ ေထာင္မွလြတ္မလြတ္ကိုေတာ့ ယေန႔တိုင္မသိရေသးေပ။
          ရဲေဘာ္ေမာင္ရွိန္း၊ ရဲေဘာ္၀င္းထိုက္စိုး၊ ရဲေဘာ္သန္းထြန္း၊ ရဲေဘာ္ထြန္းထြန္း၊ ရဲေဘာ္အိုက္ထြန္းတို႔မွာ လည္း က်ရာတာ၀န္မ်ားကို ေက်ပြန္စြာ သူ႔ေနရာနွင့္သူထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။
          ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယ္ပိုင္ တပ္စခန္းအသိုက္အျမဳံေလးမွာမရွိေတာ့။ အခ်ိဳ႕က... က်ဆံုးကုန္က်ျပီ၊ အခ်ိဳ႔႕က...ေထာင္ထဲမွာ၊ အခ်ိဳ႕က...ဒုကၡသည္စခန္းမွာရွိေနဆဲ။ အမ်ားစုကေတာ့ တတိယနိုင္ငံမွာ အေျခခ်လွ်က္ ဘ၀အသစ္ေတြ အေတြ႕အၾကံဳအသစ္ေတြနွင့္ ယခင္ျဖတ္သန္းက်င္လည္ခဲ့ရာ အတိတ္ေျခရာ မ်ားကိုပင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကျပီ။ က်န္ရစ္သူ ရဲေဘာ္မ်ားဘ၀ကို နားလည္ေပးနိုင္သူဆုိ၍ လက္ငါးေခ်ာင္းပင္ မျပည့္ေတာ့။
အေရာင္တို႔သည္ အျမဲေျပာင္းလဲတတ္ေၾကာင္းကို ဘ၀နွင့္ရင္း၍ သိရွိခံစားလိုက္ ရပါေတာ့သည္။

ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးၿမွဳပ္ႏွံသူမ်ား ၀င္ေရာက္လာႏိုင္ေရး တည္ဆဲဥပေဒမ်ားျပင္ရန္လို

by Yangon Press International on Wednesday, February 22, 2012 at 7:11pm ·

ေဖေဖၚ၀ါရီ ၂၂၊ ၂၀၁၂ (YPI)

ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ကို စတင္က်င့္သံုးလ်က္ရွိေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနျဖင့္ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးၿမွဳပ္ႏွံသူမ်ား ၀င္ေရာက္လာေစရန္အတြက္ အေျခအေနႏွင့္မကိုက္ညီေသာ တည္ဆဲဥပေဒမ်ားကို ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ရန္လိုအပ္ေၾကာင္း ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းက ယေန႔ ေျပာၾကားလိုက္သည္။


ရန္ကုန္တုိင္း ေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ခန္းမ၌ ယေန႔  ျပဳလုပ္သည့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥပေဒေရးရာႏွင့္ အထူးကိစၥရပ္မ်ား ေလ့လာဆန္းစစ္သံုးသပ္ေရး ေကာ္မရွင္ ေတြ႕ဆံုပြဲ တြင္သူရဦးေရႊမန္းက ယခုကဲ့သို႔ေျပာၾကားျခင္း ျဖစ္သည္။

ယခုအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔လာေရာက္ ရင္းႏွီး ၿမွဳပ္ႏွံလိုသူမ်ားစြာရွိသည္ဟု ၾကားသိရေၾကာင္း သို႔ေသာ္ တည္ဆဲဥပေဒမ်ားကို ေလ့လာၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ရင္းႏွီးၿမွဳပ္နွံရန္ အခက္အခဲရွိသည္ဟု ျပည္ပမွ ရင္းႏွီးၿမွဳပ္ႏွံလိုသူမ်ားက ေျပာၾကားသည္ဟု ၎ ကဆိုသည္။
“ ျပည္ပရင္းႏွီးၿမွဳပ္ႏွံမႈေတြ  ၀င္လာဖို႔ဆိုရင္ ႏိုင္ငံတကာ စံခ်ိန္စံညႊန္းမီတဲ့၊ ကုိယ့္ႏိုင္ငံနဲ႔လက္ေတြ႕က်မယ့္ ဥပေဒေတြကို ျပ႒ာန္းႏိုင္ဖို႔လိုပါတယ္” ဟု သူရ ဦးေရႊမန္း ကဆိုသည္။

