ျမစ္ဆံုေရကာတာ စီမံကိန္းအား ျပန္လည္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ေရး အတြက္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား ရင္းႏွီးျမႇပ္ႏွံမႈ ေကာ္ပုိေရးရွင္း CPI က စုိင္းျပင္းေနသ

ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္းရွိ ျမစ္ဆံုေရကာတာ စီမံကိန္းအား ျပန္လည္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ေရး အတြက္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား ရင္းႏွီးျမႇပ္ႏွံမႈ ေကာ္ပုိေရးရွင္း CPI က စုိင္းျပင္းေနသည္ဟု ကခ်င္ လူမႈဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ကြန္ယက္အဖြဲ႔ KDNG က ဇြန္လ ၁ ရက္ေန႔တြင္ ေျပာဆုိလုိက္သည္။

CPI ကုမၸဏီက ျမစ္ဆံုစီမံကိန္းအေပၚ ေလ့လာသံုးသပ္ခ်က္မ်ား ျပဳလုပ္ေပးရန္အတြက္ တုိက္႐ုိက္ ေတာင္းဆုိမႈမ်ား
ျပဳလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း ႏုိင္ငံတကာ အႀကီးစား ေရကာတာ စီမံကိန္းေကာ္မရွင္ အဖြဲ႔ ICOLD မွ ေမလ ၃ဝ ရက္ေန႔ ထုတ္ျပန္ခ်က္အေပၚ အေျခခံ၍ KDNG က သံုးသပ္ ေျပာဆိုလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

“ICOLD အဖြဲ႔က ျမစ္ဆံုေရကာတာစီမံကိန္း သံုးသပ္တာကုိ တုိက္႐ုိက္ပါဝင္မႈ မရွိဘူး ဆုိတာ ထုတ္ျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ CPI က သူတုိ႔ ျမစ္ဆံုမွာ ေလ့လာမႈလုပ္ဖုိ႔ ေတာင္းဆုိခဲ့တာေတာ့ မွန္တယ္ဆုိတာကုိ ထုတ္ျပန္ထားတယ္” ဟု KDNG ေျပာေရးဆုိခြင့္ ရွိသူ မဆုိင္းမုိင္က ေျပာသည္။

ICOLD ၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္ထဲတြင္ “ျမန္မာႏိုင္ငံ ဧရာဝတီ ျမစ္ဆံု ေရကာတာ တည္ေဆာက္ သူေတြဟာ သူတို႔ လုပ္ငန္းေတြကို လာေရာက္အကဲျဖတ္ဖို႔အတြက္ ႏိုင္ငံတကာက ေရကာတာႀကီးေတြ ေဆာက္လုပ္ေရးနဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲမႈေရးရာ သဘာရင့္ ကၽြမ္းက်င္သူေတြကို တိုက္႐ိုက္ ေမတၱာရပ္ခံထားသည္” ဟု ေဖာ္ျပပါရွိသည္။

CPI မွ ျမစ္ဆံုေရကာတာ အေပၚ ေလ့လာသံုးသပ္မႈ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကုိ ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ေနသည္ဟု ဆုိထားေၾကာင္း KDNG က ဆုိသည္။

ျမစ္ဆံုေရကာတာ စီမံကိန္းသည္ လံုးဝ လံုျခံဳစိတ္ခ်ရမႈ ရွိသည့္အျပင္ အက်ဳိးရလဒ္မ်ားစြာ ရွိေၾကာင္း သက္ေသျပရန္ အတြက္ ICOLD က ျပန္လည္ သံုးသပ္မႈလုပ္ငန္းတြင္ ပါဝင္လုပ္ေဆာင္ေနသည္ဟု ၿပီးခဲ့သည့္ ေမလ အအေစာပုိင္းက တ႐ုတ္သတင္းဌာန တခုတြင္ CPI က ေျပာဆိုသည္ဟု KDNG က ဆိုသည္။

ထုိ႔ျပင္ ျမစ္ဆံုေရကာတာ စီမံကိန္း ဆိုင္းငံ့ထားျခင္းကုိ ျပန္လည္ ႐ုပ္သိမ္းေပးရန္ ျမန္မာ အစုိးရႏွင့္ CPI အႀကိမ္ႀကိမ္
ေျပာဆုိခဲ့ေၾကာင္း အဆိုပါသတင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။

သမၼတ ဦးသိန္းစိန္က ျပည္သူလူထုဆႏၵအရ ျမစ္ဆံုေရကာတာ စီမံကိန္း ဆုိင္းငံ့ထားမႈကုိ CPI က စီမံကိန္းအတြက္ စည္း႐ုံးလႈံ႔ေဆာ္မႈ လုပ္ငန္းမ်ားကုိ ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ေနသျဖင့္ ျမန္မာအစုိးရက ဆုိင္းငံ့ ထားမႈအေပၚ “မထီမဲ့ျမင္ လုပ္တာပဲ” ဟု မဆုိင္းမုိင္က ေျပာသည္။

စီမံကိန္းအတြင္း စက္ယႏၲရားမ်ားႏွင့္ တ႐ုတ္ဝန္ထမ္းမ်ား ရွိေနျခင္းႏွင့္ ေျပာင္းေရႊ႕ခံ ရြာသားမ်ားကုိလည္း ၎တုိ႔၏
ေနရပ္သုိ႔ ျပန္လည္ေနထုိင္ခြင့္ မျပဳေသးသည့္အျပင္ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕ စီတာပူ ရပ္ကြက္တြင္ ဖြင့္ထားေသာ CPI ႐ုံးကို လည္း ႐ုပ္သိမ္းျခင္း မရွိေသးသျဖင့္ ေဒသခံမ်ားက သံသယ ဝင္ေနဆဲ ျဖစ္သည္ဟု ဆုိသည္။

အစုိးရအေနျဖင့္ မိမိႏုိင္ငံမွ သေဘာဝသယံဇာတမ်ားကုိ တျခားႏုိင္ငံမ်ားအား ေရာင္းခ်ျခင္းေၾကာင့္ လွ်ပ္စစ္မီး မလံုမေလာက္ျဖစ္ကာ ၿပီးခဲ့သည့္ ရက္ပုိင္းက ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားတြင္ လွ်ပ္စစ္မီးရရွိေရး ဆႏၵျပ ေတာင္းဆုိမႈမ်ား ေပၚေပါက္ လာရေၾကာင္း မဆုိင္းမုိင္က ေျပာသည္။

“ဆႏၵျပမႈ အဓိကအေၾကာင္းအရင္းက အစုိးရက ကုိယ့္ႏုိင္ငံက ထြက္ရွိတဲ့ ဓါတ္ေငြ႔ေတြ၊ ေရအားလွ်ပ္စစ္ေတြကုိ ကုိယ့္ႏုိင္ငံမွာ မသံုးဘဲ တျခားႏုိင္ငံကုိ တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်လုိ႔ ျဖစ္တယ္။ ေရႊလီဓါတ္တုိင္ပ်က္လို႔၊ မုိးမရြာလို႔ ေရအား မေလာက္လုိ႔ ဆုိတဲ့ဟာက လံုးဝ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး” ဟု မဇၥ်ိမကို ေျပာသည္။