၎ကထပ္မံ၍ ဥပမာအားျဖင့္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ကတည္းက ျပဌာန္းထားေသာ ယာယီသြင္းကုန္ ထုတ္ကုန္ ဥပေဒကို ယေန႔အထိ က်င့္သံုးေနဆဲျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယင္းဥပေဒသည္ ယေန႔ေခတ္အေျခအေနႏွင့္ မေလ်ာ္ညီသျဖင့္ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာမွ လာေရာက္ရင္းႏွီးၿမွဳပ္ႏွံလိုသူမ်ားအတြက္ အခက္အခဲျဖစ္ရေၾကာင္း၊ ထိုဥပေဒမ်ားကို ျပင္ဆင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့သည္။

ထိုသို႔ဥပေဒမ်ား ျပင္ဆင္ရန္မွာ သက္ဆိုင္ရာ၀န္ၾကီးဌာနမ်ားတြင္ တာ၀န္ရွိေၾကာင္း၊ ယင္း ၀န္ၾကီးဌာနမ်ားမွ ျပင္ဆင္ရန္ ေနွာင့္ေႏွးေနပါက လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္မ်ားအေနျဖင့္ တြန္းအားေပးရန္လိုအပ္ေၾကာင္း သူရဦးေရႊမန္းကဆိုသည္။

“ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကို ႀကိဳက္ပါတယ္ဆိုၿပီး ေႏွာင့္ေႏွးေနတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္အားမလို အားမရျဖစ္ရပါတယ္။ ေရြတဲ့ဘက္က မေရြ႕ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တြန္းတဲ့ဘက္က ပိုတြန္းရမယ္” ဟု ၎က ဆက္လက္ေျပာၾကားသည္။

ယင္းကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္မွ အၿငိမ္းစားပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဦးေမာ္သန္းက “ဥပေဒေတြက ရွိၿပီးသားပါ။ လက္ရွိဥပေဒေတြကလည္း ႏိုင္ငံတကာမွာက်င့္သံုးေနတဲ့ ဥပေဒေတြနဲ႔ အေျခခံျခင္းတူပါတယ္။ ေဖာ္ေဆာင္တဲ့အပိုင္းကပဲ လိုေနတာပါ။ ဥပေဒကို ဥပေဒအတုိင္း အာမခံခ်က္ မေပးႏိုင္တာကမွ တကယ့္ျပႆနာပါ” ဟု သူ၏ အျမင္ကိုေျပာၾကားသည္။

လက္ရွိ တြင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥပေဒေရးရာႏွင့္ အထူးကိစၥရပ္မ်ား ေလ့လာဆန္းစစ္သံုးသပ္ေရး ေကာ္မရွင္ အေနျဖင့္ ယခုအခ်ိန္တြင္ ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏွီးၿမွဳပ္ႏွံမႈဥပေဒႏွင့္ ႏိုင္ငံသားရင္းႏွီးၿမွဳပ္ႏွံမႈ  ဥပေဒမ်ားအပါအ၀င္ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ ဥပေဒအခ်ိဳ႕ကို ျပဳစုလ်က္ရွိသည္။      ။

လြမ္းေနရတဲ့တကၠသိုလ္

႔

by May Kyi 

 

ေဆာင္းအကုန္ ေႏြအကူး အခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္ၾကရင္း ရန္ကုန္တကၠသုိလ္၀င္း ပတ္ရန္ စိတ္ကူးၾကတယ္။ မနက္ပုိင္း တခါေတာ႔ ေလွ်ာက္ဖူးသား။ မနက္ေစာေစာ အင္းလ်ားကန္ေဘာင္မွာ လမ္းေလွ်ာက္သူ ေလ႔က်င္႔ခန္းလုပ္သူမ်ားနဲ႔ ကက္ဆက္သံ ေရဒီယုိသံ လူသံ ဆူညံရႈပ္ေထြးသေလာက္ အင္းလ်ားလမ္းက လူသူ ကင္းမဲ႔လြန္းတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္သူ တေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ကုိသာ ေတြ႔ရတယ္။ ကားအသြားအလာလည္း နည္းတယ္။  ဒီအခ်ိန္ ဘုရင္ေနာင္႔လမ္းမၾကီး အင္းစိန္လမ္းမၾကီးဘက္ကုိ ထြက္သြားရင္ ဘတ္စ္ကားေတြလည္း ေျပးေနၿပီ။
သိရိမဂၤလာေစ်းသစ္ကုိ ကုန္စိမ္းၾကိဳတဲ႔ကားေတြ ဂယ္လီေတြနဲ႔ ရႈပ္ေထြး စည္ကားေနၿပီ။ ပဲျပဳတ္သည္ ကုန္စိမ္းသည္ ဆုိကၠားသမား ေခၚသံေအာ္သံ ေသာေသာညံေနၾကၿပီ။ အင္းလ်ားလမ္းတြင္ကား မုိးမလင္းေသး။ တိတ္ဆိတ္ေမွာင္မုိက္ ေနဆဲပင္။


တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းကေန အဓိပတိလမ္းကုိေမွ်ာ္ၾကည္႔မိေတာ႔ မီးေရာင္က ခပ္မွိန္မွိန္။ မနက္ေစာေစာ ဥၾသသံကုိ ၾကားရေတာ႔ ဘယ္၀ယ္လြမ္းရမွန္းမသိ။ ေတာင္ငူေဆာင္ အမရေဆာင္တုိ႔ကား ေမွာင္မုိက္ၿငိမ္သက္လ်က္။ တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းက ပိေတာက္ပင္ေတြ အကုိင္းအခက္ နည္းပါးကုန္ၿပီ။ ခါတုိင္းလုိ အုပ္ဆုိင္းေနျခင္းမရွိေတာ႔။ ဓမၼာရုံေရွ႔က အရြက္အကုန္ေၾကြၿပီး ရုိးတဲက်ဲက်ဲရွိမွ ပုိလွတဲ႔ အပင္ကုိလည္း မျမင္ရေတာ႔ဘူး။ ခုတ္ပစ္လုိက္တာလား။ ေသသြားတာလား မသိေတာ႔ၿပီ။



သူငယ္ခ်င္းအတူ လမ္းေလွ်ာက္ဘုိ႔ ခ်ိန္းၾကေတာ႔ မနက္ေစာေစာ မေလွ်ာက္ျဖစ္ၾကဘူး။  ညေန ၅ နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္မွာ စီးပြားေရးတကၠသုိလ္ ၀င္းေဒါင္႔ အင္းလ်ားလမ္းနဲ႔ ျပည္လမ္းကေန ခရီးစဥ္ စတယ္။ အဲဒီေဒါင္႔က အီကုိေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ အရင္က ယူကလစ္ပင္ၾကီးတပင္ရွိတယ္။ ပင္စည္က အေရာင္မ်ိဳးစုံေျပာင္းေနတာ။ အရမ္းလွတယ္။ ေက်ာင္းက အေဆာင္ကေန အင္းယားကုိထြက္ရင္ အဲဒီအပင္ကုိ အၿမဲလုိလုိ ၾကည္႔မိတယ္။ တခါၾကည္႔ အေရာင္ကတမ်ိဳး။ တေလာဆီက ၾကည္႔မိေတာ႔ အပင္ၾကီးကုိ ခ်ိဳင္ထားသလုိဘဲ။ အရင္လုိ အျမင္႔ၾကီးမဟုတ္ေတာ႔ ၾကည္႔ရတာ မလွေတာ႔ဘူး။



မာလာေဆာင္ေရွ႔ေရာက္ေတာ႔ မေနႏုိင္မထုိင္ႏုိင္ ၾကည္႔မိျပန္ေရာ။ သင္ၾကားေရးအေဆာင္တခုျဖစ္ေနလုိ႔ ေတာ္ေသးတာဘဲ မွတ္ခ်က္ခ်ရတယ္။ မာလာေဒါင္႔က သစ္တုိပင္ၾကီးကုိ ျပရေသးတယ္။ သီရိေဆာင္ဘက္ကုိ ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ၀င္းထဲမွာ အမ်ိဳးသားေတြ ျခင္းခတ္ေနတာ ျမင္ရတယ္။ ကားေတြ ရပ္ထားတာလည္း အမ်ားၾကီး။ ျပည္လမ္းအျခမ္းဘက္က ၿခံစည္းရုိးကုိလည္း ရွင္းပစ္ထားလုိ႔ အေဆာင္ေဘးနံရံကုိ ထင္းထင္းၾကီး ျမင္ေနရတယ္။


ဂ်ပ္ဆင္တံခါးေပါက္ ဖြင္႔ထားလုိ႔ ေက်ာင္း၀င္းထဲက ျဖတ္ေလွ်ာက္ဘုိ႔ ၾကံစည္ၾကတယ္။ သီရိေဆာင္ေရွ႔ေရာက္ေတာ႔ ဂ်ပ္ဆင္ကုိေနာက္ခံထားလုိ႔ ဖုန္းနဲ႔ ဓာတ္ပုံရုိက္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းထဲ မေရာက္တာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီလုိ႔ ေပါက္က တ သ တဲ႔ ေလသံနဲ႔ ဆုိတယ္။


သိီရိေဆာင္ေရွ႔မွာေတာ႔ အသစ္စက္စက္ ဆုိင္းဘုတ္တခု။ ေဆာက္လုပ္ေရး၀န္ၾကီးဌာန အထူးစီမံကိန္းအဖြဲ႔ ဆုိတာကုိဘဲ ဖတ္မိလုိက္တယ္။ မ်က္စိထဲ သဲနဲ႔ ပက္လုိက္သလုိဘဲ။ မာလာ ဘ၀ေျပာင္းသြားတာကမွ အဂၤလိပ္စာသင္ၾကားေရး ဗဟုိဌာနဆုိလုိ႔ လက္ခံႏုိင္ေသးတယ္။ အခု သီရိက ဘယ္ႏွယ္႔ ေဆာက္လုပ္ေရး၀န္ၾကီးဌာနရုံး ျဖစ္သြားပါလိမ္႔။ ကုန္ပါၿပီ။ သီရိ သိမ္းပုိက္ခံလုိက္ရျပန္ၿပီ။

ေမာင္၀ဏၰနဲ႔ ပန္းေတြနဲ႔ေ၀ ကုိ ခ်က္ခ်င္း သတိရမိေတာ႔တယ္။ ဒီဆုိင္းဘုတ္နဲ႔ဆုိ ပန္းေတြနဲ႔ေ၀ကုိ ဘယ္လုိ ျပန္ ခံစားရမွန္းေတာင္ မသိေတာ႔ဘူး။ သီရိေဆာင္ေရွ႔က ေရတမာရိပ္မွာ ခုိကာ ည ည သီရိသူေတြကုိ ေတးခြန္းခ်ိဳဖြဲ႔ခဲ႔သူေတြ ခုေန ဒီဆုိင္းဘုတ္ျမင္မိရင္ အကုန္ စိတ္ေလကုန္ေတာ႔မယ္။ သြားပါၿပီ။


ဂ်ပ္ဆင္ေနာက္ဘက္ကုိ အရင္လုိ တည္႔တည္႔သြားလုိ႔မရေတာ႔။ သံတုိင္ ၿခံစည္းရုိးေတြ ခတ္ထားတဲ႔  အေပါက္ေသးေသးက လွည္႔ထြက္ရတယ္။ ဂ်ပ္ဆင္ေနာက္ဘက္က စၾကၤန္က နည္းနည္း ပ်က္စီးေနၿပီ။ ဘယ္ဘက္မွာေတာ႔ အပန္းေျဖရိပ္သာ ( RC )။ အာရ္စီေနာက္မွာ ခ်ဳံ ေတာ ထ ေနၿပီ။


ပထမႏွစ္တုန္းက သမုိင္း၀င္းမွာ ေက်ာင္းတက္ရေပမဲ႔ ေက်ာင္းလခ အေဆာင္လခ သြင္းဘုိ႔ မိန္းကုိလာရင္ အပန္းေျဖရိပ္သာကုိ တကူးတက လာရတယ္။ သိပ္ခမ္းနားၾကီးက်ယ္တာဘဲလုိ႔ ေတာကတက္လာတဲ႔ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသူရဲ႔ စိတ္မွာ ေတြးမိတယ္။ ေက်ာင္းအမွတ္တရ တီရွပ္ စာအိတ္ လာ လာ ၀ယ္တယ္။ အိမ္ကုိ စာထည္႔ရင္ ရန္ကုန္ စီးပြားေရးတကၠသုိလ္ဆုိတဲ႔ စာအိတ္နဲ႔ ထည္႔ခ်င္တာကုိး။