ျပင္သစ္ႏုိင္ငံ ပဲရစ္ၿမိဳ႕တြင္ အေျခစုိက္ ICOLD အဖြဲ႔သည္ ေရအား လွ်ပ္စစ္ ကုမၸဏီမ်ား ပါဝင္ေသာ အဖြဲ႔ဝင္ ႏုိင္ငံေပါင္း ၉ဝ ေက်ာ္ျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းထားၿပီး အင္ဂ်င္နီယာမ်ား၊ ဘူမိေဗဒ ပညာရွင္မ်ား၊ အတုိင္ပင္ခံ လုပ္ငန္းမ်ား၊ တကၠသုိလ္မ်ား၊ ဓါတ္ခြဲခန္းမ်ားႏွင့္ ေဆာက္လုပ္ေရး ကုမၸဏီမွ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းထားသည္ဟု ICOLD ၏ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။

ICOLD သည္ ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ မထိခုိက္ေစဘဲ ဆည္မ်ားအား ေဘးကင္းစြာ၊ စီးပြါးေရးအရ တြက္ေခ်ကုိက္စြာ တည္ေဆာက္ႏုိင္ရန္အတြက္ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ား စုေဆာင္းျခင္း၊ ျဖန္႔ျဖဴးျခင္းမ်ား၊ နည္းပညာပုိင္းဆိုင္ရာ
ေလ့လာ အကူအညီေပးမွႈမ်ားျဖင့္ ဆည္ႀကီးမ်ားအား ေဆာက္လုပ္ရာတြင္ စီမံကိန္းခ်မွတ္ျပဳလုပ္ျခင္း၊ ဒီဇုိင္းေရးဆြဲျခင္း၊
ေဆာက္လုပ္ေရး၊ လုပ္ငန္းလည္ပတ္မွႈႏွင့္ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းေရးတြင္ ကူညီရန္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ထုိအဖြဲ႔သည္ CPI ကုမၸဏီႏွင့္ အလြန္ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္မႈ ရွိၿပီး လက္ရွိ ဥကၠ႒မွာ Dr Jinsheng Jia ျဖစ္ၿပီး သူသည္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံ အႀကီးစားေရကာတာ စီမံကိန္း ေကာ္မရွင္ CHINCOLD ၏ ဒု-ဥကၠ႒ အျဖစ္လည္း တာဝန္ယူ ထားသည္ ဟု သိရသည္။ ျမန္မာ ႏုိင္ငံသည္ ICOLD အဖြဲ႔ဝင္ႏုိင္ငံ ျဖစ္ေရးအတြက္ ေလွ်ာက္လႊာ တင္ထားသည္။

 

After You

ရွက္ရွက္နဲ႔ ၀န္ခံပါရေစ။
ရန္ကုန္ ႏိုင္ငံတကာေလဆိပ္မွာ ေတြ႔ႀကံဳခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ ေလဆိပ္ရဲ႕ ဧည့္ခန္းမထဲမွာ မႏၲေလးကို သြားမယ့္ေလယာဥ္ကို ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ႏိုင္ငံေပါင္းစုံက ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းကိုဆက္တဲ့ အမ်ားသုံးတယ္လီဖုန္း တစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီ တယ္လီဖုန္းက တယ္လီဖုန္းဆက္ခ မေပးရပါဘူး။ အဲဒီ တယ္လီဖုန္းကို ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ဆက္ေနတယ္။ သူ႔ေနာက္မွာလည္း တယ္လီဖုန္းဆက္ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့သူ ေလးငါးေယာက္ေလာက္ ရွိတယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း တယ္လီဖုန္းဆက္ေနတာ ၿပီးကို မၿပီးႏိုင္ဘူး။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ၾကာမွ ေနာက္တစ္ေယာက္ အလွည့္ေရာက္ေတာ့တယ္။ အဲဒီတစ္ေယာက္ကလည္း ဖုန္းေျပာလိုက္တာ အၾကာႀကီးပဲ။

ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္က အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနပုံရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ဖုန္းေျပာေနတဲ့ လူေတြကိုၾကည့္ၿပီး “အားနာမႈ မရွိလိုက္ၾကတာ” လို႔ ခံစားရတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ မႏၲေလးကို သြားမယ့္ေလယာဥ္ ေရာက္လာပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚကိုတက္ဖို႔ “စပီကာ” က ေၾကညာပါတယ္။ မႏၲေလးကိုသြားမယ့္ ခရီးသည္ေတြအားလုံး လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚကိုသြားဖို႔ ဘတ္(စ္)ကားတစ္စီး ထိုးဆိုက္လာတယ္။ အဲဒီကားနဲ႔ ေလယာဥ္ဆီကို ေလယာဥ္စီးခရီးသည္ေတြ သယ္ေဆာင္မွာျဖစ္တယ္။ လူေတြဟာ ဘတ္(စ္)ကားေပၚကို အလုအယက္ပဲ တိုးေ၀ွ႔တက္ၾကတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။ တိုးေ၀ွ႔တက္တဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္းပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေလယာဥ္ဆီကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားတယ္။ ေလယာဥ္ပ်ံရဲ႕ ေနာက္အနား အေပါက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ တက္ရတယ္။ ဒီလိုပါပဲ... ေလယာဥ္ေပၚကို တိုးေ၀ွ႔ၿပီး တက္လိိုက္တယ္။ ကိုယ့္ထိုင္ခုံနဲ႔ကိုယ္ ဆိုေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား တိုးေ၀ွ႔တက္ခဲ့မွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မစဥ္းစားမိဘူး။ တိုးတာ၊ ေ၀ွ႔တာ၊ တြန္းတာ၊ တိုက္တာ အက်င့္ပါေနလို႔႔ပဲျဖစ္မယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက ထိုင္ခုံမွာ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ လာထိုင္တယ္။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့သူပါ။ သူဟာ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာပဲ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနတယ္။ ေလယာဥ္တက္ၿပီးလို႔ (၁၀)မိနစ္ေလာက္ အၾကာမွာ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြက လက္တြန္းလွည္းေလးေတြကို တြန္းၿပီး အစားအေသာက္ လာေကၽြးပါတယ္။ အပူလား။ အေအးလား။ ႀကိဳက္ရာသုံးေဆာင္လို႔ ရတယ္။ ေဖာ့ဘူးေလးနဲ႔ အသားညႇပ္ေပါင္မုန္႔ တစ္လုံးစီ လိုက္ၿပီးေ၀တယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ထိုင္ခုံက အတြင္းဘက္မွာပါ။ အစားအေသာက္ လာၿပီးေပးတဲ့ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြက တစ္တန္းၿပီး တစ္တန္း၊ တစ္ခုံၿပီး တစ္ခုံ စနစ္တက် ေပးေ၀ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခုံအနားလည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ္က ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကို လွမ္းယူလိုက္တယ္။ အသားညႇပ္ ေဖာ့ဘူးတစ္ဘူးကို လွမ္းယူလိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီႏိုင္ငံျခားသားက လူသြားလမ္းရဲ႕ေဘးမွာ ေနရာယူထားသူ။ သူက အရင္ယူရမွာ။ ကၽြန္ေတာ္က အတြင္းဖက္ကခုံမွာ ထိုင္တဲ့သူ။ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္မွ ယူရမွာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကအရင္ လက္ကို လွမ္းလိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံျခားသားက စကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္။

“After you”

အဲဒီစကားကို ၾကားၾကားခ်င္း ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ပါဘူး။ အစာစားရင္း ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိတယ္။