အပန္းေျဖရိပ္သာကုိလာရင္ ပတၱလားသံ အၿမဲ ၾကား ရတယ္။ အာရ္စီက အိမ္သာ က်င္ငယ္နံ႔ ျပင္းထန္တာကုိလည္း အမွတ္ရေနဆဲ။ အာရ္စီထဲမွာ လုပ္တဲ႔ အားကစားၿပိဳင္ပြဲေတြ ျပည္ေထာင္စုေန႔နီးလာရင္ လုပ္တတ္ၿမဲ တုိင္းရင္းသား ရုိးရာအစားအစာ ေရာင္းခ်ပြဲေတြ။ ကယား ကခ်င္ အသင္းေတြက ေရာင္းတဲ႔ ေခါင္ရည္။ မႏၱေလးအသင္းက ၾကာဇံခ်က္။ မေမ႔ႏုိင္ဘူး။


လက္ရွိ အာရ္စီကုိ ျမင္မိေတာ႔ ရင္နာလုိက္ရတာ။ တကယ္ဆုိ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြနဲ႔ သက္၀င္လႈပ္ရွား ဆူညံ စည္ကားေနရမွာ။ အခုလုိမ်ိဳး သံတုိင္စည္းရုိးေတြခတ္ထားၿပီး ခ်ဳံ ထ ေန ဘုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ မျဖစ္ရဘူး။ သမုိင္း၀င္းကုိ ျမင္ရတာထက္ ပုိ စိတ္ထိခိုက္တယ္။
ဂ်ပ္ဆင္ကေန အဓိပတိလမ္းကုိ ျဖတ္ေလွ်ာက္ေတာ႔ လမ္းက ၀န္ထမ္းအိမ္ကေလးတခုေရွ႔မွာ ကြမ္းယာဆုိင္ကေလးတခု ေတြ႔တယ္။ တကယ္ ေတာၾကိဳအုံၾကားထဲ ေရာက္ေနသလုိဘဲ။ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္၀င္းထဲက ဆုိင္လုိ႔ ထင္စရာ မရွိသေလာက္ဘဲ။


အဓိပတိကုိလမ္း ျဖတ္ခဲ႔တယ္။ နာဂစ္ေၾကာင္႔ အပင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ထိသြားေတာ႔ သစ္ရိပ္က နည္းသြားၿပီ။ အရင္ကဆုိ ကုလားမယ္ဇလီနဲ႔ ေရတမာေတြ ပိတ္ေနတာ။ ေလွ်ာက္လာရင္ အဓိပတိလမ္းမွာ ဆုိင္းဘုတ္အသစ္တခု ေတြ႔လုိက္ျပန္ေရာ။ “ပင္းယ စစ္ကုိင္း အင္း၀ သထုံ ပဲခူးေက်ာင္းေဆာင္မ်ားသုိ႔”တဲ႔။ ဆုိင္းဘုတ္က အသစ္စက္စက္။ ေက်ာင္းေဆာင္မွာ ေက်ာင္းသားေတြမွမရွိတာ။ ဘယ္အတြက္ လမ္းညႊန္ဆုိင္းဘုတ္ လာေပးထားပါလိမ္႔။


သမဂၢေနရာေဟာင္းေရာက္ေတာ႔ ဂူကုိ အေလးျပဳလုိက္ေသးတယ္။ ေက်ာင္းေစာင္႔ အဘုိးၾကီးေတြ လွမ္းၾကည္႔ေနၾကတယ္။ သမဂၢ၀င္းထဲမွာ ခ်ဳံေတြ ရွင္းထားတယ္။ အပင္ေတြ ျပန္စုိက္ထားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးေနၿပီ။ ညာဘက္မွာေတာ႔ ေတာင္ငူေဆာင္ အမရေဆာင္ ရာမညေဆာင္။ ဒီနားေရာက္ရင္ ေတာင္ပိႏၷဲပင္နဲ႔အသီးေတြကုိ အလုိလုိ ျမင္မိတယ္။

လွည္းတန္းေစ်းကအျပန္ ရာမညအေပါက္က ၀င္၊ ေရႊဘုိေဆာင္ေဘးက ျဖတ္ၿပီး ဂ်ပ္ဆင္ကင္တီး မာလာကင္တီး အီကုိကင္တီးကုိျဖတ္ကာ ေက်ာင္းကုိ ျပန္ေလ႔ရွိတယ္။ တခါ ဖီးၾကမ္းငွက္ေပ်ာသီး ဆြဲၿပီး ျပန္လာလုိ႔ ေရႊဘုိေဆာင္က   ေက်ာင္းသားေတြက  ေမ်ာက္မေလးေတြလုိ႔ ေအာ္ ၾက တာ ကုိ သတိရမိတယ္။


အဓိပတိလမ္းက ထြက္ၿပီး တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းကုိေရာက္ေတာ႔ တကၠသုိလ္ေဆးရုံကုိ ျမင္ရၿပီ။ ေဆးရုံးေဘးက စာအုပ္ဆုိင္ အေဆာင္မွာ စာအုပ္ လာ လာ ထုတ္ရတယ္။ လူတုိးလုိ႔ အက်ီေတာင္ ၿပဲ တယ္။ ယမုန္တေယာက္ စာေမးပြဲကုိ ေဆးရုံတက္ေျဖရတာလုိ႔ ေပါက္က ေျပာတယ္။ အခုေကာ တကၠသုိလ္ေဆးရုံက ေဆးကုသလား လူနာရွိသလား မသိေတာ႔ၿပီ။ ဆုိင္းဘုတ္ကေတာ႔ တကၠသုိလ္ေဆးရုံ ဆုိဆဲ။


သိပြံတုိးခ်ဲ႔ေဆာင္ဘက္ကုိေရာက္လာတယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္က ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႔ လုံးခ်င္းအိမ္ေတြ ဆရာေတြရဲ႔အေဆာင္။ ဆရာ အယ္လ္ေဂ် ကံၾကီး ကုိ သတိရတယ္လုိ႔ ေပါက္က ထုတ္ေျပာတယ္။ ဆရာရဲ႔ အၿမဲၿပဳံးေနတဲ႔ မ်က္ႏွာကုိ ျမင္ေယာင္မိတယ္။

တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းက လွည္းတန္းဘက္ကုိ ဆင္းခ်လာတဲ႔ အလုပ္သမားေတြကုိ ေတြ႔ရတယ္။ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းမွာ ေဆာက္လုပ္ေရးတခုခု ၾကီးၾကီးမားမား ရွိေနပုံဘဲ။ မနက္အေစာၾကီး ေလွ်ာက္တဲ႔ေန႔ကလည္း သူတုိ႔ လွည္းတန္းဘက္က တက္လာတာ တအုပ္ၾကီးဘဲ။


ကားမွတ္တုိင္ အေဟာင္းေလးဆီေရာက္လာတယ္။ မင္းလူ ၀တၱဳမွာ ခဏခဏ ပါတဲ႔ မွတ္တုိင္ေလး။ စစ္ကုိင္းလမ္း။ စာၾကည္႔တုိက္ေရွ႔က ကံ႔ေကာ္ေတာကုိ ျမင္ေယာင္မိတယ္။


ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ႏွစ္ ၉၀ ျပည္႔ၿပီ။ ႏွစ္ ၁၀၀ ျပည္႔ေတာ႔မယ္။ ေက်ာင္းထဲမွာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ တက္ၾကြလႈပ္ရွားသြားလာေနတာ ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ ျပန္ ျမင္ရလဲ။ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္က အေဆာက္အဦးေတြ အကုန္ ရာဇ၀င္ေတြနဲ႔။ အလည္လာတဲ႔ ေ၀းရပ္ျခားက ဧည္႔သည္ေတြကို လည္ပတ္ၾကည္႔ရႈစရာ ေနရာတခုအျဖစ္ လုပ္လုိ႔ရတယ္လုိ႔ ေပါက္က ေတြးတယ္။ အဲသလုိ မလုပ္ခင္ ေက်ာင္းကုိ ေက်ာင္းနဲ႔တူေအာင္ လုပ္ဘုိ႔က အရင္ ျဖစ္ရမွာေလ။ ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ အရင္လုိ ျပန္ျဖစ္မလဲ။