“After you” တဲ့။
After ဆိုတာ... ၿပီးေနာက္။
You ဆိုတာ... သင္၊ မင္း၊ နင္၊ ရွင္။
ဒီေတာ့ “After you” ဆိုတာ “မင္းၿပီးမွ” လို႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္။ “မင္းကို ဦးစားေပး” ပါတယ္။ “မင္းအရင္လုပ္” ပါ။ ဒီလိုသေဘာေဆာင္တဲ့ အဂၤလိပ္ ေခတ္ေပၚစကားတစ္ခုပါ။

ကၽြန္ေတာ္ ေတြးရင္းနဲ႔ ရွက္လာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ  “After me” သမားပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ မီးရထားလက္မွတ္ တန္းစီရင္လည္း ငါရဖို႔...။
ဘတ္(စ္)ကား စီးရင္လည္း ငါအရင္တက္ဖို႔။ ငါအရင္ ေနရာရဖို႔။
ကားေမာင္းရင္လည္း လမ္းဆုံမွာ ငါအရင္ ကူးဖုိ႔။ ငါအရင္ ျဖတ္ဖို႔။
လမ္းကူးရင္လည္း ငါအရင္ ဟိုဘက္ေရာက္ဖို႔...။
အလုပ္ေလွ်ာက္ရင္လည္း ငါအရင္ အလုပ္ရဖို႔...။
ငါအဆင္ေျပဖို႔...။
 “After me”....
 “After me”....
 “After me”....
ငါၿပီးမွ မင္း...။ ငါအရင္...။ ငါ့ကို ဦးစားေပး။
ေတြးရင္း ေတြးရင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းရွက္လာမိတယ္။

ဒီအေၾကာင္းကို အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖနဲ႔အေမကို ေျပာျပမိတယ္။ အေမေျပာတဲ့ စကားဟာ မွတ္သားေလာက္ပါတယ္။

“After you” ဆိုတဲ့စိတ္ဟာ လူႀကီးလူေကာင္းစိတ္ပဲ။ အိမ္မွာ ထမင္းဟင္းကို အေမကခ်က္တယ္။ အေမခ်က္ထားတဲ့ ထမင္း၊ ဟင္းကို အေမ အရင္မစားဘူး။ သားသမီးေတြကို အရင္ေကၽြးတယ္။ “After you” ေပါ့ကြယ္။ ဒီလုိပဲ... မင္းအေဖဟာလည္း သူရွာလို႔ရတဲ့ ေငြေၾကးကို သူအရင္မသုံးဘူး။ သားသမီးေတြကို အရင္ေပးတယ္။ အရင္ေကၽြးတယ္။ “After you” ေပါ့ကြယ္။ မင္းဟာလည္း မင္းညီေတြ၊ ညီမေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ “After you” လုပ္ရမွာပဲ။ ဒီလိုပဲ မင္းဟာ ဆရာတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ တပည့္ေတြနဲ႔ေတြ႕ရင္ တပည့္ေတြကို “After you” လုပ္ရမယ္။ “After you” ဆိုတာ ဦးစားေပးျခင္း သေဘာအျပင္ စာနာျခင္း၊ နားလည္ေပးျခင္းေတြ ပါေနတယ္။ ေမတၱာတရားေတြ ပါေနတယ္။ အတၱနည္းျခင္း သေဘာေတြ ပါ၀င္ေနတယ္။

အေဖက ၀င္ေျပာတယ္။
“After me” ဆိုတာ အမ်ားအားျဖင့္ လူငယ္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္။ ကေလးေတြမွာ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္။ “After me” ဆိုတဲ့ စိတ္ရွိေနတဲ့သူဟာ လူႀကီး မျဖစ္ေသးဘူး။ စိတ္အရြယ္ မေရာက္ျခင္းရဲ႕ အမွတ္သေကၤတဟာ “After me” ပဲ။ “အသက္ေတြ ႀကီးေလေလ တပ္မက္မႈေတြ နည္းေလေလ” ျဖစ္ရမွာ။ “အသက္ေတြ ႀကီးေလေလ တပ္မက္မႈေတြ မ်ားေလေလ” ဆိုရင္ ဒါဟာ ေတာ္ေတာ္ ရွက္စရာေကာင္းတဲ့ “After me” ပဲ။ “After me” ဆိုတာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ အတၱေတြ ရင္ထဲမွာ အမ်ားႀကီး ရွိေနျခင္းကို ေဖာ္ျပလိုက္ျခင္းပဲ။ “After me” သမားဟာ မိဘဆိုရင္လည္း မိဘ မပီသတဲ့သူေပါ့။ ဆရာဆိုရင္လည္း ဆရာမပီသတဲ့သူေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းဆိုရင္လည္း သူငယ္ခ်င္း မပီသတဲ့သူေပါ့။ မိတ္ေဆြဆိုရင္လည္း မိတ္ေဆြ မပီသတဲ့သူေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ လူႀကီးလူေကာင္း ျဖစ္ခ်င္ရင္ “After me” ကိုေလွ်ာ့။ “After you” ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပါ့ သားရယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ “After me” သမားေတြ နည္းလာၿပီး “After you” သမားေတြ မ်ားလာရင္ေတာ့ အရမ္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲေနာ္။

သူကလည္း ကိုယ့္အေပၚ “After you”
ကိုယ္ကလည္း သူ႔အေပၚ “After you”
မိဘကလည္း သားသမီးအေပၚ “After you”
သားသမီးကလည္း မိဘအေပၚ “After you”
လူႀကီးေတြကလည္း လူငယ္ေတြအေပၚ “After you”
လူငယ္ေတြကလည္း လူႀကီးေတြအေပၚ “After you”
ဆရာကလည္း တပည့္အေပၚ “After you”
တပည့္ကလည္း ဆရာ့အေပၚ “After you”
အျပန္အလွန္ “After you” ဆိုတဲ့ ၀န္းက်င္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထူေထာင္ၾကရေအာင္ဗ်ာ။
 ( က်ြန္ေတာ္နွစ္သက္သည္အတြက္ အမ်ားဖတ္ၾကည္နိုင္ေအာင္  ကိုဥဏ္ ( ပန္းေလာင္ေျမ ၏ စာမွတ္စုမ်ားမွကူးယူပါသည္ )

ကမၻာေလာကႀကီး သာယာေစခ်င္လွ်င္ သင့္မ်က္ႏွာကို အရင္ဆံုး ျပံဳးထားလိုက္ပါ

တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ နယူးေယာက္မွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ တကၠစီစီးသည္။ ကားထဲက ထြက္ေတာ့ မိတ္ေဆြက ဒ႐ိုင္ဘာကို ေျပာသည္။ “ေက်းဇူးပါပဲဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ား ကားေမာင္းပံု သိပ္ေကာင္းတာပဲ”
တကၠစီဒ႐ိုင္ဘာက ႐ုတ္တရက္ ေတြသြားသည္။ ၿပီးေတာ့မွ “ဘာလဲဗ်၊ ေနာက္တာလား” ဟု ျပန္ေျပာသည္။
“မဟုတ္ဘူးဗ်၊ မေနာက္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ေျပာတာပါ၊ ကားေတြ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနတဲ့ ေနရာမွာ ခင္ဗ်ားတည္တည္ ၿငိမ္ၿငိမ္အလုပ္လုပ္တာ သေဘာက်လို႔ပါ”
“အင္းေလ” ဆိုၿပီး ဒ႐ိုင္ဘာ ေမာင္းထြက္သြားသည္။
“ေနစမ္းပါဦးဗ်၊ ခင္ဗ်ားဟာက ဘာလုပ္တာလဲ” ကိုယ့္ခ်ည္း ႐ွိေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ ေမးမိသည္။
“နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ႀကီးထဲမွာ ေမတၱာတရားေတြ ျပန္႔ပြားေအာင္ ျဖန္႔ေ၀ေပးေနတာဗ်၊ ဒီၿမိဳ႕ကို ကယ္တင္ႏိုင္ဖို႔ ဒီတစ္နည္းပဲ ႐ွိတယ္” မိတ္ေဆြက ဆိုသည္။
“ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ ဒီၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ခုလံုး ဘယ္မွာ ကယ္ႏိုင္ပါ့မလဲဗ်”
“တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူးေလဗ်ာ၊ အခုၾကည့္ ဒီဒ႐ိုင္ဘာ သူ႔ဘာသာ တစိမ့္စိမ့္ေတြးၿပီး ေက်နပ္သြားမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္၊ အကယ္၍ ဒီေန႔မွာ သူ ခရီးသည္ ၂၀ ေမာင္းပို႔ေပးရမယ္ ဆိုပါေတာ့၊ သူ႔အေပၚ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေကာင္းထားလို႔ ျဖစ္ေပၚတဲ့ ေက်နပ္မႈေလးေၾကာင့္ သူ ဒီ လူ ၂၀ အေပၚ သေဘာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဆက္ဆံေတာ့မယ္ဗ်၊ အဲဒီလူေတြကတစ္ခါ ဆင့္ပြားၿပီး သူတို႔နဲ႔ ဆက္ဆံရတဲ့ အလုပ္ရွင္ေတြ၊ အလုပ္သမားေတြ၊ ဆိုင္ရွင္ေတြ၊ စားပြဲထိုးေတြကို ပ်ဴပ်ဴငွာငွာ ဆက္ဆံမယ္၊ ကိုယ့္မိသားစုေတြအေပၚမွာလည္း ပိုၾကင္နာသြားမယ္ဆိုရင္ ဒီ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈဟာ အနည္းဆံုး လူ ၁၀၀၀ ေလာက္ဆီအထိ ျပန္႔သြားလိမ့္မယ္ဗ်၊ အဲဒါဆို ဘယ္ဆိုးမလဲ၊ မဟုတ္ဘူးလား”
“ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ခ်စ္ၾကည္ေရးစိတ္ဓာတ္ႀကီး ျပန္႔ပြားဖို႔အတြက္က အဲဒီ တကၠစီဒ႐ိုင္ဘာေပၚမွာ လံုးလံုးလ်ားလ်ား မူတည္မေနေပဘူးလားခင္ဗ်ာ”
“ဟာ…ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊ သူတစ္ဦးတည္းအေပၚေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လံုးလံုးလ်ားလ်ား ပံုအပ္ထားပါ့မလဲ၊ ေသခ်ာေအာင္ လုပ္ရမွာေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔ လူ ဆယ္ေယာက္နဲ႔ အဲဒီလို ေမတၱာ ျဖန္႔က်က္ ဆက္ဆံဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတယ္၊ ဆယ္ေယာက္ထဲက သံုးေယာက္ဆီကို ျပန္႔ပြားသြားရင္ သူတို႔ ကေန ဆင့္ပြားၿပီး လူ ၃၀၀၀ မွာ စိတ္သေဘာေကာင္းေတြ ၀င္သြားမယ္”
“စာရင္းအရေတာ့ အိုေကေနတာ အမွန္ပါပဲ၊ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔မွာ ခင္ဗ်ားတြက္ထားတဲ့အတိုင္း ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မထင္ဘူး”
“မျဖစ္ေတာ့လည္း ဘာနစ္နာသြားတာမွတ္လို႔ဗ်ာ၊ လူတစ္ေယာက္ကို ခင္ဗ်ားလုပ္ပံုကိုင္ပံု ေတာ္ပါေပတယ္ဗ်ာလို႔ ခ်ီးမြမ္းစကားဆိုရတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ဘာအခ်ိန္မွ ကုန္မသြားပါဘူး၊ ဒီလိုေျပာၿပီး ေဘာက္ဆူးပိုေပးစရာလည္း မလို၊ ေလွ်ာ့ေပးစရာလည္း မလို၊ ကိုယ့္စကား သူ႔ရင္ထဲ ၀င္မသြား ေတာ့လည္း ဘာျဖစ္လဲ၊ ေနာက္ေန႔ ေနာက္ထပ္ တကၠစီသမားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ေတာ့ သူ၀မ္းသာ သြားေအာင္၊ စိတ္ခ်မ္းသာၾကည္ႏူးသြားေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ေျပာ႐ံုေပါ့”
“အင္း…ခင္ဗ်ားလည္း တစ္နည္းတစ္ဖံု ေၾကာင္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ပဲကိုး” ကၽြန္ေတာ္ မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။
“ဟာ အဲဒါပဲ ခင္ဗ်ားႏွလံုးသားေတြ ဘယ္ေလာက္မာေက်ာေနၿပီဆိုတာ ဒီမွာေပၚတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီကိစၥ အေတာ္ေလ့လာထားၿပီးၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာပို႔ဌာန ၀န္ထမ္းေတြပဲ ဆိုပါစို႔၊ သူတို႔မွာ ဘာလိုေနသလဲ ၾကည့္လိုက္ရင္ အသိအမွတ္ျပဳစကားဗ်၊ ေငြေတာ့ ထည့္မေျပာနဲ႔ေတာ့ေပ့ါဗ်ာ…ဟုတ္လား၊ သူတို႔ အသိအမွတ္ျပဳ မခံရဘူးဗ်၊ ဘယ္သူကမွ ခင္ဗ်ားတို႔ လုပ္ေနတဲ့ စာပို႔တိုက္အလုပ္ႀကီးဟာ ေကာင္းပါတယ္ အက်ိဳးျပဳပါတယ္ မေျပာၾကဘူး”
“ဟ၊ ခင္ဗ်ားလူေတြကလည္း ေကာင္းေကာင္းမွ မလုပ္ၾကဘဲဗ်”
“ခင္ဗ်ားေျပာတာ မွန္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ ငါတို႔ ေကာင္းေကာင္း လုပ္လုပ္ မလုပ္လုပ္ အေၾကာင္းမထူးဘူး၊ ဘယ္သူမွလည္း အေရးမစိုက္ဘူး၊ အသိအမွတ္မျပဳဘူး ဆိုတာႀကီးက စြဲေနတာကိုး၊ အဲဒီေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္က သူတို႔အေပၚ ၾကင္နာတဲ့စကား အသိအမွတ္ျပဳတဲ့စကား ေျပာမေပးသင့္ ဘူးလားဗ်”
စကားေျပာရင္း ေလွ်ာက္လာၾကရာ ေဆာက္လက္စ အေဆာက္အဦတစ္ခု အနီးသို႔ ေရာက္လာ သည္။ သည္မွာ အလုပ္သမား ၅ ေယာက္ ေန႔လည္စာ စားေနၾကတာ ေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြက ရပ္ၿပီး စကားေျပာသည္။
“ခင္ဗ်ားတို႔ အေဆာက္အဦၾကည့္ရတာ အရမ္းသားနားတယ္ဗ်ာ၊ အေတာ္ ခက္ခက္ခဲခဲ လုပ္ရမွာပဲ၊ အႏၲရာယ္လည္း မ်ားမယ့္ပံု”
အလုပ္သမားမ်ား ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြကို သကၤာမကင္းဟန္ျဖင့္ ၾကည့္ၾကသည္။
“ဘယ္ေတာ့ ၿပီးမလဲဗ်” မိတ္ေဆြက ဆက္ေမးသည္။
“ဇြန္လ” တစ္ေယာက္က တိုတို ျပတ္ျပတ္ ေျဖသည္။
“ဟာ…ဟုတ္လား၊ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားတို႔အဖို႔ေတာ့ ကိုယ့္လုပ္ရပ္အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာပါ”
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ “အင္း…ခင္ဗ်ားလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးေတာ့ ရွားမွရွားပဲဗ်ိဳ႕” ကၽြန္ေတာ္ ၾသဘာ ေပးမိသည္။
သူက ေအးေအးေဆးေဆး။
“႐ုတ္တရက္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္စကားေတြ တျဖည္းျဖည္း စိမ့္၀င္သြား လိမ့္မယ္၊ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ၀မ္းသာၾက စိတ္ၾကည္ႏူးၾကမွာေပ့ါ၊ သူတို႔ စိတ္ခ်မ္းသာရင္ အဲဒီရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ကို ဒီၿမိဳ႕ႀကီးထဲက တျခားလူေတြ ခံစားရလိမ့္မယ္”
“ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္တည္း လုပ္ေန႐ံုနဲ႔ ထင္သေလာက္ ျဖစ္မလာႏိုင္ပါဘူးဗ်ာ” ကၽြန္ေတာ္က ျငင္းေနသည္။
“ဘယ္ ဟုတ္မလဲဗ်၊ ဒီကိစၥမွာ အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္က အားမေလွ်ာ့ဖို႔ပဲ၊ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕လံုးက လူေတြ သေဘာေကာင္းလာေအာင္ လုပ္တဲ့ကိစၥဗ်ာ၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ စစ္ဆင္ေရးထဲမွာ တျခားလူေတြ လည္း ပါ၀င္လာေအာင္ စည္း႐ံုးႏိုင္မယ္ဆိုရင္…”
“ၾကည့္စမ္း ေဟ့လူ ခင္ဗ်ား ခုနက အ႐ုပ္ဆိုးဆိုးမိန္းမကို မ်က္စပစ္ျပလိုက္တယ္ မဟုတ္လား” ကၽြန္ေတာ္ ၾကားျဖတ္ေမးသည္။
“ဟုတ္တယ္ေလဗ်ာ၊ ဒါေလာက္အ႐ုပ္ဆိုးတဲ့မိန္းမ ကၽြန္ေတာ္မ်က္စပစ္ျပလိုက္ေတာ့ သူ႔ကိုလည္း သေဘာက်တဲ့လူ ရွိေသးတာပဲေတြးၿပီး ၾကည္ႏူးသြားမယ္၊ အကယ္၍ သူသာ ေက်ာင္းဆရာမတစ္ေယာက္ ျဖစ္မယ္ဆိုပါေတာ့၊ အတန္းထဲက ကေလးေတြအဖို႔ေတာ့ ဒီေန႔ဟာ ေပ်ာ္စရာ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ႀကီးေပါ့” တဲ့။
ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြကေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေျပာဆိုေနေလသည္။

[မူရင္း။ ။ Art Buchwald ၏ Love And The Cabbie] (ေဖျမင့္ ဘာသာျပန္သည္ ။)

တစ္ႀကိမ္မွာ တစ္ခု

ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က လူသူရွင္းေသာ မကၠဆီကို ကမ္းေျခတစ္ေနရာမွာ သူေတြ႔ႀကံဳခဲ့ရသည့္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို ေျပာျပသည္။

ေန၀င္ဆည္းဆာအခ်ိန္ ကမ္းေျခမွာ သူတစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္သြားရင္းက ဟိုးအေ၀းဆီမွာ လူတစ္ေယာက္ လွမ္းျမင္ရသည္။ နည္းနည္းနီးလာေတာ့ ေဒသခံတစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း သတိျပဳမိသည္။ သည္လူက ကမ္းေျခေသာင္စပ္မွာ ကုန္းကုန္း ကုန္းကုန္းႏွင့္ သြားေနရာက တစ္စံုတစ္ရာကို ငံု႔ေကာက္ကာ ပင္လယ္ေရထဲ လႊင့္ပစ္သည္။ သည့္ေနာက္ အဲသည္လုိပဲ နည္းနည္းေလွ်ာက္သြားလိုက္ တစ္ခုခုေတြ႔လွ်င္ ေကာက္ယူလုိက္ လႊင့္ပစ္လုိက္ လုပ္ေနသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔မိတ္ေဆြ သူ႔အနား ေရာက္သြားၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေတာ့ လိႈင္းႏွင့္ပါလာၿပီး သဲေသာင္ျပင္ေပၚ တင္က်န္ေနသည့္ ၾကယ္ငါးေတြကို ေရထဲ ျပန္ပစ္ထည့္ေပးေနျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိလုိက္ရသည္။

သည္လူ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ လုပ္ေနသလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိတ္ေဆြ စဥ္းစားမရ ျဖစ္သြားသည္။ သို႔ႏွင့္ သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး တည့္တည့္ပင္ ေမးၾကည့္သည္။ “မသိလုိ႔ ေမးပါရေစဗ်ာ၊ မိတ္ေဆြ ဘာလုပ္ေနတာပါလိမ့္”

“ၾကယ္ငါးေတြ သမုဒၵရာထဲ ျပန္ပို႔ေပးေနတာေလ၊ ခင္ဗ်ား ျမင္တဲ့အတုိင္းပဲ၊ အခု ဒီေရက်ခ်ိန္ ေသာင္ျပင္ေပၚမွာ တင္က်န္ခဲ့တဲ့ေကာင္ေတြဟာ ေရတက္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေအာင္ ဒီမွာ အၾကာႀကီး ေစာင့္ေနရမွာ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေလာက္ၾကာရင္ ေအာက္စီဂ်င္ျပတ္ၿပီး ေသမွာပဲ”

“ဟုတ္ကဲ့၊ အဲဒါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သေဘာေပါက္ပါတယ္” ကၽြန္ေတာ္တို႔မိတ္ေဆြက ဆုိသည္။ “ဒါေပမယ့္ ဒီကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္မွာ ၾကယ္ငါးေတြ ေထာင္ခ်ီၿပီး ရွိေနမွာေပါ့ဗ်ာ၊ အဲဒီေကာင္ေတြ အားလံုး ခင္ဗ်ား ဘယ္လို လုိက္ေကာက္မလဲ၊ တစ္ေယာက္တည္း မႏုိင္ႏုိင္ဘူးေလဗ်ာ၊ ၿပီးေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္၊ ဒီကမ္း႐ိုးတန္း တစ္ေလွ်ာက္လံုးဆိုရင္ ခုလို သဲေသာင္ျပင္ေပါင္း ရာခ်ီရွိမွာေပါ့၊ ဒီေသာင္စပ္တုိင္းမွာ ရွိေနမယ့္ ၾကယ္ငါးေတြ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ၊ သူ႔သဘာ၀နဲ႔သူ ျဖစ္ေနတာ ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ဘာေတြ ထူးျခား ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္မလဲ”