အင္းလ်ားလမ္းနဲ႔ တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းေဒါင္႔မွာ ကားေတြ မီးနီမိေနတယ္။ အင္းလ်ားလမ္းကုိ ျဖတ္လာလုိ႔ လမ္းေဘးမွာ အပင္ေတြ အုပ္ဆုိင္းလုိ႔။ ဒညင္းပန္းအနံ႔ေမြးေမြးကုိ ရတယ္။ ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ၿခံ၀င္းတခုမွာ ဒညင္းပင္ပ်ိဳေလး။ ပြင္႔ေနလုိက္တာ ခဲေနတာဘဲ။ ကံ႔ေကာ္ေတြက ဖူးဆဲ။


ရတနာေဆာင္ေရွ႔ေရာက္ေတာ႔ မာလာေဆာင္နဲ႔ ရတနာေဆာင္က ဒီဇုိင္းတူတာကုိေျပာျဖစ္တယ္။ ရတနာသူကုိေတာ႔ ဘယ္သူမွ လာေရာက္ မထိေသးဘူး ထင္ရတာဘဲ။ စကၠဴပန္းရုံတခု ၿခံစည္းရုိးမွာ အစြမ္းကုန္ ပြင္႔ေနတယ္။ လွလုိက္တာ။ လူနည္းနည္းနဲ႔ ပန္းမ်ားမ်ားရွိေစခ်င္တဲ႔ ျမနႏၵာအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကျပန္ေရာ။


အင္းလ်ားေဆာင္။ အင္းလ်ား မာလာေဆာင္ေရွ႔မွာ ေကာင္ေလးေတြ သီခ်င္းဆုိတာ ျမင္ဖူးခ်င္လုိ႔ အျပင္ထြက္အိပ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ လုိက္ပုိ႔ဖူးတယ္။ ကားထဲမွာ မိန္းကေလးေတြပါလာတာ သိမွာစုိးလုိ႔ မီးလုံး၀မထြန္းဘဲ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ၾကည္႔ၾကတယ္။ ခုိင္ထူး မာလာေဆာင္ေရွ႔ သီခ်င္းဆုိတာကုိ ျမင္ဖူးခဲ႔တယ္။


ထင္ရွားလွတဲ႔ အင္းလ်ားေဆာင္။ အင္းလ်ားေဆာင္ကေတာ႔ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဇာတ္လုိက္ပါဘဲ။ ၾကည္ေအး ၀တၱဳေတြထဲက အင္းလ်ားေဆာင္ အေၾကာင္းကုိ ေျပာရင္း ၾကည္ေအး စာမ်ားကုိ ႏွစ္ေယာက္သား ျပန္လည္ ရႊတ္ဆုိၾကတယ္။ အေထြး ေက ထိပ္တင္မေထြး ျမနႏၵာ တင္ေမ …………။ အသက္ကုိ ျမွင္း၍ ရႈရတယ္တုိ႔ ေပါက္တေယာက္ ေရရြတ္ခဲ႔ေသး။ ၾကည္ေအးရဲ႔အေတြးေတြ အေရးအသားေတြ ခုထိ ဖမ္းစားခံေနရဆဲ ခံေနရၿမဲ။


အင္းလ်ားသူတေယာက္ျဖစ္တဲ႔ ကုိယ္ ႏွစ္သက္တဲ႔ စာေရးသူ မုိးမုိး(အင္းလ်ား) သတိရတယ္။ နာမက်န္းသည္႔အုိႏွင္းဆီ။ ေဆာင္းခင္ကုိ ဘယ္ေတာ႔မွ ေမ႔မည္မဟုတ္။ ထုိေန႔က မီးမလာပါ ကုိ အရင္ကထက္ ခုမွ ပုိခံစားႏုိင္တာကုိ သတိထားမိတယ္။ ေနာက္ပုိင္းေရးတဲ႔ မုဒိတာ ကုိလည္း ခုထိ တ သ သ ျဖစ္ဆဲ။