ေဒသခံပုဂၢိဳလ္က ၿပံဳးသည္။ ေနာက္ထပ္ ၾကယ္ငါးတစ္ေကာင္ ေကာက္တယ္။ ထို႔ေနာက္ “တျခားေကာင္ေတြအတြက္ မထူးျခားေပမယ့္ ေဟာဒီ ၾကယ္ငါးတစ္ေကာင္အတြက္ေတာ့ ထူးျခားသြားတာေပါ့ဗ်ာ” ဟု ဆိုကာ ပင္လယ္ေရထဲ လွမ္းပစ္ထည့္လုိက္ေလသည္။
(  ဆရာ ေဖျမင္၏ ႏွလံုးသား ရသစာစု မ်ားမွ )

ေခြး= လူ

စတုိးဆိုင္ပိုင္ရွင္တစ္ေယာက္ကဆိုင္တံခါး၀မွာ ဆိုင္းဘုတ္အသစ္တစ္ခုထပ္ခ်ိတ္သည္။ `
ေခြးေပါက္ကေလးမ်ား ေရာင္းရန္ရွိသည္´ တဲ့။ သည္ေၾကာ္ၿငာမ်ဳိးကို ကေလးေတြ အလြန္စိတ္
၀င္စားသည္။ သူတို႔က ေခြးခ်စ္တတ္သူမ်ား မဟုတ္လား ။  ခဏအၾကာမွာပင္ ကေလးတစ္ေယာက္
ဆိုင္ေပါက္၀သို႔ ေရာက္လာသည္ ။  `ေခြးေလးတစ္ေကာင္ ဘယ္ေလာက္ေရာင္းသလဲခင္ဗ်´
သူကေမးသည္ ။  `ေဒၚလာ ၃၀ က ၅၀ အထိေစ်းအစားစားရွိိတယ္ ´လို႔ဆိုင္ရွင္ကေၿဖသည္ ။ 
ေကာင္ေလးက သူ႔အိတ္ထဲမွာရွိသည့္ ပိုက္ဆံ အေၾကြေတြႏွိဳက္ထုတ္လိုက္သည္ ။  `ကၽြန္ေတာ့္မွာ ၂
ေဒၚလာနဲ႔ ၃၇ ဆင့္ ရွိပါတယ္၊ ေခြးေလးေတြ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္လို႔ ရမလားခင္ဗ် ` ဆိုင္ရွင္က ၿပံဳးသည္။
ထို႔ေနာက္ ေခြးအိမ္ထဲမွာ ရွိေနသည့္ ေခြးမၾကီးကို ေလခၽြန္ၿပီးေခၚလိုက္သည္ ။  ေခြးမၾကီးဆိုင္ခန္းထဲေၿပး
၀င္လာေတာ့ သူ႔ေနာက္က ေခြးေပါက္ကေလးငါးေကာင္ တန္းစီရ် ္ လိ္ုက္ပါလာသည္ ။ 
ပိစိေကြးေလးေတြ၊ အေမြးက သိပ္ရွည္ေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုး အေမႊးေတြဖံုးကာ လံုးေနသည္ ။ 
အဲသည္ထဲမွတစ္ေကာင္က ဟိုးေနာက္မွာ ၿပတ္က်န္ခဲ့သည္။  သူက ေထာ့တီးေထာ့နဲ႔ႏွင့္
လမ္းမေလွ်ာက္တတ္သလို ။  ေကာင္ေလးက သည္ဟာေလးၿမင္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းစိတ္၀င္စားသြားသည္ ။ 
`ဒီေခြးေလးက ဘာၿဖစ္တာလဲဟင္´  ေခြးေလးမွာ ေမြးကတည္းက တင္ပါးဆံု အရိုးခြက္ပါမလာသၿဖင့္
တစ္သက္လံုး ေၿခေထာ့နဲ႔ ၿဖစ္ေနမည္ဟု တိရစäာန္ေဆးကု ဆရာ၀န္က ေၿပာဆိုသည့္အေၾကာင္း
ဆိုင္ရွင္က ရွင္းၿပသည္ ။  ေကာင္ေလးက ပိုရ် ္ စိတ္၀င္စားသြားသည္။  `ဒီေခြးေလး ကၽြန္ေတာ္
၀ယ္ခ်င္တယ္ဗ်ာ´ သူကဆိုသည္။  `ဟာ…မ၀ယ္ပါနဲ႔ကြ၊ မင္းတကယ္လိုခ်င္ရင္ ငါ ေပးပါ့မယ္´ 
သည္စကားၾကားေတာ့ ေကာင္ေလးမ်က္ႏွာပ်က္သြားသည္။  သူကမေက်နပ္သည့္ အမူအရာမ်ဳိးႏွင့္
ဆိုင္ရွင္ၾကီးကိုေမာ့ၾကည့္ၿပီး ၿပန္ေၿပာသည္။  `အလကားေပတာ ကၽြန္ေတာ္မလိုခ်င္ဘူး ခင္ဗ်၊
ဒီေခြးေလးလဲ က်န္တဲ့ေခြးေတြနဲ႔ တန္းတူ တန္ဖိုးရွိတာပဲ၊ တစ္ၿပားသားမွ မေလွ်ာ့ပါဘူးွ ၊ ကၽြန္ေတာ္
တန္ဖိုုးအၿပည့္ပဲေပးမယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေလာေလာဆယ္ ၂ ေဒၚလာနဲ႔ ၃၇ ဆင့္ပဲပါတယ္၊ အခု
အဲဒါယူထားပါ၊ ေနာက္ကို တစ္လ ဆင့္ ၅၀ စီ ေက်တဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္ဆက္ေပးပါ့မယ္´  သို႔ေသာ္
စတိုးဆိုင္ပိုင္ရွင္က အေလွ်ာ့မေပး။  `မ၀ယ္ပါနဲ႔ ကေလးရ၊ ေနာက္က်ေတာ့ မင္းစိတ္ပ်က္သြားလိမ့္မယ္၊
ဒီေခြးေလးက ေၿပးႏိုင္လႊားႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ မင္းနဲ႔ ခုန္ေပါက္ကစားႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး´ 
သည္အခါက်ေတာ့မွ ေကာင္ေလးက ဆုိင္ရွင္ၾကီးကိုေမာ့ၾကည့္ကာ သူ႔ေဘာင္းဘီေအာက္နားစကို လွန္ရ်္
ၿပရင္း ေလသံတိုးတိုးႏွင့္ ေၿပာသည္။  `ကၽြန္ေတာ္လဲေကာင္းေကာင္း မေၿပးႏိုင္ပါဘူးဗ်ာ၊ ပါပီေလးခမ်ာမွာ
သူ႔ကို ကိုယ္ခ်င္းစာေပးမဲ့ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိဖို႔လိုမွာေပါ့´ တဲ့။  ေကာင္ေလး၏
ဘယ္ေၿခေထာက္ကေလးက အေတာ္ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးပင္ သိမ္ေန ေကာက္ေနကာ
လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ရန္အတြက္ သတ္တုခ်ဳပ္တံမ်ားၿဖင့္ အားၿဖည့္ေပးထားရေလသည ္။   ။
(မူရင္း။   ။Dan Clark ၏ Puppies for Sale)

Labels: ေဖျမင့္( ႏွလံုးသားအာဟာရ )

သတၱိ

အဲဒီေတာ့ ရွင္က ကၽြန္မကို သတၱိရွိတယ္လို႔ ယူဆတယ္ေပါ့"
သူမက ေမးသည္။
"ဟုတ္တယ္"
"အင္းေလ… ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္မွာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ သတၱိရွိတယ္ဆိုရင္လည္း အဲဒီလို ရွိလာေအာင္ ႏိႈးဆြေပးခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္တခ်ိဳ႕ေၾကာင့္လို႔ ဆိုရမွာပါ၊ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္အေၾကာင္း ကၽြန္မ ေျပာျပပါ့မယ္"
* * * * * * * *

"လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတုန္းက ကၽြန္မ စတင္းဖို႔ဒ္ ေဆး႐ံုမွာ ေစတနာ့၀န္ထမ္း အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီမွာ လီဇာဆိုတဲ့ လူနာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္မေတြ႔ရတယ္။ သူကေလးက အင္မတန္ျဖစ္ခဲတဲ့ ေရာဂါေ၀ဒနာဆိုးတစ္မ်ိဳးကို ခံစားေနရတာ၊ သူ နာလန္ျပန္ထူလာဖို႔အတြက္က အသက္ငါးႏွစ္ပဲ ရွိေသးတဲ့ သူ႔ေမာင္ေလးဆီက ေသြးကို သြင္းေပးတဲ့နည္းလမ္း တစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္။ ဒီေမာင္ေလးက သူကုိယ္တုိင္ သူ႔အစ္မရဲ႕ေရာဂါမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ဖူးၿပီး ထူးျခားအံ့ၾသဖြယ္ ျပန္က်န္းမာ ရွင္သန္လာခဲ့သူေလးပဲ။ အဲဒီေရာဂါကို ခုခံတြန္းလွန္ႏုိင္တဲ့ ပဋိပစၥည္းေတြလည္း သူ႔ရဲ႕ေသြးထဲမွာ ျဖစ္ေပၚခဲ့တယ္။ ဆရာ၀န္က ဒီကေလးကို သူ႔အစ္မရဲ႕ ေရာဂါအေျခအေနအေၾကာင္း ရွင္းျပၿပီး အစ္မအတြက္ သူ႔ေသြးကို ေပးလိုတဲ့ဆႏၵ ရွိသလားလို႔ ေမးတယ္၊ ေကာင္ေလးဟာ ခဏေတာ့ ေတြသြားတာ ကၽြန္မ သတိထားမိတယ္။ အဲဒီေနာက္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ႐ိႈက္ၿပီး သူျပန္ေျဖတယ္။ "မမအသက္ကို ကယ္ႏုိင္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေပးပါ့မယ္" တဲ့။

အဲဒါနဲ႔ သူ႔ဆီက ေသြးကို သြငး္တဲ့အခါ အစ္မကုတင္ေဘးမွာ သူလည္း ခုတင္တစ္လံုးနဲ႔ လွဲရင္း ၾကည့္ေနတယ္။ ေကာင္မေလးပါးျပင္မွာ ေသြးေရာင္သန္းလာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ၾကည့္ေနသူေတြ အားလံုးနည္းတူ သူလည္း ၿပံဳးေနတာပဲ၊ အဲဒီေနာက္ေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာေလးက ျဖဴေရာ္ေရာ္ျဖစ္လာၿပီး အၿပံဳးေလးလည္း ျပယ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာ၀န္ကုိ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး တုန္တုန္ယင္ယင္ အသံေလးနဲ႔ သူ ေမးရွာတယ္။ "ကၽြန္ေတာ္ အခုတစ္ခါတည္း ေသသြားေတာ့မွာလား" တဲ့။

ကေလးက ငယ္ေတာ့ ဆရာ၀န္ရွင္းျပတာကို ေကာင္းေကာင္း သေဘာမေပါက္ဘူး။ သူက သူ႔အစ္မအတြက္ ေသြးေပးရမယ္ဆိုတာ သူ႔ေသြးအားလံုး ေဖာက္ေပးလိုက္ရမယ္လို႔ ထင္ထားတာကိုး

"အဲဒါပါပဲ၊ သတၱိစိတ္ ေမြးေပးတဲ့ အဲဒီလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးေတြ ေတြ႔ခဲ့ရဖူးလို႔ ကၽြန္မမွာလည္း သတၱိဆိုတာ ရွိတတ္လာခဲ့တာပါ"

[ေဖျမင့္၊ ႏွလံုးသားအာဟာရ ရသစာမ်ား၊ ]