စိမ္းလန္းစုိေျပဘက္ကုိေရာက္ေတာ႔ ညေနေရႊေရာင္ေနျခည္ေတြ ရုတ္သိမ္းကုန္ၿပီ။ ေတးသံသဲ႔သဲ႔ကုိ ၾကားရတယ္။ ပြဲလမ္းအခမ္းအနား တခုခု ရွိပုံဘဲ။ အီကုိေရွ႔ ေက်ာင္းအေရွ႔ဆုိေပမဲ႔ တကယ္႔စစ္စစ္က ေက်ာင္းအေနာက္ဘက္ပါ။ အေနာက္ဘက္ကုိ ၀င္ေပါက္ အေရွ႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ကာ ေက်ာင္းေရွ႔စစ္စစ္ကုိ အေနာက္ဘက္ လုပ္ပစ္ထားတာ။ ဆုိင္းဘုတ္ကုိ ေျပာင္းျပန္တပ္လုိ႔ရေပမဲ႔ လုပ္ခ်င္သလုိ လုပ္လုိ႔ရေပမဲ႔ ေက်ာင္းေရွ႔ဘက္က ေကာ္ရစ္ဒါကုိေတာ႔ ေျပာင္းတပ္လုိ႔ မရေခ်။ ထုိအတူ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားရဲ႔ စိတ္ကုိေတာ႔ ေျပာင္းလုိ႔ရလား။ ရြာသာၾကီး ပုိ႔သည္ျဖစ္ေစ တာ၀ေရာက္သည္ျဖစ္ေစ ရုိးသားလြတ္လပ္ပြင္႔လင္းတဲ႔ မဟုတ္မခံတဲ႔ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူရဲ႔ မူလဗီဇစိတ္ကုိေကာ ေျပာင္းလုိ႔ရသလား။


ေလညင္းေလး တသုန္သုန္တုိက္တဲ႔ အင္းလ်ားကန္ေဘာင္မွာ ထုိင္ေနရင္း ေက်ာင္းကုိ ျပန္ၾကည္႔မိေတာ႔႔ ျမကၽြန္းညိဳညိဳ ကြန္းခုိရာတကၠသိုလ္ ဆုိတာကုိ ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္မိတယ္။ အုိင္ဘီစီဘက္က ဆုိင္းသံ ၾကားရတယ္။ ကင္မရာမီးေရာင္လက္သြားတာကုိလည္း ျမင္မိရဲ႔။ အင္းလ်ားကန္ကုိ နဂုိမူလအတုိင္း ထား ထားလုိ႔ ေတာ္ေသးဆုိရေပမဲ႔ ကန္ေစာင္းက ေက်ာင္းနဲ႔မဆုိင္လွတဲ႔ စားေသာက္ဆုိင္ေတြကုိေတာ႔ ဘ၀င္က်လွတာ မဟုတ္ဘူး။


အလင္း ေကာင္းစြာ မေပ်ာက္ေသး။ ျမဴေတြၾကားက ေရျပင္က်ယ္ အေ၀းက ကၽြန္းေတြက ေတာအုပ္ေတြလုိ ညိဳ႔ေမွာင္လုိ႔။  ၾသကာသေလာကအလွမွာ ႏွစ္ေယာက္သား ေမ႔ေမာေနၾကေတာ႔တယ္။ အခ်ိန္တန္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာ ကုန္ဆုံးသြားမွာ သိရက္နဲ႔ အခုိက္အတန္႔မွာေတာ႔ ၾကည္ႏူးသာယာမိၾကတယ္။ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ၀င္လာရင္ ခံစားမႈဒီဂရီက ေလ်ာ႔ပါးသြားတယ္။ အႏူုမီးကင္တာလုိ႔ ေပါက္ကေျပာေတာ႔ ခဏေတာ႔ ကင္ပါရေစလုိ႔ ဆင္ေျခ ၀င္ခ်င္တယ္။ ၾသကာသေလာက အလွကုိ မခံစားႏုိင္တဲ႔လူေတြကုိ သနားစရာလုိ႔ျမင္မိတယ္။

ျပည္သူေသြးသား လူထုအသဲနွလံုး သိုမဟုတ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္

               ျမန္မာျပည္ဒီမိုကေရစီအေရးအတြက္မနားမေနအားမာန္အျပည္နွင့္ရဲဝံေသာေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္

                ျမန္မာျပည္အႏွံေရြးေကာက္ပြဲေအာင္နိုင္ေရးႏွင့္ပါတီစည္းရံုးေရးခရီးစဥ္ပံုရိပ္မ်ား