အေဖ

1989 ခုႏွစ္ အာေမနီးယားျပည္တြင္ ရစ္ခ်တာစေကး 8.2 ရွိသည္ အင္အားျပင္းထန္ေသာ ေျမငလ်င္ၾကီးတစ္ခု
ေပၚသည္။ တိုက္တာအိမ္ရာေတြ ေျမၾကီးမွာျပားျပားဝပ္သြားျပီး ၄ မိနစ္ပင္ မျပည့္သည္အခ်ိန္အေတာအတြင္း
လူေပါင္း 30.000 ေက်ာ္ ေသဆံုးခဲ့ရသည္။ အပ်က္အစီးေတြ ဖရို ဖရဲ ကစဥ့္ ကလ်ားၾကားမွာ ဖခင္ တစ္ေယာက္
ဇနီးသည္ကိုအိမ္မွာ ေဘးမသီရန္မခ ထားခဲ့ကာ သူသားရွိေနမည့္ စာသင္ေက်ာင္းဆီသို့ေျပးလာသည္။
သို့ေသာ္ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းကေျမမွာျပားခ်ပ္ေနျပီး။ရုတ္တရက္သူရင္ထဲ ဆို့နင့္ကာ ကေယာင္
ေခ်ာက္ခ်ားျဖစ္သြားသည္။သည့္ေနာက္မွာသားကိုသူေပးထားသည္ ကတိစကားကိုျပန္ျပီးသတိရသည္။
.ဘယ္လိုကိစၥမဴိးၾကံုၾကံု သားဘာမွမစိုးရိမ္နဲံ ေဖေဖ အေရာက္လာမယ္စိတ္ခ်ဆိုေသာစကား။ သူမ်က္လံုးအစံု
ထဲမွာမ်က္ရည္ေတြအိုင္လာသည္။   သူေရွ့တြင္တစ္ခ်ိန္ကစာသင္ေက်ာင္းရွိခဲ့ေသာေနရာတြင္ အုတ္ပံုအစု
အေဝးတစ္ခုရွိေနသည္။ ဘယ္လို့မွ ေမ်ွာ္လင့္နိုင္စရာမရွိေအာင္ပိျပားေနသည္အုတ္ပံုၾကီးတစ္ခု။ သို့ေသာ္သား
ထံေပးခဲ့သည္ ကတိစာကားကိုမူ သူထပ္တလဲလဲၾကားေနသည္။စိတ္ကိုတည္ျငိမ္ေအာင္ၾကိုးစားထိန္းကာသူ
ေန့စဥ္နံနက္တိုင္းလိုက္ပိုေနက်ျဖစ္သည္ သူ သားငယ္၏ စာသင္ခန္းရွိရာေနရာကိုမွန္းဆရွာေဖြမိသည္။
သားတို့အခန္းသည္အေဆာက္အဦး၏လက္ယာဘက္ အပိုင္းအေနာက္ဘက္အျခမ္းမွာ။သည္ေနရာသို့သူေျပး
သြားသည္။ ျပီးအုတ္ ကဴိး အုတ္ပဲ့ေတြကိုစတင္တူးဆြဖယ္ရွားျခင္းျပုေလသည္။ သူဖယ္ရွားေနဆဲ တျခားမိဘ
ေတြေရာက္လာၾကသည္။...ငါ့သားေလးေသပါျပီး...ငါ့သမီးေလး မရွိေတာ့ဘူ..စသည္ျဖင့္ ေသာကမီး ပရိေဒဝမီး
ေတြေတာက္ေလာင္ကာ ငိုေၾကြးၾက ျမည္တမ္းၾကသည္။ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ရွိသည္တခဴိ့မိဘမ်ားက ေတာ့
( ေသြးရူး ေသြးတန္း လုပ္ကိုင္ေနဟန္ရွိေသာ ) သူအား ကရုဏာသက္ကာ ေက်ာက္ပ်က္ အုတ္ကဴိးပံုမွ
ေဖ်ာင္းဖ်ေခၚယူၾကသည္။ မရေတာ့ပါဘူးဗ်ာ..ဘယ္သူမွအသက္မရွိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ.အဲဒီလိုလုပ္ေနလို့အကဴိး
မထူးေတာ့ပါဘူးအိမ္သာျပန္ပါဗ်ာ..စိတ္ထိန္းမွေပါခင္ဗ်ာျမင္တဲ့အတိုင္းပဲဘာလုပ္လိုရအံုးမွာလည္းစသျဖင့္
ေျပာၾကသည္။တခဴိ့ကဆိုလ်ွင္..ေဟာလူ ေတာ္ပါေတာ့ဗ်ာ ..ခင္ဗ်ာလုပ္တဲ့အတြက္ ပိုေတာင္ဆိုးဦးမယ္ဟု
ျပစ္တင္ၾကသည္။သည္လိုလာေျပာသည္မိဘတိုင္းကိုသူကစကားတစ္ခြန္းပဲျပန္ေျပာသည္။ဒီမွာ..ခင္ဗ်ာအခု
လုပ္ေနတာကိုကူညီမလား မကူညီဘူးလား..ဒါပဲေျပာဟုဆိုသည္။ ဒီလူေတြကိုလ်စ္လ်ဴရူ ကာ သူသားကို
ေဖာ္ထုတ္နိုင္ဖို့ပဲ သူဆက္လုပ္သည္။ အုတ္ အဂၤေတ အစိုင္အခဲေတြ တစ္လံုးခ်င္း တစ္ဖဲ့ခ်င္း ေကာက္ယူ
ဖယ္ရွားသည္။ သည္အခ်ိန္မီးသတ္အရာရွိေရာက္လာျပီး သူကိုဆြဲထုတ္ဖို့ၾကိုးစားသည္။ မီးေတြေလာင္ေန
ျပီးဘယ္ေနရာကမဆို အခ်ိန္မေရြးထေပါက္နိုင္တယ္..ခင္ဗ်ာအတြက္အႏၱရာယ္ ရွိတယ္ က်ြန္ေတာ္တို့
လုပ္ပါ့မယ္ ကိုယ့္အိမ္ ကိုယ္ျပန္ပါဟုဆိုသည္။သားကိုခ်စ္ေသာအေဖကေတာ့သူစကားကိုအေလးမထား
ခင္ဗ်ာကဴပ္ ကိုကူညီမလား မကူညီဘူးလား..ဒါပဲေျပာပါဟုျပန္ေျပာသည္။  ရဲကလည္းေရာက္လာသည္
ခင္ဗ်ာေသြး ရူး ေသြးတန္းေတြ ေလ်ွာက္လုပ္မေနနဲ့  ခင္ဗ်ာေၾကာင့္တျခားလူေတြမွာ အႏၱရာယ္ျဖစ္မယ္အိမ္
ျပန္ပါ..က်ြန္ေတာ္တို့လုပ္ပါမယ္....ရဲ ကိုလည္းခင္ဗ်ာကူညီမွာလားမကူညီဘူးလားဟုေမးသည္။
မည္သူကမွ်မကူညီ သို့ေသာ္ကိစၥမရွိသူဘာသာသူတစ္ေယာက္တည္းဇြဲနပဲၾကီးစြာသူတူးေဖာ္သည္။သူမွာ
အေရးၾကီးေနတာတစ္ခုပဲရွိတယ္..ငါ့သားေလးေသျပီးလား..အသက္ရွင္ေနေသးလား  ဒါ အေရးၾကီးသည္။
မ်က္ျမင္ဒိဋ သူေတြဖို့လိုသည္..သူတစ္ေယာက္တည္းအုတ္ကဴိး အုတ္ပ်က္ပံုကိုဖယ္ရွားသည္...8 နာရီ.....
12  နာရီ.....24  နာရီး....36  နာရီ..38  နာရီ..ေျမုက္ဍ္  အုတ္အဂၤေတ တံုးၾကီးတစ္တံုးကို သူဆြဲထုတ္ျပီးသည္
ေနာက္တြင္ သား၏“ အသံကို ၾကားရသည္ ..ခ်င္ခ်င္းပင္ သားနံမည္ကို သူအသံကုန္ေအာ္ေခၚလိုက္သည္။
...အာမန္း....ျပန္ေအာ္သံၾကားရသည္..ေဖေဖ..ေဖေဖလား..သားပါေဖေဖရ..သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲသား
ေျပာထားတယ္..ဘာမွမေၾကာက္နဲ့ ငါ့အေဖ မေသေသးရင္ငါ့ကိုေသခ်ာေပါက္လာကယ္မွာ..ငါ့လြတ္ရင္
မင္းတို့လည္းလြတ္မယ္လို့...ေဖေဖ သားကိုကတိေပးထားတယ္မဟုတ္လား..ဘယ္လိုကိစၥမဴိးၾကံုၾကံု
သားမစိုးရိမ္နဲ့ေဖေဖ အေရာက္လာမယ္စိတ္ခ်ဆိုတာေလအခုေဖေဖေျပာထားတဲ့အတိုင္းပဲေရာက္လာျပီး
ေလ။  အဲဒီေအာက္မွာဘယ္လိုအေျခအေနရွိလဲသားဟု အေဖကေမးသည္...သားတို့ 33 ေယာက္မွာ 14
ေယာက္ပဲက်န္တယ္..သားတို့ေၾကာက္လဲေၾကာက္တယ္ဆာလဲဆာတယ္ ေရလဲငတ္တယ္ ေဖေဖေရာက္
လာေတာ့အရမ္းဝမ္းသာတာပဲ...ေက်ာင္ၾကီးျပိုက်ေတာ့ သားတို့ေနရာေလးကြတ္ျပီးၾကိဂံ မေျမွာင့္ေလး
တစ္ေျမွာင့္မပိပဲက်န္ေနတယ္..အဲဒါေၾကာင့္သားတို့မေသတာ..ကဲ ..ကဲ..ထြက္ခဲ့ေတာ့သားေရ..ေနဦး
ေဖေဖရ တျခားလူေတြအရင္ထြက္ပါ့ေစ...သားမွာကဘယ္လိုကိစၥမဴိးၾကံုၾကံု သားကမစိုးရိမ္ဘူး ေဖေဖ
လာကယ္မယ္ဆိုတာသိေနတယ္။။ (   က်ြန္ေတာ္၏ဖခင္အားသတိရေသာအားျဖင့္ ဆရာေဖျမင္၏ ႏွလံုး
သား စာစုမ်ားမွကူယူေဖာ္ျပပါသည္  )